장음표시 사용
161쪽
recipiendum conSensum dederimus Denique, Sulmotipsius inter- socior sociotati iniuriam non facit quippe contingere potest ut quis inutili omnino vadat societati, vel Societas ipsi donogo pra0sidia quae restare tenetur. Immo ei vili bono uicidium potius prod0St,
cum sortitudinem promoveat, quae in Contemnonda morte maxime
R. Huiusmodi argum senta quam utilia sint nomo non vid0t. Ad primum reponimus Tum volenti non fit iniuria, cum agitur de contractu libero ineundo, aut o iure, cui quis Vulodicere ΟSSit non vero iam agitur do inserendo malo, quod a natura vetetur, aut de laudendo
iuro, quod ipsam personalem hominis dignitatem attingat Atquesidio magis locum habet, quo artiori obligation lux adstringit ad bonum
eius procurandum, qui irrationabilite in Sui damnum consontit.Vitam autem nunquam amittero poSSe rationsem fundamenti vera solicitatis, iam Supra Satis demonstravimus. Violari autem uicidio excollontiam perSonae humanae claret, eum per illud humana exsistentia in modium convortatur voluptati et commodi, propter cuius carentiam despicitur, ac d modio tollenda existimatur. Ut omittam stultum omnino SSo, propior temporaria calRmitateS, quae orto, Deo largiento, brevi sunt d0Siturae, remedium RSSumere quod, utpote graViS-Simum AeoluS misoriam affert aeternam et omni Reerbitato rosertam. Atquo hinc responsum etiam aptatu Seeundo argumento. Nam
si vita, aerumnis obsita temporariis, non in selicitatem Supp0ditat, Aod maioriam virtutis X elsioris quo pacto coniici potest naturaseiussum aut Saltem permissio eam ostruendi I In sola sententia maturialistarum id locum habet. Sed Si, ut par eSt, praeter materiam principium longo altius a divinius in homino agnoscitur, quod non huius vita delicii sed virtute pascitur, contrarium Omnino dedueendum a ration est quae, quo magis vita in palaeStram virtuti vertitur, eo magi eam aeStimandum esse dictat. Imperium Vero, quod natura dedit in materiam, oppositum potius ovincit. Idcirco senim datum nobis a natura est, ut vitam compositi Oxindo iuvemus ac dolandamus. Quare hoo pSΟ ad eam materiae partem non extenditur, quae ad SubStantino humana integritatem pertineti iuneta animae, hominum constituit. Vita autem dicitur donum, quatonia nullo praevio merito nobis tributa Sit, non ero quatenus nobis libero acceptanda offeratur. Nec ad eam habendam aut retinendam noSte conSen Su eXquiritur quippe ad ius portinet divinase potestati A. Cui Sane grate agendae et reserendae Sunt, cum tantum bonum nobi prae aliis, qui condi poterant, eontulerit; non autem irroganda est iniuria, largitionem tam munifieam reSpuendo.
162쪽
158 IUS NATURAE. PARS I. IUS INDIVIDUALE
Tandum, obligatio procurandi bonum ostietatis nunquam extinguitur. Nec vero, qui Societa muneri Suo soris usit nobis idcirco nostro d00Ss fas St non enim, quia alii male agunt, nobis malo agundi fit potestas Itom quo suimetipsius intersectio non sortitudinis, Sed ignaviae Xemplum praebet ; propterea enim eligitur, ut mala huius vitas fugiantur Fortis autem ille est, qui tumultuantibus affectibus dominatur, set constanti animo mala etiam ingentia Suffert, ne a virtut d0ficiat. ARTICULUA III. De iniusta aggre8sione repellenda. 5T. Duplex quaestio Ex mcio tuondi vitam ac bona tum animi, tum OrporiS, Sequitur faculta removendi obstaeula , quae sorte oggeruntur. Hi ne ius iuStae defensionis. At Si materiam hanc lato, quantum patet, explicare sellemuS, Ni aut ne vix quidem integer libor sum corol. Sormonsem igitur ad duo tantum potiora capita re- Stringimus, quae faciliu occurrunt et minus dubiam disceptationem Suppeditant. Primum est, an liceat vim vi repellore usque ad iniusti aggrossori intorsectionem. Alterum, num pro honore tuendo licitum sit singular certamen, quod duellum appellant.
58. RoposiΤio 1'. Licet vim Di Depellere, usque ad iniusti ag-9Pe8SOris necem, Ser Dato tamen moderamine inculpatae tutelae. Prob. IniuStus aggrossor is dicitur, qui aggrediendi ius nullum habet. Tali non St, qui aggressionum sexercet nomine publieae poteStatiS, cui rosistor non licet privato homini. Ut autem servetur moderamen inculpatae tutelae, hae conditione requiruntur I. Ut vis in actu aggreSSioni opponatur, nec Suppetat altu modii ovadendi. II. Ut aggressori non tu damni inseratur, quam nocesso Ait ad eius aggressionsem rustrandam metu. III. Ut inter vim, quae aggreS- Sori insertur, et bonum, quod per eam defenditur, Sit proportio. V. Ut ea vis non ulciscondi animo inseratur, Sed propria tantum de senSioni gratia. Hi praseiactis, propositio facile domonstratur. Nam
qui a natura ius habo possidundi aliquid habstitiam ius opellendi
per Vim contraria, qua poSSOASion illi opponuntur Ius senim, ut di-XimuS, natura Sua Coaetivum est. Cum sergo homo a natura tu habeat conservandi vitam ac utiqua bona, Sive animi Sive orporiS consequen est ut ius habeat propulsandi i aggreSSionem, quae
163쪽
ipsum bonis iis iniusto privare conatur. Id inficiariis sequit nisi is qui vel natura ius ignoret, vel ius ab iniuria collidi posse contendat. Nec obstat, quod huiusmodi iuri desensio contra vim inimicam eum damno aggreSSori Soetetur quandoquidum damnum illud si imputari debet, qui sponte et flagitiose so in discrimon adduxit; non vero illi qui proprio prospicit bono, et ius e tuendi non amittit, propter pravitatem alterius. Haec ratio, cum generali Sit, ostendit etiam propulsationum iniu.riae extendi poSAouSque ad aggressori necem, Si eiu violentia non possit aliter repelli modo e PVentur ConditioneS, qua moderamen inculpata tutela praescribit. Quod Sane ius impugnari nequit, nisi dicatur homo plus oneri ad ConSulendum bono alieno, quam Suo quod seri salsissimum S contra ordinati umori regulam. Advorto tamen huiusmodi ius propria desensionis usque ad in teremptionem aggreSSori a natura Goncedi quidem, Sed eius Sum nequaquam praecipi. Non enim ut vitam Servet, quae per Se bonum physicum dumtaxat At ut quidem ad individuam personam pertinens, obligari qui poteAt ad actionem, a qua tantopere natura abhorret, qualis Si homini intersectio. Praesertim quia Se abstinendo a vi aggresSori Opponenda, alitu bonum Speetare poteSt, nimirum virtutis exorcitium et aeternam aggressori Salutem. EX- coptio tamen seri debui ne is, qui aggressionem patitur , Se in lethali culpa versari consciat, aut certo sciat propter Aut interem ptionem bonum commvno periclitari. Tunc enim officio, quo se ordinato amor diligere ac bonum commune privato bono anteponere debet, ad vim vi repellendam adstringitur. 59. PROPOSITI 2'. Duellum, et pricatum certamen, in8anum est et illicitum iure naturae. Prob. 0 nequivocatio irrupat , animadvertendum Si no non
loqui do gener illo certamini SingulariS, quod publica auctoritate ad 0llum finiendum assumitur ut victoria illi apti adiudicetur,
cuius miles victor XSistat. Id enim, quamquam absoluto a rationo prohibeatur, qua iubet ne ortuna committatur, quod aptioribuAet securioribus modiis obtinuri potust tamen in aliquibu circum Stantiis licitum est, sicut licitum est bollum. Sed ad duollum proprie dictum Sermonem roStringimu quod deSeribi poteSt Duorum aut plurium certamen prioata causa et sericata auctoritate usceptum designatis antea armis, iudicibus, loco et tempore confligendi. Hoc certandi genus SSerimus in Sanum et illicitum esse, utpote salSiSprincipiis innixum, ineptum fini propter quem aSSumitur, et iniu-
164쪽
100 IUS NATURAE PARS I. IUS INDIVIDUALEAtquo ad primum quod attinet duellum non a virtut militari sodo septemtrionali barbari originem duxit. Romani enim set Graoci, intor nationus omne bellicosissimi, illud prorSus ignorarunt. Aion gobardis potissimum privatus hic pugnandi mo invectus est, tam quam demonstratio iudicialis. Α oro uinceps ad vetere migra vit equites, qui eo usi sunt tamquam divino quodam iudicio, ad
tuendam innocentiam et veritatem Tandem recentior aetate conversus est in medium privatae Vindietao, ad honorem resareion
dum Ianivor in omnibu hisee vicibuS, uoltum absurdis superstructum suisse principiis, nemo Si qui non videat. Exordio nim se laeti iuris et demonstrationi legalis nit0batur, ac stultitia barbarorum propria, qui vim rationi Substituebant. Apud quites, praetor vitium legum et regimini S, quae non Satis innocentiae consulebant, in Superstitione undabatur, quod seus prodigioso Concurreret ad victoriam parti illi concedendam , pro qua iustitia se veritas militaret. Denique, Si do aetate ultima loquamur, mos illo Supponit vindictam privato homini licere qua tamen nonnisi publica auctoritati competit, cuius proprium Si ordini et iurium tutela in societate pro- Spicero. Deinde, etiamsi privata vindicta flagitio vacaret tamen
duullo modium assumitur ineptiSSimum ad eam procurandum. Et an vindicta includit conceptum poenae, et ius unita partis in aliam Contra vero duellum vi Suae natura parte umba confligente aequiparat inter e Cum vero quoad exitum nido pendeato robor et dexteritate pugnantium maxime vero e fortuna; nullo modo saeve iustae cauSae potiuS, quam iniquae. Quod Si, ut Saepe intercidit, non seu Sed innocens Succumbat vi doant huius barbarie moris amatore quam egregio tantur ulciscendi modiol eo minus labiis est argumentum alterum de honore resarciendo. Nam hase ratio apud equestrium legum consultos hoc landamento nitebatur Honorem supremum esse bonum hominis, quod ceteris omnibuS, ne ita quidem aecepta, praeponi debet. Α in primis, honor dici nequit supremum bonum hominis. Nam honor extrinsecus homini est, et in aliorum opinione residet. Quare sine eulpa minui aut otiam amitti polost quod Sane praestantiSSimo bonorum repugnat. Supremum bonum homini in hae vita, ut Supra diximuS, At Ordo morali Seu virtus eui cetera, ne honore qui dem excepto, postponenda Sunt. Deinde , honor homini Convo nien eSt honor non salAus sed veruS; verus autem honor illo
est, qui in subiecti perlaetiori landatur , ab iisque tribuitur quirite eum aestimare possunt Haec duo in honore, per duellum
165쪽
comparato, omnino de Sunt Victoria enim Singulari certamino Conquisita, non aliud patefacit, niSi sortunatum suiSs eum, qui vicit, aut valentiorem viribus, aut magis in equeStri arte peritum Utrum vero bonus ut rugi sit se iniusto offensus ab alio id nullo modo probat. Qui aut0m uollo honorem tribuunt, inepti omnino sunt ad verum honorem iudicandum cum plerumque effreni Sint iuvenes, leviter aut ne leviter quidem eruditi. Contra philoSophi, quotquot 0YStant, ac grave et hon0Sti homines duellum reiiciunt, tamquam ridiculum barbaria veteri mon UmentUm. Quod uro huiusmodi singular certamen intrinseca turpitudino vitisetur, facile patet ex iis, qua dicta Sunt hi portu S, circa Om-cium tuondi vitam. Si nim homo in vitam tum Suam tum alienam ius nullum hab0t profecto iniquum S et iuri naturali repugnans, Certo periculo utramque directe exponoro. At Vero id fit pur duellum.
Ergo haec insania duplici malitia intrinsecta vitiatur. Solnuntur di lcultates.
60. Obii . . o Ahrens, Contra primam propoSitionem. Morum honustas nullo modo consentit ut homo hominem eientor occidat, utcumque necesSitate ad actu Se tuendi. Nam Seeu adstruendum essu hoc principium : Licere nὶ alum patrare, quia alter malum nobis inferre paratus est. Hoc autem qURm sal Sum Sit, nemo non Videt, cum malum patrare nunquam ieeat.
R. Adversarius in hoc ratiocinio laborat salso supposito Subaudit enim OeeiSionem aggreSSoriS, Ser Vati legibu tu Sta dessensionis, morali malitia turpari. Hoc autem nemo concedet; siquidem nosthomini ius repullondi vim vi, nec ulia Obligatione adstringitur consulendi plus vita alterius, quam Sui . PotiSSimum quia is, qui aggressionem patitur, invite et iniuria in i Serimen ad dueitur, aggreASor contra prudentliberisquo Se in illud coniicit Fatumia igitur
nunquam ieero malum morale; at malum morale QSSo negamus, iniustum aggreSSorem interimure, ut Propriam vitam tueamur. Immo addimus , contrariam potita opinionem moribu repugnare : Si
quidsem iura nocenti iuribu innocentis anteponit, et conditionem improborum hominum tutiorem meiendo iam sceleri latio romsternit.
Obii. H. contra secundam propOSitionem Saltem Concodi obset, licitum Sse aeceptare duellum , ab alio oblatum, ne quis timidiot ablueti animi notam incurrat. R. Quaero an aggressi patriae, aut aliud Reinu armata manu
LIBERATORE- Ethte et Ius naturae. 11
166쪽
162 1US NATURAE MARS I. IUS INDIVIDUALE
patrandum eligi possit, ne abiecti animi et timidi notam incurramus ' Id, ni Si amen S, nemo SSoret. Quoties igitur aliquid tu po0St per se, admitti nequit, quaecumque nota aut malum immineat. Hoc ad difficultatoni solvendam sumeseret Attamen addimus duellum non osse verum indietum sortitudinis. Primum, quia sortitudo cum praestanti SSima Sit virtuS, eonSi Stere nequit in aetione, quae prorSu honestate caret. Deinde, quia etiamsi app0llotu sortitudo non virtus proprie dicta, Sed audacia tantum animi in morte pernunda ; haec etiam per duellum nullo modo demon Stratur. Nam, cum duellum totum quantum St, Virium robore et peritia ac dexteritato pugnanti nitatur non est per Se intrepidi animi argumentum. Quare Saepenumero qui in privatis huiusmodi pugnis audacissimi viduntur, timidissimi comperiuntur in bello, quod pro prie si certum impavidi animi experimentum.
61. Ratio tractationis et partitio. Homine S, ut eumque accidentalibus dissorsentiis discrepant0S tamen , ad SSentiam quod pertinet, omnino inter Se conveniunt, quaSi partes homogenea totiuscuiusdam, quod Specie humana continetur. Qui Sque enim corpore OP-ganico, et rationali animo Constat, ne tacultatibus gaudet inde emer-gontibus. Quare ut Sensibilitate, sic etiam in tolligentia et reflexioneo libera voluntate praeditus est, et ad persectionem Suam iugiter augendam vire Sque explicanda contendit. Unde eadem natura humana in singuli multiplicata et quasi iterata conspicitur. Hinc omne Cognatione quadam et naturali societate devinciuntur, atque ad eundem finem, omnibus aeque praesi Xum, promOVentur Sub uno gubernatore Deo, omnium parente et principe. Hinc oritur ut otiam extra civilem convictum, mutui officiis inter se teneantur, a natura proficiscentibu de quibu aliquid dissserere oportet, antequam ad Statum Oetalem, proprie die tum , veniamu S. Ne autem argumenti amplitudo nos longius pertrahat ad tria tantum puncta
Sermonem no Strum coarctamuS. Primum, de amore quem generatim
homo homini obet dein do de iure proprietatis, quod peculiarem
obsurvantiam postulat denique de contractibus eloquemur, ex quibus novae obligatione S, praeter naturaleS, DRSeuntUP.
167쪽
De amore aliis debito. 62. Unde oritur. Ex participation eiuSilem naturae, quam dixi muS, exsurgit ut inStine tu homine A invicum diligant. Similitudo enim Si cauSa amoris si X hoo , quod aliqui duo sunt similos ait S. Thomas, quasi habento unam formam, Sunt quodammodo unum in sortii illa; sicut duo homino Sunt unum in poei humanitatis. Et duo affectus unius tendit in altorum, Sicut in unum sibi , et vult si bonum , sicut o sibi 1). v Idem convincitur X pra0Scripto rationis. Nam principium illud iuris naturalis O dinent
seroa, dum iubet ut actu voluntati relationibus rorum conforme mus, iubet profecto ut aeStimemu ceteros homines in eodem gradu, a nos constitutoS, i Sque idem bonum, quod nobi volumus, appeta mus. Hine natura praeceptum Dilige proaeim ιm, sicut teipsum.
3. Convenit cum amore, quo nos ipsos prosequimur, qualitate non quantitate. Cum dicimur teneri ad amandum proXimum si ut nos ipsos, particula sicut non idem Aonat a quantum. EtSi nim tuisque eadem bona, qua Sibi vult, alii vello ob ut tamqn ius voluntas intonsior assectu sertur in Sol pSum, quam in alios Natura enim, qua ad amorem impellit, magis intima homini At ruspoctu Sui, quam respectu aliorum hominum motu autem, Ceteri paribus, eo est validior, quo motor mobili magis insidet. Ad rom S. Thomas: Magi UnuSquiSquo SeipSum amat, quam alium; quia ibi unus est in substantia, alteri sero in Similitudin aliquiuisorma0 2). Et alibi si mo sest virtus unitiva. Unicuique autem ad seipsum est unitas , uno Et potior unione. Unde Sicut unita est principium unionis cita amor, quo quis diligit seipsum est sorma et radix amicitiao in hoc nim amicitiam habemus ad alios, quod ad eos nos habemus Sicut ad nos ipso. 3) Consequitur hinc ut si quando Rinor, quem nobi debemus, eum amor confligat alii debito posteriore hoc colliSo, prior exsuperet niSi amor Dei, qui utrumque
Supero Xe edit, Contrarium quandoque per Suadeat.
168쪽
61 IUS NATURAM PARS I. IUS INDIVIDUA PE
54. PROPOSITIO 1'. Hae amore, aliis debito, primo resultat ut neminem laedamus, idque eae .cio perfecto seu iuridico. Prob. Amor aliis debitus pro norma habet amorem , quo noS-motipsos diligimus. At vero huiusmodi amor hoc potissimum sibi adsciscit, ut iacturam ab alii iniusto illatam aversemur, liberum que appetamia noStrorum iurium ne propriae activitatis exercitium Idipsum igitur alii velle d0bemus ut iniuriam parte nostra
plano vacent, ac Sine impedimento Se unque Servare atque Rugsere possint. Si Aeeu facimuS, non modo bonum aliorum non proe uramuS,
sudios insuli torosime oro poSitive contendimus. Qua in re maXimΟ-p0r dis odimu ab ordino, qui nobi amorem orga alios praeeipit, et naturalis iustitiae legibus refragamur. Quod facinus se dolos tabilius est, quod obligatio eiusmodi, aliis non nocendi, acillima omnium
0St cum non ad notionem Xerendam, in quo orto labor et incommodum cerni poSSet, Sed tantum ad omittendam adstringat.
Hoc ossicium illa sontuntia exprimi solo : Quod tibi seni non
is, alteri ne facias. Quod autem sit metum porsectum seu iuridi um , eviden est. Nam mei perlaeta seu iuridica vocantur qua se iustitia debentur, et quorum proinde observantia vi etiam exigi potest. Iam vero, nemo non videt ad conceptum iustitia et eommuni a sequalitati pertinere, ut nussu alteri iniuriam inserat atque ad id custodisendum adstringi vi poSS ex natur eoaetiva iurium. Ex hoc praecepto con Sequitur, ut neminem interimere liquat, aut morti perieulo Xponere, ut vulnerure vel percuter aut aliud
quidquam moero, quod alterius incolumitati atque in tugritati cor
Quo vero magi animia corpori praestat , iusquo bona bonis corporui antecellunt e flagitiΟSior Sunt pora, quae proximi animum laudunt, set 0rseetioni intelleetu vel ob tutis nocent. Voti tum igitur lege naturae St, alio a Veritate ab dueere, utque ad errorona in linare, eorum di Sciplina obsistero verbi aut exemplo ipso ad vitia pellicere, aut ulla veXare quae morum in noeentiam contaminet. Et quoniam haec per Se mala Sunt, non modo ab sextornis petibus, sed etiam ab internis, cogitation nimirum et a sectu , sepelli debent. Seeu voluntas in pravum obiectum senderet, atque X inde pravitate inquinaretur. Doniquo cum ad hominem bona etiam externa pertineant, in his quoque nemo iniuSte laedendia est. Quare ius natura violat quisquis
169쪽
bona altorius eripit aut doloriora saei aut augeri vetat, vel otiam eius ama et honori maeulam aspergit. Quod si quis in horia in
aliquo peccaverit, ad damna reSarcienda, atque ad eum, quem laesit, in integrum, quoad poteSt, reStituendum Obligatur.55. PROPOS111 2'. Eae sicio non laedendi alios ita pirohibe tu mendacium, ut semper et natura sua si illicitum. Prob. seculiarem de hac re quaestionem instituimuS, quia ho-terodoX non pauci docuerunt licere quandoque mendacium. Sic Grotius a dubito veracitati quinque Xeipit caSus 1. Si quis loqui tu eum insante aut amento 2. Si non is , ad quem Sermo
dirigitur, decipiatur, sed tortius aliqui S, qui sorte Sermonem Xcipit 3. Si supponi possit quod is, qui decipitur salsiloquio, non aegrosit id laturus, propior aliquod commodum exinde obveniens 4. Si is, qui loquitur, habeat ius Supereminens in iura aliorum ut Sunt Principes 5. Si vita innocuutis aut conSimile bonum nequeat alito P consorvari 1). Huiusmodi opinio admitti non potest.
In primis enim mendacium iu alterius laedit, cum auditorem in deceptionem, quae certo malum quoddam est, adducat. Praeterea , Opponitur notioni socialitatiS, quam natura vult AS into homines unde fit ut vera ita sit quadantonia pars iustitiae Adrum S. Thoma Quia homo est animal Sociale, naturaliter unuS homo dub0 alteri id, in quo Societa humana SerVari non poSSet. Non autem poSSent homine in vigem convivere, nisi sibi in vicum Crederent, tanquam sibi invicem veritatem manifestantibus ideo id tu veracitatis aliquo modo attondit rationem debiti 2). Dolds, otiamsi nullum detrimentum e menduci cuperetur, propterea quod per acciden nullam deceptionem inferret tamen non idcirco licitum evaderet, eum per o Sit malum et rationi repugnanS. Mendacium , ait Angelicus Octor, non solum habet rationem peccati eae damno , quod infertur proaeimo, Sed eae uainordinatione 3). Et ratio est, quia sermo idem dic do cetoris Signit propterea intenditur a natura ut SenSa animi cum aliiS
tien , per Se et genere Suo S aliquid praepoSterum et ordinationi naturae contrarium. In hoc propria et intrinSeea mendacii malitia eonSiStit Etenim, ut rite observat S. ThomaS, triplex sal sita potest in mendacio conSiderari videlicet materialis, formalis,
1 De tu e belli et pacis, lib. III, cap. 1.
170쪽
166 1US NATURAM PARS I. IUS INDIVIDUALE
eslactiva. Materialis os salsitas obioeti formalis est voluntas oxprimendi salsum offectiva est allacia , quae inducitur in audiente. Iam vero mendactium in Sua specie eonStituitur e Secunda prima potest dari et non dari tertia non impsertit Speciem mendacio, Sed ipsam complet si obieetum proprium manifestationies sive enunciationis QSi verum vel salsum. Intentio vero voluntatis inordinata potest ad duo serri; quorum unu ui S ut salSum enuntietur,
aliud est effectus proprius salsa se nuntiationis, ut scilicet aliquis sallatur. Si ergo ista tria con urrant, scilicet quod salsum Sit id, quodenuntiatur, et quod adsit voluntas salsum nuntiandi , set torum inisentio saliundi; tunc est salsitas materia litor, quia salsum dieitur, o sormulitur propter voluntatam salsum distendi, et effectiva propter voluntatem salsum imprimendi. Sed tamen ratio mendacii Sumitura sormali salsitato, secundum hoc scilico quod aliqui habui voluntatem salsum nuntiandi. Unde et mendacium nominatur X e quod Contra mentem dieitur. . . Quod autem aliqui intendat salsitatem in opinione alterius constituore, non pertinet ad Speciem mendacii, sed ad quamdam perlactionsem ipsius Sicut et in rebus naturalibus aliquid spo tum sortitur, si sormam habui, otiamsi 0Si formae effectus, Sicut patet in gravi quod violenter Sursum detinetur i). Quamquam mentiri nunquam licuat, hinc tamen non prohibetur, ne
aliquando iuSta perSuadent causa, seritatem reticeamuS, Blio inflectendo Sermonem. Non enim omnia, quae Seirnu et interi u agitum US,
manifeStare alii natura praecipit immo tiam dissup levis animisit imprudentis indicium eSt. Quaro propter rationabilem cauSRm Bmbiguitat sententiae uti licset, ad veritatem quandoque Celandum, modo eam in torroganti aporiro iure aliquo non obligemur. Attamon ut inde munda tum abSit loquutio deb0t esse eiuSmodi, ut ex alio etiam noto Oei Sensu vel X modo loquendi se saltsem X circumstantiis colligi poSSi vera men loquentis, licet verba aliud Sonare videantur. Sio S. AthanaSius, Cum perseeutore ausugeret, O Sque Vade re non OSSet, I RViculum, qua vehebatur, contra littus obvortoris illis
obviam rodiit cum tu ab iis, nil talo SuspicantibuS, interrogaretur an Athanasium fugiuntqui vidissset Festinate, inquit, a vobis enim parum distat. Hac igitur adhibita cautionu colari veritas quandoque poteSt; sal Saenim opinio, quae tune oritur, non doc optioni loquontis, Sed Stultitiae
audienti tribuenda ost Attamen Sedulo animadvertatur non Propterea probari restrictiones pure mentales, Seu pro 'Su interna P