장음표시 사용
191쪽
CAPUT IV DE OFFICIIS HOMINIS ERGA ALIOS 18T
quod utraque par ad tantundem pra0Standum adstringatur. Ergo ut iustitia mutuo constet, quantam alter pecuniam dat mutuum, tun
tam alter roStituere tonetur; quidquid adiungitur in utrimonium seiuS St, repugnans aequalitati partium. Sed aliquid reapso adiungitur, cum apponitur uSura. Sura igitur iustitia adversatur. Nec ad vim huius illationis vitandam obiici potest valo usus, qui incommodanda pecunia alteri conceditur Siquidem, ut dictum St, usu eius a dominio et proprietate non differt. 8T. Difficultatibus satisfit. In qui et aliquis, rem non te meta
phySico SSe conSiderandam, Sed moraliter, prout communi existimationi subest communi autem existimatione Separari possct valorem OnStantem poeunt ne a Valore Sus, quoties illa poetatur ut in instrumentum sexercendi commeroia; atque ideo lucrum aliquod exindo docerpi posse, Sicut iuro decerpitur ex inStrumenti quibuS- libo commodandi S. Ropono sopi qui dona id posse, Servato tamen dominio pecuniae pro mutuante Sicut dominium instrumentorum, quorum uSum qui Salteri locat, apud ipsum Oeantem remanet; cui proinde pereunt, Si sorte pereant. Id vero Si fiat, Contractu mutui in contractum sociotatis migrabit in quo alter secuniam, alter operam confert lucrum autem inter utrumque dividitur. At in mutuo proprie dicto dominium pecuniae reapSe in mutuatarium transfertur quod quidem clarissime elucet sex eo, quod si quavis ratione pecunia illa pereat, mutuatario perit. Quare di Stinctio subtilis adversarii locum hi nullum habet. Urgebit In mutuo commutari pecuniam praeSentem Cum pecunia, deincep e promi Ssione reddenda hine vero enasci hone- Statem Surao Nam pluris EAt pecunia effectiVa et praeSen S, quam pecunia promisSa et sutura. Verum ne id quid om adversario Suffragatur. Nam Si quando pecunia promi SSa minoris Restimatur, quam pecunia pra0SonS; id intervenit non ratione ipsius pecuniae, Sed ratione adiunctorum quae sorte circumstant. Si enim pecuniam, quam qui dat mutuam, commerci proprio subtrahit, prosecto illam supplero nequit pecunia promissa a proindo damnum aliquod revera Subit. Itemque Simutuatarius Suspeetae fidei At poeunia praesens tanto praestabit promiSSRe, quanto re certa rei in ortae. Cum alterutrum contingit, tunc prosocto te sebit aliquid pacisci Supra Sortem, Seu ultra pecuniam, quae mutua datur. Sed tunc non de Sura contrahitur, Sed de periculo aut damno quod mutuans incurrit quod certe Si pretio aestimabile. At vero his remotis circumstantiis, pocunia promi SSR
192쪽
188 1US NATURAM PARS I IUS INDIVIDUALE-CAPUT IV DE OFFICIIS ECC.
ab homine, qui data fidei deesse nequit, tanti valet, quanti pecunia quae otio Se in crinii eon Servatur. Idque adeo verum St, ut saepe pecuniam apud alio deponere oleamuS, Reeepta Syngrapha, quae aliud profecto non eSt ni Si pecunia promisga; at nemo id a ion credit se minus accipere quam depOSuit. Denique Si quis obiiciat, pecuniam SS Dueliseram, a proinde
pluri aestimandam , quam Sit eiu valor actuali S reSpondemuS, eam SSe ruetisseram non per se, Sed ob industriam po AsidentiS. Quare si ad hane industriam ordinem nullum ante Xhibeat, eo quod commercio destinata non erat; non ulium alorem, praeter obSignatum, continet. Quod si deincep mutuatario lucrum importat, iniuStum os ut par eius mutuanti cedat tum quia re domino utili 0SSo debet por mutuum autem proprietas pecuniae, ut diXi, in mutuatarium translata est); tum otiam quia se huius industria lucrum enaScitur, iniustum autem est alterius industria lauetum sibi usu PPRΓΘ.88. In locum usurae licite substituitur lucrum legale Etsi quae
diXimus, Vera Sint tamen potest Societas, ad Commercium PomΟ-Vendum, an ei re ut qui pecuniam mutuam accipit, aliquid danti retribuat, quod lucrum legale dici potest. Nam in praesenti commercii amplitudin o industria vastitat mutuatio pecuniae non modo utili SSima, serum etiam omnino necessaria evasit. At valde dimoulier invonii oritur qui eam mutuam darent, si nulla utilitate RHi ΘPΘntur e quo commercia et Porum laborandarum industria magnum detrimentum caperent. Societas igitur, ut bono communi pro Spiciat, Sicut vectigalia, tributa, ei alia onera pro publiea utilitat imponero potest ita etiam ius ab se statuendi ut qui beneficium mutua poeunia frui desidorat, determinatum lucrum mutuandi rependat. Tune licebit illud accipere a mutuaturio siquidem non accipitur Ut usura, Sed ut praemium a sege cautum. At ne hoc lucrum legale in usuram degeneret, opus est ut intra termino Scontineatur, qui vel ab ipsa iugo definiti sint, se probuntur a viris iustitiam se honustatem colentibus. Vid totam hanc de usura controvorsiam apud Taparessium, quo prosunde et diligentiessime pertractata St 1).
l Saooto eo etio si Di illo natu ale DiSS. VI, C. , . . FINIS IURIS INDIVIDUALIS
193쪽
EX angu Sto individuorum gyro, ad amplum societati campum gradientibus longe praestantior tractationi mat0ria nobis obiicitur. In primis enim nova iura et omela, propter nova relationeS, quaS homo suscipit, manifestantur deindo illa tiam, sive iura sive os fietu, qua se natura dimanant, amplius Se produnt, set diversam vim XSerontia. Enim voro quid rationalis natura seri pleno cumulato tu in tolligi sequit, nisi eadem consido potu non potat in Singulis reluco hominibus, sed prout in eorum Communitate e X p cat. In ne nim dumtaXut eiu vi , puleritudo , persecti , tota quanta St, SplendeSeit eum contra nonnisi admodum dosinita atquoaretibus limitibus circumseripta in quovis homine eo PSum appR-reat. Quae cum ita Sint, nemo non videt quanti momenti Sit argu mentum, quod aggredimur. Ut autem claritas et ordo tractationi adsit, aliqua velut in ostibulo innuenda Sunt, quae notionem Ociutatis generatim attingunt.
Nomino sociotatis nihil aliud intelligitur, nisi hinctio plurium,
in communem finem suis actibus con irantium. Hi ne apparet, eam nonnisi se sentibus ratione praediti conleScero poSSo. Hau enim sentia dumtaXat finem apprehendunt, propter quem Oetantur,atquo ad ipSum obtinendum una eum alii actione Sua Collineant.
Ad id nim sequiritur tum vi intelligentino, tum libera Voluntas, qua intuitu finis inlapio ros acultate ad simul operandum impullat quas an in animantibu ratione deStitutis locum non habunt. Haec enim, etiam cum in unum eo eunt et ideo iunctione aliqua a teriali tenentur, bonum commune, cui a Socii pa ticipes meiantur', nequaquam percipiunt; sed ad simul agendum instinctu dumtaxat naturae seruntur. Immo homine etiam, etSi coniunctim a cubi X- stent ut singuli idem bonum ortu procurent tamen Oeietatem nul-
194쪽
lam offormant, nisi bonum illud, quatenu commune St, intendant, eidem quo, prout in omne redundare debet, conspiratione mutua operentur. Quare ipSa multitudo entium ratione prauditorum serse nonnisi partem materialem Societati Suppeditat Sed par sor- malis non aliundo hab0tur, nisi e principio quod onSensionem voluntatum et modiorum in eumdem finem conspirantium in agignit.
Iam vero quae Sunt ad aliquid, ut eX. gr. OtUS,' termino, quΘm Spectant, determinantur tum quoad naturam, tum quoad ea quae naturum consequuntur. Societa igitur, quae tota quanta St, propter inum est siquidum ut finem aliqu0m obtineat instituitur et Cola Servatur), a fine , proeul dubio, recipit speciem et denominationsem et iura quibus instruitur. Ob hanc rationsem finis di se etiam
Solo sorma sociotati : at forma extrinseea non intrinSee nam forma intrinseca est auctoritas, qua una cum multitudine Soeietatem in preoprio SA con Stituit. EX dicti apparet, sociotati sun dampntum proprie in mutua bene Volentia Sociorum reponi. Nam SocietaS, quaecumque Sit , OemRXime perficit, ut confirm0t, et genuratim vel particulatim d0t0rmino se in quibusdam etiam augeat eXplicetque relatione S, quibus natura Sua homo homini devincitust. Hae vero relatione S, ad generalem sormulam rodaetae , huc ovoeantur, ut qui Sque EOS
diligere toneatur, iisquo volit idoni bonum, quod appoti sibi. Huic
orgo iunctionis humana sundamento Societatem superestrui neceSSeest, ni Si in a conStituenda ordo naturae Vertatur.
Cum homo, ut in Metaphysten ostensum est, Sit sinis in mundo, quoad utilitatem capiendam e rebu creati , et nullo modo Converti possit in medium o oritur hine ut societas, rationem habeat medii non finis, P0Apoctu ociorum. Soeiota enim idcire intenditur a natura, ut Suppleat desectum virium Singulorum, qui Seor- Sum a0gro et difficulter asSequerentur finem, ad quem ordinati sunt. Non est bonum esse hominem solum I faciamus ei adiutorium
simile sibi i). Id dictum a Deo do ocietat coniugali iuro intelligi potus do quacumque societate senseratim. Societas igitur,
quaecumque Sit , Semper Speetat bonum ociorum , ad ipSumque
immodiat vo ni sediat obtinundum dirigor dobo quidquid agit volconstituit. Hoc tanton intolligendum S do ostii non per Se Separatim acceptiS, Sed prout communitatem efformant, ita ut bonum quod procuratur, aliquo pacto redundet in omneS. 1 Genesis, II, 18.
195쪽
INTRODUCTIO 191 Hinc dis rimo elucet, quod inter Societatei et proprietatem in torcedit. Nam homo, vi proprietatis, re sibi devincit propter suam dumtaXat utilitatem, easque pro indo ut Taedia tanturii Considerat ut contra vi societati cetero Sibi Seque alii copulat, non sui tantum gratia atque emolumento, Sed gratia emolumonti communiS,
quod socii etiam omno pro virili sua parte adipiSeantur. Sociotas eum indu hab0atur, quod plures in undeminum se in media illuc duconti conspironi prosecto porto ut qui illam ceu parte constituunt, idem intelligant, idemque velint, atqu0 ad idem
Contendant. Quare Sic e gerant neceSSe est, quaSi eundem intel- leetum, eamdemque Voluntatem, RSdemque vires Xeeutrice haberent. Hinc Societa appellatur una per Sona moralis quam iSpluribus personis physici constet. Dicitur otium persona iuridica, quatenus inStruet est iuribu et omeli S, sive reSpe tu aliarum societatum a se distinctarum , Sive QS pectu pSorum ociorum unde OaleSeit.
Atqu0 hino potos iuris socialis a iuro individuali diversi
taA. Etsi enim it tu Stitiae eoneeptu eademque lex naturae ingulis hominibus a ratim applicetur, et eorum S Sociantium coetui nihilominus Subiectum divorsum St, prout pePSOna Iihil Sic R O- ali di Stinguitur. Unde quamquam Saepe ador omnino iura et ossicia emergant pro Societate a 'hyro hominibus singularibus quoties nempe Sola rationalis natura Spectatur); tamen cum ad totumo hi ConSurgens, Seu ad ipSam Oeietatem, praeci Se ut tali QSt,v0rtitur cogitatio diversa iura et omela A produnt, quae per Sonae phySicae Seor Sum inSpecta nequaquam conveniunt. Sic, ut Xem plum afferam, hoc ipSo quod persona physica pluribu non Conflatur, iuridicis relationibus eum partibus, quibus constat, non ameitur. At perSon moraliS, cum se pluribu perSoni physici exsurgat mutuaSP0lationus morale inter totum et parteS, interquo parte ipSAS, praebet, atque ideo iura et mota Suppedit ut utrinque vigentia. Sociotas, generatim accepta, dividitur in Simplicem et compositam, prout nulli aut aliquibus minoribus societatibus coaluescit. Item di viditur in necessariam et liberam , prout ad ipsam ineundam et retinendam aliqua vel nulla neeoASitate tenemur quae uiae ne eS-
sitas potest an respicere vel in feri vel in facto esse. Si So- elota coniugalis est libera individuis ut sat, at non postquam facta est, eum matrimonium sit indiSSolubile natura sua. Sed partitio, ad nostram tractationem ordinandam opportuna illaeSt, qua sociatas in totalem set partialem distribui poteSi qua sane partitio in desumitur. Nam bonum, propter quod collati viribus
196쪽
adipiscundum homo eum alii Sociatur, potest OSS vel determina tum in aliquo peculiari genere, vel e X ten Sum ad totam veluti personam hominis iusque netivitatem. Si primum ae idit, Societas partialissem urgit qua non quidquid ad hominem pertinet, ne totam vitam horminis iusque vires, Sed bonum particulare poetat, ac pro indo gradum aliquem dumtaxat actioni ad Se convertit. Eiusmodi Asotox.gr.SOetetnS litteraria, industrialis, aliaeque eon Similes. Sin altorum evoniat Soeiotas dicetur totalis quaeque non ad hoc vel illud bonum Sociis procurandum reStringitur, Sed mediis Sibi propriis attingit quidquid ad ipsorum elicitatem persectionemque aliqua ratione resertur. Huius generi tres Ocietate exsiStunt domestica, initis reli siosa quae in determinato gyro, Singularum proprio, ad integram hominis personalitatem Spectant. Quod vero hae tantum tr0s in hoc gener Societate numerari debeant, perSpicuum eSt. Nam homo, integro acceptus , in triplici relatione OnSiderari potest. Primum, prout ad So Complendum, tum in propria porSonalitate, tum quoad quotidiana vitae usum, adnititur, atque id eonSequitur societate domestica Deindu quatenus bona temporaria, quibus indigset, pleno cumulatoque conquirit et relatione eum ceteri hominibus stabiliter ordinat, atque ad hoo Suppetit irilis ocietas. Postronio, inquantum dire et solicitati altorius vitae operatur , et relationibus Studet, quibus cum De Optimo maXimo adstringitur setiuio muneri respondo societas religiosa. 0 his igitur tribus sociutatis si sciebus tribus capitibus dissoremus, ut Suffieiens Iuris Eootali notitia ab doloseontibus comparetur. Et quamvis potiSSimum in Aocietat civili nucleanda in Sistendum Sit nihilominus, quantum nocesso erit, aliquid de duabus aliis delibabimus , quas cum isa arctissime copulantur Familia enim elementum et germen os ei vitatis. Societas oro religiosa non modo finem ei vitati complet, sod tiam media Suppeditat, Sine quibu civilis cultura ut pax
1. st 0cietas composita. Ocietas domestica, quasi totum sex partibus, e tribus Simplicioribu Societatibus coalescit nimirum coniugali, qua in iunctione viri et UXori poSita St, a primum sa- milia praebet undamentum paterna, quae Viget inter parentes et
197쪽
liberos, ex Coniugio SuScepto herili , quae XSurgit ex dominoot amulis, adsciti ad opera praestanda, parentibu et liberis ne cessaria Harum trium collectio familiam offert plenam et per sectam. Ut igitur hane enucleemu , de Singuli partibus, unde conflatur, Separatim dicendum St, ea deligendo qua proprie ad ius natura Metinent et magi intersunt.
2. Quid matrimonium Matrimonium a Iure romano definitur: Coniunctio viri et uxoris, individuam ita consuetudinem conti nens 1). Totum enim, quantum est, Societate OnStituitur ex duabus ursoni diversi exus quae constanti iunction integrum ut completum principium efforment, generi humano propugando idoneum, ibiqu mutuo in RuXilio Sapion enim rerum auctor et ordinator, Deus, hominem ita condidit, ut sexu diScriminato ademnatura in duo voluti Subiecta distingueretur, quae iuxta legeS, ab eo latas, ad unitatem aliquam constituendam tenderent. Quare etiam utriusquo inguntum et dotes ita disposuit, ut utrinquo iuvamen et velut complementum alterius haberetur. Hi ne non modo SuScep tio sobolis, vi cuius homo perpetuitatem quam dum ibi procuraret, e coniugio procedit Verum etiam omneS, tum physi ea tum morales habitudines, quibu vi aut mulier Ornatur, Sic inter Soharmonico conciliuntur, ut aliae ad alia temperanda a perficienda optimo conserant. Non igitur immerito dixeris, hac o clutato mixtionem mei voluti quamdam duarum perSonali tutum, ex qua integra quasedam et persecta perSonalita emergat, quacthumano generi rito multiplicando Sit apta, et mutuis partium in digentiis mire convortiens. Quapropter et AitSAentia coniugii in hoo ponitur, quod unum et indivisibile principium constituatur propagativum humani 0noris tamen fini adaequatus non Solam obolis Susceptionem Sed etiam mutuum auxilium coniugum Complectitur.
3. novoS1Τ1o 1. Matrimonium requirit, quasi fundamentum, infimam dilectionem et perfectam coniugum amicitiam. Prob. Cum tam areta Si societati huius colligatio et humanam vitam tam lato complectens, Stabili admodum undamento et SpR-
1 institutionum, lib. I tit. IX.LBERATORE AEthic et Ius naturae 13
198쪽
tioso niti debet. Hoc autem aliud esse nequit, niSi amor inceru et plenuS, quo utraeque parte Se in icem proSequantur. Et Sane si coniugalis societa in hoc ita eSt, quod e duabu pePSOni una veluti confletur; quomodo id obtineri poterit, niSi altera alto ram serinduspectet, quaSi Suam veluti partem, Vel melius quaSi partem cum qua concurrit ad unum aliquod efformandum ' At vero id in magna diluctione mutua orsoctaque amicitia intelligi nequit. Hac enim
dumtaxat entia moralia invieem attrahuntur, et arcti vinculis inter o colliguntur. Porro dil0 tio iusmodi a ratione potiSsimum ingenerari debet. Quaro non tam Xterna eorpori VenuState, quam moralibus dotibuso animi voluti lineamenti excitanda est. Quod quidem non modo requiritur ut homine dignu amor ovadat Sed etiam ut sit stabilis ot conStans SenSUS enim mutabili QSt; tque ea, quae Corpu ut linunt, rovi oficiunt. Quare enSile qualitates, Sine animi puleritudin et decoro, valde deciduum et desecturum amori Suppeditant undamentum. 4. PROPosiaeio 2. Nuptiae honestae sunt et naturae hominis con
Prob. Illud honestum est et naturae humanae ConSentaneum, quod ordinationi divinae rospondet et inclinationi, nobis innatae, non modo sonsili sod otiam rationali HuiuSmodi autem Sunt nuptiae Ae uno, si Duus Oxus differentiam instituit et ita temperavit, ut consorinatione, Alvo phySiologica iVe morali, Una Par Ope alierit1 compleretur,
iunctionem e volitisse monStra it. Nam ex rerum relationibus naturasque ordine fini supremi artificiS, Omnia Sapiente gubernantis, eruitur. Honorabile connubium in omnibu8, ait Apostolus a ). Praeterea propagati et perman Si humani generis nonnisi porconiugium haberi poteSt coniugioque dempto, Specie humana post primam XSiStentiam plane eorrueret. Ergo, cum Deus mustiplicari homine et permanere Velit Siquidem homo S apex croationis et finis univorsi visibilis), coniugium intendi SSe distendus St. Quare ad ipsum ineundum, propenSionem homini indidit, dirigendam tamena ratione, quae dominatri in homine saeustas St, et, euiu Sublato dictamine, homo intra brutorum conditionem deprimitur.
Prob. Duplex caelibatus distingui poteSt alie qui vitium, alto qui virtutem Suadam et comitem habet Caelibatu vitiosus isse si, qui
199쪽
idcirco colitur, ut nuptiarum onera fugiantur et liburius cupiditatisrona laxentur. Eo nihil deterius est aut detostabilius. Viro enim a nimi et corpori enervat, naturae ordinem QASumdat, ad omnem licentiam se vitiorum coenum pertrahit, familiarum pacem dissolvit, ipSique propagationi hominum udVersatur. Quaro non modo exueranduS St, sed etiam omni conatu ab hominum Societate exstirpandi S. Hoc igitur excluso de Caelibatu loquimur, qui virtuti amore Aer vatur, ut nempe homo se divino cultu penitu addicat, ut bonis spiritualibu unico eonSectandiS. Sic Receptu caelibatu non solum licitus est et honestus, Sed etiam prae matrimonio commendanduS Li- itu prosecto est; siquidem nulla obligatio nuptiarum quemquam adstringit, praeSertim genere humano Sati propagata. Et licet coniugium una cum oneribu commoda etiam complura afferat his tamen valedicor homo potest, cum in hoc iniuriam nomini faciat, sudunice utatur iure Suo, quoad privatam Suae vitae dispositionem. Quod Si conSideretur causa, qua ad eiuSmodi caelibatum impossit, multo luculentiu veritas praedicta clarebit. Haec enim causa in virtutuposita est, eui ut unice se homo dedat, a nuptii abStinet. Quis uro erit adeo effrons, ut homini saeuitatem neget Se quantum Cupit, perficiendi, in sola virtute colenda augendaque opseram collocandia Nec vero qualem eumque persectionem hic Statu affert, sed talem ut sexcellentior nulla excogitari poSSit. Ea enim homo, etsi corporue OaleSeat, perinde e gerit, ac Si Solo ConStaret Spiritum separatas intelligontias sequipararet. Neque id neceSSitate naturae, Sed voluntati imperio; quo Sensuum perturbationibu Subaeli S par Sensilis a rationali quodammodo absorbeatur. Quare is, qui hoc modo est caelebs, iure meritoque humanam Conditionem excedere dicitur. Tanto enim roboro se obfirmatum Stendit, ut Sibi pleno sufficiat, quin muliebri auxilio levetur tanta autem mentis affectuumque altitudin Eupra vulgarem ConSuetudinem evehitur , ut sapientia se Summoque bono, connubi Veluti caeleSti, adhaerescat, ac familias cura liberatu So totum ad exornandum animum virtutemque in se utque in alii promovendam applicet. Quod eum ita sit, nemini mirum videri debet, Si iusmodi caelibatum summa veneratione Semper Sapiente omne SuSpexerint,
maxim0quo laudarint. Quod Si nonnulli inveniuntur, qui tam sublimo vitae genu oppugnant; hi Vel Vera eiu rationes non intelligunt, vole eorum grege Sunt, qui praeter SenSum nihil Sapiunt, nec nisi animi procaeitato pollent. Cum enim tam Xeel S animo, ut Statum hun Sequantur, e minime ornato conSciant, et abi octa quadam
200쪽
196 IUA NATURAM PARS II. IUS SOCIALE
invid sintia segro Drant se ab alii virtute Superari tantam humana natura dignitatem de gradu deiicere et vituperare ac Si fieri poSS0t, do medio pellere nituntur. 6. PROPOSITIO ' Polyandria et simultanea coniunctio unius feminae cum pluribus Diris, naturali iuri repugnat. Prob. Repugnat iuri naturno, quod adversatur in praucipuo nuptiarum set ordiniimciorum X coniugali ocietate naSeontium.Atqui talis ostiolyandria Ergo iuri natura repugnat. Et Sano, ut omittam sterilitatum seminae, quase inde Consequitur,incertum per polyandriam manseret a quo patre prolo Sit genita. Cuius in cortitudinis consectarium osset, ut nosciretur a quo eius educanda officium implendum Sit Prautorea in huiuSmodi monStruosa Soeiotat deusso caput familiaqadministranda0 uxori asse tu in plure divideretur, ac nulli pleno adha0r0rot nati obito dilectioni et pietati erga patrem Solverentur, eum ignoraront Qui vitam Receptam referre deberunt perpetuuSZ0lotypia ne proinde disSontionum et rixarum son haberetur. T. PROPOSIΤIo ' Polygynia , et Simultanea unius Diri Oniunctio cum pluribus Maeonibus, etsi absolute iuri naturae non repugnet, tamen ab ses non parum dissidet. Prob. Quod absoluto iuri naturae non repugnet, putet e eo, quod Susceptioni certae proli S a proinde in prauoipuo connubii non opponitur. Quod Vero iuri naturae non parum dissideat, tacito suadetur. Xinde enim contractu aequalita exularetis perlaeta duarum perAonalitatem coniunctio Longe enim in serior tun esset conditio mulieris, quam Viri et mutuu amor Valde deserveseeret. Tum otiam a se tranquillita iugiter turbaretur. Ut ni in ueto notat Hotn0 eius: re Plure tantu viri uxore invidia, Zelotypia aomulatio et illo aliae cauSae quotidie Gollidunt. Iam enim multori onustiori iuvenculae, secundiori magi Squo amabili iam plurus uarum marito, unam alat alteram Sibi praelarenti iam adum alto pius boris, rectiori ingenii Vel patri paulo carioribus, Succon sot 1) Quare otSi in Veteri teStamento, ad idolem populum multiplicandum, pluralitatem UXOrum, utpote iuri natura non penitus popugnantem , Deu indulSerit tamen , utpote rationi non satis consormem in novo plane prohibuit potissimum quia per legem ovanguli eam matrimonium ad primitivam et completam Sui pers octionum restitutum S , Vectumque ad dignitatem Sacrament , unionem Christi cum EccleSia, quae una est, Signifieantis.