장음표시 사용
41쪽
declinare,quae ab aduersarijs obijciuntur quaeq; a communibus,quas vocant,legibus,de municipalibus Regni statutis,maxi inὸ petuntur:tamen,ut aequitati causae nostrae, & firmitati accedat aliquid, plurimas magni momenti rationes proseremus in medium, atque eas grauisiima legum auctoritate sic confirmabimus,ut ab aduersarijs nullo modo recte refelli queant. Itaque omni
no speramus, hoc libello perlecto, de quid habeat dili
ge later introspecto, nullum postea scrupulum, nullam vel leuisiimam de iure successionis dubitatiunculam candidis hominum animis adli seram .Quorum expectationi, de conscientiae, etsi hac disputatione magia pere confidimus abunde satis nos este facturos, nec de aequitate causae nostrae quicquam omnino dubitemus: tamen fatendum est modum ipsum de viam disserendi hac de re difficultatibus maximis esse resertam. Istium modi enim causae Principum sicut ratissime contingunt, ita rarius inuenias lege aliqua aut decreto de illisai sceptatum, disputatum, definitum t& si interdum fiat,ut quydam senatu seonsulta eo spectare videantur Neque enim patria Angliae iura nec ipsum corpus Ro
mani siue ciuilis iuris de dominatione Regia, scd de
priuatorum hominum causis agit. non enim solent
Principes aut Reges subijcere sese legibus , quibus soluti sunt. Nihilominus ad aequitatem causae nostrae melius declatandam, etsi negare nolim quod ex iure municipali sciri oporteat, ad quem Regni successio pertineat,
dc quod patrijs legibus tam Regum, quam subditorum
42쪽
ius h reditarium decerni debeat, assero tamen interius Regis, &aliorum interesse plurimum. Non enim regiae fuccessionis titulum regulis & axiomatis patrij Iuris ita teneri, ut eadem via & ordine in hoc, atque in priuatorum hominum haereditatibus decernendis &examinandis procedatur. Ad cuius rei confirmationem consideremus municipalia, seu communia, quae vocant, Regni Angliae iura, qugnam sint, & eorum sanctiones, quibus natantur fundamentis, quem locum habeant, quatenus admittantur.
illud cenὸ est perspicuum, commune ius Angliae non esse legem scriptam, sed generali tantum totius
Regni consuetudine niti, ut ex tractatu Rantilphi Glanu illensis vetustissimi& celeberrimi auctori, aper tisiurne constat, qui regnante Henrico secundo, cum eidem esset intimus a consilijs,& in iure dicendoPrctor primus de legibus occonsuetudinibus Angliae librum scripsit. Testatur hoc alterius etiam Dicaearchi nos Iustitiarios vocamus clarissimi viri Do. Fortescui h-ber ille, quem iam tdm Regni Cancellarius hoc argu
mento composuit, de laudibus legum Angliae, & per
ea quae scribuntur 33. it. b. i. & per E. 4. I9. Porro autem illa, quaeapud Anglos consuetudo dicitur, illa est tantum, quae longo usu & multorum annorum praxi in forensibus regiae Majestatis Curijs perpetuo apud illos agnostitur & conseruatur, & merito pro lege habetur Qua in re antiquam Lacedς moniorum politiam amitari videntur, qui multis iam prςteritis seculis olim
Ius patrium Angliae eona suetudine malgis quam te. 1ge seripta ni
script. L de quibus. εc ldiuturna. ff. de legib.
43쪽
Remp tuam prudentissimὸ, magnaque cum sui nominis gloria per leges non scriptas administrarunt, cum contra apud Athenienses leges scriptae prorsus
obtinerent. Hoc cum usque adeo verum sit, ut nec ratione ali
qua, nec auctoritate negari queat, illud prςterea considerandum est, utrum ex hac perpetua consuetudineius Regni quoque ii reditarium examinari,probari &definiri possit, an non. s potest, pretieritorum temporum testimonijs osten dendum est,ita factitatum fuisse: alioquin, qui contrarias partes sequuntur, asserunt tantum non probant. Non enim dici potest,quicquam consuetudine aliqua teneri, aut obligari, nisi ita fieri prius consuetum fuerit, & nisi ex vi eiusdem consuetudinis. Atqui certissimum est non habere Anglos vel unum aliquod exemplum ex curiis Regiis quod de tali consuetudine proferre queant. Dicam amplius,quin &probabo facile, nullam prorsus regulam iuris Anglici communis siue generalem seu specialem, aut iam ab aduersariis esse citatam, aut in posterum citari posse quae ad Regem ipsum obligandum , regnique succe sionem decernendam pertinere, & extendi iusta aliqua interpretatione existimata silerit. Illud certe non negabo, multas regulas iuris proserri posse, quae pretrogatiuam Regis, & iurisdictionis Regiae prie minentiam ostendant, sed quae illum obligatum & obnoxium teneant, ne unam quidem,uti iam dixi proferre possunt Asscrunt denuo aduersarij in libello, quem de hoc eodem successionis iure ediderunt, hoc esse in Anglo
44쪽
rum iure clarissimum axioma neminem,qui extia Angliam natus sit, Δ patre ac matre. qui Rcgi Anglorum subditi non sint editus. cuiuscunque hqreditatis in Anglia potiundae esse capacem. Quod axioma cum generale sit, nulla verborum exceptione restrictum Ad regni quoque successionem ne lario extendendum esse adiungunt. Quid vero per Anglorum ius fgnificari velint, non satis intelligo. Sin illud sit, quod exillimo, ius commune seu municipale Angliae, non est sane in iure communi Angliae tale aliquod axioma, sicut postea clarissimc demonstrabo. Si vero disputandi causa hoc
loco concederetur, esse hoc uniuersale axioma in eodem iure communi, tamen dum ita esse uniuersale ast serunt, ut nullam patiatur exceptionem, aut inscitiam
suam produnt,aut verborum fidem negligunt.Constat enim apertissime ex statuto as. E. 3. quod explicationem habet illius regulae iii ris,quam illos nomine axiomatis seu Maximae insinuare arbitror) eam ad Regiam sobolem non extendi. Vnde perspicuum euadit, non pertinere generaliter ad omnes. Quod si ad liberos Regios non extendatur, ne in cperis quidem h reditatibus vllis, quq a maioribus ad ipsos deuenerint, sequitur a sortiori, minus
ad succes rem regni & imperij ius h reditarium obligandum posse extendi. Atque ut plane &breuiter respondeatur icstimon ijs in libri aduersariorum margine notatis, nempe
45쪽
Casus ab aduersarijs propositus tan tum ad subditos prati
sueeessio regia nulla Mixima iuris te DE sv cc Io s I v R E .
Henric. sol. 23.&Σ .lit leto n. ca. vile nage. luce clarius
apparebit ijs qui hos libros legere, & perlustrare voluerint, nullam in illis reperiri voculam, qui vel speciem
aut umbram aliquam huiusmodi sententiae nabeat, ut regni scilicet titulus obnoxius sit huiusmodi pretiensae generali regulae seu maximae. Etenim omnes casus in memoratis libris deseripti, & disceptati, pertinent tantum ad alienigenas, ut illis auferatur potestas petendi terras, tanquam hqredita.
rias, & veluti subditorum iure secundum Angliae leges experiundi, ac litem intendendi. Nihil autem prorsus ad Regem ipsum spectat, aut eius subditos, quasi illi
minus inde capaces redderentur.
Quetro enim,an ex occasione illius inhabilitatis seu impotenti , quam statuunt libri isti, ulla sit de titulo Regni controuersia Θ Certe nulla. Ausim dicere ne unum quidem verbum. Id quod erit perspicuum omnibus, qui libros illos legere,& euoluere voluerint.Nec pudet tamen aduersarios ea notare pro sussicienti &idonea auctoritate, ad tuendum & essiciendum id quod cupiunt. Sed quemadmodum illam tegulam iuris Angloriam de impotentia ii reditandi sic videri volunt interpretari, ut sit axioma iuris uniuersale: ita mihi videtur, quod ignorare non deberent illud quoque axioma legis esse vel squὸ. yel magi, etiam generale, quod scilicet nullum axioma nullatae Maxima iuris ad Regem aut Regni ius obligadum extendi queat, nisi eorum in illis specialis & diserta mentio fiat, ut apparet ex variis Prouinciis, & regulis iuris, quς non
46쪽
minias late patent quam illa aducis, iotuintonamen . titia Maxima, nec tamen Regem, aut Regni ius ob
. Exempli causa.Perspicitum est illam Maximam de tenente ex gratia s quem leges Anglorum. Tenent
By the coxarte' vulgo vocant) absque ulla prorsus exceptione esse uniuersalem: nos obligat tamen ius Regiae succeLionis, nec ad eius aliquod beneficium extenditur, qui Reginam Angliae in matrimonium duxerit. Id quod omnes Anglici iurisconsulti magno consensu diserte definierunt, cum Philippus Rex Reginam Mariam duxisset uxorem, tametsi ad maiorent securitatem, & ut mens atque sententia tam Regis &Reginae, quam omnium ordinum totius Regni lucu lentius declararetur, statutum est, & in acta publica re
latum, ne Rex Philippus ius aliquod seu seu ludi evilla
gratiosa tenentia vendicaret. i
Est priterea illa Maxima generalis: squis pqς siden, fundos in Feudo simplici , absque prolemas .
la mortuus fuerit, relictis nonnullis liberis foemineis,sundi inter eas aequis portionibus distribuentur. Quam Maximam in Regni sulcesticine non habere locum , cum viri in Anglorum legibus eruditissimi uiuen s iam tum Eduardo non ita pridem Illustri simo Principe definierunt: tum ex ipsa consuetudine seu praxi nemo vel commini seMu priditus non facile intelligit. Ibi enim natuis axima fit hcres in toto, pe indὸ ac si esset proles mascula. Generalis est, de illa Maxima. Uxor marito de
47쪽
functo, latre. erit ex triente, de tertiam habebit partem ex optimis quibus quemconiugis sui pollessionibus Constat tamen nullam unquam Reginam in tertiam partem Regni se essuram , ut apparet in s. E. 3 prsrog. 2I E. 3. s. & 28. it. 6. de ex aliis pluri
Prcterea, Regula de possessione fratris,ctam sit uniuersalis, de indeterminata: nunquam extensa est, neque extendi unquam potest ad regni h reditatem. Nam stater ex uno parente succedet , non soror ex utroque , Π ex Iudice Moylo Anglo insigni Iuristonsulto patet, & exemplis Regum Etheldredi fratris &successoris Eduardi Regis & martyris, Eduardi Con- oris, qui stater erat Edmundi Regis, & multorum alioruptollendi potest , inii ex altet rorantum parente ex dimidio sanguine, ut dicunt, in Regnum Angliae successerunt. Qualis suit Maria quoque nuper Regi- se serjidius. Quatin omnibus legum Angi scarum, quas vocant, relationibus recordas vulgo seu scriptis memorialibusὶ habentur, in quibus singulis seorsum Regni seu successionis titulus disceptaturis id qu9d qu tidianai praxis tam in soro rationum, Exchequercitctq , . quam iu c teΠs curiis in nise Τὸ docet ) disponunt de rebus suis tanquam hi r des inuicem ex successione sanguinis: quod ut se celen ., si vulgares & pruratae persona: citent . lcge ijs non concederctur, quod illas constat dimidio
tantum sanguine, ut vocant, coniunctas este , nem
48쪽
atque ita cognatas dici. . . . V .
Illa rursus generalis regula est in iure Anglorum quod executor testamenti habebit bona mobilia: ao.istatoris, & non li res. Quod tamen in causa regiae hireditatis longς secus se habet, ubi suςcessor illis po
Non minus generalis est & illa Maxima. Siquis lesie Maiestatis, aut Fqloniae quam vocant, conuictus iit, hetres eius propter illam maculam generis, & L. miliat, nisi veniam prius consecutus, denuo suo san guini restituatur , landos hcreditarios iure sanguinis tanquam ex descensu adire non potest Quae Maxi ma quamuis generalis sit, non tamen porrigitur ad regiam successionem, etiamsi decreto partamenti de claretur reus, ut in causis Richardi Ducis Eboracen
sis , 5: filij eius Regis Eduardi quarti & Henrici
septimi Regis euadit manifestum : qui cum decreto Partamenti pro conuictis declarati essent, nec un-qsum restituti, non tamen Eduardo quarto nec Henrico septimo fraudi erat , quo minus in regni hqre ditatem iure successerint.
Sed ad hoc videri volunt aduersarij scriptis suis satisfacere, cum dicunt, Henricum septimum & si conuictum,Regno tamen politum e tanqua iure in eum collato, eo quod ipso sacto dum ad illum delatum est, cessauit illa, ut ita dicam, inhabilitas seu incapacitas. Vbi apertὸ concedunt ex conuictione illa non esse
Nee tantidexecutor habebit bona testatoris. . it. 4. sol. 41. Nee quod e nuictus lς- sae Maiestatis nisi veniam consecutus haereditare nequeat.
49쪽
uni uno est a iura . Respondetur
aduersarioruinter caulas hominis conuicii laesae Maiestatis &alienigenae gernon suoditi
consecutam inhabilitatem aliquam aS regni succei sioneni: ta silenim dici iapn potest; inhabilem, aut minus cipacem Letae eum , qua iam de facto regnat, &penes quem Regni possessio est : si tamen ad illud iure hqreditario capessendunt prorsias inhabilis suisset antea, nam vetinuiti sat i debent, eum non Regem iure successionis , sed usurpatione Tyrannum extitisse. Quarὸ Henricum septimum verum & legitimum
Regein agnoscentes, regnumque iure in eum collatum confitentes Hex eo consequenter & directe concedunt, eum cum nondum de facto regnaret, regni
tamen iam tum capacem fuisse legitima successione obtinendi, non obstante crimine lita Maiestatis, de quoi conuictus tenebatur. Quod si dederint, habeo lquod volo, neque est propemodum quod amplius
Sed illh diligentilis tandem inimaduertentes hoc illorum argumentum valere non ad id quod cupiunt efficiendii alib modo occurrendum existimant, nempe aliam esse causam eius qui conuictus sit lcis Ma statis, taliam alienigenae , & eius, qui regiae potestati iubiectus non sit, namque in crimine i sae Maiestatis . necesistate quadam fieri, ut regni successio etiam ad hominem conuictum deuoluatur , alioqui enim
ad neminem deuenturam : in causa autem alibi natorum, seu externae, ut aiunt, natiuitatis secus esse
Ad quod porro confirmandum similam casunt quendam ponundde I S. Verbi gratia qui fusitus est , ut practici loquuntur de quibusdam landis , de liberos habeat
50쪽
habeat A. & B. i Iam vero A. Vivente adhuc patre de crimine conuictus est, moritur deinde pater, illo nondum restituto. In hoc casu sundus ille nec ad A. deueniet, neque ad B. sed transbit ad Dominum Feu di per modum Escheti, sic enim iura triquiintur Αnglorum cum bona Fisco sunt addicta. Secus autem fulisset, ut dicunt , si A. trans mare natus suisset, patre I. S. propter crimen i sae Maiestatis profugo, postea vero in patriam redeunte & gignente B. deinde vita desuncto. hic enim dicunt quod B., sendos patem nos ii reditabit. Sane vero, siquis ita regnum seu diadema possideret, ut per modum Escheti, quem vocant, amitti postset, ut in prςdicto casu de fundo I. S. factum est, tum sortassis huic casui Regni quoque causa aliquo modo affinis esset. Atqui nihil tale est. Dcbent porro illud quoque considerare, Regem
non modo linealiter ex descense maiorum, sed maxime etiam per successionem ad Regnum tanquam ad corpus quoddam politicum peruenire. Ex quo facile fuisset discrimen cernere inter utranque causam, regiae scilicet Maiestatis & I. S. subditi: atque inter fundos, qui ex supcriori aliquo Domino tenemur, & regnum quod non ex terrena aliqua potestate, sed ex Deo so
Quanquam disputandi causa libenter scire vel , ubi hanc suam distinctionem rcperiant, quaque nitatur auctoritate. Nihil enim adscripserunt marginiquod aliquam auctoritatem habeat,& ideo nisi Pytha ' ici ita n E iijπgor. ae