장음표시 사용
171쪽
170 AN Tuno ΡοLOGIAN . IOuti. Clinicus animum, et corpus per naturam tertiam utriusque purticipem uniri inter sese voluit, it Consensum intcr cingitation animae, Ut motus corporis ex eo explicavit, quod bacumedia nutum suggerit animae quidquid rerum sit in corpore, et in corpore exequitur quidquid anima ei praescribit, quin causaS
40. Prop. bstema mediatoris Plastici absurdum est.
Probatur. Si inter animum, et corpus natura media, quae Sit utriusque particeps, existeret, Oporteret ipsam esse simul CGP ream, ut incorpoream, cognitione pracditam, et cogitationis e Pertum, Ceterisque oppositis proprietatibus pollantem, quibus a- Dima, ct corpus ab se discriminantur. Atqui notio huius Datum u
di. Praeteroa, haec natura media ossicio administrae inter atii-mam, et corpus in homine ita sungi dicitur, ut conscientiam O-PErutionum suarum non habeat. Atqui nutura, quae So. sua uuDPemtiones non cognoscit, profecto non imissi sunsi Officio administrae intor animam, ot corpus in homine, nam haud possi-hilo ost aliquum nuturam ossicio administities sungi , nisi dominium in suas oportitiones halicat,alioquin ipsa ut advertit s. Th mas ', non uit,sud potius agitur.Ergo naturum susticam,quum Cluricus efflixit, Ox eo estiam alasurdam esse patue,quod ip- OD sic is fungi ncquit, quae in homine ei assignantur. 42. Obiic. Multae operationes, e. g. , respiratio, motuS Cordis, in homine Cous'iciuntur, quae Doc a Corpore, noque ab at ima repoti possunt. Ergo admittenda est in hominu lertia natura, Iuvesit illarum operationum principium. I. Ri p., dist. ant. , non possunt repeti a Solo Porpor , nutu Sula anima, Conc. iant. , non possunt repeti ab anima simul, et R COOOre, IS. iant. ἔ ως. m. Re quidem vera, Corpus, utila in ostoridimus, esse suum ab anima accipit, unamque Substan
tium completam cum ipsa esscit, ac proinde anima cum Corporumt unicum principium respirationis, motuum cordis, aliorumque, quibus corpus vegetat. Frustra Clericus contendit operationes P Npirandi, aliasque id Vnus.non posse animae adscribi, Cum quod nihil convortientiae intor ipsas, et intellectiones PAistit, tum quin numa nescit, quomodo agantur in corpore ea, quae ipsa peragi
in illo vult. Etenim, quod ad primum attinet, nihil votui respi rationum, aliasque eiusmodi operationes, atquc lutuli tioni , quamvis sint divorsi generis, ab anima tamen perinde proficisci
172쪽
ANT lino POLO cI 1 47lsi quidem unima per alius sucultates Pst principium intellecti riuin, et per ullas facultates ost principium vegetandi, et sentiendi. Alterum autem ex co sit, quod alia est in anima sucultus. quuillas operationes vult, alia autem, qua illas in corpore exequitur. ART. H. De systemate ciausarum Occationialium 44. Malebranchius, uti antea diximus natus est Deum dumtaxat esse causam essicientem, atque Cum corpora, tum animas Omni vi agendi destitui; ex quo consecit Deum esse unicum, et immodiutum causam omnium motuum, qui in corpore fiunt, Om-Niumque operutionum, quas anima exerit, Bique conSEDSum, quem EXPCrimur inter certos motus Corporis, et certas operationes animae, et vicissim, nonnisi a Di csse repetendum. Itaque ipse Alatuit Deum oli suum generale decretum, quod totum mundi O dinem complectitur, ita motus corporis, actionesque animae m derari, ut, quoties certi motus in corpore fiunt, sensationcs ipsis mi Senian S, Et, quoties certae operationes in anima sunt, m tus ipsis consentaneos in corpore producut. Ex quo patescit iam
ullos motus corporis csse veras causas uctionum Blatinae, neC Ullus actiones animae esse Verius causas motuum corporis, Sed dumtaxat dici posse causas occasionales, quia nonnulli motus CorPU-ris Deo occasionem praebent producendi in unima actiones illis Consentancas, et vicissim . HOC systonia Occasionialismus, xul S tmia adsistentiae dictum cst, quia animam, et corpus voluti Causus dumtaxat Oi curionales agnoscit, Deumquc antinuo, et minimii continuo adsistentum ponit.
4 i. Hunc thooriam, i dem sero ac Malebranchii tempore, Sylvanus Ilosius y, ct d inceps Don pulici propugnarunt usque in limie diein, in qua, uii ante vidimus ', theoriam ruussarum Dincasionalium a nonnullis Philosophis, pracserLim iii Gullia, exsuscitata rat.
46. Prop. Sinsecutit causarum Occasionalium fati undiamento innititur: falsum Philosos iandi methodiam sectiatur:Omncm uni nem inter animam, et cor tis tollit: in ius conclumines Parit. ID Obiatim prima pars: luat branchius. ceterique in si itiali sine
poris omnibus obvium ab immediata votione Dei repetunt, quia
Dinnom vim a Livam rebus Coeulis repugnam arbitrantur. Atqui,
ut in tologia μ vidimus, nihil rupugnut vim quamdam uCtu
173쪽
172 AN τ lino POLOGIA sana rebus creatis inesse, immo, si is ipsis negetur, Inulta ut Sumda inde profluunt. Ergo nulla, immo ab Aurda est ratio, ob quam occasionuli sinus ab eius auctoribus excogitatus suit. 47. Probatur altera pars: Occasionalistuc non inficiaritur Dc-bis videri animam, ut corpus aliquid in s se invicem agum, Sed causam huius phaenomeni ex ipsa tiatura hominis nori Ox Postulant, sed ad Deum omnium rerum auctorum, et CONMI vut Ummnfugiunt. Λtqui hoc, ut s. I liomas iani diu observavit indignum ost viro philosopho; mus enim procul dubio est Causa universalis omnium Plinen Omenorum naturae; sed philosopho qua rendae sunt causae phnenomenorum parti rutares, Seu proAimae, quia in harum cognitione. quom admodum in Logica vidimus, scientia consistit. O 'Durionalismus i itur mothodum philosophandi sociatur, quae sciuritiam gigucru non Potest. 43. Probatur tertia iniis. Sucundum occasionalisias nitima
Cum Coi Oim neque secundum csse, ita ut ex ipsis unica completa SubStantia Oxurgat, iamiae secundum Oporationcm, ita ut ara ima, ct corpus aliquid In s se invio in ligniat, uuitur. Ergo Occasioni t Smus non modo unioncm substantialem, quum untis di m HStru-vimus, s u quiliniit, L uni otioni animae cum corpore lollit. 4 l . Probatur quuria pars: Si anima non ost Cum COPPoru Priti Cipium Omnium Oii rurioniam Corporis, sita Deus cst hurum uni-Ca causa, certe DOD Oi, sed Deo tribu uda Sunt, quae anima per Corpus bone, aut mulo operari vid tur. Itona, si uti ima non Est Principium activum suaru in cogitationum, sod lius Deus occasi Du motuum corpori rum in ipsa producit, liquot Cogit uti Onos, ludi Cumque sint, si vo imae sive Pcrvorine, DCuliquum Pomen Dimue imputari. Quocirca, posito Occusitantili sino, homini nimiae; Ctio ars inturi aros animi, neque 1 turii rus corporis impubivi
lucunt. Atqui hoc infinitae persectioni Dci maxime ita lignum
CSt, utque Onan in moralitati m actiotium humanarum destruit. Et in systema causarum occasionalium impias conclusiones parit.
50. Obiic. 1.' Anima noscit, quid sit, quo membra Corporis
movittatur. Ergo ipsa non Psi cnum motuum C Poris. St. RUAP., n g. coris. Et 'nim anima motuum Corporis causarat, qua tonus cos praescribit, rosque per organa Corporis Exercet y.
seu insta ipsa cognoscere quidem debet motus, quos Produm
Vult, non vero modum, quo organa Corporis illos exequuntur.3ὶ ε Si quis, ait sancius Doctor,quaerenti, quare Iignum est ealesaelum, respondei, quia Deus voluit, convenienter quidem respondet,si intendit quaesii nemroducoro in primam causam, inconvenienter vero, si tutendit omnus alias excludero causas x; in lib. De Causis, leel. X ulli. Cs D a M., c. Vt, art. 3, p. 159 vol. l.
174쪽
ANTII ROPOLoci 1 17352..Obile. 2.' Nulla ost connexio inter volitiones animae, cimotus Corporis. Ergo. M. Resp., neg. ant. Nam si anima, uti ostendimus, est Si mul cum corpore principium Omnium operationum, quus tu COI IMPE conspicimus, maxima connexio inter volitiones, aliasque operationes proprias animae, atque inter operationes corporis ini- saeve dicenda est .
ART. III. Doctrina harmoniae Praestabilitae confutatur M. Loibnitius, cum, ut alibi diximus , possibilitatem actionis transeuntis, ac proinde actionis, qua anima, et corpuS in Sese invicem agunt, inficiatus sit, cons usum inter operationes animae, et Corporis ex eo repotondum Eme docuit, quini Deus animam, et corpus in singulis hominibus ita constituit, ut, dum Ialma, et corpus nihil in susu mutuo agunt, utriusque Operationes
mirifice sibi consentiant. Hanc theoriam systema harmoniae Pria stabilitae vocavit, quia ipsa harmoniam inter Operationus animae, motusque corporis a Deo praestabilitam cognoscit '. Quomodo autem in singulis hominibus ham harmonia a Deo praestabiliatur, explicavit hoc modo: Unaquaelibet anima, prout Schema, Seu typus totius universi evolvitur A, Continuatam sori in per optionum, appetitionumque in se ex vi sibi insita producit, adeo ut ratio posterioris perceptionis, ct ratio posterioris appetitionis in praecedunti percoptione, et nppetitione colat catur; item, unum- quod libot corpus por se solum ex logibus motus continuatam sinricin mutationum in se producit, ita ut ratio postorioris mutati uis Semper existat in praecedenti mutatione β. Quandoquidem autem infinitae sunt animae possibiles, infinita quu corpora possibilia, liquot infinitas quoque esse cum possibiles serius pereepti num, tum possibiles series mutationum, ideoque, quaecumque anima inmatur, sompor inveniri aliquod corpus, in quo seri
mutationum cum serie porceptionum illius animite mirifico consentit. Quamobrem Deus harmoniam inter operationes animur, Inotusque Corporis piraestabilire dicondus est, quatenus Cum anima coniungit illud corpus, cuius imitati auos cum porcoptionibus
illius animae udum umitii, est Coristuntur conCOrdurat h.
ex quibus Malebranchius Deum non posse vim actuosam cum rebus e realis Communicaro arguit, resulavimus in Onιol. loc. eit.
175쪽
M. Prop. Systema harmoniae Praestatuitae falso s. δε-
merito sueratruitur; e iato rationis susscientis, quod Lei iarius adeo inculcavit, manifeste adversasur; ianitatem sufflantialem hominis, quam Lesbnitius admittendam esse decrevit, to lit; impiis, ahsurdisque theoriis latissimam viam Sirenit. Probatur prima pars: Gibnitius Systema harmoniae praestabilitae excogitavit ob illam rationem, quod substantiue nihil in sese inviccm agore possunt. Atqui h pronuntiatum, quemadmodum ostendimus M, Omnino salsum ost. Ergo. 56. Probatur secunda pars: Percoptiones, appctition quo, quae in anima sibi succedunt, saepe sucu in pugnant. Λtqui fieri non potest, ut posterioris perceptionis, Pt appotionis ratio sussciens in Opposita prae denti perceptione, et appetitionc existat. Ergo systoma harmoniae Praestabilitae ossato illi rationis su μι- cientis, quod Leibnitius maximopere exaggerat, manifeste ad-
57. Probatur tortia pars: Leibnitius aperto asseruit, inculcavitque et exist re inter animam, ct corpuS Veram uni an , EX qua fit suppositum v, atque αδ rgo in nobis . unitato gaudere ora, non collectiva, qualis Pa est, quam horologium balint ' v. lamvero unitas substantialis hominis in systemate harmoniac pra stabilitae non modo non adstruitur, sed inani ksto tollitur. Εwnim ipsa repostulat, ut unicum sit in homine esse anima . et corporis. Atqui anima, ct corpus, Secundum harmoniae praestabilitae placita . non solum non utiliantur Socundum en , Scit ne secundum DPerari quidem, quia anima omnes suas assectiones experiretur, etiamsi nullum esset corpus, Et vicissim. Ergo unitas
substantialis hominis in systemate harmoniae praestabilitae non minio non adstruitur, sed citam manifesto tollitur. Quin etiam in homine secundum placita harmoniae praestabilitae ne unitas quidem collectiva admittitur, qua horologium gaudet. Et nimunitas collectiva in horologio ox mutua partium in se notion constituitur, ita ut, hac perturbata, horologium di struatur; at
Lothnitius sua harmonia non solum Inimam, Di corpus Db se s cundum esse omnino separat, soli otium nullam animae in compus. Corporisque in animam a tionom cognospit.
53. Probatur quarta pars: Systema harmoniac pra stabili lao 1' id lismo favet. Nam si corpora ad Sensationes, quas anima
176쪽
ANTUR OPO Locia 175 in se exporitur, nihil promus conserunt, pronum erit Ucalistis insurre nullam ratiotiem esse, cur Corpora Oxistant, aut saltem NobiS Compertum rem non posse, num re ipsa existant. 2' Libertatem voluntatis humanae destruit. Ete i in actiora s, quuS Nima per so Excrcol,lilaerae esse nequeunt, quia ipsae hac lege in aulina Evolvuntur,ut posterior in praecedenti rationem sussi ictitem sui habeat, et ipsae ullae esse non possunt, quam quae In tionibus corporis, quocuin uuitur, adum sim respondent. Ni quo ullae motiones corporis liberae dici immunt, quippe quodUmum motus corporis non solum fiunt per leges mechanicas, eoque rivxu, ut posterior rationem sussici ninni sui in pra cedentibal ut, sed etiam ab omni actione, Oncumque animae adeo P moti sunt, ut, etiamsi nulla anima existat, odi m modo fierent, ac nunc sunt. 5' Si illud systema admitteretur , nonnisi Dco Cuncta peccata tam interna, quam externa tribuenda forent. C ius rei haec manifesta ratio est, quod Omnes Porceptiones. nppe titionesque animae sunt nuturalis, necessariaque A qu in ovolutionis schenialtis, quod, s cundum Gibnitium, Mentiam animae constituit, omnosque motiones Corporis sc undum leges mechanicus fiunt, quin anima quidquam ad illas conserat. Atqui Dous
Et unamquamque animam cum schomate Creavit, quod necessario in ipsa evolvitur, et logos mechanicas Statuit. MCundum quas Dinnes motus corporis fiunt. Ergo et quaecumque unima cogitat, ac Vult, et quaecumque corpus exequitur, Duo. SP undum lini
moniae pracstabilitae placita, tribuenda sunt. Hinc, si quid aui- na cogitat, ac vult, aut si quid per corpus PXequitur contra ii gem naturalem. aut positivam,omne id Deo dumtaxat imputa dum foret. Igitur systoma harmoniae praestabi litae impiis, absu disque theoriis latissimam viam sternit. ART. IV. Systema Physici insinus, seu causa3 umesicientiuni e enditur M. Systema in xus Physici, seu causarum ossicientium uis
Dionem animae, Et Corporis ex mutua utriusque actione doriunt.
En quomodo P. Mahus illud exponat: ε Dorent nimirum eius physici instareus defensores, nuturus has univraim, ut corres
plurimum dissimiles ita sibi strictas esse, ac deviu tas, ut ait ruin altorum vere, atque ossicienter ivllunt, neque in mori ea uetio ne ex una in alteram quidquam transferri: sed, impi' sis in sensu motionibus, et nervorum ope ad Ccrubrum uriue propagatis, mentem ad informandas rerum notiones determinari et vicissim, suborta in animo voluntate membri cuiuspiam commovendi, net Diuillaec by Corale
177쪽
176 Asriino POLOGIAvius continuo impelli, motusque in eo membro voluntarios consequi p.
50. Prop. Systema influxus Physici, seu causarum osscientium est reiiciandum. Probatur. Secundum assertores physici influxus mutua actio animae, Et Corporis repetenda est non O , quod anima cord ri esse, ct DPerari largitur, sed in eo,quod anima,ct corpus, tum distinctum esse habent , vim suam operandi in sem invicem Θxercent; quapropter ham BCtio non coris quitur uniora in animae, et corporis,sed potius illam constituit. Λtqui duarum substantiarum unio, qua PX co dumtaXat exurgit, quod illae vim n-gendi tu scin invic rit, ost nccidontulis, quia notio tam rei iam constitutum sequitur, quidquid auium imi adiungitur postquam etae rius Constitutum rest, ne idons ost '. Ergo sociandum assertores physici Influxus unio sutis tantialis inter animam ,et corispus nil strui non potest, ne proinde hoc systema Procul vero ost. 6 l. Λd lineo assertores physici influxus ration ira, qua corpus in animam agit, reddere haud possunt. Et sano, si admittatur corpus unicam Suhstantinin Complotam cum nitima constitu re, dicendum Ost corpus in animum agem, Dori qua ratione est corpuS, sed quatenus ab anima vitam, et Virtutem agendi nocipit, ita ut Don tam Coifus, quam unima Por potentias, quarum Organa sunt membra corporis, agat '. E contrario, secundum assertores Physici influxus, quoniam coli'us non constituit cum anima unicum substantium complatam, ipsum in animam a re dicendum cst, prout corpus t. Atqui Corpus, Prout Corpus cst, non missi agere, nisi per contactum physicum, qui ab anima, quae immati rialis est, excipi non Ροι St. Ergo in systemato physici influxus actio corporis in animam explicari haud potest.
An T. V. Mutua animae, cor orisque in Sem actio secundum Scholasticos o liciatur 62. Si theoria aristotclic soliolastica do ut tono animae Pt mi poris admittatur, nullo uomitia intolligere licet mutuam animae,
Corporisque tu sese actionem DX esse rupetendam,quod anima ) Compendiaria metaphysicae Distititiis, Psychol., c. ll. 3 450. IIoe syste
ma, quod iam NewlOnias, clarheus, otianesque Angli harmoniae pra tabilita adversarii in primis adornarunt, post Mahum Slorchen a ius, aliique o S. l. iuiti sunt.
et Anima, et corpus convcniunt in unam Porsonam, ei in lina in naturam,
et ideo dicitur una actio humana 3; De unione Verbi Incarnati, a. 5 ad 1 l.
178쪽
ANTII no POLO cIA 177se ait corpus, volui sopina ad materiam, liatici. Quod sequenti propositione explanatur: Si anima est Princ*ium formale corPOris, necesse rat, ut anima reliquid agat in cori'us, motusque cor Poris in animam - ΛGnt. Probatur. Quandoquidem anima est forma substantialis comporis, ideo unum cst esse utriusque, quia sorma, ut saepe diXimus, est iactias rei, seu id, quod dat esse tui M. Atqui operari,
ut Scholae essatum est, sequitur ene. Ergo, quoniam unum intcSSE commune animae, et Corporis . inde ne Mario inicitur, ut anima ,et corpus in sese. invicem eiu uant. atque ex suis Op rati uibus sese invicona immutent. Praeterea, cum anima sit larvia
substantialis corporis, ii in det,et esse intrinsecum principium, a
quo corpus virtut m Oporandi accipit,vC proinde simul cum ciai Poru subii tuni potontiarum, propter quus Corpus operatur'. Λωqui si anima est principium, a quo corpus virtutem oporandi ac Cipit,et nou corpus lautum,sed intum coniunctum,scilicet corpus Cum anima, ii qua Constituitur, mi Subi tum poteritiarum, Pr
Pter Mus Corpus Operatur, ni Esse est non modo ut anima membra Corporis ad operandum movere possit, sed citam operation ACO Oris in animum quodum modo redundent. Ergo, admissa the m
ria, quam Scholastici de principiis constitutivis hominis tradidoro,
admittendum quoque Ost et a imum in Corpus, ct Corpus in animam aliquid agere poesse. Denique ob eamdein rationem , quod nempe anima est forma Aulislantialis Corporis, Onsequitur in una sentia animae, tamquam in radice , facultates tum sup Hores,
tum inferiores colligari . Atqui mutua sucultatum colligatio in
una radice expostulat, ut earum actiones si ut mutuae. Ergo '.
3ὶ ε Noeesse est, si anima est torma eorporis, quod animae, et eorporis sit anum esse commune, quod est esse compositi 1; Pg. disyp., q. uu., De Anim., B. I ad II. 3 Cs 'nam. , e. I, ari. 4. p. 82, et 83 vol. I. - 'ὶ ta ibid. , Ioe. eit.
εὶ Audiatur s. Thomas: e Seeundum naturas ordinem propter colligation mvirium animas in una essentia, et animae, et corporis in uno reso compo iti, vires superiores, et etiam corpus invi m in se emuunt, quod in aliquo eorum superabundat; et inde est, quod ex apprehensione animae transmutatur corpus seeundum ea lorem, et frigus, et quandoque usque ad sanitalem, et aegritudi- Dpm, Pt usque ad mortom, Pontingit enim aliquem ex gaudio, vel tristitia, vel amore mortem incurrere. Et similiter est e convorso, quod transmutatio eorporis in animam redundat. Anima enim coniuncta eorpori eius enmpi xiones imitatur, secundum amentiam, vel docilitatem, et alia huiusmodi. Similiter ex viribus superioribus sit redundantia in inferiores, ut eum ad motum voltin lalisi ii tensum sequitur passio in sensuali appetitu , ct Ex intensa conlomplatione ro. trahuntur, vel impediuntur vires animalis a suis nelibus; et e converso ex vii l. t u LM CIIRIST. MisAn. lI. tq
179쪽
i I. Animam rationalem osse principium, quo corpus vivit iam a nobis domonstratum ret; ipsa enim, cum sit forma sui Hiantiu-lis corporis, dat ei esse, et operari; ideoque, si corpus humanum vegetat, et Sentit, anima rationalis debet esse principium non solum quo homo intelligit, scd etiam quo vegetat, et sciatii. Sed Su-PerVacaneum non est, imo Opema pretium esse arbitramur rem tanti momenti uberius declarium, firmiusque stabilim,quia quaestio de principio vitali in homine magnu contentione inter re n-lcs agitatur. ΛRT. I. in Diarur organicis s64. De thooria mechanica Cartesii, qui quidquid in corpore
sit, secundum leges motus, seu mochanicas in eo fori mordicus contendit, rorumque, qui hodie in Anglia,et Gallia, maximeque in Germania ad leges mechanicas, vel ad vires chymicas in explicanda vita corporis confugiunt, nihil hic dicimus, Nam quoniam leges mechanicae, Pt vires phymi no, ut vidimus, non modo brutorum, sed etiam infimi generis viventium, Dompo plantarum operationes cis re nequeunt liquido patet ipsas co minus ossi Cerct poesse operationes vitales corporis humani, quae illis sunt longe cxquisitio . Itaque, hac sententia Pra termissa, Systema, quo i organicisnuu vocatur, in primis expendentium nobis esL. 65. Defensores organicismi satoratur non posse sola physica, aut rhymica explicari omnia phaenomena vitae, quae in Corpore conspiciuntur , ac proinde admittunt proprietatis vitales in corpore a physicis, et chymicis diversas, sed cuin pro certo habeant nullum Phaenomeniam vitae POSSO ab anima repeti, tuentur harum proprietatum vitalium principium, et subicctum esse ipsam mainriam corporis. Quam, Secundum ii stas principium vitale non distinguitur ab ipsa materia organorum 3, scd ost quachus inferioribus fit redundantia in superiores, ut eum ex velivm nlia passi nn min isti vali appetitu existemium obtenebratur ratio, ut iudicet quasi simplietior honuin id, oirea,quod homo per passionem assicitur 3; Pq. dis . De Ver , q. XXul, a. 10 e. 3ὶ ct coemo , e. IV. art. I. p. io . et i M. et e. v. ael. 1, p. li 0.rt III. at Manifestum ost organa ab Organicistis intelligi prout sunt al,quid malo.
riale, non vero piout ab anima informamur.
180쪽
ΛNTun OPOLOGIA ' 170dam vis insita, propriaque materiae, et mera eius assectio . Hoc systema a Sociis Mademiae Parisiensis, quibus Bordeus priamo sit, hodie propugnatur. Illud inter Mescum, atque hodiernos organici stas Academiae Parisiensis interest, quod ille cuique organo corporis propriam vitam tribuit ', hi vero, ut unitatem corporis viventis sartam, tectamque faciant, unicum esse principium vitale materiae organorum insitum pugnant. lim. PDop. l. ' principium,ex quo actioram vital Promanant, est distinctum a materia comoris. Probatur 1.' Corpus humanum , perinde ac quolibet aliud corpus, non posset ex quibusdam moleculis, veluti partibus, constitui, nisi sit aliquod principium, quo ipsae congroguntur,atque
ad unitatem substantiae reducuntur, alioquin corpus non e et Uritiin Per se, quale reipsa est, sed Unum Per accid ns. Hoc prau- misso, on argumentum: Illud Principium , ex quo corpus constituitur, seu cx quo mole uiae in unitatem Corporis Coalcscunt,
a matritu ipsius corporis distinguitur, quippe quod ipsum ossicit,
ut mole lae , quae Potcntia corpuS sunt, actu Corpus sunt, ne proindo a materia corporis distinguitur, acque aC actus a potentia, seu forma a materia. Atqui huiusmodi principium , cx quo corpus humanum constituitur, debet esse Vitalo, quia corpus humanum est vivum. Ergo principium vitale u materia corporis ruipsa distinguitur . 2.' Multis obsorvationibus, experimoniisque comportum est 1'moleculas, ex quibus quodlibet Corpus organiCum componitur, Continuo mutari, adeo ut ipsum non modo in quali lint actato sed citam in singulis momentis quasdam suas mol culus amittat novasque acquirat; 2' dum molocialao, quibus corpus constat. usque mutantur, mandem in eo sormam animalis permanor es. Ex his consequitur in corpore humano, perinde ne in quolibet Corpore Organico, rinam, seu principium actuosum, quod mu-
εὶ Hoe systema dicitur organicismus, quia operationes vitalos a vi insita materiast organorum eorporis r pelit. Dicitur etiam solidismus, quia vim illam partibus solidis eorporis tribuit. ) sordeus id primo doeuit in Dissert. physiol. de Mnsu omerice considerato, quam exhibuit an . MDCCXII Facultati medie. Monspcll. , quamque eodem anno Monspellii evulgavi l. 3ὶ Hine s. Augustinus animam ema docuit illud prinei pium, quod partos eorporis in unum congregat, eorumque vitam producit, et gubernat. et Nape igitur anima . . . Corpus hoc terrenum, atquct mortale praesoniin sua vivificat, colligit in unum, atque in uno leuet 3; De guant. an., c. 33, n. 70. cs s. Thom ., Conm. Genι. , lib. ll, e. m.