장음표시 사용
231쪽
230 ANT il n OP OLOGIA Probatur. In unima naturalis ordo ali coniunctionem cum eo Pore agnosccndus cst : quapropter, si anima, antequam Cum m Pore Coniungatur, creatur, dicendum ost ipsam a Deo creari, ita ut persectione sibi naturali destituatur, imo ita ut in statu pruinter Suam naturam se habeat. Atqui hoc absurdum est, Dam qui Gruid a Deo immediate producitur, in statu naturali persecto Pro
ucitur. Ergo animae, antequam cum corpore coniungantur, non Creantur l.
195. Sed quoniam ii, qui animarum praeexistentiam Bdmi
tunt, naturalem animae esse unionem cum corpore inficiantur, Praestat alia ratione cos refellere. Si anima naturaliter potuit in- Cirre esse sine corpore, adsignanda est aliqua causa,propter quam iPSu, quae priuS Sine corpore erat, Cum m postea coniungatur, atque haec Causa vel ab ipsa voluntate animae,vel ab aliquo trinseco est repetunda. Atqui neutrum assumi potest '. Non primum; quia si unima nullum ad coniunctionem cum corpore na turalem ordinoni habet, profecto corpore non indiget; utque, si corpore non indiget, imo ex ip so, ut adversarii, Contra quos Pu gnamus, Contendunt, corum, quae prius scivit, oblivionem Patitur M, nulla ratio cst, cur cum m coniungi velit. Neque attinrum; nam animae,corporisque coniunctio, tune neque CX natura, Duque ex voluntati, ipsius animae, sed a causa Oxtrinseca prosci- Scitur, per violontium animae illatam sieri dicenda est, et quoniam Oniare violentum ot contra naturam, coniunctio illa tamquam aliquid naturae contrarium hal vincla soret, ct ideo homo.
qui ex utroque con mittir , est quid innaturale, quod Putet esse fulsum 194. Eam lom rationem, animam in corpus ad sui supplicium
detrudi salsissimum est. Et sano,i' ut sciae argumentatur Angc IiCuS DOctor, et poena bono naturau advorsatur, et cx hoc dici tur mula. Si igitur unio animae,ut corporis ost quoddam PDuriale, non int bonum naturae, quod est impossibile; cst onim in inritum Fr nuturum, nam ad hOC Daturalis generatio terminatur. Et ite- εὶ ci p. I 57 sqq.
I, q. XC, a. . e. Ex quo argumento ratio insertur, cur anima, dissoluto CDrstore, existere pergat, et tamen initium suae existentiao ante coniunctionem Cum Corpore habere nequeat. Etenim e animam rem auere post eorpus accidit per desectum corporis, qui quidem defeeius iv principio creationis animae Pssct non dubuit a stoc. cii. ad 33, nam et non fuit conveniens, ut Deus ab impersociis suum opus inchoaret, ut ab his, quae su ut praeter uaturam si Ibid. , q.
232쪽
ANTu AOP o I. OGIA TIrum sequeretur quod se hominem non esset bonum secundum naturam, Cum tamen Geraraeos c. l, v. Il dicatur post hominis creationum: Vidit Deus cmcla qua fecit, et erant valde bona x.
ti nequit, quin graviora scelera haud iuste a principibus ultimo supplicio puniri sumatur. Vt enim ogregie disputavit s. Cyrillus
Λlexandrinus: et Si ante corpus cxistens anima peccavit, et idci CO innexa cst carni, quam ob causam lex graviora quidem peccatu morte plecti, innocentem vero vivem permittit ' Praestaret quippe permittere turpissimorum criminum reos diu in corporiabus haerere, ut hoc pacto gravius punirentur; irino crates Vem corporibus exsolvi, si poenae loco inclusae sunt animae in corporibu5. Sed contra, morte quidem punitur homicida, iustus auton corpore nihil patitur. Non est igitur supplicii loco inclusa coit ri anima 3.
nain delicta puniatur, praesertim si poena ad emendationem rei instigatur; at in advorsariorum hypothesi, qui animam corpori Coniunctam rerum omnium, quas ante didici rat, oblivisci com- niniscuntur, nulla a nobis horum criminum cognitio haberi pos-S 't. Ergo inanis, imo otiam iniusta huiusinodi poena foret '. 195. Prop. 2.' Abstit dum est aninuis ab initio simul creatas, atque organicis Pusculis inclusas fuisse. Probatur contra Leiunitium: I.' Animal, quod in anima, et
mi Pure organico constat, per Coniunctionem animae Cum CorPO-m onganico genserari dicitur. Atqui id salsum csset, si anima iam
ub initio cum corpore orgiutico coniuncta osset; iam enim mi Stomi animal, ct parentes nihil aliud essicerent, quum corporis mOlcm augere. Ergo. 2.' Animae praecxistentes in corpusculis organicis vel facultatu sentiendi tantum praeditae sunt, ut rationu destituuntur; Vesillae dumtaxat ratione ornatae sunt , quas Deus praevidit humanas suturas. Atqui utrumque, quod Leibnitius secuin discre-Pans docuit, absurdum cst. Ergo. Et Sarae quoad primum, ε nulla forma sui stantialis recipit magis, et minus, sed superadditio maioris persectionis facit aliam speciem, sicut additio unitatis sucit aliam speciem in numeris ' s. Quocirca si animae initio mundi ratione carunt, et deinceps a Deo ratione donantur, illud ut
in Const. Gent. , loe. cit. - , Lib. I tu Danu. e. s. Origenianoruin opinio variis Conciliorum ea nolithus ah Eeelesia damna
ta fuit. cs Mariis, La vis future, p. 2, c. 3, p. 252 sqq. , Paris i 855.
233쪽
23u AN Tii AOPOLOGIA surdum asserendum foret, nempe aliam esse Speciem animae in Corpusculo organico praccxistentis, aliam vero animae humanae, ita ut una, et eadem forma numero sit diversinum Fecierum is
Alterum vero analogiae legibus, quas Lessinitius tanti secit, omnino adversatur; siquidem analogiae lex expostulat, ut si una
tantum ex animabus praeexistentibus in corpusculis organicis ratione instructa suit, etiam ceterae, quae eiusdem speciei Sunt, rationales existimentur. Neque iuvat Lesbnitium asserere eas a L S, quae ratione carent, corporibus humanis informandis destia natas non suisse; nam hae animae a ceteris discriminandae non sent, aeque ae plantarum semina, quae numquam in plantas eVadent, a Ceteris seminibus, quae in plantas succrescunt, mini me discriminantur . 96. Prop. I.' Anima humrem creatiar cum c Pori inf-dutir . Probatur. Anima humana, quemadmodum Ostensum est, initium sui esse habere nequit antequam cum Corpore Coniungatur, neque in corpusculo Organico prae istere potest. Ergo tum cI a tur, Cum corpori coniungitur. Id ex eo confirmatur, quod anima, ut s. Thomas inquit est Pars Feciei hummae ',ut quoniam ροι est in ordine ad totum, animam tum creari oportet, cum homi Dis procreandi tempus advonit. Atqui homo procreatur, Ctun a nima corpori coniungitur. Ergo anima tunc creatur, Cum Col is Iri coniungitur V. 197. Circa tempus autem, quo anima corpori infunditur, non
nulli docent id fieri in ipso initio generationis, cum germen λύ-
Cundatur, vel saltem statim ac socius ad aliqua opera Zibae PQ- εὶ min
Animarum praeexistentia in eorpusculis organicis propugnari minime pos se videtur, quin concilio Lateranonsi v sub Leone X celebrato aperte contradicatur. Expresse namque in illo habetur animam raιionalem pro corporum, quibua influnditur, multitudine singularem esse, multiplicabilem, mulιωlieatum, et multiplicandam. Si ergo pro corporum mulli ludino rationalis nnima multiplicanda est, animae omitium hominum, quι ad finem usque mundi nRSci turi sunt, non fuere initio temporis a Deo creatae. Quippo si simul iam sunt creatae, multiplicatae quidem sunt pro suturorum hominum numero, at non multiplieandae. i et Secundum Augustinum lanima et infundendo ereatur, et creando tu funditur 3; Iu lib. I l bent. , Dist. III, q. 1, a. . ad i. 'ὶ Contr. Gem. , ἐ-. cit. βὶ Praesint totum articulum his s. Leonis M. verbis eoneludere: e Catholica Fides eonflauler praedicat, atque veraeiter, quod animae hominum, Prius-nuam suis inspirarentur eorporibus, non fuere I; Epist. XV ag Turribivm 3lurieemem, v. 9 et. Id.
234쪽
ANT ARD POLOGIA 233 agenda idoneus sit. At sententiae D. Thomae potiores partes d serendae nobis videntur, qui docet animam intellectivam creari, et corpori insundi in sine generationis nempe cum corpus ad debitum organismum corporis humani perductum fuerit. Nam
e cum anima uniatur corpori ut forma, non unitur nisi corpori, cuius est proprie actus. Est autem anima actus corporis Organici. Non est igitur ante organi rationem corporis v. Quapropter Cum anima rationalis sit se a corporis,cum eo non coniungitur, nisi
Corpus organismum corporis humani iam induerit; id quod in primo generationis instanti profecto non evenit.
Iam postremo loco inquir dum nobiis est, utrum, corpore diSSOluis, anima una cum corpore dissolvatur, an perpetuo in vita
T. I. Quaedam notiones praemittuntur193. Quid veniat nomino immortalitatis quisque ex se sucile intelligit. Immortale enim illud dicitur, quod osse, ct vivero, seu
exiStat, ve proinde ip sum non osse,iri non vivero absolute repu- graui Τοῦ ex rebus creatis auloni aliquid potiret esse immortale vclPer Natraram, Vel Per putium. Pre naturiam, quatenus clSi Sit Contingens, et proinde a Deo in suo esse pendeat, tumen, DCtu hypothesi suae existentiae, talis est naturae, ut sempCr ESSE EXPO-stulet; seu non solum nullum in sui natura habet destructionis priucipium, verum etiam quibusdam naturalibus proprietatibus Per Tuam eius conservationem postulantibus donatum est. Pergratiam, quatenus eius natura perpetuam duration m non P stulat, sed ex mera Dei benignitate perenniter conservatur'. Ιm-
εὶ Cf p. 228. - - Const. Gent. , lib. II, e. M. Evidens est hoc immortalitatis gemis uni Deo eonvenire, si quidem Deus, eum 1it a se, n cessi late suas naturae sit oportet. Inde Apostolus de Deo dicit: cui rotus habeι immortalisalem; l ad Tim. , e. 6, v. 16. e in illis, ait s. Thomas, quae sunt ineorruptibilia per gratiam. subest POMsibilitas ad non osso in ipsa natura; quae lamen lotaliter reprimitur per gra-liam ex virtute Dei Pq.dis p., De Iωι.,q. v a. 3 nus .a uoc modo,subdit id sanctus Doetor, fionio iii statu innocentias suisset incorruptibilis , Di immoria. iis ... Non enim eorpus cius urat dissolubile per aliquom iminorialitatis vigorem tu eo existentem, sed iuciat auimae vis quaedam super ualui utitur divi ut
235쪽
mortalitas ρα naturiu aci animam humanam pertinet quavproinde immortalis dicitur tum intrinsecus, quatinus nullum Sibi corruptionis principium insitum est, tum exerit e S, quuten a vi exirena destrui non Potrat.199. Iam animarum immortalitati adversantur non Solum V terra recentesque materialistae, qui animam cum corpore interire Censent, Sed etiam omnes ii, qui animam post hanc vitam mi -εCientiam sui, praeteritaruinque allectionum amittere arbitrantur
Mam, Secundum hanc sentcntiam,anima neque vitam Suam Con tinuaret, neque praemii, aut pociaue pax esset. Iu horum CC
sum veniunt 1' pantheistae, qui animum, dissoluto corpore,Di Vinii Substantia absorberi contendunt, ita ut vel is,sam illam individuam existentiam,qua in his terris frui saltem v debatur,pror sus amittat '; 2' hodierni propugnatores continu: progreMus ', qui immortalitatem animarum per metempsychos, inplicarit Contendunt hominum modo sub ista, modo sub illa forma in hautus data, Per quam poterat corpiis ab omni corruptione praeservare, quamdiu ipsa Deo subiecta mansisset ν; l, q. X cvu, a. t e. ) Animam humanam ωιura, non autem gratia, seu solo libero Divinao vo luuialis arbitrio, Divinaeque graiiae munere immortalem esse dicimus. Neque illud quemquam moveat, quod in Sexta Synodo cyolliana lil approbatae sue runt epistolae Sophrouit, Patriarchae Ierosolomitani, tu quihus tradebatur imrellaemalia, alquo imisibilia, Angelos scilicet, et animam rationalem immortalia esse non per naturam, sed per gratiam. Etenim hae, aliaeque similes i.
quendi rationes, quae apud PP. occurrunt, non aliud praeseseruiit, quam liu morialom non posse esse animam, nisi libera voluntata Dei crearetur, eamquo Ortir lur naturam, cui immortalitas Decussario conveniret; et proindo signi sicani amovendam csso a natura animae illam immortalitatem quae solius t vi
Propria est; siquidem Siculi Deus habet esse a se, ita quoque iudependentur ab alio est immortalis; anima vero sicuti proprium essa re pii a Deo, ita quoque Bh naturalem suam immortalitatem rceepit; eamquo cuni dependentia ab Ipso retinet. Incredibilia prorsus videntur, quac his postremis annis, praesertim ab IIe- gelianis contra animorum immortali talem disputata sunt, adlaborantibus, duco
nuge, Annalium germanorum scriptoribus. Stratiss oporte professus est animorum immortalitatem essu postremum hostem in scientiae staeculativae campo prolligandum. Eorum omnium una seritae, cadetuque fient utit, quae ex
pantheismi principiis nuti, haec est: vulca est omnium, quae sunt, vita, afluuinlinita, universalis, divina; homines huius vitae uuleae particulam habent;
post Corporis corruptionem haec particula in vita in universalem illico transfunditur, ex quo sit, ut homines sui conscientiam, roruinque Praeleritarum memoriam a miliani, hoc Est personalitate expolieulur.3, Inter hos praecipuo commemorandus est Petrus Leroux, insensissimus
236쪽
ANTABO POLOGIA 235 rerum universitate apparere,atque cum moritur, formam,sub qua seipsum in praesentia manis tat, amittere, et post mortem S Perautem eme, quatenus novam induit formam s. T. II. Arimam tamanam intrinsece immortalem erae demonStriatur
anima humana intrinsece immortalis dici possit, requiritur eam huiusmodi esse naturae, ut 1' a corporis vinculis soluta crisiun tiam perpetuo continuci; 2' ut actiones sibi CODSentaticas Exe cum pergat, Secus haud proprie vivere diceretur; N ut sui con- Scientiam, et praebcritarum affectionum memoriam retineat, SE Cus, ut iam innuimus, vitam non continuaret, scd potius no aminchoaret, et Praemii, aut monae pax non sset. Iam haec in animam humanam quadraru sinuciatibus propositionibus a nobis
201. Prop. l .' Anima htimana est natura sua in revissilis, ita ut s Partita a comore P γ tuo suum ram retineat. Probatur. Anima humana ost immaturialis; ergo natura Sunest incorruptibilis, ac proinde natura sua corpori post morti .uporcst. Consequens his S. Gregorii Neocaesari 'usis, sive Auctoris DiF. De Anima, verbis demonstratur: ε Couso lucus mihi videtur, ut quod ost Simplex, etiam sit immortale.. Nam Umi U, quod corrumpitur,dissolvitur; quod dissolvitur, compositum ost; compositum multarum est partium . . . Quamobrem Cum SimPl EX sit anima, ncque cx pluribus partibus constri, quia D C mu Pinbita rat, neque dissolvi potest, sequitur eam incorruptibilem, ut immortulum raso v. 202. HOC argumentum ex Muinate nostro ita explicatur: Rci Corruptio duplici ratione contingere potest, nempe vel Per Se, Vel ρα acciditris. Priori corruptionis generi obnoxia sunt ER, quac ex maturia, et forma constituuntur; ipsa enim suum enenmittunt, si forma a materia separetur; alteri subiiciuntur omnes formae illa , quae in se non sulasistunt, sed quoad sui exist n-tiuria a sui uecto corruptibili pondent, ita ut illo, cui insunt, di Soluto, et ipsae dc sinunt necesse est'. Atqui anima humana cius DAturue Est, ut Deutro modo interim possit; non quidem priori modo, quia est substantia intellectualis: ε nulla autem Substantiu
in Non alia rationo de animi humani immortalitate alius continui progrPfisus deseusor Lamentiais sentire videtur , Esquisse ae t me philos 31 his, Paris lMi.
237쪽
205. Consii mutur eadem repositio tum ex oporatione, qude intellectio appellatur, tum ex ingenito illo dosi durio, quo nitima appetit semper esse. Et sane l. ' intellectio exuritur eo quod intol-kctus esticit Speriem rei actu intelligibilem, nempe immaturialem, μt ideo incorruptibilem, at iust in tollectus ivissi hilis illum, prout huiusmodi est, in se recipit . Iam fuciens est honorabilius si res; qu inca si intellectus agens Iacia actu intelligibilia, quae, in questuum tutiusmodi, sutat incornu tibilia, multo fortius ipse
enit incorruρtibilis, ac proinde et auintit h ianania, cuius lumen FH intellectim agens s. Item, ε unumquodque, quod recipitur in aliquo recipitur in eo secundum modum Pius, in quo est y. Igitur intollectus possibilis, cum in se recipiat formas Imrum, si aut sunt incorruptibiles, incorruptibilis sit oportet; ex quo consCitur ipsam animam natura sua incorruptibilem esse, nam intellcctus possibilis est aliquid animae β.2. ' Vnumquodque nutura litor suo modo osse desiderat; hinc animantia bruta, cum non percipiant esse, nisi luc, ct ntinc, desiderant quidem esse nunc, non Virro S mPo , quod non aPPim hendunt; E contrario, cram a Dima humana vi suae intolligentinuapprehendat esse absolute, et secundum Omnc t Pus, naturaliter desiderat esse ρ 1 Pettiann. Λιqui impossibilo osL Daturae di)Siucrium esse inane. Ergo impossibile ost ut vi suae naturae uti ima humana ab existentia di sistat β.204. Prop. 2.' An ut Dianiana a cor 'Orc s Partita intellig rc, ct velle Pergit. Probatur. l. ' e Oporatio cuiuslibet rei ost quasi sinis cius I. . Ergo si anima post corporis satum est superstes, operationibus Sibi consent an is, quae sunt intelligore, ct uclle, cxpoliari Dequit.
2.' Intollectus, ct voluntas siue organis corporeiS urceutur. Ergo remanctit in anima a Corpore Separata '. 3ὶ Conlr. Gem. , lib. II, e. 53.
3 is .cli p., l . De An. n.u ad s.Sanctus metor ibid. ,e., hae alia rationuBrgumentatur: Esse est aliquid quod per se consequitur formam. Ergo si sorma sit subsistens, Denim latis, ut ipsa sit illud, quod habet esse, nequii proso-Clo privari esse; esse enim ab huiusmodi forma separari idem iret, ac formam separari a seipsa, id quod impossibile est. Atqui anima humana est forma sub-1istens. Ergo non potost desinere esse, nempe est incorrupit hili S. Cs Dynam. , e. IV, art. 4, p. li4 voI. I. - ι Conlr. Gent. , lib ll, e. 7 . l
238쪽
I. Ο Ε p motito oonstat animarim qito magis a sensuum im
pulsionibus seipsam avocat, Eo melius actiones suas intulle tuu- ira ex xcve Ergo a corporis impedimuntis soluta lexpeditius actiones illas excirecbit.
mortem quantum ad rationem Speciei; tamen non est idem in dias e cudi, et per consequens nec idem modus Operandi v. Ergo, et animae secundum illum modum essendi, quo corpori est
unita, competit modus intelligendi per conversionem ad phanta-
Sinnia Corporum, quae in corporeis Organis sunt. Cum aut in suo
rit a corpore separata, competit ei modus intelligendi per convcrsionem ad m, quae sunt intclligibilia simpliciter, sicut et ullis sui, si utitiis sui'unatis' s. 205. Uuoc postremi argumenti conclusio, nempe modum, quo nuima a Corpore separata intelligit, cum illo, qui substantiarum separatarum proprius est, similitudinem habere β, sequenti argu-munto Comprobatur. Anima humana, ut saepe diximus, medium locum tenet intor substantias intelle tuales, ut Substantias COrp reas, quia ε ipsa per intellectum attingit ad substantius intelligiabiles, in quantum vero est actus corporis, contingit res Corporales s. Atqui e omne medium quanto magis appropinquat uni cX-t morum, tanto magis recedit ab alio; et quanto magis recedit ab uno, tanto magis ultori appropinquat x. Ergo anima e quando totaliter erit a corpore separata, persccte assimilabitur substantiis SeparatiS, quantum ad modum intelligendi si , .
t) e Anima nostra quanto magis a corporalibus abstrahitur, tanto abstraetorum intelligibilium si ea paetor I I, q. XII, a. II c. . Idem observavit 1. Augustinus: ε Quis hene se inspiciens non experius est lanio se aliquid intellexisse sincerius, quanto removere, atque gubdueere intentionem mentis eorpo ris sensibus potuit I De Imm. Amm ., e. X, n. I.
, Rationem, ob quam anima in sui creatione non ita a Deo instituta est, ut inodus intelligendi substantiarum separatarum proprius ei convuniat, expliea vii s. Thomas, i, q. cit., n. 6. sis P. I9S, et Mealog., e. I, art. 2., p. 162, vol. l. 6ὶ Cs In lib. lv Sent. , Dist. L, q. I, a. I sol. , et Conlr. Gem ., lib. it, c. 8 l. Quinam autem sit hie intelligendi modus ab eodem saneto Doctore ita breuiter Oxplicatur: ε Dicendum quod anima separata non intelligit per speetes inuatas,
Nec per sp cies, quas tunc abstrahit, nec solum per species conservatas, sed me speeios ex innuentia Divini Luminis participatas, quarum anima sit parii- Cous, sicut ri aliae substantiao separatae, quamvis inseriori modo. unde tam Cilo cessante conversione ait corpus , ad superiora convertitur. Nec tamen propter hoc cognitio, vel potentia non ost naturalis, quia Deus est auctor non solum innuentiae gratuiti luminis, sed etiam naturalis a ti, q. cil. ad 3ὶ. Ex iud etiam paloi munus inteli Pelias agentis, et possibilis, qui, ut paulo anto ad Dola- vittius, remanem in anima s parata a corpore, disse ero ab illo, quod in prae.
239쪽
238 AN et II no POLOGIA 206. Prop. 5.' Anima semrata a mγOre metit habere conscientiam sui, et Praeteriturum assectionum. Probatiar prima pars: Ab immaterialitate animae,ut in DF milvia diximus , repetendum est quod ipsa conscientiam sui
habet. Atqui, si ita res est, animae separatae a corpore spotiori iure, quum coniunctae Cum Corpore cognitio sui tribuenda est. Ergo
Probatur altora para: Anima praesenti vita aflectionum intellectivarum recordatur, quatenus pollet intellectu, in quo species
rerum, quas antea iniciterit, Conservantur, et per quem Se Supra se Convertit, ut actu istas species consideret. Λtqui, cum anima a corpore S paratur, remanent tum intellectus, tum spocles intelligibiles antea acquisitae: quia hae, ut diximus stabiliter in intellectu recipiuntur; tum vis convertendi se supra seipsam. Ergo .
AnT. III. Virrian anima ab aliqua causa in nihiliam
Hactonus demonstravimus animam humanam eius esse naturae,
ut nullum in se habeat destructionis principium. Investigandummodo Pst, utrum ipsa ab aliqua causa possit suo esse privari, ita ut in nihilum redigatur. 207. Pmp. l. ' Nulla Gusa creata virtutem habet minuunin nihilum redigendi.
Probatur. ε Quaecumque, Dicnin s. Thoma, incipiunt essP,et defluunt, per earndem potentiam habent utrumque ' s. Atqui nimae humanae, quippe quac per creationem Originem suam habent,ex viriuio causae sinitae incipem Esse non Possunt. Ergo F.
genii vita obeunt. Andiatur idem Aquinas: Dperatio intelleelus agentis, otpossibilis respicit phantasmata, secundum quod est anima corpori unita. Redeum erit a corpore separata per intellectum possibilem recipiet spoeios emuon-los a substantiis superioribus, ei per intellceium ngontem habebit virtutem ad intelligendum 3. Pq. dism., q. un. - ., nrt. Eit. ad 9. 3 cap. lv, art. 8, p. 122 vol. I. et Resseetero si super so, inquit s. Bonaven. urn. hoe est virtutis cognitivae sublimatae a materia 1; in lib. li Sent , Dist. XX v, P. 1, a. 4, q. 3 remi. Ilia. art. li, P. III. , et neminisci, cum sit aetus per eorporeum Drganum ex rei tus. non poterit post corpus in anima remandro; nisi reminiscenita amitivo e sumatur pro intelligentia eorum, quae quis prius novit, quam oportet finima spparatas ades.se oliam eorum, quas novit in vita, eum species intelligibiles in intellectu possibili indelebiliter reeipiantur 3; contr. GenI., l . eit. εὶ Dp. cit., lib. 2, c. 55. 3 e in nulla creatura est virtus, quan possit vel de nihilo aliquid facere, vel
aliquid in nihilum redigero ν; Pq. eispp., De Pot., q. v, a. I ad l5.
240쪽
20il. Prop. 2. ' Deus,si Eius Potentia absolute vectetur potest animam in nihilum redigere, sed hoc, si Eius Potentia cumtiliis atιribtilis consido etiar, velle non mirat. Probat- prima pars: et Hoc, quod Deus creaturae rase Communicat, ex Dei voluntate dependet; nec aliter in esse conservat, nisi tu quantum eis continue influit esse. Sicut ergo antequam
res essent, Potuit eis non communicare esse , et sic eas non Dincere; ita postquam iam suctae sunt, Potest eis non influere ene, re sic erae desistent; quod est eas in nihilum redigere v. 209. Probatur secunda pars: Deus ea velle non poteSt, quae cum suis attributis pugnant. Atqui annihilatio animae Sapientiae, Bonitati. et Iustitiae Dei adversatur. Ergo. 2l0. In primis, annihilatio animae Dei Sapientiae advorsatur. Quint ut intelligatur,memoria repet dum est annihilationem ain
a imae a Deo, ut auctor Daturae mi, fieri non posse. Etenim, ut s. I liomas argumentatur: e Sic mus unamquamque naturam in stituit, ut ei non ausurat Suam nuturalem proprietarem . . . B rum aut in immaterialium . . proprietas naturalis est earum S m-pitornitas, quia in cis non est potentia ad non esse, Ut Supra mstensum est. Unde sicut igni non ausuri naturalem inclinationem, qua sursum tendit; ita non aufert rebus praedictis sempiternitatem, ut Pas in nihilum redigat v. Quocirca animno destructio Praeter ordinem naturalem creatiaris inditum eveniret. lam Pa, quac hoc modo sunt, et a Divina Sapientia ordinantur ut grati aumanis intionem, . . . . redigere aut m aliquid in nihilum non pertinet ad gratiae manis lationem, cum magis per hoc DivinuPOtontia, et Bonitas Osae datur, quod res ira erae conservat i. Destructio igitur animae Dei Sapientiae advorsatur. 2l l . Insuper clostruption in animae Sapientiae simul et Bonitati Dei repugnare hoc alio argumento conficitum Hominum animis in si v semens persectae honti talis cupiditas, quae, cum nec sariarit, et constans, a D O auctore naturae ipsis iudiui est proindeque inanis osse nequi L '. Atqui nemo dissit tur nullam hac in vita esso Voram, ot persectam felicitat rin, quae scilicet Oxpleat omnes animno facultat s. Ergo, si mus animam in nihilum rodigeret, ac
Proindo altera post praesent m Vita non sul e sot, frustra hunCnppetitum ab Ipso singulis hominibus insitum esse consequem-
y , q. Eit., n. 4 e. Beate certo, inquit s. Augustinus, omnes vivere volumus, neque quisquam est in hominum genore, qui non imic sententiae, anisquam Plane sit emissa, consentiat 1; De mctrib. M l., c. I, D. 4.