장음표시 사용
241쪽
240 AN vnn D POLOGI tun, atque Eum admodum crudelm, et homini inimicum fingere deberemus , quia hanc cupiditatem hominum animis infercndo, cos maximopem excruciaret, essi reique brutis animantibus .deteriores, quorum appetitiones hac in vita plenissime satiantur. Iam horum alterum Bonitati, alterum Sapientiae Dei repugnat, nam a Contra rationem Sapientiae est, ut sit aliquid frustra in operibus sapientis x. Ergo destructio animae cum Divina Sapientia, et Bonitate Stare non Potest.2l2. Haec autem altera vita perpetua sit oportet, quia, ut in quit Auctor libri de Spiritu, et Anima, e nullum bonum, Praeter summum, homini sufficere maest 3; tum quia, observante S. Augustino, bonum, quod Persectae beatitatis cupiditatem explere maest, tale esse debet, quod homo γ non amittat invitus. Quippe nemo potest considem de tali bono, quoil sibi eripi po
se sentit, etiamsi retinem id, amplectiquc voluerit. Qui squis autoni de ibono, quo fluitur, non confidit, in tanto timore amitten
215. IIuic argumento respondet Auctor Systematis naturae, homines desideram vitam corporis; itemque esse diVites, etc., nDCtamen Semper vivunt, nec Omnes sunt divites. At reponimus distinguendam esse cupiditatem Primitivam, et universalem a cupiditatibus secundariis, et Particulari S. Illa, cum Omnium animis insit, a Deo auctore naturae originem ducit, proindeque non potest non expleri; lino autem illi subiiciuntur Α, et quoniam ad illam contingenter reseruntur, neque in omnibus inveniuntur, ncque Semper expleri possunt. 2l4. Quod autem ad iustitiam Dei attinet, certum est Dinu improbitatem sua poena, neque virtutem Suo praemio in praesenti vita assici, nam flagitiosos homines bonis assi uero, et probos toto aetatis suae curriculo multis calamitatibus Oppresstas saepe videmus. Quod cum ita se habeat, ita cum s. Ioanne Chrysostomoargumentamur: et Si Deus est, sicut revera est, Eum iustum esse
nemo non sat bitur. Atqui si iustus est, et his, et illis reddet promeritis, et hoc in consesso est. Quod si et his, et illis repondet
pro moritis, hic vero nullus eorum recepit, nequo illo improbi tutis pocriam, neque biC virtutis praemia, Perspicuum est restare tempus aliquod, in quo congruens praemium seret 3.
conre. Gent.. lib. III, e. s9. - Cap. 34. - Ibid. , n. S.', et Omnis homo naturaliter vult beatitudinem. Et ex hae naturali voluntato causantur omnes aliaB voluntates, eum quiequid homo vult, velit propter il-nrm 3; Ι, q. LX, n. 2 c.
242쪽
A N T II B o P o L o G i A 2 1215. Contra huius argumenti vim Increduli obiiciunt peccatum sibi ipsi poenam, et virtutem Sibi ipsi praemium esse, nempe lier conscientiae Stimulos, quibus improbi incruciantur, peccato Poenam, et per animi tranquillitatem, qua in exercenda vi tute i,oni scuuntur, debitum ipsi virtuti praemium in praesciativita retribui. 2l6. Respondemus: l' Λut peccatum est Suffciens poena peccati, aut non . Si primum; ergo in hoc mundo iniusto prorsus puniuntur impii, sed relinquendi sunt omnes, ut voluptatibus libere indulgeant suis; quod quam iniquum, et turpe Sit, nemo
non videt. Sin alterum; ergo aliam, Post Corporis mortem, ud- mittamus vitam oportet, ne scilicet insignis improbitas sine pol na maneat 3. 2' Neque impii in hac vita scelerum suoiram stumulis exagitantur, neque iusti pace fruuntur, nisi quia utriquc coelo sciunt esse iudicem, qui in ultura vita singulos pracmio,vel poena pira merito assiciet. 5' Saepe cvunit, ut cum impii iniquitatis fastigium attigerint, non amplius conscientiae stimuli cosanordeant; atque u Contrario, uti ii gravioribus anxietatibus tomqueantur. Proderit ergo per pessima quaeque flagitia vitam du- Core , Cum Vinus in iusto sine praemio maneat. 4' Probi homi- Dos quandoque, ne Sua Violent ossicia, mortem ipsam Oppotore debent. Ergo nulla huic praestantissimae illorum virtuti meroes rependeretur, Si ham dumtaxat esset recte facti conscientia, atquc nulla post praesentem vita animam man rei δ. 2IT. Rursus contra vim eiusdem argumenti ex iustitia Dei do- promptum obiicitur, ex ipso P bari quidem animam corporissato superesse, nou vcro in aeternum esse dumturum. At coutrurus su haliet. Et sane, quod ad praemium SP Ctat, numquam v ra forent praemia, nisi huiusmodi sint, ut naturali desiderio pei sectae felicitatis satisfiat. Atqui persecta felicitas uota est, nisi au- torna. ut Superius Prohatum est. Ergo. 213. Quod ad poenam attinet, cius aeternitas Cum ratiotio non pugnat, imo consentit. Non pugnat, quia Poena P cato Pro timatur secundum acerbitatem, atque in mum iudicio ro Ditur, Πι Poena adaequetur cui ac secrandum durationem '. Cum
in Si quis diceret poenam peccati in eo eonsistere, quod Deus animam in ni. hil redigat, ita a nobis, cum f. Thoma rodargueretur: 1 Ia culpa voluntaseonira Deum agit, non autem natura, quae ordinem sibi a Deo indilum servat; et ideo talis debet esse poena, quae v. untatem amigat, naturae nocendo, qua voluntas abutitur. Si autem creatura o mutuo in nihilum redigeretur,esset tantum noeumenium naturae, et non amielio voluntatis 3; Pq. ais . , De PM., i. v, a. 4 ad 5. - Ci Lact., Din. Inst. Dit., lib. Ill, c. l2.3ὶ la Z-, q. LXXX uil, a. 2 ad l. nunc rationcm adhibuit s. Augustinus, ubi Pul LOS.CnRIST. COMPEI n. ll. li,
243쪽
242 Auri Ino POLOGIA ratione consentit. Etenim t.' dom iustitiae ratione poci a pecca
tis infligitur, et bonis actibus praemium tribuitur. Atqui prae
mium virtutis est beatitudo,quae est aeterna. Ergo et Poena,qualinpio beatitudo adimitur, aeterna sit oportet ε.2.' Creatura, quantum ad se pertinet, numquam ordinem,quem
graviter peccando perturbavit, reficiendi capax est, quia ε Semper desectus, quo subtrahitur principium, irreparabilis Est...; Sicut si corrumpatur principium visivum , non potest fieri visionis reparatio, nisi sola virtute divina. Et ideo si per peccatum Corrumpatur principium Oidinis, quo voluntas hominis subditur Deo, erit inordinatio, quantum est de se, irreparabilis, etsi reparari possit virtute Divina v. Quod cum ita se habeat, ita arguimus: ideo peccato poena irrogatur, quia ordo per ipsum evertitur, ct
Sicut, vacinente Caina, nuUret sectus, ita quamdiu perturbatio ordinis durat, necesse est, ut etiam poena duret. Atqui perturbatio ordinis ex parte creaturae, uti paulo ante ost nilim , S per durat; ac proinde peccatum cst quoddam malum aeternum. Ergo poena interminata erit .
5.' . Apud Divinum Iudicium voluntas pro facto computatur quia sicut hominos vident ea, quae extorius aguntur, ii a Deus inspicit hominum corda. Qui autem propicr aliquod temporale bonum aversus est ab ultimo sine, qui in aeternum possidetur, praeposuit si uitionem temporalem illius boni temporalis aeternae stultioni ultimi sinis; unde patet quod inulto magis voluisset in aeternum illo bono temporali frui. Ergo secundum Divinum Iu-
eos retulavit, qui iniustum putabanI, ut pro peccatis quamlibet munis, parro Villaei tempore perpetratis, poena quisque damnetur aeterna. Quoniam idem, ne illi veteres,tationalistae,inter quos Reynaudi Terre M Ciel, l. ed. p MI-39l , hodie repliean , praestat liaee pauca sancti Doeloris verba proferre : e Damnum, ignominia, exilium, servitus, eum plerumque sic inlliguntur, ut nulla venia relaxentur, nonne pro huius vitae modo similia poenis videmur aetcrnis Ideo quippe aeterna esse non possunt, quia nec ipsa vita, quae his plectitur, porrigitur in aeternum: et lamen Peccata, quae vindieantur longissimi temporispocnis, brevissimo tempore perpetrantur; nee quisquam existit, qui censeretiam cito nocentium finienda esse tormenta, quam cito laetum est vel homici. ilium, vel adulterium, vel saerilogium, vel quodlibet aliud scelus, non temporis longitudine, sed iniquitatis, et impietatis magnitudine metiendum. Qui vero pro aliquo grandi erimine morte mulctatur, numquid mora, qua occiditur. quae perbrevis est, eius supplicium leges aestimant, et non quod eum in sempiternum auferunt de societate viventium Τ Quod est autem de ista ei nate moriali homines supplicio primae mortis, hoe est de civitate illa immortali homi.
nes supplicio secundae mortis anserro. Sicut enim non efficiunt leges huius ei- vitalis, ut in eam quisquo revocetur occisus; sic nec illius, ut in vitam revocetur aeternam, secunda morIe damnatus 3; De civ. Dei, lib. XX l, e. II.
244쪽
ANTI IRO POLOGIA 2 3dicium ita puniri debet, ac si acto aliter peccasset. Nulli autem
dubium est, quin pro aetorno peccato aeterna poena debeatur. Debotur igitur ei, qui ab uluino sine avortitur, poena aeterna ν. d.' et Habet quodlibet peccatum contra Deum commissum quamdam infinitatem ex parte Dei, contra quem committitur. Manifestum est enim quod quanto maior γαOna Est, Contra quam PCCCatur, tanto Pec tum est gravius; sicut qui dat alapam militi, g Vius reputatur, quam si daret rustico,et adhuc multo gravius, si daret Principi, vel Regi. Et sic, cum Deus sit infinite
magnus, Ostensa contra Ipsum Commissa est quodammodo infinita ; unde et aliqualiter poena infinita ei det tur. Non autem po est esse poena infinita intensive, quia nihil creatum infinitum e se missi. Vnde relinquitur, quod peccato mortali debeatur poena infinita duratione δ a. ART. IV. Refutantur argumenta contra animae immortalitatem vis. Obiic. l. ' Forma non habet esse, nisi in eo, in quo est. Atqui anima humana ost forma corporis. Ergo non potest esse, nisi in corpore, ac proinde perit, peremPin Corpore.
220. Resp., dist. nuri. , si sit forma, quae dependet ab eo, in
quo ret, C c. mai., MCUS, Heg. mai.; Sub eadem dist. Neg., et Conc. min. ς g. Com. Anima, ut saepe diximus, est talis somma, quae habui esse non dependens ab eo, cuius est forma; ac Proinde, corrupto corpore, in Suo esse perseverat. Exinde etiam patet,quod etsi anima ,et corpus in utio esse hominiS conveniant, tamen, Corrupto Corpore, adhuC remanet anima, quia, ut etiam
alibi diximus , illud unum me et est ab anima, ita quod anima
humana esse suum, in quo Subsilatit, corpori communicat' s. 22 l. Obiic. 2.' Naturalis est animae unio cum corpore. Α qui haec naturalis coniunctio expostulat, ut anima non uisi cum corpore existere possit. Ergo anima Separata a corpore in existinistia perdurare nequit.
εὶ corur. Gen ., IOE eit. , Opuse. III, e. 183. Aliud pro aeternitate praemiorum, Et γ narum argu menium desumi solet ex eo, quod emeacia sanelionis legis moralis illam exigit. Cum euim Deus hominibus leges simul, et libertatem largitus sit, consentaneum luit, ut eos B ptissimis incitamentis, salva lamen eorum liberlato, ad te. gibus obsequendum moveret. Praemia autem, et poenae temporaneae ad id obtinendum inepta sunt; si quidem ista, utpote et adhue multum remota, et non perpetuo duratura, homines facile posthabereut. Quapropter necessu fuit, ui Deus praemia, Et poenas numquam desituras humanis animabus statueret, easque proinde immortales emeerel. ci Nieolas, Nuclea philor. aur te Chrisiis. Nume, i. ll, e. 8.
245쪽
mre. At, quoniam Corpus cst corruptibile, ipsum et rccodit a di Positionc, Per quam cst aptum ad rucipiendum vitam F; atque
ita sit, ut anima a corpore separetur 3. Quocirca propter Corruptionem corporis Evenit, ut ipsa perseveret esse sinu corpore. Illud aulem monendum est,statum, in quo anima sine corpore EX Alit, esse quidem praeter nutiarum φsius y, quia anima, ut saepe diximus, eX se exigit cmo cum Corpore, sed non huiusmodi, ut n-
Dimae Daturae adversetur,Dam uia ima, tiam si s parata sit a COr-POre, tamen naturalem inclinationem ad ipsum retinet φ.
225. Obiic. 5.' Id, quini est ex nihilo in nihilum redigi pol
est. Atqui anima humana ex nihilo ost. Ergo. 224. Resp., dist. mai., ita ut natura sua in nihilum tendat, Π g. moi., ita ut nisi a D O consorvotur, in nihilum rodigatur, conc. mcii. ἔ ως. HS. Re quidem vora e tendum in nihilum Donest Proprio motus naturae, qui sempor est in bonum s. Quoniam vero Creatum a seipsa non existit, neque idcirco ex vi suae naturae in existentia perseverat, in nihilum redigi non potest, nisi quatenus desistit virtus, quae illam in osse conservat φ. Ita re autem virtus solius Dei propria est. Iain vero satis a nobis demonstratum est animi annihilationum cum Dei attributiis contradicem. J Ibid. ad 20.
Uine mors, per quam anima n eorpore separatur, est, docento Dodem Aquinate, naturalis Itomini ratione eorporis, non vero animae: ε Forma hominis est anima rationalis, quae de se Est immortalis, et ideo mors non ost na turalis homini ex parte suae tormae. Materia autem hominis Est corpus talo, quod est ex eontrariis compositum, ad quod sequitur ex neecssitate Corrupti-hilitas, et quantum ad hoc mors est homini naturalis 3;2o 2-, q. CLX lv, a. Iad l. riso separalam a corpore est praeter rationem Suae naturae 3; I, q. LXXXIX, a. I e. cs p. I98, n. 5.
et Dicendum quod secundum se convenit enimno corpori uniri, sicut secundum se convenit eorpori levi esse sursum. Et sicut corpus leve manet quidem Iove, cum a loco proprio fuerit Separatum, euin aplitudine tameu, Et inclinationo ad proprium locum, ita anima humana manet in suo esse, cum suorιla corpore separata, habens aptitudinem, et inclinationem naturalem ad eor.
φὶ et Dieendum quod sicut posse ereari dieitur aliquid non per polentiam pas. sivam, sed solum per potentiam activam creantis, qui ex nihilo potest aliquid producere, ita cum dicitur aliquid vertibile in nihilum, nou imporia iur in erea. ura polentia nil non esse, sed in Creatore polentia ad hoc, quod esse nou innuat l, q. LX xv. a. si ad 2.
246쪽
T. V. R futritur mete sychosis 225. Metempsychosis, sive trunsianimestis, Vci trans corPOratio vulgo dicta ost illa theoria, qua animarum ab uno in aliud
corpus transmigratio adstruitur lam, teste D. TliOina, et omnes qui posuerunt animas extra Corimi a creari, POSVerunt uariS r-POrationein animarum, ut si C anima cXuta a Corpore uno, alteri
Corpori uniretur, sicut homo exutus uno vestimento induit ultorum 's. Sane Plato, qui, ut iam diximus', censuit animos X aStris in humana corpora immissos fuisse, docuit etiam illos, qui recte vitam egerint, ad astra reversos vitam beatam potituros CSSe Con tru EOS, qui immoderate vixerint, in corpora deteriora, et, si ne tum quidem finem vitiorum securint,iu brutorum si rus suis moribus simillimas mutatum iri, noque utito ab huiusmodi mulationibus e Saturos, quam, assectibus sedatis, ad Primum, Optimumque sui habitum redierint '. Huc nostra aetate a Petro Ler X, ct a cetoris continui pro emus assertoribus metempsycliosis, ut in primo articulo diximus β, ad vitam revocata ret. Eis adstipu
lati sunt Ruiny q. Micholot 7, Reynaud '. et Andr. Peraalii '. 226. Prop. Fieri nequit ut unitis hominis anima de suo in
aliud corytis commigret i q. Probatur. l. ' Animarum numerica disserontia ex ori line addi VCima corpora, quorum sunt formae, inspiciunda mi ; qua-PωΡtur si Corpora sunt numero diversa, necesse Ost, ut animae si ut numero divorsao. Atqui, si animae sunt numero diverine,33 Pulmycnesia, idost regeneratio appellari quoque solet, quia in priori eor P re vivore desinit anima, si in alio. quod de novo sumit, vitam auspicatur. Pq. illam. , De Pot., q. III, a. 10 c. - P. 229. εὶ Anio Platonem a Pythagora, piusque discipulis molem psycliosis decre tum in Graecia ulliquo propagatum fuit. Pythagoram vero hoc decretum iu Aegyptiis, aliisque Orientis populis didicisso comperia res est. Sane metempsychosi Aegyptios, et Chaldaeos adhaesisse voleres passim tradidere , eaque in Omnibus ludicae philosophiae Scholis aeque inveniebatur. P. 234. - β De la cie eι de Ia mori, par te De Ilemy, Paris IMI. Ipso in libro Lepeupla eo impudentiae devenit, vi ob hanc animarum transmigrationem inter bruta, et homines cognatiouem agnoverit, et bruta fra
φὶ Metelli psychosis, ut s. Thouias advortii, Fidei contradicit, haec enim e n-niniatii in rcsurrecti suo idem corpus rubum uru praedicat, quod deponit a Conlr. CenI., lib. II, e. 44. ij cs Ontol. e. VII, ari. 3 . p. 42. et Ex corpore reeipii esse individualuin quod quia nou depe inlci Lx corpuro, remanut tinti viduatio, etiam destructo cor
247쪽
prout sunt diversa corpora, fieri nequit, ut una, Pademque anima, qua e aliquod corpus informat, in aliud corpus commigret. Ergo L. 2.' Si una anima diversa corpora generata informaret , idem
numero homo per novam generationem iterum exiSteret, Sive , secundum Platonem, homo non nisi anima corpore induta esse dicatur, sive anima tamquam substantialis forma corporis agnoscatur, sicut enim esse, ita ct unitas sormam rei consequitur, Et ideo illa,quorum forma est numero una, sunt idem numerD.At qui sieri nequit,ut per novam generationem idem numero iterum existat homo,Nam, et cum generatio,et corruptio sit motus in subinstantiam, in his, quae generantur, et corrumpuntur, non manet substantia cadem, sicut manet in his,quae Secundum locum m ventur δ 3. Ergo absurdum est animam, quae hoc corpus in r-mat, in aliud corpus Commigram. 5. ' Quod si anima ex uno in aliud corpus humanum transmitti nequit, ipsius in corpus lwlluinuin transmigratio inter humana deliramenta adnumeranda est. Eaenim anima est forma corPoris et motor eius. Atqui determinatae formae determinata matreia debetur, et determinrato motori determinatum organiam, Sicut quaelibet ars in agente utitur Pro riis instra mentis '. Ergo anima humana nonnisi cum corpore humano coniungi potest. Praeterea, si animae humanae ad corpora brutorum informanda transirent , seu brutorum formae serent, operationes horum Proprias e merent, suamque naturam amittorent. Iam hoc in primis ni, Surdum est, Cum rerum naturae sint immotae: deinde, si admit-
turetur, sinis, ob quem anima ad huiusmodi corpora deprimi di-
Citur, ut nempe scelerum poenam luat, et beatitudinem assequi possit, inanis foret, nam si animae sint formae brutorum, P
narum Capaces non Sunt, neque mereri possunt,ut ad vitam In liorem revertantur. Quin immo ipsa metemPsychosis rueret non enim eadem anima,quae antea corpus humanum informabat Sed
anima diversae naturae corpus bullulniun informaret. 4 Si demutationem capit, ita arguebat Tertullianus, amittens quod laurit, non crit quac suit; et si quae fuit, non orit,soluta est meten S malosis, non adscribenda scilicet ei animae, quac si lcmulatur,
non erit. Illius oniin met insomatosis dicitur, quaecumque cum iu Suo statu perinnitendo pateretur x.
227. Miruin linquo non est,si nonnulli Ecclesiae Patres hanc Sententiam seria refutatione indignam habuerint. ε Abiiciamus
248쪽
A N T Π n o P o L o si I A 2 Tham, s. Augustinus aiebat, et vel rideamus, quia salsa sunt, vel doleamus, quia magna existimantur. Sunt ista, Fratres mei,m gna magnorum deliramenta Doctorum s.
T. VI. Modus, quo ab hodiernis Pantheistis immortalitas animae e licuitu , refellitur 223. Iam Plotinus putavit mentem humanam ita natura Sua Comparatam esse, ut paullatim ad si liscationem pervcnim quent, scilicet ad illum statum, in quo, destructa dualitate su i ti,utque Obi ti, se unum, idemque cum Vno, sive Absoluto
229. Haec doctrina, quam Plotinus magna ex parte a Stoicis accepit, Palingenesia, sive regeneratio dicta est, eamque Omn Pantheistae,in primisque hodierni Hegheliani ', licet diversis in illa, ct sub diversis nominibus, illam amplexati sunt. Hinc, ipsi,
ut antea diximus ', animam ex eo immortalem esse docuerunt , quod post corruptionem corporis in Divina sulastantia, Sive, ut aiunt, Absoluto absorbetur. Iam, omissis vitiis pantheismi, ex quo Palingenesia fluit, eius abnormitatem, quod ad rem praesentem attinet, scquctiti propositione demonstramus. 250. Fautores palingenesiae destructionem animaE, nedianeius immortalitatem, e liωnt. Probatur. Animae proprium est fissistere. Atqui ea subsist re dicuntur, quae non in alio, sed in se existunt β. Ergo animam in Alisoluto absorberi idem est ac suum erae amittere, Seu mortem subire.
25 l. Pnueterea, spiritus humanus aut est aliquid diversum ab Absoluto , puta aliqua particula ab Albsolvis divulsa, et disce Pta,ut Stoicis asserere placuit,aut ipsummet Absolutum,quod sub aliquo modo se evolvit,sive sub aliqua sorma se mani stat,quemadmodum plerique hodierni Panthoistae obganniunt. Atqui utra-Vis opinio propugnetur, palingenesium destructio animae ConM-quitur. ENO. 252. Minor demonstratur hunc in modum: l ' Si prima opinio asAstratur , ita argumentamur: Cum natura spiritus humani, utpoto Particula ab Lissoluto divorsa ,sit finita, ct Ausolutum sit infinitum, licendum est spiritum humanum non posse in Λbsoluto absorberi, nisi naturam suain exuat,et naturam Absoluti induat.
249쪽
218 ANrnno POLOGIAΛtqui propriam naturam exustre idem est, ac destrui. Ergo spiritus humanus per palingenesiam , prout a Stoicis accepta fuit, mnino destruitur. 2.' Sin altera opinio teneatur,hoc argumentum in promptu est: Per palingenesiam spiritus humanus transmutatur, ita ut sit aliud, ac anica erat. Atqui, Si spiritus humanus est ipsummet Abs Iutum, non aliter intelligi potest ii sum transmutari, quam si in Nihilum absolutum redigi existimetur; si quidem, cum Absolutum omne mSe Compi tatur , ei non aliud, nisi Nihilum abs Iutum, quod omne esse excludit, opponi potest. Ergo, si spiritus humanus est ipsum Absolutum, necesse est, ut per pullia genesiam scipsum destruat 3.εὶ Quanam ratione Auetor librorum Hreopagiticorum intelligendus sit, eum mentem humanam ad simplificationem pervenire, ct in caligine divinae lucis absorberi docet, explicavimus in Elem. Mil. chrisI., t. IlI, pars l , c. vlli,
250쪽
. Quoniam res tum porsecte cognoscuntur, Mu Sciuntur,
Cum Per omnes Causas, per quas Sunt, Cognomuntur, Con qui
tur nullum genus rerum perfecte cognosci , Seu Sciri P Se , nisi illud , postquam in se cognitum sit , ad Deum relatum quin quo consideretur , si quidem Deus ost causa absolute Prima, EX qua Omnes res sunt. Hanc ob rationem pii ilosoplita , ad quam Circa Pa Versari spectat, sine quorum notitia nullius rei persecta gnitio eXistem maest,scientiam ite Dpo ambitu suo complectitur. Ilum est illa praestantissima Philosophiae pars, quae The dicea,sive Theologia niaturalis inscribi solet, ippe quae de Deo disputat , non quidem Divinae Revolationis praesidio , Sed solorationis lumine; et quoniam, ut s. Thomas inquit, diversa rutis cognoscibilis di mitiatem scientiarum inducit, ipsa a The logici revelata se ridiam genus dissert . Illud autem nemini mirandum est, hanc Philosophiae parium, quae culcris longe nobilior est, postremo loco pertractari, si quidem, moriunto eodem Λ- quinate, c in doctrina Philosophiae,quae croaturas Secundum Se Considerat, ct ex eis in mi cognitionem perducit, prima mi Cou Sideratio de creaturis, et ultima de Deo h. Iam de Deo, quari tum ad Metaphysi in spectat, acturi, hunc persequemur ordinem: ' De Eius existentia; T de Eius Essentia; 5 de Eius attributis, tum quae alasoluta , tum quac relativa dicuntur, dissciremus; 4 unitatem Dei contra Polythoistas, et Dualistas vindicabimuS; . denique abnormem Pantheistaruin doctrinam, qua Dcus VErlμ admittitur, re aut in D matur, pati aciemus. Quae duo postrem capita tamquum corollaria ex pra cedentibus inseremus.
εὶ I, q. I, a. I ad 2. ci Logis., p. I , e. lit, art. 5, p. 58, 59 vol. I. vir. Gent. , lib. I l, c. 4. Id advorsiis Grateyuin adnotamus, qui ae missanee ste Dim, Part. I, c. I, t. I, p. 53, Paris i853ὶ veram, gerit audiuque philosophiam a Theodicea ordiendam esse putavi l.