장음표시 사용
271쪽
270 Tu EOLOGIA NATvRALIS est aliquid prius. Ergo non est possibile Ipsum ess , t non Psse, sed necesse est Eum csse v. 2' Existit a se. Et sanc , in iis , quae ita sunt Iacccssaria,ut cauSam suae Decessitatis habeant, hariCCausam priorem cis esse oportet. Λtqui nillil prius Deo esse potest. Ergo Deus non habet causam Suae nccrasitiatis , ac proinde ita n Cossario est, ut a se, ot non ab alio sit η.59. Ex hac propositione illud, voluti corollarium , insertur , quod Esse Dei sit ipsa Eius Essentia. Et 'Dim illud , cuius osse
est aliud ab ossentia, aliquam sui esse causam agnoscit. Cum igitur Deus habeat esse a se, et non ab aliqua causa, di pendum cst Eius Esse esse ipsam Eius omentium L Hinc Deus dicitur imum erae Per se subsistens , ita nempe , ut per ipsam suam essentium
60. Prop. 2. ' Divinia Nastina omnes Possibiles Perfectionesco lectitur. Probarur. l. ' Deus est rerum omnium , quae sunt , et Ome
possunt primu causa ossiciens. Atqui quidquid persectionis est in
essectu , actu in causa ossiciente inveniatur Oportet. Ergo rerum omnium possibilium persectiones in Deo existore debent. 2. ' Cum Deus sit ipsum esse per se subsistens , nihil de por- sectione offendi Ei deesse potest , ac proinde halaci esse secundum persectam rationem '. Atqui ha b re esse secundum persi clam rationem, idem est, ac omnibus potiore persectionibus; nam, Cum Persectiones esse denotent, . g. , iustitia strae iustum, sapientia esse sapientoni etc., ubi crit tota plenitudo essendi, et totius
esse latitudo, ibi crit omnis persectio. Ergo. 6l. Ρmp. a.' Deus est simpliciter ins ritus, ita ut nullus iunus esse, et Perfectionibus limes assignari Possit.
Probatur. l. ' Deus, uti aut a diximus, esse Secundum Persectam rationem habet. Atqui limites non aliud , quam aliquem desectum essendi donotant. Ergo in Esse, et Perfectionibus D in ullus potest limos praestitui. 2. ' Omnis actus, et persectio torminis desinitur vel intrinseco cx Subiecto in quo recipitur. quidquid enim reciPitur , Per modum reciρientis rec it se, vel extrinsece a musa , a qua producitur. At qui Euse, et Persectioncs
εὶ S. Thomas id exemplo ealoris, et calidi declarat: ε Manifestum est, quod si aliquod calidum non habeat totam persectionem calidi, hoc ideo est, quia calor non participatur secundum persectam rationem, sed si ea lor esset perae subsistens, non posset ei aliquid deesso dn virtute caloris; unde, eum Donasii ipsum esse per se subsistens, nihil de persectione esse vili potest Ei deesse ν; Φ, q. IV, a. 2 c.
272쪽
THEOLOGIA NAT vii ALis 27l Dei neque in aliquo subiecto rccipiuntur, quia Deus, qui mad modum a nobis ostensu ui est, cst ψStim Stitim enc Subsistens ', neque ab aliqua causa pendet. Ergo . ART. II. Heraelianorum error circa Dei insnitatem
62. Socundum Heghelium, aliosque Transcendentalus Germaniae, quibus in Gallia VacliorOtus, Rui anus, aliique se adiunxerunt Τ, Absolutum, sive Deus, ea ratione infinibus, Seu i/αι
6I. Prop. Absur u est Deum esse irasnilum ea ratione quamghelianis e liciatur. Probat M. Sciendum in primis est indeterminationem osse vel privativum, vel negativam. Privativa ea est, qua Ens, Cum actu non sit hoc, vel illud ens, seu cus individuum et Singulare, Du- tura sua ita Comparatum cst, ut hoc, aut illud ons osse, sive per hoc, aut illud cus determinari queat. Negativa Vero ea est qua aliquid est simpliciter ens, quod persu subSistit, quodque idcirco, Cum Sit per Se ens, per ullum Singulare ens determinari non potest. 64. Ilis praemissis, si Deus esset infinitus Ea ratione, qua ab Ileghelianis traditur, Ipse Privative indeterminatus 1bret dicendus. Atqui Deus non iam Privative, sed nNativa in determinatus dici polost. Ergo. Et sanc insinitum privulive acceptum d notat, ut s. Bonaventura inquit, privationem persectionis ',uDde, Aquinate docente, o Deo convciali, non potest quia omnis privatio impersectionem designat V x, scd c Deus dicitur in sinitus negative, quia scilicet Eius Essentia per aliquid non limitatur. Omnis enim forma in aliquo rccepta termitantur secundum modum recipientis; unde cum Esse Divinum non sit in aliquo receptum, quia Ipse est suum eme, Secundum hoc, Esso suum nouest sinitum, et pira tanto dicitur Eius essentia infinita ' , .
ι Deum esse ens omnium perseelissimum ex communi etiam tam doctorum. quam indoeiorum sensu manifestum psi. Omnes, inquit s. Augustinus, certatim pro excellentia Dei dimicant, nec quisquam iuveniri potest, qui hoc Deum credat esse, quo melius aliquid est. Itaque hoc omnes Deum consentiunt esse, quod celeris rebus omni hus anteponunt De Doctr. ChrisI., C. I, n. T. Ct Ande. Pergani. Gamen des quesιlans a iuellement pendantes en phil.
273쪽
65. Ex his etiam intelligitur, qua ratione Deus aliquid determinatum dici possit. ε Aliquid dicitur determinatum dupliciter;
primo modo, ratione limitationis: alio modo, ratione distincti nis. Essentia autem Divina non est determinata primo modo, Sed secundo modo 3 3. Sane in Deum, utpote qui est ipsum esse purum subsistens , et actuale , nulla determinatio limitationis cadere potest. At determinatio, si ultera significatione sumatur, a tribuenda quidem Deo est. In Essentia Divina, pergit Aquinas, non ost aliquid in alio receptum, eo quod Esse Eius est ipsa Divina Natura subsistens, quod in nulla alia re contingit; nam qua libet res alia habet 'osse receptum, Ot sic limitatum ; et inde ostquod risentia Divina ah Omnibus distinguitur per hoc, quod est in alio non re ipi . . . . Patet ergo quod Essentia Divina non est quid senerale in essendo, Cum sit ut, omnibus aliis distincta s. 66. Obiic. Infinitum intum esse in se complectitur. DP anulla re, quae extra Ipsum sit, distingui potest. ReSP., ως. CONS. Et Sane, Summa perfecti O, quae totum ene Continet, minime pirahibet, quominus Deus ab aliis extra Ipsum distinctus dicatur; siquidem Deus istum orae continet, non qua tenus Eius esse cum esse, quod piraprium rebus extra Ipsum est, Confunditur, eas enim perfretiones, ex quibus hac Constituuntur, ut mox dicemus, diversa prorsus ratione Deus complectitur scd
quia eiusmodi est, ut nihil addi Ipsi queat, per quod ad aliquem
modum entis detorminetur; ex hoc imo autem, quod non reci-ρit aliquiam additionem, indisi atur, et a cunctis aliis dividit- Τ.ΛRT. m. Quanam ratione Perfectiones creaturarum Deo sint attribuendae M. Persectionum aliae dicuntur ni solute, vel si1 liciter simplices, aliae secundum quid. Priores sunt quae secundum propriam notionem consideratae nullam in ludunt imperscctionem, Deque cum meliori persectione pugnant, e. g., vita, SuPlantia. Posteriores Vcm sunt, quae licet intra genus suum rer Ctae sint, εὶ Puodlib. VII, a. I ad II Ibiu. nine alibi In lib. I Sent. , dist. VI I. q. lv, a. 1 ad 2ὶ ait Deum permum Eue ahaolulum non tantum esse,seu aliquid esse. Vnde monet ea vendum esse ab illorum errore, et qui Deum dixerunt esse illud esse universale, qu quaelibet res sormaliter est. Hoc enim erre, quod Deus est, huius conditionis est, ut nulla sibi additio neri possit. Unde per ipsam suam puritatem est esse distinctum ab omni esse; propter quod in Commento nonae Propositionis libriae Causis dieitur quod individualio Priinae causa . quae nsi esse lanium, est per puram Bonitatem Eius I; De ente et ess. . c. 7; cs Oulol. s. vi I, art. θ, P. u.
274쪽
THEOLOGIA NAT vnx Lis 273 tamen in ipso sui conreptu aliquem complectuntur desectum, et cum aliis excellentioribus pugnant; c. g., enc cor Pus . . Ium persectiones, quae purae,et simplices Sunt, si spectetitur secundum illud, quod in sui conceptu denotnnt . formaliter,
hoc eSt, alento A. Thoma, Secundum et crissim im sui rationem in imo continentur, meus Deus infinite perscclus noti esset. E. g. , sapientia, si Consideretur in Sui conseptu, prout nempe em ognitio 1 er altissimas Cau Sas attingens simul unico actu principia, et Conclusiones, sol maliter in Deo imporitur, quia nihil imperfectionis in in claudit. Hinc Deus absoluto lmnus, iustus, Sapiens appellatur. Ob mmdem rationem pers otiones sociandiam quid, in in ipso sui conceptu desectum aliquem includant,rion formaliter, sed dum Laxat eminenter, cxcellentiori Dempe mutione Deo sunt attribuendae. 69. Diximus presectiones absoluto simplicos in Deo forniat, ter contineri, si considerentur secundum illud, quod in sui conce tu denotant. Nam si spectentur Areundum eam rationem, uin creaturis sunt. plures complo tuntur imperfectionos: o. g. , sunt
qualitatos, quae intendi, et remitti possunt limitibusque circumscribuntur; ac proinde non secundum eam 1 Ormam, qua in Creaturis existunt, sed modo eminentiori in Deo conti Doritur. Quapropter statuendum est pers tiones creaturarum, cuiuscumque generis sint, omini tiori riatione Deo esse attrihuendas. et Op i tet qu κl omnes nobilita tors omnium creaturarum inveniantur in
Deo nobilissimo modo, et sine aliqua imperfectione ' a. 70. Ex his intelliges, quod sicut tempus additum autontiati durationem ipsius non auget, quia omnes durationes illi inseri
res in ea eminentissimo modo continoritur; ila Deus, et creaturae non sunt aliquid persectius, quum Solus Deus, quia tota creaturarum persectio in Deo persectissime continetur Audiatur Λ-
εὶ ta s. Anselm ., Monot., e. 15. - In lib. I Sent. , Dist. I, q. I, a. 2 sol. Ibid. Uine Areopagita docet omnia de Deo assirmari quodammodo, et negari, Illumque vocat omnium porstionem, et Omnium ablationem, quia ominenter ponit omnia , tamquam Omnia conti nyns, sit sor maliter omnia ausori, quia omnem rationem larmalem creatam , et finitam a se excludit; De Div. Nom., c. 12. Et s. Augustiuus: Omnia possum diei do Deo nihil digno dieitudeo Deo. Nihil latius hae inopia. Quaeris congruum nomen, non invenis; quaeris quoque modo dicere, omnia invenis I; tu Ioann. G. c. III, tract. xl II. n. 5.εὶ Adnotandum hic est eum s. Thoma nimineatiorem illum modum, quo ou creaturarum persectiones in se Complectitur, non soluin de eommunibus, et gonoeteis sed etiam individualibus earum rationibus esse intelligendum. ε O. innia in Deo prae xistunt, non solum quantum ud id, quod commune ost omni-hus,sed etiam quantum ad ea seeund uua quae rcs distinguuntur III q. xlv, a. 6 e. 'ni Lns. cnnIST. Co Ira Fr. II.
275쪽
cit aliquid maius; quia si duo participalitia coniunguntur, auguri potest in cis quod participatur,sed si partici iis addatur Oi, quod
Per Sentiam cst tale, non sucit aliquid maius; sicut duo calida adiuncta ad invicem possunt sacero magis calidum, sod si esset aliquid, quod esset calor per essentium subsistens, ex nullius C iidi additione intenderetur. Cum orgo Duus sit ipsa essentia B
llitatis, omnia autem alia bona per participationem, ex nulliuS boni additione sit Deus magis bonus, quia cuiuslibet rei alterius bonitas continetur in Ipso s. T. IV. Modus exponitur, quo Dei nutura
Il. Ex iis,quae adhuc de Divinis Persectionibus delibavimus,
quonam modo ad illarum cognitionem mi veniamus, facile est CODii re. Sane ex ipsa existentiae Dei domonstratione colligimus Ilusum esse causam Primam, quae ab alia non Pendet, atque i-dm Ex necessitate suae naturae existit. Ex hoc aut in , quod Deus t Omnium Causa Prima, quae a scipsa eSt, ad investigandas
Eius persectioncs gradum sucimus. Modus, quo hanc investigationem institustro nobis licet, ex iam dictis etiam Perspicitur, a que ab Λquinato nostro docetur iis verbis: ε EX Creaturis pol Stin Deum deveniri tribus modis, scilicet per cauSalit ab , rem
lionem, eminentiam v. Sane,cum Omnis persccito, quae esse ii-bus continetur, ominentiori modo Causa Prima contineatur Iacincesse Sit, namur a Deo amoliri impersccti os illus,quas in ma- iurarum persectionibus admixtas videmus, Simulque Creaturarum persectionis sine ullo limitu ipSi Deo attribuere. E. g., nos remo- Umus a Deo rationem corporis, mutationem, OmnEm imporis differentiam, et Deum incorporeum immutabilem, a ternum emudicimus. Rursus, Ox m quod sapientiam, bonitatem, et iustitiam in creaturis perspicimus, has, quam maXimu POMum US,RugCmus, Deumque infinite bonum, sapientem, iusium prosit mur, quia Prima Giusa, uti iam ostendimus ', cum Sit a seipsa,Omnem purum Persectionem. rcalitatemque ita in Se Complcctitur, ut turmitiis nullis coarctetur. 72. Huiusmodi methodo,qua Divinae naturae cognitionem at
tingimus, illa respondet, qua, secundum Areopagitam, Dcus per
Pq. dispp., De malo, q. V, a. I ad ι. In lib. I Sent. , Dist. IlI, q. I, a. 1 aol. Deum, alibi ait, cognoscimus ut eausam, et per excessum, et per remolionem 3; l, q. LXXXlv, a. 7 ad 3. cla. Bona v. In lib. I Sent. , Dist. III, p. l, a. 1, q. 2.
276쪽
THEOLOGIA NAT vii ALIs 275 normationem, ct negationem a nobis Cognoscitur, Qt quidem mugis PrῬris Per negationum, quam Per assi utioncm 3. Et sane, quemadmodum s. Τliomas argumentatur, c Divina substantia omiam formam, quam intollectus noster attingit, immunSilate Oxcedit, et sic Ipsam apprehendere non Possumus, cognoκ udo quid est sed aliqualem Eius hal mus notitiam, cognoscendo quid non ost. Tanto enim Eius notitiae magis appropinquamus, quam to plura per intollectum nostrum poterimus ab Eo removere a. Hinc s. Augustinus ε Facilius, inquit, dicimus quid Deus Don sit, quam quid sit. Terram cogitas, non est hoc Deus; mare cogitas, non est hoc Deus ; Omnia, quae Sunt in terra . . . ; non mi ho Deus: Omnia,quae sunt in mari, quae Volant per aerum, non cst hoc Deus; quidquid lucet in coelo. . . ipsum coelum; non est ii Deus; Angui cogitaS . . ., non est hoc Deus. Et quid est ' Hoc solum potui dicere, quid non sit v. D. Verum, quamvis notitia, quae nCgatione constat, magis Congrua ., quam quae assirmatione, dicendu sit, Don id do tamen eum Iul. Simon ', aliisque inserendum cst nihil de Dei nutunua nobis sciri posse. Et nim Cum Pa , quae creaturis insunt, de Deo negantur, Ipsi exceIlentia persectionis quovis desectu immunis adscribitur, ac proinde illae negationes abundantiam, et cxcessum pretios serunt. Λppositu Sanctus Damascetius, postquam enuntiavite convenientius csse ita de Deo aliquid piraudicari, ut Et omnia detrahantur, quippe Dihil int corum, quae Sunt 3, Subdit, ε nouut nihil sit, sed ut sit supra omnia, quae Sunt, immo Vcro supra
ipsum esse . 3.74. Nisi quod, ut cx iam dictis patescit, haec, quum de sumininu Natura Divina per rationem naturalem nobis Comparamus , enitio nonnisi admodum manca , et riadis ret; Siquidem mons nostra ad naturalem cognitioncm Dei nonnisi per similitudines a rebus creatis arreptas assurgere potest Pre e recus autem non Pro ortionatos camae non Potrat Perfecta cognitis de cama haberi '. Quapropter c ultimum, ut pci CCtissimum nostrae cognitionis in hac vita, in hoc consistit, quod cognoscimus de Deo , quia ost, ut quod caum aliorum rat, et aliis Supereminens, et ab
277쪽
ART. V. Quaenam ex Divinis Perfectionibus Deluti Essentium Dei constituens a nobis intelligatur
75. Persectio illa, quam primam in unaquaque re esse Cones pitur , ac veluti radicem ceterarum ipsius persectionum , atque per quam res a cetoris distinguitur, essentia appellatur. Iam cisi persectiones Omnes in Deo, uti mox demonstrahimus , Eius si sentiam constituant, tamen nobis , qui non Possumus Eas uno montis intuitu complecti, inquirere licet, quaenam ex ipsis tamquam Divinam Essentiam Constituens spe tari possit. 76. Prop. Aseiam,sive esse a se tamquam Essentiae Divinae constitutivum assignari Potrat. Probatur. Aseitatem tamquam aliquid primum in Deo esse concipimus, nam si aliud pi ius aseitate in Deo esse cogitari posset, ne a se tamquam ab alio stupias intelligendum foret; id quodni,surdum est. Deinde incitas est ratio Deum distinguoias ab Omni eo, quod Deus non ret; nam , ut recte s. Tliomas inquit ,
. ox hoc ipso tam Dei ab omnibus aliis distinguitur, quia nihil Ei addi potest , ; ideo autem nihil Deo addi potist, quia est
Ipsum esse, et proinde Ens a se. Denique inestas, ut ex Primo articulo constat, tamquam ratio intolligitur, ex qua OmneS per sectiones in Deo esse delieant. Ex hoc , ait idem Aquinas , quod Deus est ipsum esse per se subsistens, Oportet quod totam Porsectilinem essendi in se Continent s. Ergo. 77. Accedit , quod docente s. Hilario , a nobis loquendum non aliter de Deo , quam ut Ipse ad intelligentiam nostram de se locutus cst ys. Iam Moysi interroganti, quis esset, respondCt, Ego sum, qui sum. Sic dices sitis Israel. Qtii est, misit me ad vos '. Quibus verbis tamquam proprium Naturae suae chamet rem, cras per essentiam, ab alio indupendens, nempe aseitatem a nobis concipiendam csse designavit V.
73. Persectiones,quas ab Essentia Dei secundum nostrum coi incipiendi modum manare intolligimus. 1itruvita Dei Dominamus. Ex iis quaedam dicuntur absoluta, uti Sapicntia, Bonitas, atque hoc nomine ab iis distinguuntur, quae appellantur resaliva,qui a
278쪽
THEOLOGIA NAvvnALis 277 aliquam Dei persectionem significant cum rotatione ait creaturas, vel potius cum relatione creaturarum ad Deum, siquidem, uti alit,i adnotavimus ,creaturae malom ad Deum habent reIationem, non Deus ad illas. De his pauca attingemus , coaeraque Τhmlogis disputanda relinquimuS. T. I. De Simplicitate Dei D. Nomine simplicitatis illud attributum intelligimus , quo
a Deo qua uinque compositio sive Physicia, Sive metu Fricti , sive logica removetur. Compositio Physica ea est, quae o Pa tibus re ipsa distinctis exurgit. netvbsica pertinet ad ea Oramia, in quibus PotEntia, et actus, sufflantia, ct accidentia, S- sentia, et existentia,atque attributa distinguuntur. Denique compositio logica dicitur de rebus , quatenus hae sub aliquo genem Continentur, ita ut ex genere, et disserentia constent. 30. Prop. Quodvis compositionis gentis a Deo removendum
Probatur ex eo, quod Deus Summe perfectus est. Sane et in quolit et genere tanto aliquid est nobilius,quanto simplicius; Sicut tu senem calidi , ignis qui non habet aliquam permixtionem frigidi . Quod igitur ost in fine nobilitatis Omnium cntium,OPo tet esse in fine simplicitatis. Hoc autem, quod est in sine nobili latis Omnium cntium, dicimus Deum. ulla igitur compositio Ei accidere potest a. 3 l. cciatim autem quoad singulam compositionis Species,tres
sequentos Propositionos domonstramus.
Ρmp. t.' Qtuievis Physica compositio Deo r Pugnat. Probatur 1' ex eo, quod Deus cst primum Ens : Re quidem
Hlm, et Omne compositum p terius est suis componentibus. Primum ergo Ens, quod Deus est, ex nullis compositum cst 3.In Super, et Omnis Compositio indiget aliquo compotionis, si cnim compositio mi, ex pluribus est quae autem secundum se Sunt Plura, in unum non Conveniunt, nisi ab aliquo componente uvniantur. Si igitur compositus csset Deus, haberet componentem; non enim Ipse se ipsum componem posset, quia nihil est caum Sui ipsius, esset enim prius se ipso; quini est impossibile. Componens autem est Caum efficiens compositi. Ergo Deus haberet causam emi iunium, et sic nori esset causa Prima M , . 32. Ex hoc conficitur, 1' Deum non posse osse corpuS quod libet enim corpus est cx partibus compositum. Dcinde nullum ct Log. p. I, e. I, art. 8, p. 15 vol. l. l ὶ citur. Geni. , lil. 1, e. 18. - Ibid. - Ibid. Disii iam by Gooste
279쪽
278 THEOLOGIA NATURALISCO uS Potest esse Summe persectum ς nam vel est vivens , vel
non vivens. Certum rei nutem corpus vivens persectius Eme CO pore non vivente. Corpus Vero xivens non vivit qua ratione
Corpus est, alioquin omnia corpora viverent; vivit ergo per aliquod, quod non est corpus: lioc autem ipsum nobilius est corpore; fieri ergo non potest, ut Deus sit Corpus, um sit a seipso Summo persectus . T Deum non Me esse formam corporis; nam forma corporis non mi ipsum esse, Sed essendi principium, Deus autem est imum esse. Non ergo est Deus forma corporis s. Pra terea serma corporis, Cum naturaliter expostulet coti iunctionem Cum Corpore, cus nobilissimum osse nequit. Cum igitur Deus sitens nobili simum, non potest esse alicuius sorma . Accedit quod omne compositum ex materia,et forma est persectum, et bonum
Per Suam formam ; unde oportet quod sit bonum per participationem, Secundum quoci materia participat formam. Primum autem, quod est bonum, et optimum, quod Deus cst, non rat bo Num per participationem, quia bonum per essentiam prius est Iuno per participationem : unde impossibile est quod Deus sit Compositus ex materia, et sorina ' x. 3o. Quint si Deus neque corpus , nequc sorma corporis CSSepotest, Firitus Puris p uS Optimo iure appellatur. ε Non crin, Perbelle ad hunc rem ini nos inquit, aut corpus aliquo l. aut
in Noom Psso putandus est Deus, sod intellcctualis natura simplex. nihil omnino in se adiunctionis admittens , uti ne maius aliquid, et in serius in se habere credatur, scit ut sit lx omni parte
mori , et. ut ita dicam, επις, Et mens, ac sons, ex quo initium totius intellectualis naturae . . . ret F s.
nitatis, qunmvis fidos in m agnoscat Trox Personas realiter distinctas, et in Ondrm Pssontia inlime eontianetas. n quo mystorium inearnationis, in qua Verbum coniungitur hyporintire rum humanitate. Nam, ut recte adnotBvit s. Thm
nas sin lib. I Sent.. Dist. vlli. q. I. a. I ad 4 , ut Tros Divinae Persona o PsIl-
Eerent composilionPm cum Essentia, deherent uniri inter se sub ea rationρο, qua distinguuntur, vol distingui sub ra ratione, qua uniuntur, eum Composilio Fit uis litari rum unici. At Personae Divinae sub Pa ratione, qua distinguuntur, non liniuntur, distinguuntur enim per rPlntiones, quae non uniuntur, Sed oPronuntur; uniuntur vorci in Essontia, a qua nullatenus distinguuntur. in mIsterio antoni inparnationi vortium Divinum non venit in compositionem per mo clum parti mnis rinlis. v l formao informantis, et inharrentis, hoe enim si m- main imporsorii nom involvorol. spil per modum tormini complentis, nclitanoris, Pt portiri ulis humanitat m. quod puram dicit in Illo perseelionem. s Conet, Muitu ite Πom . lib. I. trael. I, C. S.
Vὶ De principiis, iii, i, e . I. Anthropomoryllitae, qui, ut s. Augustinus inquit
280쪽
tia, et actu. Etenim in ente composito eX potentia, et actu necesse est, ut potentia reducatur ad actum ab alio existente in ctu. Atqui Deus, cum sit Ens a Se, non habet actualitatem e
senili ab alio, sed est ipsum Esse in se subsistens. Ergo Esse Dei ex actu, et potentia non componitur . Λccedit, quod cum actus determinet, et perficiat potentiam, si in Deo potentia, et actus distinguerentur, in Ipso capacitas aliquam determinationem, et
persectionem recipiendi cogitari posset, id, quod ab eius infinita
persectione Omnino abhorret M. Secundo : Nulla est in Deo realis distinctio inter essem tiam, et existentiam. Etenim ea, in quibus existentia ab essentia realiter distinguitur, non existunt per ipsam suam essentiam, sed habent esse per participationem. Atqui Deus per ipsam suam essentiam existit. Ergo. Praeterca, cum inistentia sit actus essentiae , si essentia Dei ab eius existentia distingueretur, illa ad istam se haberet ut potentia ad actum, ac proinde Deus realiter m actu, et potentia componeretur; id quod, uti ostendimus, a
36. Tertior Attributa Divina neque ab risentia, neque ab se invicem realiter distinguuntur. Re quidem Vera, Deus per ipsam suam Essentiam persectionem essendi, ac proinde omnes persectiones, sive attributa habet. Ergo Attributa Dei ab Eius Essentia non distinguuntur. Adhaec, si Attributa ab Essentia Dei distinguerentur, haec illam perficerent, novumque rase ipsi adderent, quod sane Divinae Naturae prorsus repugnat . 37. Quod si attributa Dei ab Essentia non distinguuntur, eas De util. credendi, c. I, n. IJ, e nimis in haee eorporalia progressi atque lapsi, nihil aliud putant esse , quam quod istis nolissimis quinque corporis nunciis sentiunt 3, Deum ex anima, et eorpore constare ex eo arguunt, quod homo ad imaginem Dei laetus esse dicitur. At contra, homo ad imaginem Dei laetus est non quoad corpus, sed quoad animam. e Invisibilis Dei imago, inquit s. Ambrosius, non in eo est, quod videtur, sed in eo ulique, quod non videtur I; In Pr. CXVIII. le Si aliqua res sit, quae sit suum esse, quod proprium Dei est, non est ibi potentia, et actus, sed aetus purus 3; Pq. ui3PP., q. un. De anim. , a. 6 e. cs in. u., q. un. De m. cr. , a. I e. cs Ontol. , e. Il, art. I, p. I 2. - ' cs s. Thom ., I, q. Ill, a. 4 e. e Perseelio Divini Esse non attenditur seeundum aliquid additum supra iis psum, 1ed quia ipsum secundum se ipsum perlaetum est. Bonitas igitur Dei non Est aliquid additum suae substantiae, sed sua substantia est sua bonitas 3I Conlr. Gent. , lib. I, c. 18.