장음표시 사용
151쪽
IN PIRITUM S. c. I. I xyde AΜo. filio MANAssis retulimus, qui exemplo patris sui, cui diutius in petacatis perseveranti, sero etiam poenitentiae munus adfuit, aetatem in vitiis transigere statuit, dilata ad mortem poenitem
IV. Hoc etiam illa confirmat omnium Et post temporum persuasio,, summa consen h-
lio, peccata poli baptismum commilla nisi dissi difficillime remitti in quam rem testi culter inismonia asterre operae,' temporis actu 'Risi ra esset, sic passim sunt obvia,' trita. Quaenam vero huius rei alia causia est, nisi disticultas eos, qui semel sunt ilI minati , iterum renovari ad poenite tiam cum impossibile esse dicat S.IAu Lus, qui illuminati gustaverunt etiam donum coeleste c. hoc est, resistendi DEDd nis finem non faciunt, mensuram suam Complent, renovari ad poenitentiam. I aliquid mihi praeseserre coacervata RΡAu Lo orationis membra Videntur coi cesssiorum Spiritus . donorum, quibus omnibus neglectis , tamen adhuc lapsus contigerit. V. Quin ipse repetitus in idem cri Repeti
me lapsus tantopere suspectus antiquis et,
152쪽
negata. cu non amplius fuerit. Uerito, inquita S. AMBRosius a), reprehenduntur, qui saepius agendam poenitentiam putant, quia luxuriantur in Christo; nam si vere a Grent poenitentiam, iterandam olea non putarent quia sicus um/m baptisma, ita una paenitentia, quae tamen publice Piatur. Hac observantia declarare voluit Ecclesia, dissicilius eos eram agere poenitentiam, qui, ut verbis utar concilii Eliberitani, delictum geminarunt quia facilius, ut eodem loco ait S. AMBROSI US, inet en γi innocentiam servaPerint, quam qui cong rue Perint poenitentiam. Quid iam de illis cogitandum , qui abusi divina misericordia, aut eiusdem desperatione deiecti, propria obstinatione e caecati, peccandi habenas remittunt, salutis remedia spernunt, aeterna vitae spem abiiciunt An invitis ipsis adesse sibi semper Spi intus S munera, quae contemnunt, renturi Ecclesia Romana , quae tamen benignam, ac indulgentissimam matrem sese praebuit erga poenitentes, nimium
multa- a Lib. II. de poeniti C. Io.
153쪽
IN SPIRITUM s. c. I. 137 multarum Ecclesiarum rigorem variis in occasionibus, antiquis temporibus, Or- rexit, hic tamen eandem adhibuit severitatem. Qui actu poenitentia, statuit Sl Rici Us epist. I. tanquam canes, F sues ad vomitus risiu0s, Tolutabra
delint, si rusti m non habent paenitensi Cum in reliquis capitibus non solum
Variorum temporum, verum etiam locorum Ecclesiarum varia fuerit disciplina, hic tamen in unum consensisse omne reperiuntur, ut relapsis in E clesia locus poenitentiae, prout antiquitus agebatur, non fuerit concessus. Potactam poenitentiam non conceditur in E iaciem locus humillimae poenitentiae, scribit,& testatur . Ausus Ti Nus in celebri illa epistola ad MACEDONIUM Cui quaerenti, cur Ecclesiae Praesules pro reis soleant apud iudices seculares intercedere , ac supplices fieri, qui tamen non nisi semel soleant indulgentiam, mactionem poenitentiae concedere, sic respondet, ut hanc Ecclesiae consuetudinem non solum non inficietur, sedis confirmet, quin tamen de venia is salute eiusmodi hominum
a DEO impetranda desperet. Ex quo
154쪽
colligere licet auctorem de vera, falsa poenitentia alium esse, aliusque mentis atque de posteriore S. AususΤINUM E clesiae disciplina scribere, testarique sequentibus verbis: Videmus adhuc quotia
die in Ecclesa sepe febricitantes , saepe Ianguidos, sepe a sonibus captos sepe
Iiberari, ut appareat toties pus misi rantis, quoties confessi si poenitentis. Medicum se vocat est non sanis, male habentibus opportmium. Sed qualis hic medicus, qui malum iteratum nesciretis
psisse ii VL At hic non agitur de eo, quod
si dilata sperare licet peccatori amsi misericor- usque ad dic meritis Christi, sed quid factita- paeniten Ecclesia antiqua secundum veteremtia poenitentiae disciplinam. Quae duo qui secundum praxin poenitentiae hodiernam
opiniones etiam antiquorum confundunt , inextricabilibus sese innodant dissicultatibus. Tunc non solum, ut modo vidimus, poenitentiae actio secum da non fuit concessa, verum etiam non uno canone, & statuto ecclesiastico, observantiaque haud ignobilium Ecclesi rum fuit retenta, negataque comm nio
155쪽
IN SPIRITUM . c. I. 39nio iis, qui eXtremo morbo conflictabantur,o tunc prinaum petebant, aut ad Ecclesiam recurrebant. Ne quid dicam de tot canonibus liberitanis praecipue variis criminibus etiam in fine vitae negandam communionem statuentibus usuque Ecclesiarum variarum unicuique scelerum generi, aut modo sceleris in maniori sores Ecclesiae, .claves negando. em Novatianismum sibi in animum inducat, quasi aliquod esset crimen, quod Eccletia remittere nequeat. Atque hic in errorem lapsus est onus MER-BΕs Ius a), qui abusum, ac in sinistram partem interpretatus sententiam Christi peccatum in Spiritum S. non remitti in hoc seculo, nec futuro, ovatianismo Patrocinatur sequentibus verbis b): ML Ium es Pitium tam atrox, tam immane,
quod Eccles clavium miniserio bi a
Christo Domino adhuc in terris agente conoe s vero paenitenti remittere nequeat, sinum untaxat delictum , qualecimquest, quod Chrsus in Esan elio ternum
vocat, exceperis. Quod si illud veroso nitentia Tr. IV. de poenitentia'. 9.b Loc citi
156쪽
nitenti ad posterius propositionis mem-hrum de peccato irremissibili per Claves Ecclesiae refert, inexcusabilis est error, atque crassa peccati in Spiritum S ignorantia, cuius natura est fontem poenitentiae claudere nec ullus Verus poenitens peccato in Spiritum S detentus esse potest, mobstrictus ut adeo peccatum illud irremissibile sit in hoc seculo non defectu potestatis clavium, sed verae poenitentiae, sine qua nihil valet Ecclesiae absolutio, ut tamen sine absolutione, ubi ea haberi nequit, aut habendam non praescribit Ecclesia, possit esse cum vera poenitentia peccatorum remissio. Qua ratione vindicatur, & Xplicatur veteris disciplinae rigor in neganda poenitentiae actione, sive cuiquam lapsui, sive relapsui, sive universalis Ecclesiae consuetudine,
sive particularium quarundam, qua Comstat, non semper omnibus indiscriminatim peccatoribus,, peccatis omni te pore ac loco esse concessam poenitentiam, absolutionem Ecclesiae primis etiam seculis, non Obstante Christi, Apostolorum exemplo, doctrina ipsaque Evangelii natura, essentia de re- . missio-
157쪽
IN SPIRITUM . . . At missione peccatorum consequenda ad viatam aeternam necessaria. Et tamen iam S CYPRIANus a de suis antecestaribus, autique secundi seculi , testatur: pud
antecessores Uros uitam de Episcopis si in provincia Ura dandam pacem
moechis non putaverunt, Ψ in totum paenitentiae locum contra adulteria claus runt. I. EPHERINUM ipsum apam redarguit TERΤuLLIAN Usi), quod cum homicidas nunquam absolverit, moechos tamen reconciliaret Nisi fallat, aut falsus sit TER Tu LLIANus, hic status quaestionis praecisus est, nec valet, quod quidam circa alia exempla negatae communi ni praesertim in fine vitae dicunt, Eucharisticam non reconciliatoriam inteligi. Concilium Nicaenum can. XII. o servari mandat regulam antiquae legis, ut videlicet, si forte quis recedat a compore, necessario vitae suae viatico non d haudetur. Fuit singulare summorum pontificum studium circa id ipsum. Apud
GRATIANUM IULIUS I. I a. cap. 26. q. s.
statuisse dicitur: Si presbter morient busa Epist Lu ad ANTONIANUM. M De pudicitia. c. s.
158쪽
bus poenitentiam abngarit, reus erit anna murum. COELEsTINus I. a in secus agentes Vehementer invehitur oviamus paenitentiam morientibus dengari. Horremus tanta impietatis hominem re
periri. Quid hoc roe aliud es, quam
morienti mortem addere, eiusque animam sua crudelitate , ne absolvi possi, occidere Hoc si spectetur, rigor iste certe ab impietate Xcusari nequit, quae tamen non debet imputari omnibus illis statutis, observationi Ecclesiae antia quae, quam duriorem fuisse INNOCENTI Us agnoscit. Nee ex VII. At vel hinc patet talem aliquat desper do observationem obtinuisse, quam ut 'si abolerent, nihil non egerunt Ontifices,
cautione maXime autem quoad Xtremum exitus
ex hac vita articulum, etiam quoad illos, qui post baptismum omni tempore in- Continentiae, voluptatibus dediti in extremo fine vitae suae poenitentiam simul, reconciliationem communionis e poscunt quae sunt INNOCENΤH verba a me iam laudata fuitque antiqua Africanarum Ecclesiarum, ut eiS CYPRI
159쪽
IN SPIRITUM s. c. I. 43NO retulimus, praxis negandi non solum Eucharistiana, quam suo adhuc tempore recte eis negari dicit INNOCENΤIus, sed reconciliationem communionis. Quam disciplinam vehementer improbat S. Eoa si ei error coniungatur, ac si aliqua divinae misericordiae paensura, modus statueretur. His autem qui in tempore nece statis, Min periculi uetentis infamtia praesidium poenitentiae, X mox recomciliationis implorant, nec satisfactio interdicenda eis, nec reconciliatio denaeanda, quia misericordiaeis nec mensuraspossim mus ponere, nec tempora desilire, apud quem nullaspatitur veniae moras couDerso, dicente Spiritu Euer Prophetam: cum conversus ing emueris, tunc saldus eris. Nemo aliter sine piaculo existimare potest, qui hic rigorem statuebant, non desperationem misericordiae, sed pericula fictae poenitentiae obtendebant. Idcirco frater charissime sunt verba S CYPRIANI iam saepius laudata ad ANΤoNIANUM epistola, paenitentiam non Pentes, nec dolorem delictorum suorum toto corde, O
moenissa lamentationis professione esa
160쪽
tes, prohibendos omnino censuimus. Et can ultimus Onc Arel. I. eodem Spiritu ducebatur circa communionem apostatis negandam omnino De his , tuaposatant, Ψ nunqualm se ad Ecclestim
reprasentant, nec quidem poenitentiam agere petunt, Ἀψea infirmitate corarepti petunt communionem , placuit eis non dandam communionem , ibi reum luerint, N egerint fructus tuos paen tentiae. De hodierna disciplina verbum non addam, constat illa eorum Sacerdotum usu, qui religiose tribunal poenia tentiae obeunt, quando Cum peccatoriabus res est, qui inveterata peccandi co suetudine laborant, qui segniores sese in excitando de peccatis consessis dolore praebent, nec emendationis indicia, argumenta dant. Dispiciendum est Cur te,an non tales peccatores nimia aliqua fuducia agantur de divina misericordia 3 an non desperent se consuetudinem depotaturos an non mentem obdurent ad si scipiendum poenitentiae donum 3 an non impaenitentes fictam tantum poenitentiam praeseserant