장음표시 사용
51쪽
IN SPIRITUM . . II. 3snis accommodatio. Nobis certe plac re nequit, quamdiu res aliter transigi potest citiusque priori explicationi de una veniali, altera damnabili culpa a quiescerem, quam isti, cui littera repugnat, nec invicta evincit aliqua auctoria
III. Aliis conditionem adiicere pia sunt qui
Cet, tunc non fore remittendum pecca P Π Π- tum m Spiritum d quando poenitentia tionem te de eo non agatur , cum nullum sit quirunt, Peccatum, quod poenitentia expiari ne ut pς8ς
queat, Et, ut inquit S HILARI USO, Π spiritumnium omnino peccaminum Deniam nobis S remita
Dominus Iaziatur. 'eque secundum Riv S. ATHAN As Iurii ullum est peccatum irremissibile apud DEUM illis, qui vere ex animo , , ut par est, poenitentiam agunt. I. etiam AMBRosius dicit: evidentissime Domini praedicatione viam autum esse gravissimi criminis reis, s ex toto corde, manifes confestone peta 'cati poenitentiam gerant, sacrammati cu Iesis refundendam ratiam. Similem
52쪽
3 DIRUINTI DE Eoeno conditionem poenitentiae ad remissionem peccati in Spiritum S. Anonymus Tolosan adductus in Catena in MARCUM
ponit a): Qui proditosa, inquit, em
petrantem opera cernentes, qualia Prophetarum , aut Patriarcharum ab Eo
facta nunquam 1sent, adversus eum Dis
phemaverint, quomodo Teniam cons quentur, is poenitentiam Perint, cum nec causam, nec excusationem blasphemia in Salvatorem ullam domam, ut titcunque tolerabilem po sint praetexere. Atqui haec neglecti poenitentiae ratio haud minus in aliis quibusvis peccatis gravibus locum habet, quam in eis, quae in Spiritum S. committuntur nisi alia quid statuatur, quo singulariter in hoc peccati genere Veniae fons obstruatur. Non , ut inquit D. Hori As, quod nudo modo remittatur, sed quia, quantum es de se habet meritum ut non remittatur. Et hoc dupliciter uno modo quantum ad paenam qui enim ex inorantia, eI
infirmitate peccat, minorem poenam me- retine qui autem ex certa malitia se eat, non habet estquam excusoetionem. . . .
53쪽
alio modo potest intestis quoad erilpam:
Aut aliquis dicitur morbus in rabilis ficumti m naturam morbi , per quem tollitur id, per quod morbus potes cura ri. .. Ita etiam peccatum in Spiritum
S. dicitur irremigmile secundum suam
naturam in quantum excludit ea, per
quae fit remisso peccatorisnu per hoc men non praecluditur via remittendi, O sanandi omnipotentia , se misericordiae DEI: per quam aliquando tales quasi miraculose spiritualiter sananti r. Simialia D. A ME Rosius a habet Potens, inquit, es Deus, quando vult, donare nobis pcccata, etiam νὴ putamus non pise Medi N ideo, quod nobis impo sibile impetratu videtur, DEO donare o Milo est animvero hoc difficultatem nota tollit, quodsi enim peccata in Spiritum
S suapte natura poenitentiam eXcludunt,& DEUS remissionis donum prorsus negat, ut expressis verbis habetur, non remittetur neque in hoc secido, neque in futuro futurum est, ut qui se peccato alicui in Spiritum S immerserit, de V ni sit desperatus commisisset enim 3 Pecc
54쪽
peccatum non solum natura sua irrinatissibile , sed cui etiam DEUS clarverbis veniam negavit, non remineth&c quae verba remissionem non e palte peccati, sed ex parte vindicis fimpeditam declarant. tiae Causa ei movit S. AUGUsTINUM a), ut solam in poenitentiam ad finem usque vitae et durantem peccatum in Spiritum S. constituerit. De nullo enim, inquit, despiraudum est, quamdiu patientia DEI a paenitentiam adducit, nec de hac vitrapit impium, qui non vult mortem inpii, quantum ut revertatur, UiDat . . uid fisi, quos in quocunque Lene erroris notos, G tanquam desperatisimidamuas, antequam finiant sam vitan poenitentiam ad ant, 'inveniant vera vitam Di fιturo Profecto constantissim est contra Montanistas Ecclesiae doctrin: millum peccatum esse, si poenitentia de agatur, quod remissionis gratia careat. Et tamen Christus peccatum p nit, quod non sit remittendum , ne conditionen de poenitentia addit, frustra etiam addidisset, cum ne al
55쪽
IN SPIRITUMS. c. II. 39quaevis peccata sine poenitentia dimittantur. Principii igitur petitio est conditionem ponere.
IV. Iam vero ii etiam auctores, qui Remissio. Paenitentia omnia peccata remitti asse 'ςm My,
runt, alias vero peccatum aliquod ad do fur mittere reperiuntur, quod veniae expers ius exclusit, nisi contradictionis crimen eis ni m ιδ'
pingere velimus, nescio an non poenitentiae fontem quandoque clausum iri, aut hominis, obstinatione, aut iusti dia vini iudicii decreto dicere debeant. Qua de re cum pluribus inserius agendum sit, nunc, quae huic loco necessaria sunt, solum privi ibabimus Quantum enim antiqui poenitentiae humanae dissiderint, potest intelligi imprimis ex longa temporis mora, quibus verae delinquentium poenitentiae experimentum capiendum sibi duxerunt, ut non solum pluribus criminibus ad finem usque vitae producta, sed neque in fine omnibus, aut aegre saltem indulta sit, iis singillatim , quidum sani essent, poenitentiam negleX runt, quae praXis ex concilio Eliberit no αS CYPRIANO , aliisque elucet.
56쪽
Neque unquam veteres indulserunt, ut publica poenitentia aliquis saepius stanger tur. Qua vero de caus, nisi quod sanctissimi, sapientissimique viri satis perspicerent humanae indolis perversitatem, quae cor facile ad impoenitentiam obdurareLNamqtie sepe, ut inquit S. GREGORI Uso, nonnulli exire a pravis actibus cupiunt: F quia eorundem actuum pondere ' muntur in mala consuetudinis earcere imclum, a semetipsis exire non possunt. Quod praesertim iis contingit, qui ad
mortis articulum poenitentiam distulerunt. Percutitur , ut inquit auctor Userm. III de Innocentibus, quae Verba etiam in Caesario reperiuntur , hacauimadversone peccator, ut moriens obliviscatur sui, qui, dum viveret,inorutilus es. Quae causa est, quod quidam
peccatum irremissibile in eo posuerint, si poenitentia in seram aetatem differ turio. Neque enim putandum est Deum refragantibus nobis , in adversa rue tibus semper poenitentiae donum largi
57쪽
IN SPIRITUM S. c. II. Iturum. Ecclesia autem remissionisis
nus tribuere nemini potest, nisi qui si cere, & serio poenituerit. Unde ratio suppetit, quomodo SS. Patres peccatum esse, quod venia plane careat, ediXerint, tamen quibusvis poenitentibus remis.'sionem promiserint. In hunc modum S.IACIA Nuca interpretandus est, qui latis clare peccatum irremissibile agnoscere videtur, si opera divina diabolo tribuantur. Haec , inquit, caecitas es, non tilere quod videas, Spiritus Sopera dialolo deputare, eamque gloriam
Domini, qua dictolus ipse superatur, diaboli appellare virtutem hoc es Wo,
quod non dimittetur reliqua bonis pus nitentibus donauitur. S. Hi LAR ius b)haud absimiliter effatur: Cum cetera, inquit, dicta, Besaque liberali tenta, laxentur, caret misericordia DEI, N in quo sue venia peccatur, benevolentiam iterata admonitionis impendit manu peccata cuiusque generis, Itienda, blaisphemiam in Spiritum . non remittendam. S. AMBRosius c ad hunc sen-
58쪽
4 DISQUISITIO DE EccΑΤΟ sum loquitur Siquis, inquit, Spiritus . dignitatem, V potesatem abneg et sempiate am, V putet non in Spiritu DEM etiaci daemonia, sed in Beelzebub , non potesibi exoratio e se venit, ubi sacrilest ii
plenitudo es. S. HIERONYMUs non obscurius idem peccatum veniae X perspronunciat, eius verba iam superius retulimus. Hi itaque auctores, cum alibi plenam Ecclesiae potestatem stabiliant omnium remittendorum peccatorum, nitis sibi ipsis contrariari dicendi sint, aut
nainus catholice sentires, de illis interpretandi sunt, qui sontem poenitentiae obstruunt, ior obdurant, aut indignosse , quibus DEUS poenitentiam praebeat, redhibent. Dissicultate vero emborum Christi apud tres Evangelistas praesertim ΜΑΤΤΗRUM inducti ita loquebantur, is Novatianis adigebantur. Hinc S. AMBROsius a Si unum tantum crimen , inquit, exciperent si crile ii, cui veniam ne arent, dure quidem, sed tamen divinis tantum redam guerentur sententiis, assertionibus tamen suis convenirent. Hsticaria Rosius No-
59쪽
IN SPIRITUM . c. II. 43vatianis tantum indulget, quod exmem te sua non largiretur. I. Vero MG saei No a verba Christi de peccato Nniae experte tam perspicua sunt visa , ut qui nullum peccatum tale agnosceret, eum Salvatori contradicere putet. 2
cesse es, inquit, plane, ut sit aliqua lasphemia, V aliquod verbum , quod Ji diacasser contra Spiritum S. nudam unquam veniam, remissionemque mereatur . . . quia si nullum putaverimus, contradicia
antis Salvatori H ergo sine dubio alia qua blasphemia, Maliquod verbum, quod si dictum fuerit contra Spiritum S. suremittetur Quae ratio AususTINUM induxit, ut impoenitentiam finalem pro tali peccato statueret, cum sibi de nullo desperandum duceret, qui praesentem adhucdum vitam viveret S. ANfELΜus liberius duriusque de hac re edixit Commentans locum MΑΤΤΗRI 2. T Ies, inquit, in dictolicum peccatum ca-
Λ DEUS deserit eos, sicut Iudam, ita quod non possunt poenitere, nec humiliare se , sed per obstinationem detenti sint, Willud peccatum es Di remissibile,
a Serm. LXXI. in Matth. II. n. O.
60쪽
Ψ hoc vocamur peccare in Spiritum S, S. THOMA a , ut superius etiam nonnihil meminimus, peccatum in Spiritum S. irremissibile statuit, aut impaenitentiam finalem,aut quod de se mereatur tale peta Catum non remitti. Et difficultatibus Occurrit. Primo dicit: Consederatim,
sericordia DE de nemine esse desperandum: sed consedera ta conditione peccati, diei aliquos lios di entiae Deinde alteri occurrit difficultati de libero arbutrio, atque sic solvit, ut dicat, Remanere quidem semper in hac ita vertibile ambitrium tamen abiicere quandoque
minem a se per quod verti potes ad brunum, quantum in ipso s. Unde ex parte sua et irremissibile, licet DEUS
remittere possit. Apudiatres sistitnus, nec ulterius proferimus pedem ad Therulogos sequioris aevi. Et Cea,e Graeci haud minus in hac re prο-SS. Patres gressi sunt initio statim varia nomina retulimus , quibus peccatum in Spiritum S insigniunt, quae singula remissi nem eXcludere videntur. Antiquissimus