장음표시 사용
151쪽
Agitur hie de conditionibus ad Confirmationis susceptionem praerequisitis, si inimi riun sermo sit de adultis ; nam; certum est non alias requiri in Insantibus quam quae desiderantur in Baptismo:
hae autem tales sunt ..i. Ut qui ad Confirmationem accedit , fuerit antea baptisatus, idque requiritur, non modo ut quis licite sed ut valide confirmetur ; & ratio est, quia per Confirmationem roborantur in fide &persecti fiunt Christiani, qui consequenter Der Baptismum supponuntur initiati
in nra & facti iam Christiani.
2. In adulto qui confirmatur & ψhujus Sacramenti ualiditatem requiritur ea intentio quam diximus necessariam in subjecto Sacramenta suscipiente , vide quae diximus ea de re in tractatu de S cramentis in genere. 3. Ut licite suscipiatur Confirmatio, requiritur in adulto, ut sit in i latu gratiae; ea est enim hujus Sacramenti ratio ut per illud non remittantur peccata, sed
gratia augeatur; unde inter ea collocari solet, quae dicuntur Sacramenta vivorum .
Quapropter qui ad Confirmationem sisescipiendam accedunt, si aliquo peccato mortali sint obstricti Conseisionem S
eramentalem praemittere tenentur, Moneantur, inquit Concilium Aurelianense de consecratione dist. 3. cap. Ut ieiuni, Confessiones dare prius, ut mundi donum sancti Spiritus eant accipere. dc smiliter Concilium Lurdigalense an. 138ῖ. Moneantur etiam ραι adulti sunt, vi ad
tantum Samamentκm non accedant, nismi missa peccatorum Confisove . Quod quidem iuris est divini, quia lex divina prohibet, ne sancta indigne tractentur. 4. Ex antiquissima Ec lesiae disciplina
quae , quantum fieri potest , retinenda , hoc ricramentum non nisi jejunis administratur , quanquam existimaverit S. Thomas aliquando & in certis casibus dari posse non ieiunis , sic enim loquitur 3.
p. q. 72. art. 12. ad 2. Propter miatia
rudinem faelium o propter pericula imminensis fessinetur , ut hoc Sacramentum
etiam a nou jejunis detur vel accipiatur . Antiquam tamen Ecclesiae fuisse consuetudinem. ut adulti,nonnisi ieiuni confirmarentur, apparet ex Catechismo ad Parochos , ubi lic habetur , Qui adulta jam aetate confirmandi sunt .... aimoneantur laudabilem iliam ans quae Eo Hesio vettidinem renovandam esse , ut nonnis jejuni lae Sacramentum recipe rent. Quam reipsa renovarunt plurima
Galliae Concilia post Concilium Tridem tinum celebrata , Rothomagense an. I 33ῖ-& Aquente an. I 8s. M. C A I u T X. De necesstate Confirmationis. Irca necessitatem Confirmationisia haec tenenda existimamus. i. Non est necessaria necessitate me.
dii ad salutem, ut manifestum est ex Comcilio Eliberitano Can. 77. Si quis Diaconus , inquit , regens plebem sine DLs m vel Presbtero aliquos baptisaverit , eos Episcopus per benedictionem perficere
debebit. God s ante de saeculo recesserit
sub Me oua quis erediderit, poterit sie, bu . Tum ex S. Hieronymo, dialogo adversus Luciferianos, ubi se habet, linquens de Confirmatione quae in minoribus urbibus solet ab Episcopis dari , Multis iv locis, inquit, factitatum docemur ad honorem potius Sacerdotii, quam ad legis necessitatem . AUπώin s ad DAsopi tantum precationem Spiritus Iantius defluit, lugendistim qui in viculis, aut
in capedis, aut in remotioribus iocis..per Presisteres . o Diaconos hapti ali ante dormierunt; am ab Discopis inviseremtur Quod abunde confirmat Ecclesiae pra-1is, neque enim solliciti sunt Pastores de singulis confirmandis uti curant spgulos homines esse baptisandos, quia certo & fide diuina ereditur Baptismum esse necessarium necessitate medii; tum& absolute loquiuido ad salutem consequendam sufficere, iuxta illud Apost Uigiliaco by Coos e
152쪽
DE SACRAMENTO COM FIRMATIONIS. i
li ad Rom. 8. cap. MD tu e dam-- vini nullum extat vectigium in Scriptu risuis,eii iis qui sunt in Chelso Iesu, ris divinis, & aliunde non apparet Ec-
quales iunt baptisati . clesiam curare, in adulti in extremis At, inquies, necessarium est necessita- sti confirmemur, vel saltem ad huius e medii ad salutem , ut homi, vincat ten. Sacramenti votum a Pastoribus excitentationes quae occurrunt contia fidem: iiir, quamvis nondum si rint confir- sed nisi sit consirmatus non has hil gra. maii. Volunt alii recte dica Confirmatio tiam roborantem & quae datur ad supe- nem iure divino piaeceptam , quia Chri- Ianuas tentationes contra fidem: ergo. sius hoc Sacramentum inllituit tanquam. Respondeo hominem cui collatum non medium sine quo uix3ilare potest infir- fuerit Sacramentum Confirmationis', mitas adversus fidei hostcs,& mundi non posse quidem tam facile obvias ten- tentationes.
tationes vincere, sed i lud tamen absolu- Utcunque autem conciliari possunt te & simpliciter, quippe eui non deest dirae illa, Theologorum sententia si pr/tia , quia supponitur Christianus fa- dicatur Confirmationem non esse quincius per Laptismum . dem iure divino praecesuam clare & v X a. Susceptio Confirmationis in re vel preste , bene vero implicite , quale inus in voto necessaria eli necessitate prae&- Confirmatio instituta est a Chri isto, ut Iti. An .sit necessaria necessitate praece oti fideles accipiant gratiam roboris .d ivini simul & Ecclesiastici quaeitio est gnandum pro fide & ad vincenda mu' M.ter Theologos. di . pericula ; quemadmodum Euchari Eameseise necessariam necessitate prae- stia inlli tuta est, ut per modum alim n ccpii Ecclesiallici nemo diffleri potest; ti reficiat. Unde Confirmationis e t/nt enim in quavis aetate leges Ec- pi dae necessitas fallem propter h/0ς lcs3sticae quibus praecipitur Confirma rationem revocari potest ad jus divi ti Q. Concilium Elii, ritanum Con. 38. nom. Si supcrvixerit, ad se seoptim eum pest. Ex quihus patet plane illicitum otiis dum , ut per mauus ini sitionem Wkfisi cuique fideli eontemnere Confirmati pisit, Laodicenum Con. 48. Quod σι - nis susceptionem , quia, ut ait b. Thom s qui illuminantur hei Boptumum 3. q. q. art. ad 3. Omui Vm Δ' i 'gi opercarissi chrismate. Hoe sen. eramentarum contemptus Wi saluti contru su dixerat S. Cyprianus Epist. . o. in i ν - .FμH e rccc se of eum qui Myrois tir es, Is autem hoc Sacramentum euntem μι μ cepto scrismate, ides, unitione , ef Θ nere censeretur qui, ut ait S. C mi Mutius De habere in se te tiam Ch is, in instructionibus , data praesentis Epi psit. S. Hieronymus Dialogo ad.esing scopi illud administrantis opportunit ye , Lusis Da nos, Non abutio hane esse Dei, hoc sciens nollet suscipere. Unde hλRς sa 'm concorudinem, ut ad eos qui lois quorumdam Anglorum Propositione nge m mitior. s urbibus ster P. Gbtestor omnes Theologi dicunt Confirmationcm D/aconos bapti ara tunt . Di eoux id non praeeipi 'nis cum commode haberi ρο invocat onem hancti spirisus mauum ιm- t6 'vel ut aliι dicunt , pψ μ μ excurrat. Et sic testatis tempo- quando sine ullo vel minιmo mo os ribus ubique semper & a Patribus.& commodo, sacra Facultas Pari Denis d-M- Conciliis praecipitur Confirmationis nauit his verbis, Ilia Pr olitio iusceptio. distisa in mηximum Sacrameut 'pr
153쪽
rendam, & a Pastoribus monendos esse
inentes , ut puerus confirmandos ad iseopum adducant; neque enim culpa vacat eorum negligentia, qui huiuprareepto n in obediunt. Dices: S. Thomas 3. P. q. 72. art. 8.ad 4. sentit eum non poesare qui Confirmationem recipere negligit, modo absit contemptus, reserens enim sententiam Hugonis a S. Victore dicent f ρο- riculosum esse Neophilo , si ex hae vita sine Confirmatione migraret, ait , Non quia damnaretur , nisi forte propter tanqtemptum ; sed is detrimentum 'rfectio'
nis pateretur . Unde etiam sequitur nullum esse Confirmationis recipiendae prae eeptum , non licet enim praeceptum ne gligere . Dist. ant. modo absit contemptus mexplicitus & implicitus simul, C. explicitus tantum M. contemptus est autem implicitus & interpretativus alicuius Sacramenti, in eo qui nec occasionem illius recipiendi quaerit nec oblatam amplectitur. Deinde S. Thomas eo loci respondet solum Hugonis testimonio, ut ostendat Confirmationem non esse necessariam necessitate medii ; addit enim aliam rationem propter quam putat non esse negligendam Confirmationem his verbis , Sed quia detrimentum persestionis par retur . Et in corpore articuli ait contrai pientionem Dei esse, hoc Sacramentum negligere.
bentur antequam ad Episcopum accedant , praescribitur in Concilio U. Mediolanensi sub S.Carolo his verbis, Priadis illius diei quo suscipient , caput lavent , aliove modo mundent , capillosique
sibi tauriri cureis. & Concilium Aquinis an . II 83. Ut non fronte sordida , aut eapillis ,'ut aliquando ex nimia contingit
accedentium incuria indecenter comeesa iacis cedant .
Quo ordine confirmandi.sistere is
De Ceremoniis Sacramenti Confirmationis. HS sunt praecipuae Ceremoniae quibus solemniter administrari debet
Confirmatio. Confirmandi frontem abluere Iu- debeant coram Episcopo statuit idem Concilium , Mediolanense, Mares , i
quit , in Ecclesia a parte sua , foemina ab altera sint, sicque separatim disinfii ,
genibus flexis , manibus ante mctus Doqui que ordine pie ae resigiose orent, imprimis qua ab omni si erim, vociferati ne o inani confabulatione caveam , sed Aeneis bino utantur . Et quod isteris ritus es , primum mares , deinde Deminaeonfirmentur , nisi aliquando aliter feri Discopus censuerit. 3. Sacramentum illud administratur', quatenus Episcopus extensiis manibus ,& , ut ait Sacramentarium S. Gregorii Mas. Dista manu super confirmandos procri orationemi, invitet Spiritum Sanctum , tum vero frontem illorum inungit benedicto chri sinate per signum crucis dicens, Signa re sano crucis n-frmo te chrismate fatalis, in nomιne Pa
iris Filii O Spiristis Sanili . Quid
in illo ritu sit essentiale Sacramento , quid vero solum integrale , diximus suppa cum de materia & forma hujus Sacramenti disseruimus. 4. Levem postea alapam in maxilla confirmati infligit Episcopus , Ut mem neris , inquit Catechismus Romanus, sotanquam fsrtem Arhistam paratum esse, portere ad omnia adversa , intacto animo , pro Corisi nomine ferenda . Vel, ut alii vesunt, si mois alapa nihil es aliusquam communicatio pacis ab Episcopo con- Armatis porrecta. Perantiquus non creditur iste ritus , cum nec in Sacramentario S. Gregorii , nec apud veteres lega
3. In Confirmatione ut in Baptismo adhibentur patrini , cuius ritus meminerunt Sacramentarium S. Gregorii & Ordo Romanus, Patrinum, inquit S. Carolus actorum Ecclesiae Mediolanensis pamte q. hoc etiam Sacramentor adi ιμι osen. det
154쪽
get Parochus , ut Icurt Gnfimatus , se Spiritus nisi gratia persestionem ita esse assecut m , ut sibi si ramen non fidat, sed aliorum qui vel aetate vel disciplina
promemores hunt monita consiliaqne libenter audiat atque amplectatur. Ab hoc patrinorum mimere arcemur; I. Ii omnes
qui in Paptismo susceptorum omium implere non possunt, par enim & eadem est quoad hoc utriusque Sacrame mi r tio . Adeoque arcentur Monachi , M niales , publici.Poenitentes, &c. 2. Qiii nondum confirmati sunt, quia, ut ait S. Thomas p. q. 72. art. IO. in resp. ad a. Licet baprietatus sit essectus membrum Acclesiae , nondum tamen es V ι-ptus militiae Chrutianae. Et ideo Dise po tanquam duci exercitus per alium ex-hiletur jam mititiae ebrissanae ascriptum . Non enim debet atium aes Confirmationem reuere , qui nondum es confirmatas ;Arcentur qui de fide Catholica non sunt lanienter instructi, eum alios erudire non possint . Unde eos excludit S. Carolus qui ad annum decimum quartum nondum pervenere; q. Excluduntur parentes ejus qui ad Confirmationem accedit , eo quod cum illo cognationem spiritualem contraherent, ut docet Gn-eilium Tr dentinum Sessi 24. cap. a. de reserin. Matrimanti . Ea quo e cognatis , inquit, quae ex Confirmatione contrahitur Confirmantem GT Gnfirmatum ititiusque patrem o matrem er tenentem non egrediatur , omnibus inter alias m
sonas hujus spiritualis cognationis impedimentis omnino sublatis. o. In Confirmatione nomen aliquam do mutatur & mutari debet, si turpe sit, vel ridiculum , ut praescribit Concilium V. Mediolanense, Curet , inquit, σι Episcopus ac Parochus, ut qui turpe riadiculumve nomen habet , neque plane con
veniens homini Chisiano , illud mutet . CONFIRMATIONIS. 47 uod idem statuunt Concilium Aquensean. I 383. & Tolosanum an. I 39O. Quod spectat locum & tempus , cum olim dari toleret Confirmatio continenter post Baptismum , idem quoque tuit tempus , idemque locus . In praesenti Ecclesiae disciplina quilibet sacer locus in urbe vel in oppidis censetur idoneus, immo quivis alius si urgeat necessitas; idque in omni promiscue tempore, quan-qliam hoc Sacramentum vidcatur convenientius adminill rari seriis i entecostes &quatuor temporum : In Pentecoste , inquit Concit. Mediolanense citatum , tr ejus iae Sacramentum ministrari ostendet , quonιam eo maxime die Apitoli Spiritus Santii virtute roborati GUrma.
tione sint. Addit postea , Hoc Sacramentum Episcopus mmiserare sudebit hora terata possimum , qua ex antiquo ritu sata hujus Sacramenti hora es. Dchine peracto unctionis ritu stoin confirmati vitta linea circumligatur, quae olim nonnisi post septimum diem deponebatur , qua die frons chrismate sacro illita abstergebatur, ut colligitur ex ordine Romano . Secutis temporibus vitta
his linea deposita fuit post triduum, ut patet ex Syniao Trecensi an. Igoo. Coninfirmandi , inquit, bandeius longos o latos secum habeant, quos pos Confirmationem triduo die ae notis deferant, ne chrisma ab aliis possit tangi . In quibusdam Ecclesiis satis erat illos tantillos deserre horis 24. ita enim Synodus Carnotensisan. I 326. Ut banuellos mundos latos o ungos habeant, ques ms Confirmationem portens ad mistis per ase horas, ne chri ma possit at aliis tangi. Nunc autem in multis Dioecesibus nulla adhibetur fascia, quod statim post Chrismationem Confirmatorum frons abstergitur a Sacerdotibus s
155쪽
C A νυ T PRIMUM. De Nomine edi Dinnitione Paenitentia.
Nomen poenitentiae , s s ctetur
eluq etymologia , idem est , inquiunt multi, ae punitio ἱ ita ut Poenitentia dicati ir quasi punientia, vel, ut ait Isidorus Hispalensis , punitentia . Volunt plerique alii Theologi Poenitentiam derivari a poena, de poenitere idem esse ae poenam tenere. Poetiitentia dicitur a Graecis exomo em' quod signifiear actionem , qua peccatores sita destina detestantur coram Deo& quidem humiliter, ut ait etiam Te tullianus lib. de Poenit. cap. 9. Exomia gess , inquit, prosteroemii humuseandi hominis diIciplina es. Iuxta Novatores Lutherum & quosdam alios, nomen Poenitentiae nihil Poenae pro peccatis commilsis subeundae, scd tantum resipiscentiam', & melioris vitae propos tum perie sonat & innuit; in quo manifesse Scripturis adversantur , quae non
solum vitae emendationem , sed etiam conceptum dolotem. & poenas pro peccatis commissis susceptas laer renitentiae nomen signincant . Matth. 3. Ioannes-Baptilia ad . Cenitentiam excitans Iudaeas ,.. Rit, F e te ergo fructum diguum Poenitentια, &cap. II. Christus ait, Si in ore ΟΘ- ne fasiae essent υirtutes quae factae sunt 3n υobis, olim in edicis o cinere Potniatentiam eqissent: hoc est poenas in satis iacti olim scelerum prius .eommissorum sibi imposuissent.
Eadem fuit SS. Patrum sententia , eadem loquendi ratio: S Cyprianus lib. de Lapsis , hortans eos ad Poenitentiam , '
nitentia, inquit, non si minor cωmineia S Gregorius Nari an nus Orat. 39. Pc nitentiam appellat myruma labora tim. S. Augustinus Serm. q r.' Ad Parn tentiam , inquit, non sufficit mores tu melius inmmtare , o a factis matis recedere, niseriam de his quae faeta sunt, harusat Deo per Poenuentia dolorem . Et ita cineri Pax.
Poenitentia conmerari solet ut virtus& Sacramentum . Poenitentia ut virtus , eis animi dolor ac detestatio de peccato commisso cum proposito non peecandi de
caetero e Poenitentia vero ut Sacra en-
tiim, est Sacramentum a Christo instituatum , quo peccata post Baptismum commina- contritis & confestis per absolutionem Saeerdotis delentur. De Poenitentia ut virtus est, quae & alio nomine vulgatiuimo dicitur cinit ratio , plura hic non dicemus , quia cum sit pars Sacramentiloenitentiae, de ea in decursu hu us tractatus suo loco dis remus , ubi de Contritione'. nunc satis erit observare, i rimo, Poenitentiam seu intimum anε mi dolorem de peccato commisso, esse ve- 'raro virtutem, tum quia bonum est opus
& laudabile detestari peccatum, si nempe id fiat secundum Deum , non secundum saeculum , ut ait S. Paulus a. ad Corinth. cap. 7. Quae enim , inquit, fecundum Deum tristitia es , Poenitentiam in fatalem sabium operatur ,' secuti autem trifisia momrem operatur. Actus enim virtutis fieri debet
156쪽
bet lex bono Jc laudabili motivo ; tum
quia Poenitentia passim praecipitur in Scripturis sacris, Matth. cap. q. Psnitentiam agite , appropinquavit enim regnum C lorum I Deus autem non praecipit , nisi
quod bonum est , & ad virtutem perti
Secundo , Paenitentiam esse virtutem infusa n, non acquisitam , idque cest igitur tum ex iis Scripturis in quibus Poenitentia dicitur a Deo dari; lerem. 3I. Gu- verte me . Actuum r I. Ergo Gentibus Poenitemiam dedit Teus ad vitam; tum
quia hoc aperte definivit Concilium Trid. lass. 6. Can. 3. his verbis, D quis dix ris sine praeieniente opiritus Suncti' im pisatione inque ejus adjutorιo laminem credere, sperare, dii ere aut poenitere post e sicut oportet, anathema Ia . Haec porro de Poenitentia quatenus
est Sacramentum , nunc examinanda sunt; i. existentia hujus lacramenti quam
stabiliemus olfendendo potestatem este in Ecclesia remittendi peccata post Bapti Lmum commissa , & illam potestatem exerceri per aliquod Sacramentum ὲ 2. essentia hujus Sacramenti , ejus materia& forma; 3. quis sit illius Min: iter. CAPUT II. Utrum sit in Ecclesia potestas remittendi omnia peccata poesi Baptismum commissa .
Contra Calli, licum Dogma, quo cer tum eii Ecclesiae inesse autoritatem
remittendi omnia peccata vel gravissima quam multi errarunt.
qui secundo saeculo docet at pro levioribus quidem peccatis, non' autem pro gra vioribus veniam ab Ecclesia dari posse , ut conitat ex Tertulliano qui & ipse ad hanc sectam desecit; is enim lib. de γ' dicitia , peccata non semel distinguit in emissibilia & irremissibilia, cap. I9. sic loquitur , Sunt autem conrearia o illis remissibilibus ut graυisma exitissa, qua veniam non capiant, homicidium , uot latria , fraus, negatis e blasphemia , urique machia , formicatio. 2. Novatiani sic dicti a quodam Ninuatiano Romanae Ecclesiae Pres tero , qui cirta annum 232. publicare coepit , pro gravioribus sceleribus Episcopos non polle nec debere veniam impertiri: unde magnum Schi ima ortum est in Ecesesia.
3. Erravit & Wiclesus qui putavit
hanc p , teitatem remittendi peccata non
residere nisi in Miniit ris sanctis , quod
idem etiam docuerant Valdenses. q. Errarunt Lutherani A. Calvinistae, qui potuitatem remittendi peccara , de qua ex preisa mentio habetur in Scripturis , in odium Episcoportim & aliorum Eeclesiae , ii mistrorum , totam interpretati
sunt de praedicatione Evangelii , aut de Baptismo ipso , aut de simplici quadam
declaratione remissionis peccatorum, quasi Deus solus remittat peccata , .acerdos vero ea duntaxat rem illa declarare possit. Ubi tamen non immerito obtervant
nonnulli Theologi , solos , proprie linquendo, Lui heranosti Calvinillas ex prae- ratis Haereticis negare potet fatem in E clesia remittendi peccata, quia n mirunalii istud intelligunt de certis peccatis tantum, alii vero de quibusdam ducit at Sacerdotibus, non de omnibus. Quin & Morinus lib. 9. de Poenitentia, cap. 28. docet plerosque antiquitatis. Patres unicum quoddam admisisse pecca tum irremissibile, propter nonnulla scripturae loca quae mox reseremuP. Quae tamen opinio ad praefatas haereses nequa quam pertinet, quod minime negat hic
Theolagus potestatem esse in Ecclesia re. mittendi omnia peccata post Baptismum commissa, contra quos omnes la
Est in Ecclesia potestas remittendi
omnia vel gravissima perata, nec ullum est quod Poenitentia deleri non possit. Probatur I. ex Scripturis , quae ad id stabiliendum plurima suppeditant momenta: Matth. 16. Christus ait S. Petra,
157쪽
quod dieitio ibus Apii istolis cap. Id. his versiis, Amen dSco visis, quacriuque alligaveritis seper te am , erunt ligata
per te Tam , erant fotata o in Io . tum uero Ioan. 2Ο. adhuc curius, Accipite inquit , Diritum Sansitim, quorum remiseritis peccata, remittentur eu , o quorum retinueritis, retenta sunt ia Ex quibus manifeste liquet 1 .inesse Ministris Ecclesiae patellatem remittetidi peccata , Chri ilus enim alloquitur Apollolos & in eorum perit na kpiscopo & Sacerdotes ; 2. Ministros , cum absolvunt non modo decla- Lare peccata esse a Deo rem ill a , sed etiam vere ea remittere , ut tonant allata
verba Quoram remiseritis, &cia qued a sumenturn susus proseque itur a ibi, cum de serma huius Sacramenti seu virtute absolutionis dicemus I 3. hanc pollitatem non esse possitam in praedicatione Eva gelii, ut per se patet: cum enim Chri-lius commendat Evangelii praedicationem ,
lare mentem suam exprimit dicens :Praedicate Evangelium omni creatara ἐq. hanc rc mittendorum peccatinum pQ testatem , non de I aptismo, sed de alio
ritu qui conseratur pro peccatis post Ba ptismum commissis ei se intelligendam , . quia potellas ligandi & solvendi eli u-diciaria , quae proinde non exereetur nisi in subditos Ecclesiae seu baptizatos. Unde merito. hane doctrinam sanxit Concilium Tridentinum seli. I A. Can. 3. his verbis, Sι quis dixerit verba illa Domini Salvatoris, Accipite Spiritum Sam
tum , quorum remiseritis peccata , remit-Iuntur eιs , O quorum retinxeritis retenta
sunt , non esse intelligenda de potesate re mittent, o retinendi peccata tu Sacramento Parnitentiae , sitia Deissa Cariauica ab initis semper intellexit; detorserit autem contra institutionem Luius Sacramentiau autoritatem praedicavit Evangeliam , Mathema si
Jam vero illam potestatem Ninistris: Ecclesiae a Deo conceliam, extendere la gravissima crimina, ita ut nullum penitus sit, quod Poenitentia deleri non possit, constat i. quia Christus loquitur uni
versim Quaecunque solveritis , dcc. 2. quia in aliis seripturae locis venia universaliter promittitur & Omnibus peccatoribus &pro omnibus pcccatis nulla facta restriactione : a. Petri cap. 3. Nolens, Dcus,oliquos perire, sedomnes ad Poenitentiam reverti. apud Erechielem cap. i8. Si -- prus egerit Poenitentiam ab omnibus pec
vus erue igitur nullum est peccatum a solute irrorassibile probatur a. ex SS. Patribus , qui un nimi consensu hanc potestatem remittendi peccata omnia post haptismum commissa , Ecclesiae Ministris tribuerunt, adductis passim locis stripturae mox citatis ', unum aut alterum duntaxat ex e
rum teli imoniis allegabimus in re scilicet apud omnes certissima'. Tertullianus , Scorpiaci can. Io. Nam ob adlue cla sum putas Cretam , memento claver ejus his Dominum Petro , per eum Ece'
sae reliqui g. . Quibus verbis nihil clarius desiderari potest. S. Cyprianus Ep. 73.
Unde, inquit, intelligimus non ns in E
clesia praepositis, o in Rangelica lege ,
ne dominica ordinatione fundatis , licere baptizare , remisirim peccatorum dare ,
foris autem nec ligari ai quid posse nec hisi. Totus est autem idem S. Doctor,
ut probet contra Novatianos Lapsis caditerisque peccatoribus veniam non esse denegandam E'. 32. ad Antoninum, dc lib. de Lapsis S. Hieronymus Ep. I. ad Heliodorum loquens de Sacerdotibus : Qui claves , inquit , regni Coelarum habentes
quodammodo ante Iudicii diem iudieant , qui sponsam Domini sobria estitate αν sertant. s. Chrysostomus lib. 3. de S cerdotio , Quaenam, inquit, obsecro pol
1ias hac una major esse queat . . . neque
enim tantum nos regenerant Sacerdotes ,
158쪽
sed possea etiam condouandorum peccato. rum facultatem obtinent . Ita caeteri Pa tres , imprimis vero S. Ambrosius: duo
bus libris de Poenitentia, & S. Paci amis
Ep. ad Sempronianum , uterque agit exis presse contra Novati anos, & probat ueniam Poenitentibus esse concedendam ,
quod suppmit inesse Minii iras Ecclesiae potestatem remittendi peccata; & smi liter S. Augustinus Scrm. 392. Nemo μhi dicat, inquit, occulte ago Poenitentiam apud Deum ago e ergo Me causa dictum es t sibi Iolveritis in terra soluta emutis Caelo t erro fine cadisa sunt clades da-
Probatur 3. ex variis Ecclesiae Decretis.
i. Enim in multis Conciliis damnati sunt Montanistae 3c Novatiani, qui id du- tauri disciplina vellent Poenitentia iunctis denegκndam esse veniam . Prosecto si Ecclesia ut Haereticos habuit eos qui Ecelesiae potestat cm peccata remittendi imminuere conabantur , a fortiori qui eam prorsus abolere tentant. a. Concilium Laterata. e p. Firmiter,
se habet, Si ps susceptιonem Baptismi
quisquam prolapsus ue t in peccatum, per veram potes semper Parnuentiam reparari . 3. Concilium Trid. seis. I . iam citata damnat eos qui potetiatem remittendi peccata Ecclesiae Ministris denegant , Can. 3. Sι quis dixerit verba illa S I. maioris , Are iure Spiritum sauctum , qu rum remiseritis peccata non est . intellige, da de potesate remittendi retinendi peccata in Sacramento Poenitentiae , aurit e .ma st . Ubi & cap. 6. Anathema de- 'arat , quicunque dixerit absolutionem Sacerdotis ii 'n elle actum udicialem , sed nudum minii terium declarandi re in illa esse peccata. H s adde hanc suisse perpetuam Eces sae disciplinam in quovis sata ulo, ut fideles Omm: isis post Baptismum peccatis ad Sacerdotes recurrerent veniam cons cuturi, & vicissim Sac rectos viri uec cla.
tae ipsis Poenitentibus eam indulgerent . Obiicies r. Hare uerba Heli ad fili suoς I. Regum cap. 2. Si prae erat vis in isrum pDcari e m*1ι μως . se ιmum
in Dominum peccaverat υ: . orabo pro east Ergo si tem peccata in Deum romitti non polluat ab hominibus. Nego cons. l. enim argumentum ni .mis probaret', n mirum omnia in Deum peccata esse irremissibilia ; r. hic agitis de precatis ante instinationem Sacrameniati Poen tentiae commissis ; 3. huius loci sensus est tantum , peccata ιn Deum difficilius remitti quam peccata in hinnines, quod illa sunt illis graviora, ita responstet S. Ambrosius , lib. de Poenitentia, cap. 9. Scriptum non est, Nullus orabis pro eoi, sed, Quis orabit ρ Si nempe nutilus sit Sacerdias, qui pro peccatis populorum sacrificia οὐ rat, qua de re filios suos increuat Heli qui, ut ibidem habetur, retralebant homines a faerificio D misi . Obj. Proverb. r. Deus sic loquitur peccatoribus , Despexi tis Omne molium
meum ....eZOgnoque ιn interi tu v6,ο ν deti υοso igitur sunt peccata quae Deus. non condonabit.
Resp. ex hoc loco & aliis multis similibus quae leguntur apud Prophetas , ut quod habetur Icriamiae I 4. IV li orare pro
populo Vio , cum jejunaverint, non exau-dram pretes eorum , coibgi solum posse ex .cecatos & induratus homines in finevitae veniam sorte non consecuturos, quod Deus propter mu titud item criminum quae commiseruiit , eos dercliquit , vel quod mile agunt Poenitentiam: quod nihil M t adversus hanc nostram doctrinam ;fatemur enim imi vinitentiam esse peccatum irrem isti: ile , de dicimus tantum modo , nullum esse peccatum qu γd να-
itentia deleri non pol si virtute scilicet clavium Sc ibi us p itestatis quam Christus Minii s Ecclesiae dedit , suppositis tamen certis dis p sitii nibus in Poeni temte , quemadmodum supponuntur disposi
159쪽
Et sie respondetur his verbis II. Machab. cap. 9. de Antiocho , Orabat autem his scelsus Deum a quo non esset
misericordiam consecuturus . haec enim An.
tiochi falsa erat Poenitentia , quia , ut ait S. Thomas in A. dist. a. q I. Non ex amore jussitiae de peccatis dolebat , sed time re poenae quam expediabat , vel dolore poenae quam fusinebat. . quo mado& intelligi debet quod dicitur de Esau
Epist. ad Heb. cap. ra. Nou inmnit Paenitentiae. lacrem, quamquam eum lacr)mis inquisset eam. qui tamen postremu; locus melius explicatur de poenitentia Isaac
patris Esau, &sensus est quod lachrimis
uiis e licere non potuit , ut patrem is cti sui poeniteret. Obj. Matth. cap. 3 2. Christus ait, Omne peccatum o blasphemia remittetiar ho- mimbus , Spiritus autem blasphemiae non remittetur e quicunque dixerit verbum contra Dium hominis, remittetur ei, qui autem dixerit costra Spiritum Sanctum , non remittetur et , neque tu hoc saeculo a neque in futuo . igitur est aliquod peceatum irremissibile ; ad alie Christus non reliquit Ecclesae potestatem remittendi omnia universim peccata post Ba ptismum commissa.
Res p. iuxta communiorem interpretum sententiam , nom ne blasphemiae in Spiritum S. mtelligendum esse , illud cri- me Dat.opera tribulantur diabolo, qu xl quidem peccatum quantumvis gra- villi nam remittetur ei qui veram nan L lim egerit Poenitentiam ό illud aut e n uicitur irremissibile m praefato imco . non quod simpliciter , ab Olute di doscctu potestatis in Ecclesia remitti non possit, sed quia comparate ad alia Μ, eata & habita ratione dispositionis in sub tecto difficilius remittitur . Est qui dissicillimum , ut qui putat divinae gratiae opera non esse Dei sed diaboli , adeoque in Dei gratiam & misericordiam non iperat, de peccatis suis Poemtcntiam Obi E. S. Paulo ad Hcb. cap. . sib
gustaserunt etiam donum ea lese, pnγ-ticipes facti sunt Spiritus Saucii .... prolapsi sunt rursus ren ari ad Poenitem
Resp. huius loci, qui dissicultate non
caret, duplicem potissimum esse apud interpretes expositionem . Multi per haee'crba , Rμrsus renovari ad Poenitentiam intelligunt Baptismum , quod Baptismus
non raro donatur nomine innovationis
ut v. g. E id. ad Titum cap. 3. unde aiunt mentem Ap istoli esse, eos qui semel illuminati sunt , id test , baptizati, non debere iterum baptizari. Hlii hune locum interpretantur de Poenitentia & dep ccatis post Baptismum commissis , &di unt Ap. stolum , cum ait impossibile esse , ut qui sunt illum nati iterum renoventur ad poenitentiam , nihil aliud
significare, quam quod illud sit disse illimum ; saepius enim quod valde dissicile est , dicitur impossibile. Deinde nimis probaret iste S. Pauli locus , .s ad litteram sumeretur &nis beanigna at qua interpretatione donaretur rprobaret en: m non solum pallores Ecclesiae non accepisse a Christo potestatem remittendi peccata post Baptismum com missa ; sed etiam imp issibile esse , ut , dei cs semel baptizati possint per quamcunque Poe itcntiam Deo reconciliari quacunque modo , vel etiam indepe dcnter a clavibus di Pastorum mini ue- io , omnem etex im videtur Apostolus excludere Poenitentiam , quod quidem
non pcrtendunt Calvinistae, &quod certe i sis ultro fatentibus, a mente S Pa li.valde alienum eii . Obi. I. J an. 3. M peccatum ad mortem , non pro illo dico ut roeet quis . igiatur datur aliquid peccatum irremissibilet . Nego cons i. qu in non dicit b. J an nea hoc peccatu in de quo li quitur , ei se irremissibile a. quia hoc unum docere videtur pto eo qui peccat ad mortem , tanta cum fi lucia non esse orandum quam X a. eo qui non peccat ad .mortem , 3. quia, ut alii interpretamur, S. Joannes loquitur de impcenitentia finali quam so
160쪽
remur irremissibilem, ita S. Hieronymus Commentario in Ieremiamia
Obi. Quam multi Patres docuerunt aliquod esse peccatum irremissibile, ita Hermas S. Pauli discipulus lib. r. Similitud. sexta, octava & nova ; S. Cyprianus lib.
4 est imoniorum Num. 28. ait.non posse
in Ecclesia remitti ei qui in Deum deliquerit , quod probat ex objectis supra scripturae locis . S. Athanasus in illud Evangilii , Quicumque dixerit verbum ,αc. a te docet dari aliquod peccatum uremissibile , ibique adducit autoritatem Origenis & Theognosti q ii existimarunt Dia phemiam in Spiritum esse irremissibilem . Addit per illam blasphemiam in
telligendum esse crimen illorum , qui opera Christi trihuunt Peletebui h , & quam
putat nulla venia dignam atque aeternumvle ciendam . Eadem fuit doctrina S. Hi --il Can. ia. in Mattin s. Ambrosi lib. ad Virginem lapsam cap. S. & S. Paciam Epist. 3. ad Sempronianum: ergo revera datur aliquod peccatum irremissi-
Resp. illos I P. agnoseere aliquod peccatum irremissibile eo senti iam a nobis allato cum praefata scripturae loca explicuimus , quod nempe dissicilius remittatur quam alia peccata non autem eo sensu quod sit absolute & simpliciter loquendo it remabile , quasi intuerit Deus se
pro certo quudam crimine nullam pem tus veniam concessuriam ; vel quasi generalem δc amplissimam pro omnibus rei gravit limis peccatis potestatem non contulerit Ecclesiae Ministris; iidem enimi'atres , ut talendamus , testantur hanc lesiae potellatem generaliter ea tamelle pro omnibus peccatis , pcccatores ubique semper ad Poenitentiam compellunt , ipsitque certam veniae spem pollicentur'; vel si Patres illi putant aliquode absolute & simpliciter i remit Iihil e propter illud Scripturae , Quod
nou rem Getur neque in hoc saeculo neque
in Iuturo , prosicto id intelligunt de impaenitentia sinati . Certum porro es lim- Tom. I.
esse peceatum irremiuibile , quia Christus non concessit E clesiae Pastoribus petestatem remittendi' niu iupponendo peccatores veram & iiii ceram agere poenitentiam. Instabis. Non videtur eadem respontione solvi merito posse , quod scribit S. I Iaeronymias Ep. 249. ad Marcellam , ubi impugnando Novatianos, qui blasphemiam in Spiritum S. dictam a Christo irremissibilem , explicabant de sola Christi nomini v abnegatione ceu idololatria: concedit Novatianis peccatum idololatriae esse irremissibile, si ostenderint illud esse blasphemiam in Spiritum S. unde sequitur S. Dcctorem admisisse aliquod peccatum irremissibile. Nego cons. & dico ex hoc loco posse tantum colligi S. Hieronymum figura concessionis uium suisse , en factum : Ma cella petierat ab Hieronymo hυjus arg menti quod erat Novatianorum ) sol tionem , Blasphemia in Spiritum S. est irremissibilis , sed lapsorum idololatria est blasphemia in Spiritum S. ergo est imie missibilis. Quid respondet S. Doctor
primam propositionem non examinat, sed concessionis figura utitur, quia hoo argumentum facile revincere poterat negando alteram propolitionem erum
non inde colligi debet mentem S. Hieronymi esse, blasphemiam in Spiritum S. esse irremissibilem . Autor enim quispiam
non censetur approbare eas omnes propositiones quas in aliqua disputatione rei cere & impugnare non conatur. Eadem
ratione se gessit paci anus Fgist. 3. ad Sem pronianum qui de Novatianorum secta idem argumentum proponebat ; aliter vero S. Ambrosius qui lib. a. de Poenitentia utramque ejusdem syllogismi propositionem diserte impugnat. Obiicies: Deo soli competit dimittere 1 ccata, Marci a. Quis potes dimittere peccata, nisi solus Deus P igitur perperam haec potestas tribuitur Sacerdotibus. Resp. soli Deo competere pc testatemor mittenui peccata in genere L ausae prin-