장음표시 사용
171쪽
lia, adeoque Contritio est a Deo insula& supernat irratis. Cui addideris ea Scripturae & Patrum loca in quibus legitur sine gratia nihil boni ppste nos facere , hoc est quod ordinem haheat ad salutem,
qualis est Poenitentia ; Nisi donum Dei essiet, inquit S. Augustinus lib. de gratia
A. libero arbitrio cap. 3. etiam ipsa ad Decim no Da conversio , non ei dicerestir , Domine virtutum converre nos. & l. 2. de peccatorum riteritis cap. Ig. Quod a Deo nos avertimus, inquit, arostrum es, quia vero ad Deum nos convertimus, nisi is fio nos excitante juvante non possumus.
2. Hoe idem dogma aperte colligitur ex Concilio Trid. cuius expressa est defi- nitio scis. 6. c an. 3. his verbis, Si quis dixerit sirem praesentente sphitus Sandii
misi alioue atque e res adjutorio hominem credere .... poenitere posse, sicut oportet,
ut ei jus cariouir graria eo eratur , a thema sit, sess. 6. cap. 3. his verbis, Declarat praeterea ipsius illi ficationis exordium in adultis a Dei per Ch dium-I sum praveniente i gratia , sumendum esse. Quapropter hane propositionem , Probabile es 'scere Attritionem naturale rmodo hon tiam, proscripsit ut haereticam Clerus G2licanus anno I7O
Quaeres I. utrum Contritio sit neces
Resp. amrmative quod itidem asseritur
contra nonnullos recentioris' qui putant satis esse cum Sacramento habere dot rem praesumptum vel dolendi volunta-
Probatur, quia nihil saepius inculcatur in Seripturis quam necessitas Poenitentiae Contritionis , Erechiel cap 33. loquens de impio, Si non fuerit eo ei stiro ina sua, ipse in iniquitate sua morie-
r. Rom. 2. 'noras, inquit S. Paulus , quoniam benignitas μι ad Paenitentiamu adduiae'
Neque obstat hie loeus Marci ultimo, cui ei ediderit oe baptizatus fuerit, Divus erit: quasi latis sit ad salutem adipisce dam , credere & baptizari. Nam eo loci commendatur Fides de Baptismus tanquam
necessaria, nee rejicitur necessitas poenia tentiae , uti nec amoris & aborum quae in aliis locis asseruntur saluti necessaria . Similiter nec ex istis verbis , I. Joan. q. Omnis qui diligit ex Deo batus
es , in serri debet solum Dei amorem sufficere, Fidemque &Baptismum non esse
necessaria necessitate medii. At inquies , quod Operit peccatorum
multitudinem lassicere videtur ad iustificationem e sed talis est Chasitas dii ex
S. Petro I. Epist. cap. I. Onerit multis inem peccatorum : igitur tantritio non requiritur.
Resp. Charitatem Dei operire multu tudinem peccatorum , quando supponitur vera & sincera Dei super omnia dilectio ; sed moraliter loquendo impius non potest vere ac sincere Deum quem offendit , super omnia diligere , quin vitam praeteritam 3cad: nissa peccata detestetur; quod quidem si ita non esset , dicimus
eiusmiai actum charitatis non sincere ;quia line odio & detestatione veteris vitae istare non potest Poenitentia quae semper iudicata suit necessaria ad obtinendam mecatorum remissionem , ut definivit Concit. Tridentinum jam citatum sessi rq .
cap. q. Fuit autem quois tempore ad impetrandam veniam peccatorum his Gutritionis motus neces artus. Instab: s. Paptismus, eum agat ex ope re operato gratiam producit & peccatum'
originale delet in infantibus absque ullo Contritionis actu: ergo similiter id prinstare potest Sacramentum Poenitentiae in adultis Poenitentibus. Neso cons. & paritatem . Disparitas est . quia Contritio non est pars Baptismi, sed est pars Sacramenti Poenitentiae; unde iupponi non debet adultum, in quo nulla est Contritio , recipere Sacramentum Poenitentiae . 2. Baptismus gratiam ur ducit in infante, quatenus in eo nullum
reperit impedimentum , sed poenitentia seu absolutio sacerdotis reperiret impedimentum in adulto qui nullam haberet Contritionem & peccata praeterita non cite staretia , ex quibus sequItur Poenib
172쪽
tentiam esse necessariam necessiitate meis dii & necessitate praecepti, ut a Iaerte significant clina Scripturae testimonia. His accedit praeceptum Ecclesiasticum , quo tenetur quispiam peccata sua quotannis eonfiteri , quod non fit sane Contritione. Quaeres q. utrum peccator post commissa peccata mortalia debeat statim de illis Contritionem elicere, vel pol sit sine nova culpa eam in multum temporis di D
. Resp. hominem lapsum in grave peccatum dici non polle Contritionis asum differre sine nova culpa . Probatur nonnullis rationibus validi nsmis ex Scriptura desumptis; I. quia huius rei expressum habetur praeceptum Ecclesiastici cap. 3. tardes converti ad Dominum ne disseras de dis iis diem. Subito enim veniet ιυ iuius in tempore vindidiae disperdet te. 2. Quia peccatum est mani stilo damnationis aeternae periculo se exponere , ibidem cap. 3. Cor durum male habebit
in novissimo , ct qui amat periculum , in illo peribit. Sed qui Poenitentiam differt
evidenti periculo salutem suam exponit mpter incertam mortis horam. 3. Quia Deum contemnit peccator qui Poenitentiam suam procrallinat, ut teitatur Apollotus ad Rom. a. ben divitias bonitatis ejus.er trientiae o long inimitatis contemnis P ignoras qnoniam benignitas Dei ad Poenitent am te adducit ῆ δε- eundum autem duritiam tuam impcx- nitens cor thesaurisas tibi iram in die irae .
q. Cum peccatum & status hominis in peccato displiceat Deo , debet Christianus quam primum ab illo resurgere . s. Demum quia citra culpam non potest in eo manere ista tu in quo minorem ad precandum Deum propensionem ac quirit. Quod si quaeratur quo praecise tempore ejusmodi peccator teneatur Contritionem elicere, quot vero vel mensibus.vel 'diebus possit eam disserre. Resp. varias esse super ea re Theologorum sententias I putat Guillelmus Parisi elisis hominem debere conteri ita tim ii peccatum commissum . S. Thomas, quando peccata memoriae occurrunt, Di-eendum , inquit , in . Dis. II. qu. R. art. l. quod cum strophi tum eo tendistaunexum Contritioni, tu uc tenetur aliquis
ad hoc propositum qua udo ad Contritionem
tenetur , quando peccata murrunt mem
riae . Idem sentit S. Bonaventura in . dii l. Us. q. r. tum vero, Antoninus 2. p. tit. I . c. 23. ubi longius progressuq docet peccatorem nisi conteratur pcccare mor taliter . Scotus in 7. diit. 17. putat teneri hominem diebus stilis actum Contritionis elicere . Uolunt alii satis elle , si quolibet anno peccator conteratur de suis. peccatis , aut saltem ad id non teneri sub poena peccati , quia nulla sui tea de re lata lex , nullum praeceptum , Omla: autem peccatum advertatur alicui legi . Quapropter in hac tanta opinionum varietate vix aliquid certi definiri poteti, prudentum iudicio negotium hoc relinquimus, conlulant quae mox a nobis adducta sunt. Certe tenetur homo homini reconciliari statim moraliter loquendo atque potest , cur similiter reconciliari Deo non tenebitur Quaeres 3. utrum explicita requiratur Contritio ad singula peccata mortalia , vel susciat implieita & generalis. Item utrum aliquando sufficiat virtualis. Resp. I. suificere quandoque Contritionem generalem , tum quando per tempus non licet imminente v. g. subita morate singula sigillatim deteilari peccata ; tum respectu eorum scelerum quae post accu
ratum examen memoriae non occurrunt.
Res p. a. Iuxta legem ordinariam re quiri Contritionem explicitam , ita d cet Catechismus Romanus a. p. n. 3. ubi ait hortandos & monendos ene fideles , ut ad singula peccata mortalia proprium Contritionis , dolorem adhibere it eant. Et ratio est quia si necesse est Poenitentiam agere de peccatis commissis , peccator tenetur singula detestari:explicite
Resp. 3. iam ad peccata lethalia dolenda
173쪽
lenda qnandoque sufficere Contritionem; virtualem dum quis videlicet eo affectusertur in Deum ut peccatum ei displicere merito Iudicetur, ut si quis v. g. cito seliinet ad martyrium, nec de peccatis praeteritis cogitet , tanta enim est
charitas in martyre qui pro Christo vitam suam profundit ut cujuslibet sceleris
remissionem per se efficaciter operetur. Qiaarres 6. utrum ad peccatorum etiam venialium rem illionem necellaria sit Contritio . Resp. requiri etiam nonnullam Contritionem , quia , cum Scripturae Poenitentiam exigunt propter peccatorum re- . missionem , loquuntur generatim nullo
facto discrimine mortalis α venialis . Unde S. Augustinus Ep. 39. sic loquitur , Nec quemquam putes , inquit , ab e
re aes veritatem, vel a quocunque, sive
magno sive parvo peccato , ad comectionem ne Poenitentia possie transre . Neque objici debet juxta eumdem S. Aug. & alios quosdam Patres , sussicere recitationem Orationis Dominicae ad eluenda venialia & quotidiana peccata . Siquidem est aliqua Poenitentia in ejusmodi recitatione , cum ex intimo affectu postulatur a Reo ut peccata dimittat. Dixi necessariam esse aliquam Contritionem , quia Contritio virtualis , quam supra explicuimus. sufficit ad delenda peccata venialia , quatenus satis est ut homo talium culparum reus , eo ipso assectu seratur in Deum, ac si eius mem riae occurrerent, ut ait S. Thoma. I. p. q. 87. art. L. Haec tamen Contritio virtualis non consilit in habitu charitatis, alio uin in iustis nulla serent peccata venialia , sed est explicitus amoris in Deum
Quaeres 7. utrum Contritio recte dicatur causa remissionis peccatorum. Resp. affirmative, & haec quidem Catholicorum doctrina est contra Novatores Lutherum & Calvinum qui, cum velint soli fidei adseribendam esse iustificationem , docent consequenter Poenitentiam non esse cautam remissionis Pecca
torum; ita Lutherus 4n assertione art. I a.dc Calvinus lib. p. initi cap. q. Et ratio est quia vim illam Scripturae passim tribuunt Contritioni seu Poenitentiae, Ezechiel i3. Cum merterit se impius ab immerate sua, ipse animam suam via 'abit . Jona 3. Et vidit Deus opera eorum Nini vitarum,) quia converssunt de via sua mala , er misertus es Deus
super malitia quam locutus es ut faceres eis , non secιt. Luc. 7. de Muliere peccatrice Christus ait: Remittumur ei peccata multa, quoniam dilexit multum . Qua etiam ratione loqui talent m. patres, sic v. 9. S. Chrysostomus lib. 2. de Com. punctione Cordis, Sobres, inquit, ecmpun lis cordis quae scut levis omne animae vitium perurit o adimit quantacunque tu ea reperit mala ab ergit universao penitus Met. Tum vero Concilium Trid. quod iam citata sess. I . cap. q. docet per Contritionem veniam peccatorum impetrari: igitur Contritio suo modo est causa remit sonis peccatorum . . Quaeres. 8. utrum dici quoque possit Psenitentes per Contritionem mereri veniam suorum delictorum & iustificati nem i ratio dubitandi est quia, ut ait D
minicus to , qui partem negantem tuetur, nemo meretur antequam si iustus .
Res p. recte dici pol se Poenitentes per Contritionem meror en iam suorum peccatorum ; idque cona at i. ex allatis seripturae locis , ex quibus colligitur Deum per opera Poenitemiae flecti & moveri ad concedendam peccatorum veniam , hoc autem est aliquo sensu mereri ; a. quia se loquuntur passim M. Patres. S. Cyprianus lib. cla Lapsis , Qui se Deo Pris- fecerit , inquit , latam faciet Eccleseam .
nec solum Dei ventam merebitur , sed e ronam . S. Hieronymus lib. 2. contra P
lagianos , Qui peccata smpliciter confitemtur: merentur humilitate elementiam Salvatoris. S. Augustinus in Psal. ueo. Niniviarae, inquit, Poenitentiam e herum,. cem tam misericordiam meruerunt.
Quod autem obiicitur, communem Patrum Theologorum doctrinam esse ,
174쪽
.eminem mereri miniuam iustificetur. Respondetur id verum esse de merito quod vicitur de condigno, non quod dicitur de congruo. Scilicet id reperitur discriminis inter utrumque hoc meritum , quod meritum de condigno in justitia quodammodo iundetur, adeoque suduntaxat in rusto qui praemium meretur; ad meritum autem de congruo satisfit , quod actio sit bona & per gratiam actualem facta , quae vim habeat impetrandi veniam a Deo , quam proinde eatenus mereri dicitur. Ex quibus sequitur meritum hoc
Contritionis esse de congruo tantum non de condigno .
Quaeres utrum Contritio debeat esse magna & quomodo. Resp. neutiquam requiri ut Contritios ma si intensive, latis est quod summa sit appretiative. r. Contritio non debet esse magna intensive, hoc est quoad gradus seu doloris de peccato commissis , seu amoris Dei, q non requiritur ad constituendam Poenitentiae essentiam: quis enim scit se dolere & amare in gradu persectissimo Cum ciusmodi graduum intensio non sit in potestate hominis. a. Contritio debet esse magna & vehemens appretiative, quatenus irius amari debet super omnia, & in majori pretio haberi quam quodlibet bonum ere
tum . Matthaei Dominum Deum tuum ex toto corde itio m in resa anima tua. Dixerat cap. IO. Qui amar parrem aut matrem plusquam me , non es
me dignus , o qui amat filium uut μliam super me , non es med/enus. Quod non intelligitur quoad intencoirem areis amoris , sed quoad aesti mationem , inquantum Deus omni creaturae antehrei debet.
Iam vero Contritio duplex distinguitur, alia persecta quae retinet nomen generis & Contritio simpliciter appellatur in hodierno usu; altera imperωa , quae Attritio dicitur ; quam divisionem apud Theologos pervulgatam tradunt Patres
Tridentini sess. 14. cap. 4. ubi sic hab=t, Docet praeterea , o si Contritionem hane
aliquando charitate perfellam ess e contingat . . . illam vero Contritisnem imperfe-tiam quae Attritio dicitur, m. de utra
que sigillatim nunc disserendum est. C.A P υ VII. De Contrictione Perfecta.
UT melius intelligant Theologi &
clarius explicent, quid sit Contritio perfecta , expendere solent differentiam quae est inter Contritionem & Attritionem . Sed mirum quam variae & inter se discrepantes sint eorum hoc in negotio lententiae.
Multi inter veteres Theologos Contriationis persectionem ab ipso charitatis habitu repetunt, rati non fieri actum Pe sectae Contritionis , nisi ab eo qui iam supponitur iustificatus per gratiam sanctificantem , unde aiunt Attritionem esse insoriuem , quia non est ab homine i stificato, Contritionem vero esse formatam , quod elicitur ab homine charitatem habente Ita loquuntur Alexander Alensis tom. q. pag. 332. S. Thomas in A. dist. II.
S. Bonaventura in 4. dist. I7. p. a. art.
a. q. 3. ad 4. Scotus in Φ. dist. I . Aureollas in q. dist. art. q. Navarrus in Manuali cap. num. i. de quibus & aliis idem sentientib :s, quorum lingula hic non appello nomina , ut brevitati consulam,hate scribit Morinus lib. 8. de Poenit. cap. 2. Sic autem , inquit, Attritionem distinguebant, ut Attritionem dicerent ex Me
informi nasci , Contritionem ex fida for
Extiterunt alii qui direrent ad Contritionem peifectam requiri charitatem , sed istud intelligunt de actu charitatis non de habitu, & ita excellens & ex summo Dei amore elicita peccatorum detestatio apud illos Theologos, dicitur Contritio, qua tenus videlicet fit ex charitate; quae vero non fit nisi ex inchoato quodam ac imperfecto Dei amore, apri latur Attritio, quam
175쪽
quam quidem sententiam & loquendi rationem amplexi sunt multi e veteribus aesere omnes rccentiores , exceptis solum iis qui docent Attritionem quolibet Dei amore destitutam lassicere cum Sacra
Dehinc disputant inter se de natura ipsius charitatis, multi eam repetunt ex motivo, &dicunt charitatem sitam in amore amicitiae quo Deus propter se diligitur , non in amore concuplicentiae quo Deum propter nos diligimus unde aiunt Contritionem esse doli rem ortum ex amore amicitiae, & Attritionem ei se dolorem ortum ex amore concupi Lentiae. Alii el- sentiam charitatis repetunt solum a variis gradibus amoris & dicunt charitatem non esse nisi incensum maxime & initamma tum amorem . Unde 3uxta illos Attritio est dolor minus intensus, Contritio vero est intensor.
Non desunt etiam Theologi qui cum
existiment nullum amorem Dei contineri in Attritione, hoc rei untdiicrimen Contritionem , quod illa fiat ex amore Dei, inter & Attritionem haec vero solum extimore , quem tamen putant dispositionem sufficientem ad Sacramentum poenitentiae; ita nonnulli recentiores quorum sententiam resellemus infra, cum de Attritione; ita Suareetius, Pintherellus, A ly, & alii multi. Quin & ausi sunt etiam alii assirmare . Attritionem ex solo Dei amore naturali conceptam sufficere
ad Sacramentum . Omitto hic reserre opinionem eorum
qui sub finem ultimi saeculi plusquam par est volentes persectionem c saritatis e tollere sub nomine pura amoris, illam praecise & specifice positam esse dixerunt in consideratione divinae bonitatis in se sine ullo respcinu ad nos, &ad nottram propriam licitatem; ita ut motivum aeternae beatitudinis consequendae excludat ut quid mercenarium , quam quidem destinnam, utpote quae cum virtute spei conciliari non pote it, damnavit Innocentius XII. an. I 699. Nos vero quoniam nec animus est nec
ratio instituti nostri postulat, ut opiniones istas fusius discutiamus, lab ea solum idea Contritionem spectabimus, sub qua delineatur a Patribus Tridentinis lam 1 cap. q. tibi se loquuntur de Contritione
persecta : Docet praeterea , Sancta Synodus , etsi Cout rιtionem hanc aliquando cluriaritate periectam esse contingat tiMinemque Deo reconciliare s Priusquam hoc Sacramentum aeZu suscipia r , ipsism nihilominus reconciliationem ipse Contritionisne Sacramenti voto quod in ιlia includitur , non est e Mycrabendam: illam υ ro Contritionem imperfectam , qua Attritio dicitur , quoniam , vel ex turpiluinnis peccari consederatione, vel ex gehennae poenarum metu communiter concipitur , svolantatem peccandι excludat, cum 'e v niae declarat non solum non facere hominem bmeritam o magis peccatorem , --rum etiam donum Dei se Spiritus Santii impulsum, &c. eo i i Concilium allata divisione Contritionis generatim sumptae in Contritionem & Attritionem , hanc Contritionem specifice sumptam , sub duplici nota & caractere exhibet, nimirum qi od sit per charitatem persecta ,& quod ante actualem Sacramenti susceptionem aliquando hominem Deo reconciliet . Quapropter sub illa idea considerando Contritionem examinabimus quaestionem hoc loco ag tari solitam inter I heologos , utrum Contritio quatenus opponitur Attritioni, sit dispositio necessaria ad Sacramentum Poenitentiae, ex minaturi postea an & qualis lassiciat Attritio consentanee ad mentem Concilii , quod erit, ut par est , alsertionum nostra
Interim observabimus , hac praesupposta illarum vocum Contritionis, &charitatis ambiguitate propter quam vario ac multiplici sensu accipiuntur a Theologis, unde merito colligi, veram illorum mentem circa propositas quaestiones attingi non posse, nisi penitus attendatur adsensum quo semunt illas voces, adeo ut qui diversas & contradictorias tenere videntur opiniones eandem nihilominus in rei veritate
176쪽
ritate quandoqNe propugnentQ, res patebit clarius exemplo . Quam multi Maeo. Irei docent Contritionem esse necessariani cimi Sacramento , nec lassicere Attritionem ἱ alii vero negant expresse requiricum Sacramento Contritionem , & aiunt lassicere Attrit nem , crederes ambas liuas opiniones contradictorie Hoppo itas , actamen in candem plane recidunt, si adver.
ixtur ad sensum quo illi J heologi voces Contritionis & Attritionis accipiunt, qui enim dicunt Contritionem, este Mecessariam &non lassicere Attritionem , hoc solum profitentur, quod requiratur aliquis talem inchoatus Dei amor, nec ea sus-ficiat Attritio quam supponunt quolibet Dei amare destitutam ; alii vero quorum sententiam mox sumus amplexuri qui di-
eunt Contritionem mon esse cessariam& sufficere Attritionem , id intelligunt de Contritione persecta quae juxta. c
cilium Trident iuum aliquando ante amamenti susceptioncna delet peccata , &de Attritione, si astiana supponunt cum ali quc Dei amore conjunctam. His postisue istam instituimus quaeitionem.
.ad Sacramentum Poenirentia, vess ciat Artritio .
C Erium est Contritionem chararare
persectam hominem Deo aliquando. reconciliare priusqua a Sacramentumaelu susci p. at , ut verbis expressis docet Concitu.m Trid. kil. Iq. cap. q. Docet praetera Synodus etsi Contrιtto aevi banc -- ouando Maritale sterfectam conti a , nominemque Deo recone laM , prau Juamiae Sacramentum actu suscistiatur. Quod
quidem fundatur in illis Scripturae & SS.
Patrum tetit in iis quae affirmant eamelle charitatis vim , ut peccata per se deleat, nec in eodem luoiecto. clari pos- fit cum peccato mortali, ut a nobis Oilen sum eli , cum probavimus Baptismuni suppleri per charitatem cum voto Sacra Tom. I., PONITENTI R. . Is menti conitinctam . Sed quaestio, est utrum
ejusmodi Contritio necessaria su i etiam cum Sacramento ad remistionem peccatorum obtincndam.
Fuit illa lententia multorum Theologorum Contrition. m pcrsccta in , esse disipolaionem praeviam Sacramento Poenitentiae , ita ut peccator Prius supponat juilificatus beneficio Contritionis quam Sacerdos illum absolvat . Ex innumeris nonnullas tantum citabimus, nimirum in ea opinione x et sati sunt Hugo a S. Victore lib. a. de Sacram. p. Iq. cap. 3Richardiis etiam Victorinus lib. de potestate solvendi cap. 7. Robertus Pullus p. 3. cap. 13. Petrus Lombardus lib. q. Se tent. disi. i 7. & i 8. Innocentius III. in Plat. a. Poenit. Alexander Alensis i mo q. p. 332. S. Bonaventura in m dist.
I 8.op. I. art. a. S. Thomas in opust
lo de sorma absolutionis cap. 2. & in supplem. q. -IO. art. Gabriel Biel in . dii ..i . Adrianus VI. Trin. 2. Clavibus, qui quidem Autores scripstetunt ante Concilium Trid. & quos alii no nulli secuti sunt postea , ut Fredericus Nausea - Viennensis Episcopus in suo Catechis mori Medina Codice de Poenitentia; Simon Vigor in Dominicam i . mst Trinitatem Latinoius Parisiensis Doctor in lib. de blante Concilii Tri . circa
Contritionem. 4 Communis tamen sententia nunc obtinet apud Omnes sere .Theologos , eiu modi Contriticinem persectam non requiri ui Sacramento , hoe est nec requiri Contritionem quae ex gratia sanctificante procedat, nec illam quae in suo conceptu includacterventem & incensiim charitatis actum , qua duplici ex causa Contritio diei solet persecta , & vim habere ante bacramenti iusceptionem producendaei uilificationis, sed sufficere Attritionem,
quα tamen , ut pollea dicemus , cum aliquo Dei. amore conjuncta sit.
177쪽
CONCLUSI iContritio persecta non rIuiritur in Sacramento Poenitentiae, ut disposito absolutioni praevia Probatur ex his omnibus quae iam adducta sunt tum ex tribus, tum ex Concilio Trid. ut ostenderemus veram inesse Ministris Eccle a potestatem remittendi peccata , in inis im monumentis habetur, peccata nonorius in C is remittenda, quam tuerint in terris remissa a Sacerdotibus virtute clavium. Item ex eo quod probabimus, ubi agetur de forma absolutionis, Sacerdotes in Sacramento Poenitentiae non declarare solum peccata esse remissa, sed ea vere remittere , vere solvere peccatores , non solutos ostendere. Certe si per m dum materiae & praeviae dispositionis requireretur Contritio , quae per se nominem Deo reconciliat peccatumque delet, iam Sacerdotes non lolverent super terram , iam peccata non remitterent, ledremissa tantum declararent. Huic nostrae sententiae favere maxime videtur Concilium Trid. licet, ut testantur Historici, quaestionem definire noluerit. Nam sess. 34. cap. . iam citato scribit aliquando contingere , ut Contritio
persecta sit & hominem Deo reconciliet, antequam Sacramentum suscipiat , ubi Contritionem describit persectam & quae
tamen non aestimatur ut materia Sacramenti , ut necessaria ad Sacramentum , quandoquidem ejusmodi Contritio non nisi raro ct aliquando contingit. At nemo dixerit nonnisi raro o aliquando tantum contingere , ut beneficio Sacramenti Poenitentiae homines Deo reconcilientur: igitur in mente Concilii Trid. Contritio persecta non est absolute necessaria ad Sacramentum . Quod itidem confirmatur a toritate Catechismi Romani qui parte 3. cap. 3. num. 32. aperte rejicit hujus Contritionis persectae necessitatem. Probatur insuper ex Decreto nostrat Facultatis quae anno 1698. doctrinam
Claudii Seguenot', oratorii Pres teri qui in notis ad librum S. Augustini de Virginitate scripserat Contritionem
persectam esse necessariam in ricramento Poenitentiae, censura confixit his 'er ibis , Quae tradit de Attritionis injussicien . ita Contritionis ex pers iachritate absoluta necessitate ad recipiendum Poenitentiae Sacramentum , quae addit anr
bat de abbolutione , quod nihil aliud sit quam declaratio iuridica precati jam remissi, damnaυιt quoque Facultas , censuis has propositiones ege quietis animarum
perturbativas, communi o omnino tutae praxi Ecclesiae contrarias, s caci Sa menti fornitentiae immunitivis, insti- per temerarias er erroneas . Novissime autem anno II . hoc habet in sua declaratione Clerus Gallicanus: P aec Δο imprimis ex sacro. anfla Dnodo Tradentina mouendri docenda esse, duximus ἰ primum m quis putet tu utroque δει ramento requiri , ut praeviam Continιonem eam quasi charitate mJesu , o quae cram Ἀω δε- amenti antequam a illa suscipiatur, iam
Quod si quis objiciu ingentem illum
Theologorum numerum quos modo ap pellavimus , nec erroris suspectos merito habere possumus.
Respondeo & pio ista sententia quam dc sendimus, stare etiam pli ires & insignis quidem Theologos ante Concilii
Trident. tempora, qui passina docent Attritioncm seu Contritionem impersectam . lassicere cum Sacra:Dento, quatinus D cerdotes per clavium potestatem vere peccata remittunt, ita Γhomas in supplemento q. IX. art. I. Guillelmus Parisiensi ς de Poenitentia , tit..de eius asstctu ;Scctus in . dist. 34. art. 3. Durandus in q. dist. 18. q. 3. Paludanus in η. dist. I9. q. 8.art. L. Aureolus in Φ. dis l. 34. quaestione unica; Dionysius Cisterciensis in q. dist. 2ῖ. q. 2. art. M Capreolus in q. dist. r. item Gerson de poenitentia testatur hane sitisse tunc temporim omnium
doctrinam ; Nicolaus de Orbellis q. q. d. r unit. Ioannes Nider in expc sitione praecept
178쪽
ceptorum Decalogi praecepto 3. cap. 9. &III alii quam multi ' . . . Deinde in Concilio Trid. ut narrat Palavicinus lib. I a. ca io. parum abstitquin assereretur eorum lententia, qui dicunt Attritionem sine amore mi iussi. eere, sed obit tit Emilianus Hispaniensis Tudet anus Antilles , dicens, Dolorem μ' modi sine amore vιx unquam concssim se, quamobrem, Decretum scuti numeextat, reformatum est . Sed inde constat sere omnes Patres Tridentinos centuille Contrithomm persectam non requiri in Sacramento ; cui sententiae postea adhaeserunt communiter omnes tere Theologi ad hane usque nostram anatem . obiiciunt adversarii autoritatem plurimorunt ex antiquis Patribus quid entPeccatores prius a peccati morte ad vitam
gratiae revocari L per Contritionem stilicet persectam J quam a Sacerdotibus absolvantur ; unde manifeste sequitur Pntritionem persectam requiri, ut dispo-stionEm necessariam in Sacramento l cenitentiae. Verum hanc ob ectionem habes dilutam infra cap. et r. cum de sis: ma Sacramenti seu de absolutione Sacerdotis agitur δQuibus adde , pro ista sententia quae
alserat ad Sacramentum Poenitentiae necessariari esse Contritionem, vel charitatem , nihil omnino certi statui misse, neque ex M. Patrihus neque ex Ille logis Scholasticis quorum testimonia obiiciuntur, quia, ut supra monuimus , v laces illae Contritionis & charitatis ambiguae sunt, nee constat illos Scriptores per Contritionem intelligere eam Contritionem persectam, quae sola lassicit aliquando ad veniam ante Sacramentum impe- randam , & per charitatem intelligere eum Dei amorem qui tam perfectus sit , ut per se solum iustificet ante Sacramenti susceptionem. Siquidem quam multi veteres inter & recentiores qui docent Contritionesti charitate formatam esse necessariam , id intelligunt solum de 'dolore qui sit eum aliquo Dei amore conjun ,
per oppositionem ad eorum Sententiam qui dicunt sufficere Attritionem quolibet Dei amore dc stitutam; manifeste colligitur υ. g. ex opere quodam Ginico de iacintrition quod clarissimo lχ Mikau Doctori Sorbonico &in sacra Pantii Capella canonica tribuitur ; ibi enim totus est, ut probet ex SS. Patribus & innumeris Theologis Contritionem esse necessariam,&ni minem posse iustificari sine charitate.& nihilominus tamen solos impugnat in rei veritate Doctores Attritionar os, hoc est qui putant Attritionem sine ullo Veia more sufficere cum Sacramento, contentus si agnoscatur aliquem saltem inchoatum Dei amorem esse,necessarium . aetas utrum opinio illorum Theologorum , qui docuerunt Contritionem periectam esse necessariam cum Sacramento , etiamnum in Ecclesiae disendi
Respondet D. Vitasse Sorbonicus Doctor &P essor, in suo Trin tu dercetiitentia, illam desendi posse abs 'eulla haereseos aut temeritatis nota; quia neque repugnat evidenti Scripturarum
sententiae , neque expiessis M. Patrum placitis , nec Conciliorum sanctionibus, nec constanti Scholarum doctrinae. Ac primo cum Scripturis,non pugnatham opinio. Nam si dicatur ex Scripturis eam a Christo datam fuisse Sacerdotibus facultatem, ut homines ulvant a peccatis, quod non praestarent si mr Contritionem remissa esllent ant solutionem.
Respondere possi int illi I logi quod
juxta Scripturarum imirendi consuetudianem dicuntur homines solvi a peccatis; non quod Sacerdotes a culpa eos lin-rent, sed a poena peccatis debita is sic Iudas Machabaeorum lib. u. cap. I 2. Sacrificia oriri pro Mortuis ut a peccatis lolvantur, & Ecclesia etiamnum orat pro
Defunctis, ut solvantur ἐin Scripturis nihil est quod praedictam lententiam eonvincat erroris . .
secundo, nec illam opinionem d - navit Synodus Tridentina , quia tene Palavicino lib. in re non habuerunt Patres Tridentini, ut Y .a illam
179쪽
illain Contritionem persectam excluderent aliamque sufficere definirent, nam, ut mox dicebam, cum paratum sui siet De-ere tum in quo Attritio susscere declarabatur; refixum est verbum illud Iufficere promovente Ioanne Tudetano in Hispania Episcopo , qu: , ut ait Palavicinus,exIremum sententiae te it , ire esopus esse Contritione perfecta , nec tamen hinc argui , per Sacramentum, peccata noure morti, quive quae Sacramentiam jam invenit remista praeeiamra Cantritionis usea-
citate ; siquidem , aiebat, i a Contritio
At inquies , Si per Contritionem pec- .cata deleta sunt ante Sacramenti susceptonem , iam illud supcrfluum erit, &ita absolutio erit mera peccati . remissi declaratio: sed luc ipsum damnavit Concilium Tridus eis a . Can. 9. his verbis , Si quis dixerit absolutio em sacramemalem Sacerdotis non esse actum judicialem , sed nudum mini terium declar di rei nil resse peccata .... anasiam sit.
Respondent negando hanc consequeo tum, quia, ut ait ille Hispanus Episcopus in loco mox citato, ipla Contritio. non iusῆiscat nisi virtute Sacramenti cu ius votum includit, cui responsioni aperte flvet ipsa Synodus Tridentina: scit. Iq. cap. q. his verbist, Eis C Irarsonem .... contingat hominem Deo reconciliare priusiquam hos Sacramentum astu suscipiatur , it a nihilominus, recom liatio ipsi Contritioni sue Sacramentι isto quod in illa includitur , non est ascrιbenda . Quo quidem in casu superflua non erit ablautio, nec mera seccati remissu declaratio. Addunt adhue verum et se quod. Sacramentum erat iam sibν prae tem augeret, & nam peccatis debitam saltem ex parte le-
Objicitur hane fuisse inter propositio- nes Baianas a. Pio U. & Greg. XLII.
damnatas,' In peuato su ut duo, actus iramus, transeunte autem rem nihil manet vis reatus sive obligatio ad poenam
dotis absolutione proprie reatus pereatis duntaxat tollitur ministerium Sacerdotum solarant liberat a remu, peccator Poeni tens non vis scalar mini lenis Meetareis
absiatientis sed a sila Deo. ergo salva fide asseri non potest necessitas Contritionis persectae ad. Sacramentum Poeni.
Negant consequentiam, quia in illa Baii propositione . non . modo nulla maculae μccati remissio ascribitur Sacramento, ted λ expresse id negatur, quod ab illorum Theologorum d ina valia'
alienum. est. Cum autem ipsis opponitur autoritas- , Catechil mi Romam quod 'parta Z. cap. I.
pro 'mit quasi Fide Catholica tenendum praeter pei secum Contritionem aliam minus persectam sufficere. Respondeat:
huius Catechismi autoritatem esse maximam, sed non esse tantam, quin citra censurae. notaim non liceat ab illo dissentire, quando aliunde. graves desunti aut ritates , Gravia momenta, prout non semel
praestitum est, a Catholicis ser moribus is Tertio ς hin: illorum A Theologomna fontentia nedum omnium M. Patrum doctrinae adversatur , quin potius in eam multi abierunt qui exemplo Larari utuntur , ut prolarat . a. Christo hune fuisse prius vita. restitutum , quam ab Apostolisso eretur ; ita S. Irenaeus , S. Am, sus, S. A1uguilinus, Encherii ix, Greg.- ruis M. Eligius, . Patre&Synodi, Aqui m-nensib quibus adjungi potest 1. Hieronymus in Matth. 16. comparationem LevitarUa cum Sacerdoti sinisurpans ,rum testimonia videre eu infra, le 'sorma ab lutions disseremus.. a Quarto 4mum eadem νdoctrina non γpugnat cum Scholarum dc Theologorum placitis, palam eli enim quam multos
tum ex antiquis tum ex .recentioribu illam amplexos, et eque, ut 4es latur Morinus loin tu praαxtato , defuisse. poli Concilium Trid.. graves & celebres ut eam Opugnarent .. Quibus adde hanc jThe sexuum doctrinam , qui Contritionem, perii bun docuerunt necessariam ab is etiam
180쪽
etiam qui eontrarium sentiebant fuisse vindicatam, nimirum a Vega, Dominico Soto, Farvachio , Havermanno, Quierassio, Castoriensi, a Matholeo in Pullum & Petrum Pictavientem, a D. Boiuau , & Ibenino : & haec tum quae propc
nuntur a praefato Theologo, non equidem, ut ait, in sententiae ipsius led veterum eius delensoriam gratiam unde in sua sequeoti alsertione atrimat ita irem se habere , ut , quamvis laete opinioni Mi qua verisimilitudo non desit, altera tamen sententia quae perfectae. hujusmoi. iContritionis necessitatem ad Sacramentum negat, non tantum sit probabilior,
sed & omnino tenenda . CApta T I M. De intritione . Usurpabatur hoc nomen ante Ccnei lium Trid. ab antiquioribus Theologis Guillelmo Parisiensi, Alensi& Alberto Maano. Derivatura Uerbo .Hum o
quod signi at rem paulisper imminΗtam . Circa naturam & definitionem Attritionis non est una & eadem omnium Theologrum.sententia , uti & de comuitione persecta, quae est altera Contritioni 'generatim sumptae species, M iam supra observavimus ; quidam enim in Attritione includunt charitatem inchoatam. Alii satentur in ea comineri aliquem Dei amorem inchoatum , red qui non est charitas. Sunt qui dicant solum amorem concupiscentiae pertinere ad Attritionem, amorem vero amicitiae ad Contritionem perfictam. Non desunt qui Attritionem stab nomine doloris ex timore sine ullo Dei amore prolluentis. Alii demum pDtant suificere Dei amorem naturalem. Nos vero, uti antea esimus, cum de Contritione persecta, unice adhaeremus
doctrinae Concilii Tridentini quod sess.
4. c. q. Attritionem A ingit, Illam vero Gntrationem imperfectam quae A tritio dicitur, quoniam vel ex turmtudinis
purnarum metu commauiter rencipitur si υι-luntatem meraudi evelatu cum spe veratae. unde sormari potest haee definitio: Attritio est dolor ex turpitudinis peccati consideratione vel ex motu gehennae Conceptus peccandi voluntatem excludens. i. Est dolor, quae vox eo gutius respectu Contritionis & qttritionis. Hic au tem dolor debet esse verus, supernat Γ:-ralis , & alias habere conditioncς Ci et ritionis generatim sumptae sutririus allatas , quia quo, convenit generi convenit &lirecie .
in quo dissert a Contritione , quae dolor est
ex persecto charitatis am re con eptus. Neque vero omnis deicitatis peccatorum
ob peccati turpitudinem est .aera Attritio ea quippe fieri debet propter Deum , nec praecise propter ipsam peccati de rinitatem , aut inde consequentem infamiam; sed quod divinam majestatem sua turpitudine laedit . q. Additur, precundi voluntatem exincludens, quae quidem vorba juxta ma' rem Theologorum partem indicant a&quem saltem inchoatum Dei a murem ci timore coniunctum es. debere ut Attritio sit vera ac sufficiens ad veniam peccatorum consequendam in Sacramento, ut
His positis, duo his nobis sunt examinanda ; I. utrum dolor isse ex metu Ἀ-hennae conceptus vel ipse timor sit bonus atque utilis ; a. utrum sine ullo Dei amore su iat in Sacramento Poenitentiae.
nus quo praecise incommodum temporale timetur , ita ut tamen Vatum non committatur, & Timor Dei. Non agitur de timore humano seu mundano, quem Scripturae condemnant Matilla io. Mute , inquit Chri ilus, timere eos' ioccisiant corpus , arimam autem, occide