장음표시 사용
151쪽
omittendum, sciualis est nostra, statuens, Ut quadringentesimo quo
que anno tres dies intercalares eximantur in omni ex parte quadrare posse vero motui Solis,ita ut AEquinoctium pemerito ad diem a I. Ma
iij retineat, atque conseniet: propterea ouoci secundum verum in
tuna modo plures anni requiruntur, modo pauciores , quibus AEquia noctium per unum diem in Calendario versus initium mensis progrediatur.
A. -.M' - 2 CONSTAT praeterea, AEquinochium vernum in tota proxime futtiraperiodo, quae ab anno i ,13. incipiet, a sua sede non multo lon-Tu gius, quam spatio unius diei in utramuis partem declinare, etiamsi aequatio intercalationis noui Calendarij adhibeatur, ut recte Alphon- sint anni magnitudo, quae media quodammodo est inter maximam ac Ali Misi . . minimam, at sumpta sit, ex qua intercalationis formula praestabat ir; quandoquidem ea formula & aequabilis est,& uniformis , atque ad vulgi captum accymmodatissima, &quae 9Eouinoctium circa diem 2 I. Martii, in quo eius sedes constituta est, ita detineat, ut ab eo non procul recedere possit, sed modo eum antecedat, modo subsequatur, modo denique in ipsum diem 2 I. incidata . vis iis, ἰοῦ ;hiri POSTREMO colligitur ex his,quae diximus,in tota una periodo anomaliae AEquinoctiorum discrimen inter verum mediumque AEquinoctium ad duos integros dies nunquam excrescere, immo neque ad ' sesquidiem: quod tamen per calumniam Maestlinus totum quatriduum posse conficere affirmat. Qua in re cum doctrina Copernici, quam ipse tantopere iactit, manifestissime pugnat. Hoc autem ita quoque planum fiet. AEquinoctium verum, ac medium simul eodem temsoris momento fiunt, quoties aequatio praecessionis nulla est, quod qui-
fit, anomalia piaecessionis obtinente principium , vel mediunt , vel finem sui ambitus, ac reuolutionis: Plurimum vero alterum ab il-tero distat, cum eadem arquatio maximaest, quod quidem fit, quoties anomalia versatur in principio secundi quadrantis, Δ quarti suae reii
PORRO quando duo haec AEquinoctia inter se differunt, medium antecedit,& verum sequitur, hoc est, AEquinoctium medium contingit ante verum, quando aequatio pta essionis AEquinoctiorum med .ae praecessioni adimitur, ut vera praecesso colligatur ; quod quidem fit, quotiescunque duplicata anomalia semicirculo minor est, id est, quando anomalia AEquinoctiorum nondum secundum quadra , rem totius periodi consecerit. Medium Veso AEquinoctium sequitur, & verum praecedit, hoc est, AEquinta tum Verum ante medium acciridit, quando utilio praecenioliis AEquinoctiorum mediae praecessioni adijcitur, ut vera praecesso componatui; quod quidem usu venit, quandocunque anomalia dulicata maior est scinicirculo, videlicet. quando anomalia AEquinoctorum iam transierit secundum quadram iem totius periodi.
TANTO aute tepore unum aequinoctiu alterum praecedit,aut sequiarius
152쪽
tur,quantu satis.est, ut Sol motu suo vero arcum aequationis praecessi nis AEquinoctiorum percurrat. niam verbmaxia AEquinocti
rum aequatio nunquam excedit Gr. I. Min. II. Sec. 22. Ter. 3o.& in tus Solis diurnus nullo tempore minor est, quam Gr-o. Min. J6. Sec. q. s. essicitur, ut tempus inter verum, ac medium AEquinoctium nunquam excedat diem i. & hor. 6. aut Paulo amplius, etiam tum, Gimmotus Solis tardissimus est,& AEquinoctiorum aequatio maxima rvtvehementer mirer,quid in mentem venerit Maesti ino, cum veluti siom'nians dixit, differentiam inter utrumque AEquinoebum ad totum quatriduum posse excrescere, mediumque AEquinoetium hoc seculo contingere die 2 3. Mariij, cum tamen ab anno CHRISTI Domini
in s 3. usque ad annum una tota reuolutione anomaliae diem 2I. nunquam transgrediatur, ut ex sit periori calculo manifestum est.
SED videor mihi videre causam erroris Tubingensis istius Ma thematici. Ratiocinatus est de medio, ac vero AEquinoctio, sicut de media, ac vera coniunctione, seli oppositic ne Luminarium solemus. Putauit enim tum demum AEquinoctium fieri medium, quando linea A' is .medij motus Solis cum puncto medii AEquinoctii coniungitur; quemadmodum media coniunctio, opp'sitiove Solis ac Lunae accidit, quanda lineae mediorum motuum bolis & Lunae coniunguntiir,vel opponuntur . Ex quo fit, ut si punctum AEquinoctij medii existat tunc inter punctum veri AEquinocti , & corpus Solare, AEqvinoctium verum a medio absit maiori interuallo, qutura prostaphaeresis , siue aequatio praecessionis AEquinoctiorum postulat quanquam neque sic ad totum quatriduum peruenire possit haec distantia,cum aequatio Solis nunquaduos gradus contineae . . .
SE D hallucinatus est iste Lynceus Mathematicus. Alia enim ratio est AEquinoctii med ij, & ilia conivninonis , uel oppositionis Luminarium mediae. AEquinoctium siquidem medium fit, citin primum Sol punctum medij AEquinocti j attigerit, ut Astronomi docent. Eraiamus enim Reinholdus Astronomus peritim nuis in tabulis Prutenicis. Prςcepto ΣΣ.ita scribit. Non est, Solem conficere vernum Aequia nostium, cum tanto interuallo ad c praecedit primam Hellam Aristis, quantum interiectum est inur ipsam vernam femonem utrimque circul rum, Aequinoi balis, atqMe o qui, cr eandem Heliam. Intelligendum autem hoc esse tam de verna sectione media, quam de vera, colligitur ex io.Praecepto,ubi differentiam Intermedium,&app. arens AEquin citum appellat Prosthaphaeresim, situ aequationem AEquinoctiorum, quae maxima scrii pulorum est II. primorum, &secundorum 22. cum semissie unius fecitndi.
M V L T O clarius idem docet Iosephus Moletius celebris Astronomus in tabulis Gregorianis, Canone is . cum sic ait. Fit Aequinoctium apparens, quando Sol ingrewtur punctumsedlionis Eclipticae, or Aequatoris apparentis: Medium vero , quando Sol intrat punIlum sutioin Aequatoris mediy , Ecliptica . Et ideo Aequinoctium verumsit, quase
153쪽
do Sol antecedit primam Aristis elum tantostatio, quanta ense prae cessio Aequinoctiorum ad datum tempus: Medium autem, quando Sol a recedit tanto interuallo primam Aristisnellam, quantus est arcus media
praecessionis. Disterentia inter hac duo Aequinoctia, est tempus resto dens pro apbars Aequinoctiorum. NON igitur medium Aequinoctium fit, quando linea medit m tus Solis punctum medij Aequinoctii occupat, ut perperam vult Mars linus, sed quando Sol ipse punctum illud possidet, ut nos tradidimus.
Nam si medium fieret Aequinoctium, quando Sol medio smo motu sectionem vernam mediam obtinet, non semper simul fierent verum ac medium Aequinoctium, quando promaphaeresis Aequinoctiorum nulla est; bd raro admodum tunc verus Solis motus a medio non disserat. Hoc autem cum omnibus Astronomis pugnat, quippe qui omnes doceant, medium Aequinoctium uno cum vero contingere, quando prosthapthaeresis praecessionis Aequinoctiorum nulla est. V E R V M proferamus calculum ad annos aliquot ulteriores, Ut appareat, quam temerarius, atoue inconsiderarus in hoc quoque MAM linus fuerit, cum asseruit, Aequinoctium prolapsurum ante a num Domini I scioo. ad diem 27. Martii, si ratio aequandi anni Solaris in nouo Calendario praescripta seruetur. Quod quidem non ex calculo aliquo asseritit, sed ex filsa opinione,oua Nuinoctiu medium die a 3. Marti j accidere existimauit, verumque Aequinoctium a medio distare . posse toto quatriduo.Hinc enim,& non aliude collipitur,ve
diem . . 27 . Mariij , & progressurum ad ..
1 diem I9. usque. Hoc autem falsiim esse, calculus subie-
154쪽
Anni Domini Dies Marti; Tempus ante vel postme
V BI est, obsecro, in his I 3. annis usque ad 2 o l. annum AEquia nocti uin die Σ . Mariij Ego certe reperio, id ultra biditum, aut triduum, & paulo amplius a die 2I. non abesse, etiamsi verum AEquin etium ex tabulis Prutenicis, adhibita semper formula aequationis C lendarij Gregoriani, supputetur. Sed videlicet Maestlinus, homo simplex, neminem nos in sore existimauit, qui ad eius vaticinationem de prolapsione AEquinoctii ad 27. diem excutiendam, in futura secula munerando, progrederetur: quod idem nobis antea de festo Pascha anni r 182. ex superioribus seculis obiecit. QUOD si post tantum annorum interuallum si mundus tam diu duraturus est, ne forte aduersarius temere clamet , quod non semel facit ,& quidem importunissime, nos diem nouissimum non credere, ueris motib. -- perinde ac is, qui calculum ad aliquot annos suturos extendit, pro ce H toas Ierat,
155쪽
to Merat, mundum totos eos annos duraturum in constaret, tabulas Plutenicas adhuc congruere motibus caelestibus , quis non videt, si in Ecclesiastico computo regulare quid, atque aequabile ad sesta mobilia ex motibus caetrium cognoscenda est proponendam riidi populo , quod omnino ere necellarium, abunde Cap. iiij. & alijs ih locis a nobis ostensiim est j aptissimana esse nostram intercalandi ratiotieni, quae ad anni magnitudinem mediam accommodata per εOO. annos progreditur Hac enim intercalationis 1 mula adhibria, AEquin ctium si iapte sponte ad diem ΣΙ. Martii redit, licet propter anni Sol ris in equalem magnitudinem, siue quinoctiorum praecessionen . inaequalem, soleat interdum a die 2 I. aliquantum ultro citroque eu Eari: ut iure optimo et quatio luc nostra AEquinoctium circa diem 2i. 1artii consentare dici possit . N Ο N est tamen praetereundum hoc Ioco, AEquinoctium . si aequatio ad Alphonsilium annum siue medium instituta adhibeatur, fre--tius consequi diem a r. mensis Marti j, quam anteuertere, maioriqile interuallo ab eodem die a r. versiis mensis sitiem recedere, qtuunversiis principium mensis. Quoniam enim, ut dictam est, minimus annus requirit annos 8 . ad AEquinoiij anticipationem per Vnum diem, Almonsinus autem, siue medius postulat annus is . dc maximus annos 3 29. sit, ut maior sit velocitas, qua aequatione maximo anno debis tam praeuenimus, quam tarditas, qua aequationem minimo anno respondentem prorogamus. re, cum annus stre est maximus,deuoluetur quidem AEquinoctium ad posteriores dies mesis, quod plures dies intercalares per nostram aequationem medij anni omittantur, qvi,m res exigit;& quando annus serme minimus est, Equinoctium ad priores dies mensis regredietur, non tanta tamen celeritate, 'vallata ad finem mensis est prolapsiarn, propterea quod non tot dies inte calares per aequationem nostram anni Alphoiasini retenti sunt,qui pri pret annum minimum debuissent omitti, quot prius omissi sunt, quos
maximus annus retinendos esse praesicribebat . . SED ut euidentius adhuc appareat, necessario assiumptum eo annum medium, ut aequatio stata ac determinata praescriberetur, non autem annum minimum, maximumve, ut Cap. V. tradidimus, suppu- tautavis AEquin lunaiuli so8 . adhibita aequatione tum spatio quo- ...is tus annorum 8 . quos minimus annus requirit ad anticipationem
Aequin i per unum diem, turn spacio quolibet annorum 3 29. quos maximum annum postatare diximus,ut Aequinoctium anticipet unum diem. Itaque si prior aequatio usurpetur , ablata erunt anno so8 . d cem illis, qui anno correctionis exempti sint, annumeratis) dies omnino si. incidetque Aequinoctium in 7.serme diem Aprilis, diebus i scilicet i . post diem a I. Mariij. Si autem posterior aequatio adhi-: beatur, ablati erunt omnino dies duntaxat 2I. Aequinoctium vero cadet in diem fere 7. Mariij, nimirum I diebus propemodum ante diem xi. Maiiij. At nostra aequatione an bita, omissi ad eum a
156쪽
num usque, errunt dies 3 6. & Aequinoctitura die 2 r. Martis ante mediam noctem sere continget, ut exproximo calculo superiorum Inorum manifestum est. Vides igitur, Aequinoctium ex minimi limiae quatione a die 2 i. Martii uel sus posteriores menses nimis ma no in teruallo rec dere, ex aequatione uero anni maximi nimis longe uersius initium mensis ab eodem die a I. relabi: quod tamen aequatio medis anni circa eundem diem 2 I. conseruat , atque tuetur. Eodem pacto calculus indicabit, aequationem ad qtiemcunque annum instituram, praeterquam ad mediam . Aequinoctium e propria sede, quam ei diear. Martii fiximus, longius, quam oportet, deturbare. Patet hoc ex anni magnitudine Dierum 36J. Hor. J. Min. F3. Sec. 2. Ter. 37. quae annos ferme zo7. ad anticiparionem unius diei postulat, ac proinde apta esse videri possit, ut ad eam aequatio piaescriberetur, cum anni Eo7. medium pene locum obtineant inter annos 8 . & 3 2'. quos minimum, ac maximum annum requirere diximus, ut Aequinoctium anticipet unum doem in Calendari P. Videamus ergo, an haec aequatio tam bene Aequinoctium ad diem a I. conseruet, quam nostra. Igitur calculus docet, anno 29 O. quo per hanc aequationem exempti erunt dies I 8. in uniuersum, Aequinoctium fieri die I 8. Martii sub ortum Solis, nimirum s. diebus & eo amplius , ante diem ai. Martij: Anno uero I Io. quo, eadem aequatione adhibita,ablati erunt omnino dies si . AEquinocitum contingere die I. Mani3 sub ortiun etiam Solis, diebus scilicet io. & eo amplius, ante diem a I. Martis. Conseramus iam haec Aequinoctia cum Aequinoctijs eorundem annorum ex nostra aequatione , comperiemusque eam sessi anni Is quibus secundum eam unum diem anticipat Aequinocitum, non obtineant medium locum inter annos. 8 . dc 3 29. quos minimus, & maximiuannus ad unius diei anticipationem exigunt in tanto interruallo Aequia
noctium ex sede propria non detrudere; cum anno 29 o. Aequin clium exibeat die I9. Marti j post med. noc. Anno uero IoOLO. idem reiiciat in diem Martii post med. noc. Ex quo enicitur, nostiam aequationem a nemine iure reprehem
di posse, cum nulla aptior afferri possit; nisi quis
. in quabilem , atoue Irregularem, pro uaria anni magnitudine, uarijs temporibus -i dicat adhibendam esse: quod i dudum ab usu&consue- nitidine Ecclesiae
157쪽
rationem Solaris anni aequandi, in quadringentis quibusdue annis adhibendam,
eorumque solutiones. CAP. VII. .
I A M E T SI ex iis, quae superioribus duobus Capitibus
scripsimus , facili negotio resutari possit ni omnia, quae aduersius Gregorianam anni, irrectionem quod ad Aequinocti j restitutionem ad diem a I. Martii , eiusque in eodem conseruationem attinet) afferri poΩ- sunt : ut tamen veritas ina is appareat, dissbluemus hoc Capite omnia argumenta nostri aduersari j , quae ad eneruandum scinditus nouum Calendarium plurima confinxit, eaque omnia simul Quin in librum congessit. Ac primum dissimulandum non est , eum in hac re ualde i litiose facere , quod in quibusdam annis Aequin clium , quod tabulae Prutenicae die 12. Mariij post meridiem exhibet, diei sequenti ante meridiem ascribat:& tra quod eadem tabulae statuunt accidere a I. Martii, ante meridiem, conijciat in diem antecedeve post meridie,ut hac ratione Astronomiς ignaris uel fallis persuadeat. Aequinoctium plus aequo ex nostra aequatione , a a I. Mariij recedere. Nec minus veteratorem se praebet, dum, ut Aequinoctium ostendat non in a I. diem Martii, sed in χo. Qidere,calculum annis bissextilibus accommodat, in quibus necessario, propter diem Intercalarem additum, Aequinoctium citius contingit, quam in communibus annis. Id quod apparet in annis I=s . IS96. ut alios praeteream, in qu ram priore Aequinoctium asserit cadere in diem ro. Martii, & horamio. post meridiem, in posteriore uero in horam 9. post meridiem eluia dein diei ro. Hoc autem nostrae aequationi non repugnat. Cum enim hi anni sint bissextiles, mirum non est, Aequinoctium ii ijs fieri die 2o. non autem ri. nimo quando ita urget) recxe dicere possis mus, more Ecclesiastico, Aequinoctium utrumque diei 2 i. tribuendum esse, cum in nocte diem a I. antecedente, hoc est, post occasum Solis diei io. fiat. Sed his praetermissis, ex quibus tamen coniici licet, quiuii solida sint eius argumenta, q*ζ tam ueteiatoria ratione nitus tur, ad rem ipsam ueniamus.
DR1M v M initur Maestlinus anxio ac solicito animo apud se exquirit , utras tandem tabulas Astronomicas Gregoriana haec Calen d tu emendatio seqaatur, Alphonsinasne, an Prutenicas. Et postquam nonnullis coniecturis concludit, Prutenicas adhibitas esse, uocifer tur, α clamirat, prinse noui Calendaris sui amenta uacillare, pr
158쪽
pterea qiuus nullarum, ut ait, tabularum ad hanc usque diem edit rum calculus cum zelo exacia congruit; quippe quae incertae sint, &strenuum aliquem restitutorem desiderent: atque hanc communem esse omnium Mathematicorum querelam assimiat, ex quo colligit C lendarium nouum nulla ratione esse periectum, aut perpetuum, ac proinde neque omnibus seculis sine ulla mutatione duraturum, cum eius sundamentum minime firmum sit . .
DEINDE libet enim omnia huius praestigiatoris argumentammul exponere, ut eius praestigiae uniuersae pariter evanescant) Aequa- x. ardi missi Mae tionem nostram sanditus euertere conatur exemplis uarijs tum ad annos praesentes , tum ad futuros , ac praeteritos pertinentibus.
Nam de annis praesentibus ita scribi . Sed quid mia is p .d iactas Calendari' auctor, Pomifex, ct eorum assicia, huius Calendari' perfemonem'cum tamen praesentium, quibus iam ,
vivimus, onorum experientia eam falsitatis coarquat Z Nec enim omissio is hro. dierum reduxit aequinoctiumplenarie in ar. Marti'. Nam hoc no tro tempore ipsum incidit omni intercalari anno, non in ar . edis a s. Mar ij. Vt anno Igδδ. erat illud in a o. Mari, hora Io. noctis. Annos sp6. idem erit hora st. noctis eiusdem diei. Anno I 6 a. hora δ. Iba .
hora . pomeriae eiusdem a o. diei Mara, , ctsic consequenter. Quis etiam poct annum Ib o. ascender aequinoctium etiam in lys annis, qui primi sunt post intercalares, in eundem die a o. Marti'. Itaque aι eo annomenient omnium bisextilium,inomnium proxime piat eos equentium annorum quinoctia in diem a o. Asarty, que ad annum Iroo. Et quanquam Omissione diei intercalaris anni ι oo. aliquid horum restituatim re stitutio tamen ista est tantum uersura solutio. Nam aequinodia annorum
bissextilium, is primorum post eos, reducentur quidem, expunEtione diei
intercalaris anni ι oo. in P. Marty , sed hoci o modo trassonentur aequinoctia annorum fecundoru, cst tertiorumfost bisextiles in aa. Marti Et hac permutatio, atque vicissitudo non tolla poterit,donec tandem non ita poH multos annos , aequinod omnium tam Fissextilium, quam trium soquentium annorum diem a r. Mare, omnino deserant . Ecce tantum
abest, Ghuic di custari post hoc nouo Calendaris vila messicina parari,
etia cuncti omnem suam eruditionem in unum aceruum congerant . . iΑtque hoc quidem modo ostendere conatur Masilinus, Calendari
inorrectionem in annos p sentes non conuenire . JOD autem aequatio nosti a suturis annis nequaquam respon- deat, hoc modo concludere se putat. Anno boo. incidi aeqvino min diem Io. Marti' , hor. 8. cum Zmidia P. m. Anno Isto o. iu ς. - . - Marti' . hor. I. cum dimidia p. m. secundum numeros dierum veteris Calendari'. Vera ergo anticipatio uitantummodo unius disi. Sed nouum Calendarium his so o. annis praeterit sotum triauum . nimirum dies intercalares annorum II oo. ιδ oo. Isto o. Quare secundum eius
159쪽
Praterea iis annis post ryoo. sequentibin, haec ipsi diuersi maiora Lybet incremen ta et ut anno Istos. qui ρrimus Hi post alisuem annum bisse
xtilem, incidit aequinoctium in as. Marty , horam a. matutinam. no ιροε. qui secundus est itidem 'in aliquem intercalarium annorum siet aequinoctium die a 3. hora δ. ante meridiana. Et anno /ρo . te iis pol bissextilem , erit aequinoctium die as. Marty , hora a. pomerid. Videtis ergo vos, qui tantis lauribus Calendarium hoc Iupra aitra attollitis . c dem Dam in eo pro . quinoctis celebratu, quod aequinoctium hoc vobis nimis sit lubricum, quam ut in ar. Mari, detineri post. iDEINDE post unam sere dimidiatam paginam hunc in m dum argumenti im hoc secundum claudit: Vos Mathematici ergo, lendari' noui defensores, adhucne cum Pontifice dicitisi, quὸd aquinocti' Hessit si 'sunt ne dies ιρ .cr a3.Marty, i dem cum a r. die' EMENDATIONEM denique Calendari, neque ciam prae
teritis annis concordare, his uerbis nititur persuadere. Calculus -LDonomicuι cuius pars est Calendarii computuι, proprium habet hoc . rut extendipossit tam adpracedentia, quam sequentia tempora numerata ab 'Ocha sua fundationis. Hanc ob causam ex calculo motuum caelestium e Gructo ex obseruationibus, his a ooo. duntaxat annis nuper elusis, com putamus motus inderum retro , usque adprimam rerum creationem, non aliter, quamst Notuum calculus iam tuncfuisset' constructus. Et mox subiungit: Ita pari modo huius Calendary in poterit tam praeteritis . quam venturis annis accommoiari. Nam hoc intentum eius est , nu
a ud esse licet, quam ut, sicut nunc praItat, quod praestandum est, ita iam olim idem ipsium praItiturumfuisset,simodo citius usurpari coepisset.
Sed quo modo se habeat, docet vel hoc unum exemplum. Anno Iaco . erat aequinoctium vernum verum die ιχ. Marti , hora b. R. m.sed qui in vetera Calendario erat Hes ra. is in nouo fuisset tum /ρ. dies . Aam dierum ι o. omissorum anno rISa. tre1 posteriores cedunt annis illis oo. inter
annum raso. or Iboo. Quare dies aquiso 6 issic fuit nequaquam diciat. sed ιρ. Mart j. PERGIT deinde aduersatius noster,&decem dierem exemptionem ex anno I 82. non congruere temporibus Concilii Nicaeni, 'firmare contendit his verbis. In specie aurem hic sin laniter notandaci crassa , ct ridicula, ne dicam rudenda, noui Calendam exorbitatio. Corressionisfundamentum,ct orago HEConcili' Nicani avelintas, vel δε- cretum. Quis hic non diset, quod noui Calendarly calculus maximopere cum illius Z Aj tempore congruere debeat ' Namsivlla eius es pe, fectio , eam certe talem esse oportet, visi Concidi eius Patribus cogntra, o ab θsdem recepta fuisset, i a ab eo tempore natim incipiendo idos ro. dies mutuimum, ct temporsim competentibus abstu set. Quod actum fuisset, nunc non tantum ea ro. dierum elisione toto hoc tempore in τnum aceruum collectorum non opus esset, sed Calendarium imum per se , sine ulteriore correctione, hac omnia, securiam exhibentur , suas Onte obti si Iset. Atque hoc modo vn--idem natus , is scilicet, qui tempore Nic. -
160쪽
in cilii su t, continua serie inuariatus permansisset . Sed ecce aim constantia. Abieeti sunt ι o. d es simul, propterea quod ' tempori. Du congruentibin, inde a Concilio Atacano non singulatim ablati sunt. Ad qua sunt illa loca , ct tempora. νu:biu haec elisio neglecta est ' Opomtu certe om symem hanc decem vicissu non fuisse obseruatam, quo qui
dem in 1 o. ates excrevit. Oportet etiam eadem loca in nouo Calendario exactissime notari posse. V rum si calculus iste nouau cattendite τω M tbematici ad diffum annum retro eadem Toportione retrahatur, qua in futuros annos continuandus traditur, monstrantur nequaquam ι o. sed tontummodo st. dies, qui hactenus elidendi fuissent, videlicet, dies inter
Reli qui enim centenary, scilicet Ia .δoo. ρα bisseniles manent. Vi-idetis quod plane nullus supersit locus no exterminando die Io. Ergo oportet ., a ruinoctium issic non ima I. sed a o. Martyfuisse: Cui tamen or e perientia , or vestrum toties repetitum testimonium reclamat. Ecce qua sit vestri operis perfectio, quam elegans eius cum experientia, er obse
HAEC sunt praecipua artamenta, quibus Maeminus nouus de caelo Iapsus Mathematicus, qui Mathematicos omnes, quotquot sunt, fuerunt, ac suturi sunt, prae se contemnit, ac pro nihilo habet, aequin Gum noui Calendarit tum quod ad 2I. Mariij restitutum recte non sit, tum quod in eadem die constanter haerere non possit, se omnino putat expugnasse: Ad quae, quoniam aequinoctium noui Calendarii ex multis capitibus petunt sigillatim respondebimus,& nonnullas alias ipsius cauillationes aduersas idem aequinoctium, quibus examen suumum ijs in locis remersit, refellemus. PRINCIPIO igitur peccant omnia haec eius argumenta multis. modis, nullumque prorsus robur aduersus nouum Calendarium habent. Nam in iis verus siemper motus assiunitur, ac verum aequino a M.mini ait Erium; cum tamen abunde satis supra ostensam sit,in correctionis C Iendarij negotio considerandosian ummodo esse motas medios, at-
ue aequales: immo verb, neglectis etiam mediis motibus, adhibenum esse potius regulare quid, in. ... quabile, quod instar cycli cuius. . dam ad vulgi captum sit accommodatum, si modo non longe absit a vero. Id quod aduersarius quoque ipse veritate coactus fatetur , cum post examinationem aequin I aliquot annorum ex ueris motibus,ita scribit o.
QVO si quis miretur, quare de his subtilitatibus Auronomicis in
anno Polytico, vel Ecclesiastico diffutem, is noueris, quod e Per mecum omnes Iam, atque prudentes Mathematici vitro conpleamur, hasce seu tilitates Apronomicas in rei verisine nihil conducere ad annum Politicum: unde neminem Politicorum, or plebeiorum hiscegrauandam Hatuimus. Sicut nec Iulius Caesar, prudentissimus Imperator, in anni restitutione subtilitatibus vllis turbas mouere voluit. I re Patres Concili' Alcani,
qui huic nouo Calendaris c attamen prater suum intentum, sicut in Dialexi