장음표시 사용
101쪽
Dio Os , Si upi ici TAT 95 Ad evidentium huj iis rationis notandum est quod ullum 88eMmplieiter priorem potentia, dupli iter potest intelligi. Uno modo prioritate naturae et causalitatis. Alio modo trioritate durationis. Et licet utroque nodo Vertini sit, ut patet ex Aristotele . nietaph, et ex doctrina . I lioniae ibidem, et Del. 7, et e p0 t. q. 7, . , tamen aliter et aliter est verum. Nam si loquamur de prioritate naturae et causulitatis, sic est Verum absolute, et de eo inquam quod Successive troducitur, et de eo quod producitur in instanti. Si vero loquamur de priori tute durationis, Sic non est universaliter verum Sed duobus opus est limitationibus. Prima est, ut illud quod est in potentia redueatur in actum
per SucceSSivam transmutationem.
Secunda, ut illa potentia, si potentia proxima quae in actum reduci possit per unicam transmutationem, non auten potentia remota Patet hoc ex Aristotele . metaph. eael. 12 et S. Thomu, leetione eaeta declarante quomodo aliquid dicatur in potentia ad
Propter desectum primi, non est necesse ut illuminativum praecedat tempore illuminabile, quia illuminatio non est mutatio SucceSSi Va, Sed instantanea. Propter desectum e undi non est necesse ut en in actu, praecedat duratione materiam priniam, quia licet sit potentia, non est tamen potentia proxima Sed remota Sic ergo intellecta propositione, manifeste ejus verita apparet. Nam cum materia Successive et in tempore, per actionem existentis in actu producatur ad talem dispositionem, ut sit materia propinqua quae per unicam actionem reduci possit in actum constat quodens in actu non tantum praecedit duratione rem productam, Sed etiam potentiam ejus proximam cum inter ipsam et talem potentiam, mediet tempus in quo deducta est per actionem agentis ad eam dispositionem secundum quam est materia proXima. Patet veritas hujus expositionis etiam ex ratione qua probatur dicta prop0sitio. Quia videlicet, quod est in potentia non redueitur in aetum nisi per ens et v. Si enim intelligeretur de potentiarem0ta, ut materia nuda, tunc ista consequentia nulla esset quodeS in potentia, non educitur in actum nisi per aliquod ens actu ergo, actu est prior tempore potentia. Sed bene Sequeretur ergonctu praecedit actum ab eo successive productum. Sed si intelligatur m0do Xp0Sito, bona est. Si enim quod est in potentia ante omnem actionem agentis, reducitur in actum successive ab exi Stente in actu, equitur quod actus praecedat potentium proximam ejus su0d educitur in actum cum in tempore et Successive materia liSp0 natur ab agente, tali dispositione quae est proxima et ina media tu dispositio ad formam. Licet autem, Vera sit propositio tam de prioritate durationis, quam de prioritate naturae, accipit tamen ea, hoc loco, S. Thomas ut Vera est de prioritate maturae et causalitatis. Sic enim actus
102쪽
est prior eo quod quandoque S in potentia et quandoque in actu. Quod cum De nihil sit prius cauSalitate, eo quod Sit prima causa; sequitur ipSum n0n SSe quand0que in p0tentia quandoque in
possibile esse. Ergo nihil potentiae in ejus Substantia invenitur. Pr0batur prima consequentia. Omne possibile esSe habet causam,
ut ostensum est in praesenti capite. Per Se autem neceSSe SSenon habet causam, alioquin non SSet per Se neceSSe SSE. Ergo, te.
Id Herte, quod licet si accipiatur possibile ut opponitur impossibili, per se neceSSe Sse, Sit etiam possibile esse; Si tamen accipiatur possibile ut idem est quod contingens, quod Scilicet, poteSt
primum agenS. Ergo Si lictUS UI US. 3j0r probatur, quia Oppositum praediculi, infert oppositum subiecti Sequitur enim n0n Stactu puru S. Ergo non e tot agit, sed aliquo sui; quia in tantuni agit unumquodque, in quantum est in actu, ergo agit alicujus participatione, 0n per SSentiam. Ergo nec Si primum genS. Au Diuentiam hujus rationis considerandum St, quod omne qu0d in aliqua potentia recipitur, ex tali receptione limitationem quandam accipit, sicut albedo in subiecto recepta ad aliquem albedinis gradum limitatur, quod si esset a subiecto abStructa, omnem persectionem sibi possibilem haberet Imperficitur enim actus eae eo quod 38 receptitui habet Echoc sequitur quod actus in potentia receptu est participatus, eo quod non omnem persectionem quae sibi convenire potest, secundum rationem speciei habeat. Bene ergo sequitur: Si liquid non se toto agit, quod per essentiam Suam non agit, ita scilicet quod essentia sua quae nominat totum, Sit primo agenS, Sed participatione alicujus, idest, per partem Suam actualem participatam, ex eo quod in alia parte potentiali Strecepta qu0d sane repugnat rationi primi agentis Oportet enim ut primum Simpliciter agens, etiam primo agat, et X OnSequenti non per aliud quocumque modo. Sicut et quod primo movetur, oportet ut non per partem moveatur ut dicitur . physi . Quinto otio. Deus est omnino impassibilis et immutabili8. Ergo non habet potentiam passivam. Probatur consequentia quin unumquodque natum est pati ex eo quod est in potentia, cum motus sit actus existenti in potenti I. H Nin otio. Aliquid est in mundo quod exit de potentia in actum, et illud non educitur a seipso de potentia in actum quia quod est in potentia adhuc non est, et consequenter gere n0n potest. Ergo oportet devenire ad aliquid quod sit tantum actu et nullo modo in potentia, et hunc dicimus Deum.
103쪽
DE DE SDii'Licia 14 L 97 Probatur consequetuta quia noti est iii iis procedere in ii- siilitum. Contra lianc ratione in instar liosset, quia ex eo quod non proceditur in infinitum in iis quae educuntur de potentia in actum, non Videtur se tui luod oporteat exenire ad c tum purum qui est Deus, sed ad aliquid quod non educatur de potentia in actum. Si enim ponamus coelum ab aeterno SSe productum, illud non erit de potentia passiva reductum in actum, et tam 'n habet potentiam.
Sed instantiu haec tollitur si intentum conclusioni consideretur. Non enim intendit S. Thomas in hoc capite probare, quod Deus sit actus purus nihil in seipso habens quod rationem potentiae habeat. Sed quod ii Deo non est potentia ab actu separabilis perquam dicatur esse in potentia passiva ad aliquid aliud. Sicut uerest in potentia ad hoc ut ex ipso sat ignis, et universaliter, omnia corruptibilia sunt in potentia ad hoc ut ec ipsis aliud generetur.
EX RiECEDEAT Capitulo deducit S. Thomas hanc CONCLUSIONE)I mori Dori Q, incit viri Circa hanc autem duo sucit. Primo enim conuiusionem probat. Secundo errorem quendam ex determinatis excludit. QUANTEII AD PRIMU3I PDiria Polio ad conclusionem est In Deo nulla est potentia ad esse substantiale. Ergo Deus non est materia. Probatur consequentiai quia materia prima est id quod est in potentia.
Ad ei te, quod aliter materia est in potentia, quam id qu0d ex materia sit. Nam materia non sic est potentia quasi produci p0SSit, et in actu subsistere, sicut ignis, cum sit ingenerabilis et inc0rruptibilis ut dicitur 1. physi . sed est potentia essentialiter, IliaeSt ipsa potentia et est subiectum receptivum actus. HOC Utem, modus loquendi S. I homae innuit cum inquit materia id quod
e8 in potentia est: idest, Secundum totam Suam essentiam St O-tentia actus receptiva, ita quod essentialitas potentiae significatur cum dicitur id quod ει ordo ad actum, cum dicitur in potentia est. Id autem quod sit antequam sit, est in potentia, quia p0te Stin actu SSe per actionem agentis, et est aliqua potentia in materia, de qua educi poteSt. mecuriclo Deus est prima causa lyciens. Ergo non Si ma- T
104쪽
teria Tellet conse liuentia ilia agens et materia in idem non coincidi in t apud Phil0Sophum . mySic et . metaph. TQDLin Si esset materia, omnia SSent a ca8 έ. JunDira De his est inuiobilis. Ergo non Si materia patet consequentia, quia materia non siit causa alicujus in actu, nisi secundum quod ulteratur et mutatur. Noluiiuum est quod aliud est materiam esSe partem alicujus, et aliud uteriam fieri causam alicujus in actu. Spam enim SSepartem alicujus, est ipsam essentiam rei compositae constituere partialiter, qu id SSe potest absque alteratione et mutatione materiae, sicut in corporibus coelestibus videmus. - Sed ipsam fieri causam in actu alicujus, Si ipsam prius Xi Stentem non causare illud, postmodum Vero, actualiter illud in suo genere causare. Hoc autem esse non potest niSi per alterationem c mutationem qua et praesenti sorma spoliatur, et aliam induit. Non enim materia quae est sub sorma aeris potest fieri actu causa formae ignis, nisi per alterationem formae a qua X polietur. Cum ergo ponamus Deum primam causam, et aliquid ab ipso noviter causari, Oporteret, Si esset materia, quod per aliquam mutationem fieret actu causa ejus, cujus erat tantum causa in potentia.
QUANTLII AD SECLXDLM. Resellit positionem saluum Davidis de Dinando qui existimavit Deum esse materiam primam, huc deceptuS ratione quia Si Deus et materia non essent idem, disserrent aliquibus disserentiis, et sic non essent simplicia, quia disserentia aliquam compositionem facit in eo quod dissert. Sed respondet S. Thomas, quod hic ignoravit quid inter disserens et diversum intersit. Nam disserens quidem ad aliquid dicitur, eo quod aliquo sit disserens ut patet decimo Retaph. teae comm. θ' diversum autem abso ut dicitur, e eo quod non est idem. Nam disserenti inter ea quaerenda est quae in liquo conveniunt ideo oportet ut disserentiis disserant sub illo communi, iis autem
quae sunt diverSa, non est aliquid commune in quo conveniant, ideo non oportet quaerere quo disserant sed Seipsis esse possunt diversa, Sic namque oppositae disserentiae distinguuntur sunt enim seipsis et non alii disserentiis diversae, cum non participent genuStanquam partem Suae SSentiae. Sic etiam Deus et materia prima, seipsis sunt diversa tanquam in nullo convenientia.
Pro declaratione eorum quae hic dicuntur, reminisci oportet ejus quod ex . et 10 Metaph. habetur; quod inquam, diυer8um identitati opponitur, et uniuersaliter non identitatem importat Unde, quandocumque aliqua non sint idem, diversa dici pos-Sunt. Disserens autem, Si Vocabulo proprie uti voluerimus, dicitur de eo quod in aliquo convenit cum altero, sed aliquibus disserentiis illius communitas ab illo distinguitur, sicut homo qui cum equo in genere animali convenit, ab eo per rationale dissert. Unde omne disserens est diversum, quia est aliquo modo non idem non autem
105쪽
De Ori Fini'Lictahet L 99 omne diversum est disserens, quia etiam quae in nullo conveniunt, liversa dici possunt, non autem disserentia. Sed tamen quandoque uno vocabulo, indistincte pro altero utimur, qu sit, ut quae qu0- quomodo diversa sunt, ea disserre dicamus, quia non sunt idem, Don autem quia sub aliquo communi aliquibus disserentiis distinguatur.
Considerandum etiam pro eo quod inquit disserentias non participare uenus, qua8 partem ua 688entiae quod genus, dupli iter considerari potest. Uno modo naterialiter. Alio modo forniatiuer. Si materialiter consideretur, quantum, Videlicet, nil entitatem suam tantum, Sic non Si par neque Speciei, neque disserentiae, sed dicit lotam entitatem tam specie quam disserentiae. Sed si sol maliter tonsideretur, Secundum, Scilicet, quod tanquam undamentum conceptui correspondet omnibus ejus speciebus communi, sic dicit partem SSentiae Speciei, non autem disserentiae, si rei essentiam formaliter accipiamuS, Secundum, sciliuet, quod natura conceptui
intellectus definitivo respondet. Nam in definitione essentiali speciei includitur genus tanquam definitionis pars, ideo pars essentiae specie dicitur non autem in desinitione disserentiae ponitur genus tanquam dii parS, nec de ipsa genus formaliter praedicatur, ut dicitur . metaph. alioquin in desinitionibus esset nugatio. Idcirco genu non dicit partem essentiae disserentiae, licet cum ipsa sit materialiter idem. Et propter hoc dicuntur primo diversa quae in nullo communi conceptu objectivali conveniunt. Sed occurrunt Pin otiici Potinum est: Nam non dicitur aliquid relativum qui aliquo sit tale, sed quia ad alterum sicut ad correlativum resertur. Non enim album est relativum, licet athedine sit album. Ergo licet disserens aliquo disserat, non propter hoc est relativum, cuius oppoSi-
tum videtur . humas hic tenere dum inquit quod disserens adtiliquid dicitur. Reconclum est: Quia non videtur distingui diversum a di ferent eo modo quo hic ponitur. Num sicut disserens, aliqua disserentia disserens est, ita et diversum, aliqua diversitate est diversum: et Sic, qua ratione unum dicitur ad aliquid, eadem ratione et re liquum. TQufium est Materia et Deus in ente conveniunt. Ergo Sunt disserentia quia ut inquit Philosophus, ct metaph. leaet. 15, disserentia Sunt quaecumque diversa sunt idem aliquid entia aut numero, HUt Specie, aut genere, aut proportione et de uno proportione dat ibidem S. Thomas exemplum de quantitate et qualitate in ente. Ergo salsum est quod inquit S. humas, ea in nullo convenientiam liabere, et disserentia non SSe. Ad horum evidentiam, considerandum est, quod in eo quod relative dicitur, praeter terminum ad quem resertur, neceSSe Stesse aliquid quo ad terminum reseratur, aliquo modo ab ipso diverSum.
106쪽
100 LIBER TRDIUS In eo enim iiod est si inite oportet esse relationem per quam assimiletur alteri, et aliquam qualitatem quae sit similitudinis undamentum. Simile enim aliqua similitudine simile est, et secundum aliquam qualitatena quod autem negative dicitur, non indiget aliquoquo negati V dicatur, Sed ex se ipso potest ab altero negari. Si ergo disserens relativum sit, oportet in ipso esse aliquid quo a
termino dissert. Diversum autem, quia absolutum eSt, On importans Videlicet, e se respectum ad alterum, non indiget aliquo quo sit diversum, Sed seipso toto negari poteSt. Propter hoc volens assignare S. Thomas modum quo distinguantur, interposuit, ex ristotelis auctoritate, Unum SSe relatiVum, aliud absolutum ex quo sequitur in uno esse aliquid, quo dicatur tale, in alter Vero non ud aliquid ergo, sive relativum, ad duo dicitur: ad unum videlicet tanquam ad terminum tantum, et Or- relativum ad alterum Vero, tanquam ad rationem reserendi Pater enim dicitur ad ilium, tanquam ad terminum ad paternitatem autem tanquam rationem reserendi Pater enim paternitate est pater formaliter; et potentia vel actu generandi, undamentaliter. Disseren ergo est relativum quia dicitur ad id quo dissert, tanquam ad rationem reserendi, non tanquam ad terminum. Di VerSum autem, non dicitur ad aliquid tanquam ad rationem referendi. Ad DPimum itaque potest responderi
l ' Quod licet aliquid non sit relativum quia aliquo sit tale quomodocumque aliquid tamen ad utillii id dicitur quia aliquo est
tale, tanquam ratione reserendi quod albo non c0nvenit, licet enim album Sit album albedine, nomine tumen albi non importatur albedo tanquam ratio ad alterum reserendi. . Potest responderi quod relativum et ad aliquid potest dupliciter accipi, sicut et absolutum dicitur enim aliquid absolutum aut quia absolvitur a termino sicut quantum non enim V intum, ut Sic ad aliud tanquam ad terminum dieitur aut quia absolvitura Subject0, Vel a forma, vel quocumque alio modo ab alio, sicut Sub Stantia est absoluta a subjecto, et accidens ii Ormη, qua Sit tale, non enim accidens aliqua larma sibi addita est accidens, sed a SeipSo. Similiter ergo ad aliquid dicitur, aut tanquam ad terminiam Intum, aut tanquam ad subjectum vel formam, aut qu0elamque ali m0do quantum ad terminum tantum. Cum ergo dicitur disserenseSSe ad aliquid, sive relativum, ut dicitur . eiit , accipitur ad aliquid Π0n tanquam ad terminum, quod est proprie ad aliquid Sed an- quam ad formam, quod larg0 modo die potest ad aliquid Disserens enim aliquam formam importat per quam disserens est divei Sum autem, non importat larmam per quam sit diversum, Sed p0teStSeipS esse diversum, ideo dicitur abs0lutum a Drma. Hoc modo c0nceditur album ad aliquid dici tanquam ad sormam inane enim album, albedine est album, licet non sit ad aliquid a liquam ad
107쪽
Dii DE Sini'LiuiriTE 10 luanc distinetiuite in ex S. Thoma, 5 melaph. e. de ad aliquid, elicere p0SSuinuS, ubi inquit, quod recte, visus potest dici videntis, non inquantuin visus est, quia Sic dicitur visibilis, sed inquantuin accidens vel potentia Videntis. Relatio eni in respicit aliquideXtra, non autem respicit Subjectum, ni Si iii iluantum est accidens. Sicut ergo visus, et ad visibile respectum habet, et ad videntem, licet inquantum proprie relativum dicatur ad visibile, in quantum autem accidens vel potentia ad Subiectum, ut Sic etiam largo modo die possit relativum quia ad ulterum reSpectum importat, Scilicet ad subjectum ita disserens importat respectum ad id a quo illari, tanquam ad terminum extrinsecum, et ut Sic proprie est relativum importat etiam respectum ad disserentiam tanquam ad formam perquam est disserens et sic largo modo potest diei ad aliquid, prout otiane quod cuinque ad alterum reSpectum importans, potest ad aliquid dici.
Videtur haec resp0nsio esse magiS ad mentem S. Doctoris nam
p. 1, . , a S, d . inquit: Unde Secundum Phil0sophum 10 mlaph steae t. 24, 25 Diuer8um ab30lute dieitur, ei omne disserens, aliquo dissert ex quo dat intelligere quod pro eodem accipit abS0-
lutum, et non importans formam a Se diStinctam qua sit tale et similiter ad aliquid pro importante larinam qua sit tale a se aliquo inodo distinctam. Petiam Sent dist. S. , , a P ad 3 declarans demente Philosophi quomodo diversum sit absolutum, et disserens relativum, assignat pro ratione quia omne disserens, aliquo dissert, Sed non omne diversum, aliquo Si di Vei Sum. Ad Doriouum dicitur quod diversum et diversitas negative dicuntur, sicut non idem et non identitas. Unde diversum, non est aliqua diversitate diversum, tanquam larma, Sed tanquam negati0ne
Adsertendum qu0que, quod licet diversum videatur relative et ad aliquid dici diversum enim ab aliquo est diversum, tamen illa propositio ab non importat terminum relationis sed negationis. lmportat enim illud cui aliquid non est idem, sicut cum dicitur
Socrates non Xistens, distinguitur a Platone non existente, non importatur ordo unius ad alterum, Sed negatio unius ab altero. Unde diversum non est relativum, Sed abSolutum.
Ad QDiium dicitur, quod disserentia, si proprie sumatur, dicitur inter illa quae genere aut specie distinguuntur ut dicitur, 10 me-laph. leael. 12, unde non ussicit ad disserentiam, proprie dictam, ut aliqua in uno communi analogo et proportionali conveniant, Sed requiritur ut unumquodque illorum Sit in genere aliquo aut specie
unde inquit ibidem Phil0Sophus 10 metaph; quod oportet ut illud quo aliqua disserunt sit aliquid idem in iis quae non sic disserunt
Quod vero inquit S. Thomas et Aristoteles, quod etiam quae Sunt unum proportione, sunt disserentia intelligendum est Supposito,
108쪽
quod unumquodque illoruna Sit in genere. Et quod exenapii sicut de quantitate et qualitate, quae uniuntur in ente, non accipit illa progeneribus generaliSSimis, Sed pro Speciebu generum puta pro linea et albedine ista enim disserunt genere, in nullo convenientia praeterquam in ente, de ipSis proportionaliter dicto, non tamen conveniunt sicut aliqua diversorum generum, aut di Vel Sarum Specierum, ut intelligit S. I homas, qui se ad Aristotelena refert, 10 metaph Similiter de disserentiis oppositis est dicendum. Quamvis enim inente OnVeniant, non Sunt tamen in genere aliquo aut specie quae de ipsis formaliter praedicentur; ideo seipSi distinguuntur, non autem aliis disserentiis.
QUOD IN DEO NULLA SIT COMPOSITIO.
P0sT0ΓΛ3 exeludit S. Thomas a Deo potentialitatem passivam, consequenter et compositionem X cludit. Circa hoc autem duo sucit. Primo enim excludit compositionem univei Saliter, Seeundo ad particulares compositiones descendit se. QCirca prininni, duo facit ' Excludit a Deo omnem compositionein To uoddam deducit corollarium capite sequenti. 0LANTLM AD PRIluila probat AHIIoin Q Ne iri Deo comvo- Mifiooem et arguit: PDimo sic: In Deo nulla est polentia. Ergo nulla compositio. Probatur consequentia quia ubi est compositio ibi est actus et potentia, non enim e pluribus potest simpliciter unum fieri, nisi unum sit actus, et alterum potentia esset enim unum tantum colligatione, et congregatione Si utrumque SSet actu S, et tamen etiam Sic, ipsae parte eSSent potentia respectu unioniS. Fundamentum hujus rationis inserius in ' libro declarabitur, ubi de pluralitate formarum Sermo erit).SQQinaclo Deu8 8 primum ens. Ergo non est comp0SitUS. Probatur c0nSequentia quia compositum, Si posterius Sui componentibuS. Adserte, quod compositum comparatur ad Suas parte componenteS, aliquo modo Sicut actus ad potentiam, ideo in genere cauSaeformalis, totum est Suis partibus prius secundum naturam in genere Rutem cauSae materialis, partes sunt priores toto Propter qu0d inquit S. Thoma S, , Sent dist. P, . , a. I, quod parte Sunt priore toto originaliter, sed completive e contrario. Quod Stilicere, quia Via generationi et materiae qua proceditur de potentia ad lactum, parte Sunt priores toto ordine mutem naturde, et
109쪽
sormae, umtio rei provenit una plementum, totum est partibus prius. T Diio. Si esset compositus posse non esse, quod Deo non competit. Probatur consequentia quia compositum omne, Ut Sic,
est dissolutille, licet in quibusdam sit aliquid dissolutioni repugnanS.
Sed videtur haec ratio seipsum destruere Dicetur enim quod licet ex eo quod Deus est compositus, Sequatur ipsum pDSSe non eSSe tamen. OSSe non SSe ibi liunde repugnat, et est en nu-
Ad hujus euidentium sciendum quod omne compositum includit plura realiter distincta ex quibus componatur quae autem Uni realiter distincta, ut realiter distincta sunt, non inconvenit posSe ab invicem separari, licet aliquando ex particularibus sius rationibus repugnet ut Separentur, X eo quod unum ad alterum necessariam habet dependentiam. Bene ergo dicitur quod compositum, e ratione compositionis, dissolubile est quia compositio includit partium pluralitatem, quibus, ut plures et distinctae sunt, convenit ut ab una, altera OsSit Separari, Ut utraque permanente, aut ulterutantum, ut neutra et per consequens ut totum possit dissolvi et non esse. In Deo autem nihil tale inveniri potest ex quo non SSepOSSit, cum Sit per se primo necesse esse, ex quo habet ut nullo modo p0SSit non esse neque ab intrin Seeo, neque ab Xtris Seco. υMovio. Haberet eausam dicientem et sie non esset prima cauδα. Probatur consequentia quia omnis compositio indiget componente, eo quod plura in unum non conveniunt, nisi ab aliquo uniantur non componit autem seipsum compositum, quia nihil StSuipSiu causa. Ergo oportet esse aliquid aliud componens, tale autem est causa eslicien compositi. Ergo, etc. Quirito. Deus est nobilissimun entium. Ergo non St OmpOSitus Antecedens patet quia Si prima causa. Consequentia probatur. In quolibet genere tanto est aliquid nobilius quanto StSimplicius, Sicut ignis, qui nullam permixtionem frigidi habet, in genere calidi est nobilissimum. Quod ergo est in sine nobilitatis
omnium entium, est in me simplicitatis et per OnSequenS 0n est compositum.
Ac Perte circa illam propositionem in quolibet enere quanto aliquid est nobilius, tanto est simplieius quod habet veritatem in ii quae per se et directe reponuntur in genere, non autem Uni er Saliter de omnibus non enim materia prima est nobilior homine, licet Sit simplicior, aut homo simplicior materia quia est persectior: materia enim non est in genere tanquam aliquid completum in Specie. Sed inter ipsas species, illa quae nobilior est, simplicior
Adverte etiam cum dicitur ignis qui non habet aliquam per mixtionem rigidi quod duplieem habere sensum potest PrimuS, Ut ly, quod dicitur, qui non habet eici sit limitativum illius termini ignis ut sit sensus cum aliquis ignis habeat permixtionem frigidi,
110쪽
ali ii iis vero non ille qui ion iubet est aersectissimus, et tunc prolint, ile est ut suppositum istud, erum Si de igne in sua spliaera, quod scilicet, nullum gradum rigiditatis iubeat, sed habeat summuni gradu in caliditatis, Saltem in Suprema Sui parte See indus sensus potust esse ut sit declarativum naturae ignis quasi de natura ignis sit non habere aliquem gradum rigiditatis. Et tunc intelligendunt est de igne in propria materia, non autem in aliena existente, et de igne suae relicto naturae quia si loqueremur de ipso Secundum quod ab aliquo rigido alteratur, putu ab aqua ut convertat ipsum in niluam non apparet quare caliditati ejus, rigiditas permisceri non possit, imo videtur necesSarium illud ponere, cum non possit ignis in a tuum transmutari, nisi prius aquae dispositionibus dis-
Sed occurrit istituto circa istam propositionem in quolibet uenere uulo ulreyuid δι nobilius, quanto est simplicius: Non enim videtur vera neque in generibus, neque in speciebus. In generibus quidem, quia quanto genu eS Superius, tanto est simplicius, utpote paueiora in Sua includens ratione non tamen est persectius, imo imperfectius quia potentialia est, tanquam per plures disserentias contrahi bile, ut putet ordinem praedicamenti substuntiau consideranti hi speciebus quoque, quoniam lapis Simplicior est lumine eo quod pur solum disserentiam corpori constituntur, homo ero X multis aliis disserentiis, scilicet, viventis et animi lis et tamen homo longe nobilior est lapide. Similiter elementa sunt simpliciora mixtis animatis, et lumen animata sunt elementis digniora. 60.ιserniatur e Verbi S. I homae 1, p. q. . , a. 7, ad , Ibi enim concedit quod apud nos, composita sunt meliora simplicibus. ueris. - Posset ad istu breviter diei quod . Thomas loquitur de simplicitate quae opponitur mi Xti0ni cum OppoSito, ut patet e verbis litterae. Quod enim minia Suo contrario permi Scetur, est persectius in sua natura sicut albedo tanto persectior est quanto minus nigredini permiscetur et calor tanto persectior si quantominu habet admixtum de rigiditate et sic accipitur, mipli in8, ut idem est quod purius. Cum ergo Deus persectissimus sit in genereentium, necesse est ut Sit purisSimus tanquam nihil habens de nonente et potentialitate, et per consequens nullam habet composi
De natura si inplicitatis et compositionis Verumtamen, ut altius consideremus ordinem simplicitatis et compositioni rerum, Sciendum est Primo quod dupleae est simplicitas scilicet, simillicitas corporalis et simplicitas formulis sive actualis illud dicitur simple omnino Simplicitate corporea, quod est corpii non compositum X alio corpore, et tanto aliquid est simplicius quanto minus ex aliis corporibus est comitositum, sicut elementa sunt simplicior, mixtis.