장음표시 사용
131쪽
DE DEI. Sin PLiciTATE 25 Adferte, tuod sinitatem et infinitatem dicit Commentatur ae quiso e potentiae Separatae et quantitatibus convenire, quia in ipsis non convenit Secundum unam et eandem rationem. In quantitatibus enim dicitur finitum et infinitum Secundum quandam X tensionem, et secundum privationem sinis quantitatis. In forma autem separata dicitur secundum persectionem ideo Secundum ipsum non sunt comparabilia potentia extra magnitudinem, et potentia in magnitudine. Hanc Commentatoris responsionem S. I homas, licet hic non reprobet 8 tamen phySi', reprobat, Ut in Secunda reSponSione adducem US.
Meundo respondetur, de mente etiam Commentatoris P, ne taph. conι. 41., quod Um duplistem motorem coelum habeat, pro-aeimum scilicet, qui est sinitae virtutis, et remotum, qui est infinitae; a proximo habet motu sinitam Velocitatem, a remoto autem, durationem infinitam. Propter lio si potentia quae est in sinita, sit eXtra magnitudinem, non equitur quod moveat in instanti, quia poteSt movere corpii mediate; si autem esset infinita potentia in magnitudine, moveret de necessitate in instanti, quia oportet quod corpus moVeat immediate, cum corpus non moveat nisi ab alio
Sensus hujus responsionis est quod cum Virtu extra magni tudinem moveat, mediante Virtute quae est in magnitudine ejus actio, e Virtute in magnitudine existente, limitatur. Virtus enim
primae cauSae, Secundum conditionem et naturam causae Secundae operatur. Videmus enim quod sol mediante homine, generat hominem, et mediante equo, equum; ideo Si virtus quae est in magnitudine, Si sinita, et consequenter, nata OVere Velocitate sinita, irtus infinita quae est extra magnitudinem, mediante ipsam0Vens, non movebit velocitate infinita, sed finito et determinatu. Virtus autem quae S in magnitudine, quia movet immediate ipsum corpus coeleste, alioquin illud corpora inseriora non OVerent, cum corpus non moveat nisi motum Si uerit infinita, necessario movebit in non tempore, quia non potest accipere limitationem e causa Secunda, cum non mediante alia causa, Sed per seipsam immediate
Advertendum autem, quod . homas an reSponsionem meliorem prima reputat, licet et ipsam in . physic insumetentem esse dicat, quod prima responsio contra Aristotelem est, cum ipse ponat potentiam quae infinito tempore movet, infinitam SSe et extra magnitudinem. x quo apparet, infinitatem potentiae, temporis infinitati comparabilem SSe, Secundum proportionem cauSae et essectus, licet non secundum eandem rationem, infinitum in illis inveniatur. Falsum quoque est quod infinitas virtutis separatae, non auserat proportionem durationis sui motus, ad durationem motus existentis a virtute sinita. Nam Velocitas motus sequitur magnitudinem Virtutis potentiae motivae, quae sibi convenit per se, quae est magnitudo
132쪽
persectioniS, non autem quae convenit ibi per accidens, scilicet, extensionem Subjecti. Quant enim persectior Si potentia, tanto est magi actiVa, non autem quant magis X tenSa intensus enim calor in parva quantitate, magi calefacit, quam remissus in
Secunda autem responsio non tollit a potentia separata sinitatem, aut infinitatem, comparabilem motui et tempori secundum aliquam proportionem causae et essectuS; neque removet a potentia insimita Separata quod possit movere, quantum est ex se in instanti. Secundum hanc enim responsionem si moVeret immediate moveret in instanti necessario, Sed quia moVet mediate potest in tempore movere motu autem coeli, Secundum Commentatorem, a proximo movente habet sinitatem velocitatis, quia est virtutis sinitae. Propter hoc ergo Secunda melior est quam prima.
Adsertendum etiam, quod . Thomas videtur velle Commentatorem aliter sensisse in P, metaph. de infinitate primi motoris, quam SenSerit , phy8ie. Nam 12 metaph. concedit ipsum SSe infinitum, , autem physic negat Sicut etiam negare Videtur , coel eom. 38, 39, 3 et 1 et 3 cap. de Subst orb. loquendo de infinitate Vigori S. Si quis autem vellet tenere quod non sentit aliter, sed ubique tenuerit Deum esse infiniti vigoris, posset dicere, ad auctoritatem 12, metaph. consormiter ad ea quae S. phy8ie dicuntur, qu0d non concedit Deum habere infinitam virtutem in vigore sed habere quandam insinitatem, aequivoce dictam cum infinitate virtutis existenti in materia, quae ad aeternitatem motus agit. Ideo Si talis virtus Xtra magnitudinem ponatur, infinita suo modo, id est, n0n limitata neque sinita, ut ea quae sunt de genere quantitatis, n0n oportet quod moveatur in non tempore, quia illa non Si comparabilis infinitati velocitatis motus, cum sit alterius rationi a rebuSquantis. Sed si esset infinita virtus in magnitudine, moveret in instanti, quia haberet infinitatem comparabilem infinitati velocitatis,
eo quod SSet quanta secundum eandem rationem cum tempore et motu Secundum enim hanc Virtutem, Scilicet, quae Si in materia, consideranda est velocitas et tarditas motu et Similia. Si quis autem vellet tenere de mente Commentatoris, SSequod Deus sit infiniti vigoris, posset ad dictum . hySie dicere, quod neque est sinitus, neque infinitus infinitate ad quam Sequitur
motus in instanti, quia illa infinitas vigoris quae est Xtra magnitudinem non est quantitativa ut habeat comparari quantitati intenSiVae motus licet extensivae, scilicet aeternae ejus durationi comparetur, e quod et ipsa aeternitatem habeat et perpetuitatem Aeternita enim ad genus quantitatis non limitatur, cum in rebus non quantis inveniatur intensio autem in rebus dumtaxat quantis in Veniatur, cum ex subjecti materiali participatione dependeat. Ad alia autem loca, in quibus dicere videtur, quod nulla est VirtuS
133쪽
DE DE Si31pLiciTATE 27 infinita secundi uia vig0rem diei posset quod loquitur de virtutibus conjunctiS, quae dicuntur animae orbium, non utem de virtute amateria Separata.
Tertio, melius adhuc respondetur, et dicitur: quod potentia quae non est in magnitudine, est intellectus, et per voluntatem movens quae autem est in magnitudine non Si intellectus, quia intellectus non est Virtus in corpore, unde movet non per intellectum et Voluntatem, sed per necessitatem naturae. Propter hoc illa quae est Xtra magnitudinem, OVet non Secundum proprietatem Suae virtutis, sed Secundum exigentium mobilis, ideo non sequitur quod moveat in instanti. Illa autem quae S in magnitudine, tanquam videlicet, virtus materialis ad extensionem Sibi extensa, ut Superius XI 0Suimus, movet Secundum proprietatem Suae naturae et Virtutis, Sicut et corpus movet Secundum proprietatem conditionemque Suae quantitatis, ideo equitur quod moveat in instanti. Hujus responsi0nis explanationem habes . myste a S. Ihoma. Verumtamen, ad majorem intelligentiam eorum quae hic et ibi dicuntur considerandum est quod prima causa perpetuitatis motus, Si infinita ponatur secundum Virtutem, sive in magnitudine ponatur, SiVe DXtra magnitudinem, quantum S ex conditione potentiae, poterit movere in instanti. Sicut enim nulli potentiae sinitaelii oportionatur in Vigore, ita, quantum et e Se cauSare poteSt motum nulli motu sinito in velocitate proportionatum; unde non disserunt, insinita potentia in magnitudine, et e Xtra magnitudinem, quantum ad hoc quod est posse movere in instanti, quantum Ste susticentia potentiae nec quantum ad hoc quod est non poSSemovere in instanti propter repugnantiam mobilis hoc enim utique, potentiae est commune, sed disserunt quantum ad exercitium hujus
p0tentiae, et quantum ad movere actu. Quia Si ponatur extra magnitudinem, non movebit Secundum totum Suum OSSe, et Secundum naturae conditionem, sed secundum quod congruit naturae
mobilis, et sint a tali substantia praeconcepto et quia natura mobilis non patitur, neque sinis intentus exigit ut motus sit in instanti ideo non movebit in instanti, sed in tempore. Si autem ponatur in
magnitudine, movebit secundum conditionem Suae naturae, tanquam larma materialis, et Secundum totum suum posse, ideo, neceSSario
movebit in instanti. Unde Philosophus non facit hanc conditionalem si p0tentia infinita sit magnitudine, poterit movere in instanti sed hanc si sit in magnitudine, movebit in instanti.
Est autem melior haec responsio quam secunda, quia illa non salvabat quare potentia infinita existente extra magnitudinem, non sequitur ut moveat in instanti. Quod enim dicebatur hoc esse, quia Velocitatem habet motus a movente proximo, illud autem est virtutis finitae, 0n satisfacit. Quia Sicut proXimum genS, non potest movere in istanti, Sua virtute, ita non potest movere tempore infinito, sed utrumque potest primum agen e Se Quaeretur enim
134쪽
cum 10Vere tempore perpetuo, conVeniat ibi per virtutem primi moventis, quod ibi ex propria Virtute c0nVenire non potest; quare etiam non convenit sibi in virtute primi agentis, in instanti movere, cum utrumque Virtute primi moventi contineatur. Et sic non assignatur 9ti sumcienter quare motus coeli Sit sinitae velocitatis, existent potentia infinita extra magnitudinem quia videlicet proximum movens est finitae virtutis, nam et eadem ratione deberet esse sinitae durationiS. Tertia autem responsio Sussicienter Salvat, quare potentia in- sinita extra magnitudinem, non moveat in Stanti, sed bene potentia infinita in magnitudine ut apparuit. Sed occurrit alitiioin quia potentia et Virtus materialiS, non Semper agit Secundum naturae conditionem, et secundum totum suum p0SSe abs0lute, Sed secundum posse in comparatione ad subjecti dispositionem. Nam calor ignis non semper calefacit, Secundum quod ab80lute posset calefacere, sed secundum quod Subiectum dispositum est ad hoc ut calesiat. Ideo idem calor aliquid magis, aliquid minus calefacit ergo quia potentia, infinita sit in magnitudine, et Sit materialis, non equitur quod OVeat Secundum totum Suum posse, sed Secundum mobilis dispositionem, nullum autem mobile est dispositum ut moveatur in istanti ergo non sequitur quod in istanti m0veat Sed in tempore. Itemvoocles iv, quod aliter est de potentia materiali sinita, et aliter de infinita, quia potentiae sinitae potest aliquid resistere, Secundum aliquam proportionem, non autem infinitae, cum nihil sinitum habeat proportionem ad infinitum. Inde sit, ut potentia materialis sinita, aliquando impediatur ne agat Secundum totum Suum p0SSe abS0lute, propter indispositionem subiecti potentiae resistentem infinita autem, propter subiecti indispositionem impediri non potest, quin secundum totum suum OSSe agat, eum nulla resistentia sinita, ad infinitam virtutem habeat proportionem. Si enim esset ignis infiniti caloris, calefaceret Secundum totum Sulam posse, et a nulla indispositione subiecti impediri posset. Ista ergo conditionalis est Vera et necessaria si infinita potentia esset in magnitudine, et per consequens materialis, moveret in istanti, dato quod mobile non sit secundum se ad instantaneum motum dispositum respectu virtutis sinitae Nec illa propositio virtus materialis n0n Semper agit, Secundum totum Suum posse, sed secundum disp0Sitionem Subjecti est vera de virtute infinita, sed bene Vera eStile virtute finita, ut probatur. Attendenduin autem, quod praeter responsionem hic datam, aliam tangit S. Thomas , physie et p. 1 q. 25, a P ad 3, Scilicet, quod ratio diversitatis inter potentiam infinitam immaterialem et materialem, quoad moVere in non tempore, est, quia OVen eXtramagnitudinem, non est univocum agens, sed superioris ordiniS, ideo n0n p0rtet ut magnitudo sit totius essectus sui susceptiva: unde
135쪽
DE DE Sini'LiciTATE 29 cum sibi hiplex essectu conveniat, quantum est X Virtutis esticacia scilicet, aeternita motu S, et motu inStantaneuS, non oportet ut magnitudo utriusque essectu Sit receptiva, ita quod tota ejus virtus in motu corporis manifeStetur. Ideo, quam Vi corpus Sit susceptivum motus aeterni a substantia immateriali insilia ita, non oportet autem ut sit Susceptivum motu in non tempore. MOVen ut teIn Corporeum, movendo aliud corpus localiter, Si agen Uni Vocum, in quantum
non moVet, nisi localiter et ipsum mox eatur ideo nihil prohibet in magnitudine essectum, Virtuti in magnitudine XiStenti, proportionatum recipi et propterea, Si uerit infinita essectus sibi proportionatus, Scilicet, motu in non tempore in mobili recipietur quod cum sit impossibile, sequitur ut imposSibile sit virtutem insinitum in
magnitudine SSe. I QDiio nilo a DPix QivoI PPODomitiam est ista notus primus est continuus et regulariS. Ergo OVen primum non est corpuS. Probatur conSequentia quia motu Continuus et regularis non potest esse a m OVente Corporeo, eo quod OVeat tale movens,
attrahendo vel expellendo in talibus autem motibus, quod movetur non semper est in eadem dispOSitione ad OVens, Sed quan-d inque propinquius quand0que remotius. Ista ratio habet undamentum e S. hySic, ubi probatur primum motum Sse continuum et regularem. Adsertendum, quod illa propoSitio nullus motu a moi ente 60rpore poteSt 8S continuus et reuularis Vera est Si motus sit mo Vente Corporeo tanquam a primo et principali 0Vente, non autem si sit ab ipso tanquam ab instrumento. Motus enim quo inseriore orbe moventur motu diurno, Si continuus et regularis
licet Sit a primo mobili, quia non est ab ipso tanquam a principalim0Vente, Sed tanquam ab instrumento intelligentiae moVentis. Sed occurrit utilum circa hanc rationem, quia uti Videtur salSO undamento. Num enim movens locale movet Semper attrahendo Vel expellendo, sed etiam impellendo. Unde PhilosophuS, , phySic,m0tu alio locales, quibus aliquid movetur ab alio, reducit non ad attractionem et Xpulsionem, Sed ad tractum et UlSum, U0dest genu expulsionis et impulsionis. Nec etiam Videtur Verum in attractione, quod mobile aliquando propinquius aliquando rem0till Sit a movente. Trahens enim numquam separatur ab e qU0dtrahitur, ut dicitur 7. hy3ie. ItemPori. Qui potest, quantum mihi ad praesen occurrit, qu0diSta rati Supponit primum movens suum locum non Utare adm0tum ejus quod ab ipso movetur, cum ostensum Sit pSUm SSe immobile. Constat autem n0n movere tale moVens, aliud corpUS, IliSi per Xpulsionem aut attractionem, dum quod movetur, aut facita Se diStare, aut facit distans a se appropinquare, Ut Sectinillam t0lum, ut Secundum partem Utroque autem modo c0ntingit, qu0dm0Vetur aliquando propinquius moventi esse, aliquando remolit S. 9
136쪽
150 LIBER PRUIUS Culii auten inStutur, quia tralien nunquan Separatur a tracto
dicitur V. Quod SuppoSit quod trahen non OVeatur, salsum est quod nunquam Separetur a tracto, imo, conjunguntur tantum in suae, ut patet cum magne attrahit serrum. Non enim alio modo trahere poteSi corpia qu0d non OVetur, quam magne ferrum trahat, Scilicet, per impressionem alicuju formae, propter quam tractum movetur ad trahens. Quod autem inquit Aristoteles, quod trahen nunqu3m Separatur a tracto, intelligitur de eo quod trahit per motum localem tantum, non autem per impreSSionem alicujus sorinae. Unde alio modo hic accipitur tractio, et alio m0do T. phy8ic. Dicitur '. 0u0d licet trahens nunquam Separetur a tracto
omnino, quin, Scilicet, ei quod trahitur Sit Conjunctum, aut Secunilum totum quod trahitur, aut Secundum partem, non oportet tamen Semper is Sum conjungi Secundum totum, sed sussicit ut secundum partem conjungatur. Et sic accideret Si movens extrinsecum corpori coeleStis, SSet corpus XiStens in determinato situ puta in oriente. Nam Xpellendo a Se unam partem cui immediate conjungitur per hemisphaerium Superius traheret ad Se aliam partem quae ab Occidente movetur ad oriens per hemisphaerium inserius, et sic conjungeretur ei quod trahitur, non Secundum partem qua trahitur, sed Secundum partem qua eXpellitur. JonDici nito Vinis primi motu non poteSt 88 corpuS, neque virtus in corpore. Sed Deus est sinis primi motus. Ergo neque est corpuS, neque Virtus in corpore. Major probatur: quia sinem motus perpetui oportet Semper esse, et Omnibu modis in actu, eo quod motus qui est ad sinem exeuntem de potentia in actum non Sit perpetuus, cum esset quando ad actum perventum uerit. Nullum autem corpus aut virtus in corpore Si hujusmolli, cummoVentur aut per Se aut per accidenS. - Min0r Vero probatur iuia sinis primi motus est primum movens quod movet Sicul leSideratum. Ista ratio est ex S. physita habet undamentum ubi ostenditur, Virtutem in corpore moveri aut per Se aut per
Sed circa hanc rationem occurrit utilum quia non Videtur disserentia inter sinem qui e potentia in actum exit, et nem tui Si Semper in actu respectu motus. Si enim univei Saliter verum quod habito sine cessat olus habita enim Sanitate, quae educitur de potentia in actum, cessat sanatio; et habito loco deorsum qui est sinis actu praeexistens cessat motu graVi deorSum. Et Sic equitur, si est aliquis finis i lini motus, quod nullo m0d0 poterit SSe perpetuuS.uQSi oracletisi', quod illa propositio habito sine ee88at motu8,n0n est Vera de omni sine, ut habetur 4, 8ent diSt. 48 q. 5 u. 2,ud penuit rat in opp. sed habet veritatem tantum de sine qui Sequitur motum, talis enim comparatur ad motum, Sicut terminUS
137쪽
DE DE Sini LiciT,Tr 5lud viam. De sine litem iii colicomitatur mottim, non habet Veritatem. Finis autem motus coelestis est assimilatio ad Deum in causalitate, tanquam Videlicet, sinis intrinsecus, sinis enim extrinsecus de quo in hac ratione est sermo est ipse Deus. IIaec autemtissimilatio ad Deum concomitatur ipsum motum. Ideo non cessat motus coeli habito isto me, im perpetuo movetur coeliun liropter hunc sinem habitum manu tenendum. Conservatur autem motuS uniformis perpetuus, propter immobilitatem pSius Dei, e quo provenit quod Oelima, per Suum motum uniformem, Sein per illi assimiletur in cauSando. Quia autem ratione Supp0Sitae, procedunt Supposita motus aeternitate cujuS OppOSi tum de tenet, posset aliquis credere ipsas rationes nosticaces esse. Ideo S. Thomas ostendit eas propter hoc suam esticaciam non amittere. Etsi enim fides teneat motum coeli aliquando cesSaturum, non tamen ponit futurum hoc, aut perm0toris innotentiam aut propter mobili corruptionem; quia utro modo accideret, motus ille per tempori diuturnitatem lentesceret, ut in istis inserioribus apparet, sed e voluntate Dei ipsum cessaturum credit. Ideo Aristotelis rationes undantur super possibile in natura, quo HSit efficacissimae sunt, licet 08, oppoSi tum SSed facto teneamuS. Consirmatur p0Stremo concluAio, Sacrae Scripturae auctoritatibus, scilicet Spiritus est Deus, et eos qui eum adorant, in Spiritu et feritate oportet adorare. Ioan IV. 24). Item: Regi ae lorum
immortali, invisibili, soli Deo I. Tim. 1. 17). Item MDisibilia Dei
per ea quae faeta Sunt intelle la conspiciuntur. Rom. I. 20). ΓΛNTLM AD TERTIUM, triplex erroris genus excluditur: scilicet, philosophorum, qui naneS, Xcepto naxagora, poSuerunt Deum esSe corpus gentilium ponentium elementa mundi et eorum Virtutes esse eos Iudaeorum, atque aliorum haereticorum, Videlicet: sertulliani, Vadianorum, sive Anthropomorphitarum, et aliorum, qui Deum corporalibus lineamentis gurabant; nec non Manichaeorum ponentium Deum esse quandam infinitam lucis substantiam. Qu0rum omnium errorum occasio fuit, quod de divinis cogitantes, ad imaginationem, per quam non potest nisi corporis Similitudo capi,
Notandum, quod Anthropomophita, Vocabulum graecum St,e0m P0situm ab anthropos, quod hominem significat et orphe qu0d est sigura, Sic enim illi dicti sunt, quia Deum humana figura describebant.
138쪽
PosT0Π4M exclusit S. Thoma a Deo compositionem quantitativam, nunc Vult compoSiti0nem Supp0Siti et naturae eXcludere, et
Pro cujus declaratione scietidum, qu0d hoc nomine, Deus, aliter a Philosophis accipitur, et aliter a Theol0gis. Quia enim Philosophi rinitatem divinarum personarum non cogn0Verunt, Sed in divina natura unum, dumtaXat, Suppositum p0Suerunt, ideo nomine Dei significant habens divina)n naturam et unum illud suppositum, quod Secundum pS08, in divina natura subsistit. Sicut nomine solis significant, quod naturam solis habet, et quod in natura solis subsistit. Apud Theologo Vero, qui divinarum personarum Trinitatem ponunt, nomine Dei, significatur habens naturam disinum indistinete non autem significatur determinatum suppositum illius naturae, sicut et nomine hominis, significatur habens humanitatem indistincte. Et quia nondum de rinitate personarum determinavit S. Thomas, ideo Philosophorum admissa positione, Stendit: Suppositum illud Deitatis ab ipsa Deitate non dissere, et arguit Sic PDimo. Si Deus non esset Sua Essentia esset in ipso aliqua compositio: sed Jujus oppositum Stensum Si UperiuS ergo te. Probatur consequentia dupli iter. Primo, quia e Opp0Silo Onsequentis insertur opp0situm antecedentis. Nam Si non est in ipso compositio ergo non est in ipso aliquid ab Ssentia distinctum. Ergo est Sua SSentia. Confirmatur secundo, quia in compositis significatur essentia per m0dum partis. Ergo signum est, quod ubi est aliquid praeteressentiam, ibi est c0mpositio, alioquin non Significaretur per modum partiS. Sed occurrit utilum circa istud significatum. Si enim quia essentia igniscatur per modum partis, arguitur quod ibi sit compositio, ergo et in Deo compositio erit, quia ejuS SSentia per O- dum partis significatur. Est enim Deitas qua Deus Si Deus, Sicut humanitas qua homo est homo. Ad hujus fidentiam considerandum, ex doctrina S, Thomaequ0dl. , . , a P ad , quod cum tripleae sit Suppositum in entibUS, Scilicet, increatum, quod est Deus, creatum immateriale, quae Sunt intelligentiae, it creatum materiale quae riunt SubStantiae
139쪽
Nam SuppoSi tum creatum materiale tria includit in se scilicet essentia, principia individuantia, quae essentiam limitant, ut sit haec, et distincta, sicut hanc quantitatem, hanc figuram te; et accidentia quae nihil aciunt ad individuationem naturae, ut albedo scientia et hujusmodi. Suppositum vero immateriale, duo tantum includit scilicet,eSSentiam, et aliqua praeter SSentiam quae nihil saciunt ad individuationem naturae, Ut SSe et alia quaedam accidentia ad suppositum pertinentia. Nam in illi non Si neceSSe ponere principium aliquod individuativum, cum pSa natura, de se, Si haec et individua.
Suppositum autem divinum nihil aliud in se dicit, quam essentiam, cum neque ibi sint principia individuantia, eo quod Dei tas de se, sit haec et indivisibilis, neque ibi alia accidentia sint
extrinseca a natura individuata, cum nihil sit accidens in Deo. Ex hoc sequitur, quod quantum S e parte rei, divina S- sentia in supposito divino nullo modo rationem partis habere poteSt, cum per rationem sorinalem suppositi divini, ex parte rei, nihil ab ejus essentia realiter distinctum importetur, nec in re alicui conjungatur accidenti. In supp0sito autem immateriali creato, aliquomodo habet parti rationem, in quantum SuppOSitum in Se et ipSam, et accidentia in ipsa existentia includit non tamen Simpliciter est Supp0Siti pars, quia illa accidentia e eo quod naturam non indi-Viuuant, non sunt de intrinseca ratione formali suppositi. In materiali autem supposito, simpliciter rationem partis habet, eo quod Sit pars sol malis rationis ejus. Suppositum enim materiale in Sua ratione formali, intrinsece et ipsam essentiam, et principia individuantia includit non quidem tanquam substantiam Sortis constituentia, cum Substantia ex accidentibus non constituatur, Sed tanquam essentia limitantia, ad hoc ut sit haec et individua, Sicut per suppositum importatur. Ex hoc ulterius sequitur, quod modus significandi per modum partis, in essentia creata tam materiali, quam immateriali, habet aliquod undamentula in re, et non se tenet tantum e parte nominis significantis, sed etiam ex parte rei significatae. In essentia autem divina, nullum habet undamentum in re nec re tenet ex parte rei significatae, sed tantum ex parte nominis Significantis. Νam, quia in creaturis materialibus, formae non SubSistunt, Sed tantum composita, ideo nomina quae imponuntur ad significandas larma simplices, tenent modum significandi per modum partis, licet res aliqua significata nullo modo rationem partis habeat sicut est de nomine Deitatis. Sed occurrit circa hoc, utiliam Quundo enim unum plura includit, quorum mnum habet it recipiens. alterum Vero mi
140쪽
receptum id quod habet rationem recipientis, habet rationem materiae, quod autem habet rationem recepti habet rationem formae. Materiae enim est recipere, et formae recipi. Sed, Si suppositum materiale, intrinsece includit SSentiam, et accidentia, et individuantia ipsa essentia est recipiens, accidentia Ver recepta. Ergo essentia se habebit ut pars materialis non autem ut pars formaliS, cujus opp0Situm est dictum. Probatur minori quia accidentia recipiuntur in Substantia, non autem SubStantia in accidentibus.
Id hujus Didentiam considerandum, quod non sic dicimus suppositum includere essentiam et accidentia individuantia, quasi essentiae prius constitutae in esse specifico, adveniant accidentia ipsam individuantia et trahentia ad esse Suppositate, ut ratio Videtur Supponere, Sed imaginamur prius materiam disponi et limitari per quantitatem et alia accidentia ipsam individuantia, deinde uniri
materiae sic disp0sitae sormam, secundum ultimam Suam persectionem e quibus uniti resuliat essentia individuata. Unde accidentia individuantia, cum sint dispositiones se tenente e parte materiae, reducuntur ad genu caUSae materialiS, et per ConSequenS, essentia ad illa formaliter comparatur. Id arstumentum. Negatur minor Ad probationem, negatur Onsequentia, licet enim accidentia ista accipiantur in substantia, non tamen ut materiae dispositiones Sunt, recipiuntur in hac Substantia quae est Ssentia speciei. Sed cum forma materialis deteSse corporeum et SSe hoc, puta equi, intelliguntur in materiurecipi ut est actuata per sormam, Secundum SSe Corporeum an
tum, Sed in potentia adhuc ad esse equi, ad quod esse per hujuS-m0di accidentia disponitur. Ista enim accidentia praeintelliguntur in materia, Secundum Viam generationis, Rim gradui quem dat larua substantialiS. Sed de iis tutior erit sermo insertu cap. 1). Aia νς' uincolum ergo Pio ivnI dicitur, quod ex eo quod in rebus compositis essentia Significatur per modum partiS, modo e tenente e parte rei significatae, et in ipsa sundamentum habente arguit S. Thomas in re compoSitionem esse non autem ex modo significandi, nullum habente undamentum in re, Sed Se tenente tantum e parte nominis signiscantis: sicut accidit in modo significandi divinam essentiam. Ideo non equitur, in De aliquam
comp0Sitionem SSe. me oriclo PMisit. In Deo nulla sunt accidentia, uti Sten Sum est superius, ubi ostensum est nihil in Deo esse praeter naturam et nullam in ipso compositionem, nullamque potentiam SSe. Ergo eS Sua essentia. Probatur conSequentia quia si non SSet SuaeSSentia, in ipso aliquid esset praeter quidditatem quae per desinitionem Significatur; sola autem accidentia sunt quae in desiniti0ne