장음표시 사용
141쪽
tialia explicat. De hac enim verti in est quod omne quod non cadit in tali desinitione est accidens et quod nihil extraneum ab essentia in tali desinitione cadit acciduntia autem individuantia, diximus in praecedenti ratione, in rei individuae et subsistentis desinitione cadere, non Veluti essentialia principia, sed veluti determinationes quasdam et limitationes essentiae. Ideo sequitur ubi res non est sua quid ditas, quod est in ea aliquid praeter essentiam, quod pars eSSentiae non est, et per con Sequens in ipsa aliquod accidens est, quia quod in desinitione tanquam pars essentiae non cadit, accidens
sit neceSSe St. Tot fio ειυς iiii Formae quae de subsistentibus, aut in universali, aut in particulari non praedicuntur, in seipsis individua launon subsistunt. Sed divina essentia per se singulariter existit in se ipsa individua. Ergo de se praedicatur. Ergo Vera est Sta Deus est Deitus. Nam de tali praedicatione hic est sermo in qua dicitur hoc est oe. - Antecedens per inductionem ostenditur. Albedo enim quia non subsistit, sed per subjectum individuatur, ideo de Sorte ut 0mine non praedicatur ut dicatur, Sortes Ut homo est albedo. Similiter, formae particulares, quia in propriiS materiis individuantur, non praedicantur de se non enim dicimus quod hic ignis sit sua forma. Ipsae quoque rerum quid ditates individuantur Secundum materiam signatam hujus vel illius individui, licet 0rmam et materiam in communi includant ideo non dicimus quod Sortes aut homo sit humanitas. Forma ergo quae de re non praedicatur, non per Se Subsistit, tanquam Videlicet e se individua, qu0d dic propter animam intellectivum, ipSa enim per Se quidem subsistit, sed ex se ipsa individua non St. Notandum hic, quod in omni praedicatione importatur unitas
praedicati cum subjecto, sed aliter cum praedicatur concretum et aliter dum praedicatur abstractum. Cum enim concretum praedi-C3tUr, Uantum S e concreti modo, significatur unitas simpliciter cum habente sormam cum forma autem unitas secundum quid. Cum autem praedicatur abstractum, significatur simpliciter unitas inter subjectum et formam praedicati. Nam cum dico: Sortes est albus, significatur, Sortem unum Simpliciter esse cum habente albedinem cum albedine autem, unita per accidens quae est inter subjectum et accidens. Sed cum dicitur Sortes est albedo, significatur unitas simpliciter inter Sortem et albedinem. Propter hoc, ubi non sunt simpliciter idem suppoSitum et natura nomine abS- tracto importata, non praedicatur essentia de supposito, ubi autem Sunt impliciter idem est Vera praedicatio niti de altero. Quomodo materia iunata sit indiuiduationis principium Circa illam propositionem essentiae uenerum et Speciei'um indi. Niduantur equndum materiam signatum hujus vel illius individui
142쪽
sciendum, quod quidam Th0miStarum per materiam signatam intelligunt ipsam materiam ita hujus quantitatis capacem quod non illius, capacitatem autem istam dicunt non esse aliquid ab ipsa muteria realiter distinctum. Unde materia signata nihil addit supra materiam quod sit ab ipsa realiter diStinctum, Sed capacitatem hujus quantitatis, quae capacita ab pSa, tantum ratione distinguitur. nuginantur enim Sti, qu0d agen particulare appropriat materiam ad hanc formam particularem, ita quod in primo instanti
generationis ortis, primo, ordine naturae, sit particulariter compositum deinde, naturali ordine sequuntur omnia accidentia in illo autem priori naturae, quo c0mp0Si tum particulare generationem primo et per se terminat, materia quae Si par intrinseca Sortis, ita est appropriata ipsi orti, qu0d non Si capax alterius quantitatis, quam illius quam sibi 0rtes determinat. Et materia sic appropriata, dicitur, materia 30 nutu.
Sed licet haec opinio d0ctissimi viri sit 1), non tamen mihi
videtur ad mentem . Thomae accedere. Nam si materia signata, nihil aliud est quam materia appropriata Sorti, et ita capa quantitatis ortis quod non alterius, quaero in illo priori secundum naturam in quo dicitur ipsam SSe appropriatam, aut est aliqua forma in materia per quam ad hanc animam 0rtis approprietur; aut nulla. Si est aliqua sorma sive substantialis sive accidentalis, ergo materia appropriata et Signata non dicit solum materiam primam, Sed materiam cum Orma per quam dicitur appropriata et signata. Si nulla, contra nulla potentia accipit limitationem et appropria ti0nem nisi per liquem actum quem suscipit, ut habetur ex S. Thoma p. i. q. 7, Sed prima materia est simpliciter potentia ergo non accipit determinationem et appropriationem nisi per liquam formam; quia actu et formae est determinare et limitare. Si ergo debeat materia Signata SSe ad hoc, ut per ipsam,sorma ex tali signatione individuetur, necesse St, ut in ipsa sit aliquis actus a materia realiter distinctus. Non ergo materia Signata, dicit tantum ipsam materiam primam, per excluSionem omnis rei ab ipsa realiter distinctae, Sed materiam cum aliqua forma limitante. Propter quod alia opini mihi magis ad mentem . ThomaeeSSe Videtur, quae tenet, per materium Signatam intelligi materiam sub quantitate, ita quod ad individuationem, et materia et quantitas concurrit Materia quidem, in quantum individuum est incommunicabile per exclusionem communicationis illius, qua universale communicatur particulari. Nam, quia materia primum subjectum est, in nullo receptum inseriori, de natura in materia recepta, ut
si Card. ajetanum ei innuit errariensis, ille enim in Commentario ad opusculum . Thomae de Ente et Essentia cap. II, . . hanc tenet opinionem, eamque
143쪽
DE DEI Lupi ici Thi 157 sic, nulli inferiori communicari potest. Quantitas autem concurrit, inquantum individuum distinctum est a quolibet adio individuo ejusdem Speciei, distinctione quantitativa et materiali Unde sicut duo conveniunt individuo, scilicet, incommunicabilitas et distinctio, ita materia si Inata, quae principium individuationis est, duo includit ipsa in scilicet materiam incommunicabilem, et quantitatem ad quam primo, materialis distinctio pertinet; ita quod nec materia Sola individuat, nec sola quantitas Sed materia quantitate Signata et limitata est illa quae individuat ratione materiae dans incommunicabilitatem, ratione vero determinati0ni Suae per quantitatem, naturaliter distinguenS. Quod autem ista sit mens S. I homae apparet e 3, p. q. 77, a. . si Item, e 4, 8ent dist. 12 q. 1, a. 1, ubi ponit Cum duo sint de ratione individui, scilicet, ineommunicabilitas, et distinctio materialis ab aliis, unius horum principium esse materiam, alteriuSVero quantitatem, et sic totale indistiluationis principium 88 materiam Signatam, id St, materiam sub quantitate, quae Signum ejuS dicitur, eo quod per ipsam sensibilis stat et determinata ad hic et nunc ut dicitur in tractatu de principi individuationis. Huic expositioni non obstant rationes primae opinioni8. Arguit enim Sic Primo Idem est principium distinctionis individui a specie, et ab altero individuo ejusdem speciei, sicut univei Saliter Verum St, quod quandocunque aliquid commune dividitur in plures partes Subjectivas, per idem disserunt inferiora inter Se et a Superiori, Sicut de speciebus alicujus generis patet scilicet, materia non quanta Sed Sic appropriata, ut diximus, est principium intrinsece distinctivum individui a specie, ut ultra Thomas in tractatu de principio indiuiduationis. i go non materia quanta, Sed materia Sic appropriata, Si principium distinctionis unius ab alio. Seeundo. Hoc modo unumquodque habet unitatem qu habeteSSe, Ut dicitur, 1, p. q. 76, a. 2 ad 2, Sed Sorte non S Sortes formaliter quantitate, sed sua SubStantia ergo nec Illa numero, nec distinctus numero quantitate formaliter. Ergo quantita non Stprincipium individuationis quantum ad distinctionem. Revondetur autem ad priinum, dupliciter. - Primo, qu0d
major est salsa de distinctione materiali et individuali quidquid sit de formali et specifica per materiam enim hanc distinguitur indi
I Cum celebris sit apud vetere de principio individuationis quaestio, ipsa S Thomae verba ex articulo . pari. quem indicat errariensis noster, heic upplere placet si individualionis principium, ita . . est quantitas dimensisa ex hoc enim aliquid est natum esse in uno solo, quod illud est in se indivisum et divisum ab omnibus aliis. Divisio autem accidit substantiae ratione quantitatis ut dicitur in I Physicor. text. II et Ib). Et ideo ipsa quantitas dimensiva est quoddam individuationis primcipium hujusmodi formis inhaerentibus , in quantum scilicet, diversae sormae numero Sunt in diversis partibus materiae . Cajetanus hunc exponens articulum nihil de suo appingit.
144쪽
Viduum a specie, quia ab ipsa liabet quod sit incommunicabile, natura autem communicabili est, sed per quantitatem, materialiter ab alio individuo distinguitur. - eundo, quod minor Si salSa, non enim per solam materiam distinguitur individuum a specie, Sed per materiam signatam sub quantitate, per hanc enim habet
individuum, quod sit ad hic et nunc determinatum, in quo a specie distinguitur, quae ab hic et nunc abstrahit. Nec oppositum hujus inquit S. Thomas in illo tractatu de prine individ.), imo id quod de mente ejus hic dicitur, ibi manifestum diligenter considerantibus erit. Id se imitum, dicitur primo quod si haec ratio concluderet, probaretur per ipsam, unitatem transcendentem esse idem cum unitate numerali, ut Voluit vicenna qu0d ab Averro et S. honia 4 metaph. Om, . reprobatur. Sic enim argueretur: Unumquodque hoc modo habet unitatem numeralem quo habet esse Sed Sortesentitate Sua Si enS ergo est unus numero Sua entitate ergo nitas numerali: est idem quod ejus essentia, et sic unitas numeraliSet transcendens erunt idem. Unitas enim transcendens apud S. Thomo in dicit essentiam rei cum indivisione. Dicitur, secundo quod dupleae unitas conVenit orti una, Scilicet, transcendens, et alia de genere quantitatis secundum quam alii quantis connumeratur, et per quam est hoc signatum et de
Si ergo loquamur de esse rei absolute, propositio . hornae habet veritatem de unitate ibi correspondente absolute, quae Stunitas transcendens. Sic enim Verum Si quod numquodque quomodo habet esse, habet etiam unitatem transcendentem, quia Sicut aliquid concurrit ad esse alicujus ita et talem ejus unitatem. Et ad hunc sensum loquutus est S. I humas in loco allegato ibi enim de anima intellectiva loquitur, quam OnStat SSe unam, non quantitative, Si praecise sumatur, sed transcendenter tantum cum unitas quantitativa non conveniat nisi rebus materialibus. ut vult S. Thoma de pol. . . . . Unde Vult quod quia anima non dependet a corpore Secundum esse, licet habeat SSe in corpore, uti in secundo libro hujus declarabitur, ideo nec a corpore Secundum suam unitatem dependet. Si ero loquamur de esse quanto dicta propositio habet Veritatem de unitate sibi proportionata, quae est unita de genere quantitatis, licet non sit a S. I horna ad hunc sensum ibidem posita. Quomodo enim unumquodque habet esse quantuin eodem modo habet unitatem de genere quantilatis et quia nihil habet esse quantum nisi per quantitutem formaliter, ideo unumquodque per quantitatem est sol maliter unum, unitate quantitativa. De hac autem unitate loquimur cum dicimus naturam per quantitatem formaliter et individuari et habere distinctionem materialem ab alio. Inquit enim S. Thomas, quantitatem ideo concurrere ad individuationem,
145쪽
DE Ei lupi icia 1TE 59 quia per ipsam, individitum est hoc Signatum, et demonstratum, ab omnibus aliis ejusdem speciei materialiter et numeraliter distinctum.
Id argumentum ergo dicitur, quod si major intelligatur, ut
S. I liomas accipit de esse absolute et de unitate transcendente, conceditur totuin argumentum quia non dicimus quantitatem esse principium sui male quo Sortes est unus transcendentis, licet sit causa sine qua non Si distinctus a Platone transcendentis in eadem specie. Non enim humanita Sortis, est haec humanitas, nisi per hanc materiam materia autem non est haec materia distincta ab illa, nisi sit sub quantitate hac. - Si autem Sumatur major ut diximus et procedatur ad nitatem numeralem, negatur Irgumentum, quia, ut patet, c0mmittitur allacia aequivocationis in praemissis enim sumitur unita transcendens, et in conclusione unitas de genere quantitatis, Si autem Sumatur illa major in secundo SenSU, negatur etiam argUmentiam, quia minor non recte SubSU-mitur, deberet enim esse Sed Sortes non est quantus quantitate sol maliter quod constat salsum esse. - Quamvis autem Scotus in
P. Sent di8t. 3, . , a S. Thoma, de principi individuationis dissentiat, quia tamen ab aliis haec quaestio plenissime est discussa, ideo haec satis sint. l)Coisio dumtaXat otiium occurrit. Secundum enim doctrinam S. Thomae, forma substantialis, advenit in primo instanti sui QSSe, materiae Udae; et priu Secundum naturam, mi m actuat
uiateriam, quam illi accidentia insint. In illo ergo priori in quo forma unitur materiae constituitur individuum, et tamen ibi non eSi quantitas, Sed sola materia. Ergo sola materia est individuationis principium, et ad eam, quuntita non concurrit. Di iiii ad hoc primo, quod nullum instans S in se, in quo forma materialis uniatur materiae, absque quantitate, eo quod haec forma non uniatur nisi huic materiae, ab alia parte materiae distinctae materia autem non sit haec et distincta ab alia materia nisi per quantitatem, ut inquit S. I homas Sup. Boet de rin. q. 4, a P, et de mente Aristoteli 1, physi', ideo numquam est individuum in natura, quod non sit incommunicabile, et distinctum determinatumque ad hic et nunc et sic habeat et materiam et quantitatem. Dicitur Secundo, quod licet ita sit in re, quia tamen intellectus
ea quae Simul sunt, natus est Separatim intelligere, et omnia accidentia, praeSupponunt Secundum naturam, sormam SSe in materia in genere causae formalis, licet in genere causae materialis et
dispositive de aliquibus sit e contrario, in ordine ad aliquem gradum
1 Haec est conclusio coli Principium individuationis non est materia, nec forma, nec quantitas, sed proprietas individualis, scilicet hecohellas. f. ajetanus, de te et Essentiam. S, qui Scoti opinionem refutat.
146쪽
Drmae ut ii secundo huius declarabitur) posset alicui videri quod prius intelligamus formam in materia esse, conStituique compOSitum, quam illi insint accidentia; et tunc in illo priori considerationis nostrae, intelligatur esse individuum, quantum ad principalem
individui conditionem, scilicet incommunicabilitatem, non autem quantum ad distinctionem et Signationem ad hic et nunc. Sed fortassis etiam hoc n0n est Verum, quia non potest intelligi larmam esse in materia, constituereque hoc Supp0Situm, nisi in materia, quantita praeintelligatur per quam emcitur haec et distincta ab alia moteriae parte. Non enim sit forma haec, nisi quia in hac materia recipitur materia autem non est haec, nisi e aliquo actu ipsam limitante et distinguente. Si ergo argumentum sumat, in aliquo instanti extra intellectum, sormam esse in materia, in quo non sit etiam quantitas assumptum illud salsum est. Si autem sit sermo de instanti priori secundum nostram considerationem salsum est
quod in illo priori, constitui intelligatur individuum, saltem quantum ad distinctionem numeralem ab alio individuo. Circa illam propositionem in littera S. Doet): quiddilas 9eneris vel speeiei, forman ineludit et materiam in communi clutii fretuo, quia videtur illi adversari quae statim diximus. Si enim materia communi datur, quomodo individuum, a materia tanquam ab incommunicabili, habet incommunicabilitatem Ad hujus evidentiam considerandum est quod materia dupliciter considerari potest. Uno modo, Secundum se absolute, hoc eSt Secundum suam entitatem qua distinguitur a sorma. Alio modo, Secundum quod ad formam, ex qua ejus nil sumitur, habitudinem habet. Primo modo, communis non est Sed una et indivisibilis, non quidem per m0dum puncti, sed per negationem omnis actus distinctivi, et est ultimum Subiectum in quod omnia materialia reSolvuntur et sic est incommunicabilis, communicatione qua Superius Suo inferiori communicatur. Secundo autem modo poteSDeSSe communiSSecundum rationem, secundum scilicet, quod cum habitudine ad formam in communi consideratam concipitur Particulari Vero,
Secundum quod ad particularem formam abitudinem habet, ita quod communitas rationis ejus, non convenit ei nisi ex forma ad quam habitudinem habet.
Dicitur ergo is aulaium, quod datur materia CommuniS, Secundum rationem, inquantum ad communem formam comparatur, puta ossis aut carnis, et tulis ponitur in definitione generis et specierum materialium tanquam pars SSentiae, licet Commentator 7, metaph, 0m. 21 et 34, videatur Velle quod non ponatur in desiniti0ne tanquam essentiae pars, Sed tanquam essentiam deserenS. Hoc autem non contrariatur ei quod diXimus, ipsam scilicet esse incommunicabilem, quia ibi loquebamur de materia secundum se et Secundum Suam entitatem considerata, quae rationem communiS
non habet, sed unius ut indivisibilis.
147쪽
Sed adhuc remanet lutii iam. Non enim major Videtur communita esse Secundum ea quae hic dicuntur in genere aut Specie, quam in materia. Nam n litus generis et disserentiae, secundum esse quod extra intellectum in uno habet individuo, incommunicabilis et indivisibilis est in intellectu autem est communis per disserentias aut sol males aut materiales contrahibiles et divisibiles. Ergo, si materia in intellectu Secundum rationem communis est divisibilis per quantitatem extra intellectum vero, indivisibilis est in uno singulari, indivisione superioris ad inseriora non minia communis est ad hanc et illam materiam, quam genu et Species ad sua inferiora. uo votio tuo primo, quod alia Si communitas rationi materiae, et alia communita rationi generis et speciei Rationi enim communi generis et specie reSpondet in re communi natura, non quidem quae in uno singulari communis Sit, Sed quae e Se nata est a principiis limitantibus, per intellectum egregari, et UniVersaliter concipi. Communi autem rationi et conceptui materiae, non respondet una communis natura materiae in pluribus materiis X istens, et ab illis per intellectum secundum se abstrahi bilis, sed materiae ab extrin Sec tantum convenit, ut univei Saliter concipiatur,e eo scilicet, quod in ordine ad communem sormam concipitur. Dicitur ecundo, quod materia non solum est indivisibilis secundum esse quod in uo habet individuo, quod etiam generibus
et Speciebus conVenit, Sed etiam Secundum Suam attaram et elatitatem indivisibilis est, et una numero, ut dicitur 1, phySi', 0n potestque in plura inferiora dividi. Quamvis enim in plures partes per quantitatem dividatur, ita tamen n0n est divisio superiori in inseriora, Sed cujusdam potius, totius quantitativi et extensi in suas parteS per quantitatem enim et divisionem habet et extensionem. unoto noxiiii. Nullo modo aliquid potest Sse auS Dei. Ergo Deus est Sua Ssentia. Probatur consequentia quia ubi reS non St Sila SSentia, ipsa essentia se habet ad rem aliquo m0d0
Adverte, quod essentia ubi a supposito distinguitur, reSpectu u habet rationem causae mi malis, a qua habet quod Sit tale; ut ab humanitate, Sortes habet quod sit homo. Verumtamen, quia n0n sic distinguitur a supposito, quas entitas omnino ab entitate supp0Sili distincta, sed quia suppositum, ipsam dicit et aliquid Supra eam addit, quae autem simpliciter causa est et absolute, omnino Suo causato distinguitur ideo non dixit ipsam simpliciter cauSume8Se, Sed quod se habet aliquo modo ad ipsum Sicut CaUS3. Ultimo ειυς iiii. In Deo nulla est potentialitas ergo Si SuaeSSentia. Probatur consequentia; quia quod non est Sua SSentia, Se habet ad eam secundum aliquid sui, sicut potentia ad actum. Sed idetur, quod magis e contrario sit, scilicet quod esSentia in tali supp0sil se habeat sicut materia, non sicut actuS; quia ea
148쪽
quae addit supp0Situm Supra SSentiam, ipSam essentiam limitant, et contrahunt ac determinant actu autem Si determinare, et materiae determinari. Dicitur, quod et materia per larinam, et sorma per materiam limitatur. Sunt enim sibi invicem cauSae ut dicitur , physie. Undelarinae est potentiam limitare et determinare, materiae autem Stileterminare et limitare actum Materia ergo Signata, quae St principium individuationis , et ipsa accidentia quae addit individuum supra SSentiam, cum e teneant X parte materiae, tanquam ipsam signantia, non limitant essentiam, per modum quo actu potentiam limitat et contrahit, sed modo quo materia, limitat contrahitque larviae amplitudinem. Ideo enim esSentia Si haec, quia in tali materia recipitur, propterea non equitur ipSam habere materiae et potentiae rationem, Sed actus et sormae.
QUOD IN DEO IDEM S ESSE ET ESSENTIA.
Εxcibus a Deo comp0Sitione Suppositi et naturae, consequenter excludit ab eodem S. Thoma S, compositionem X esse et essentia ostenditque: Iii QO E N ociis It exirifcoiicio, Q ESRoxatinio iacio QN Q. Pro cuju concluSionis declaratione Sciendum est, quod
esse et actualitas existendi nihil aliud est, quam illud quod per hoc verbum, e8t, Significatur cum dicimus: hoe est. Et in creaturis quidem, secundum S. Thomae doctrinam, a quidditate realiter distinguitur, propter qu0d de Adam Verum est dicere quod est homo, non autem verum S dicere quod sit. In Deo autem idem est actualitas existendi et Deitas et idem secundum rem significatur cum dicitur Deus Si Deus, et cum dicitur: DEUS EST. Quod autem ita sit, multis rationibus probat . Thomas, et PDimo, Supp0nitur qu0d Deu Sit per Se nece88e SSe. Tunc sic esse quod Si neceSSe, Si 0njungitur quidditati quae ab ipso sit distincta, aut illi quid ditati repugnat, sicut per Se XiStere repugnat albedini, aut ei c0nsonum est et amne, sicut albedini in subjecto esse. Primum dari non potest quia illi quid ditati n0n con venit, sicut neque albedini, per Se Xistere. Si Secundum datur, aut dependet ab Ssentia SSe aut utrumque ab eadem cauSa aut S sentia ab esse non prima duo, quia Si contra rationem necesse esse quod ab alio dependeat non etiam tertium quia tunc quidditas illa accidentaliter rei conveniret, quia quod sequitur SSe rei, Stilli accidentale, et Sic non esset sua quidditas. Ergo in Deo quid-
149쪽
DE DE Staii Licia ΛTE L GSi dieatur quod primitin est aliquo modo Verum, ne repugnat ei quod est neceSSe esse, quia esse illud dependet ab essentia non absolute, ut omnino non sit nisi illa esset, sed quantum ad conjungi ei. Ipsum enim esSe per se neceSSe St, Sed ipSum conjungi quidditati, non Si per Se ne eSSe.
Contra aut illud esse, potest intelligi sine illa quid ditate, tu non Si primum, ergo illa essentia ad ipsum esse accidentaliter se habet; sed id quod est necesse esse, Si illud SSe ergo equitur quod illa essentia etiam accidentaliter se habet ad id quod est neceSSe Sse ergo non erit ejus quiddita Sed aliqua ipso posterior. Si secundum, illud esse absolute dependet ab eo a quo dependet conjunctio Sua ad Ssentiam, et Sic idem quod prius. Idoerte circa illam propositionem quiddilati albedinis repu-9nat per e eaei8tere quod illa repugnantia non St logica, Scilicet, ex ipsis terminis resultans, sed est repugnantia in ordine ad agens naturale. Repugnat enim qui dilitati albedinis qu0d ab agente creato
per se existere habeat, et Sic naturaliter Subsistat, non repugnat autem sibi, quod a Deo creetur per se existens, ut tenet S. I h0maSin multis l0cis, praecipue, Quodlib. 8, . , . . Circa illam disjunctivam aut illud esse potest intelligi sine illuessentia, aut non potest intelligi sine illa Advertendum, quod n0naeeipitur ibi esse, intelligi sine essentia, quantum ad primam pe- rationem intellectus, sed quantum ad Secundam, et Si enSUS aut 0test intelligi, scilicet vere, quod n0n sit illi essentiae taleeSSe conjunctum aut non potest intelligi non esse illi conjunctum; h0rum quodcumque detur, non tollitur vis rationi ut est deductum. Circa hanc autem impugnationem dubitatur, quia Videtur assumi quod debet probari Assumitur enim, quod id quod Si neceSS eSSe, est illud esse. Hoc autem, qui dicit essentiam Dei, aut ipsius neceSSeesse, ab SSe ejus diStingui, illam propositionem negaret Sicut negat Dei essentiam SSe pSum SSe. Respondetur quod si ponatur aliquid quod sit per se neceSSeeSSe oportet quod illud sit suum esse ex nominis rati ine. Si
enim per Se neceSSe SSe quod a seipso de necessitate St, et a nullo aso si autem esse Suum ab ipso distingueretur, Oporteret
ut illud ab alio haberet, quia nihil sibi ipsi est cauSa essendi,
et Sic non ESSet per Se necesse esse. Unde quantuncunque aliquiS
dicat, quid ditatem Dei ab ipso esse distingui, si admittit Deum per
Se neceSSe SSe, nisi terminorum rationem ignoret, oportet Ut concedat pSum SSe Suum esse. Et ideo non assumitur quod debet probari, Sed ex ipsa nominis ratione, Stenditur SSe Verum. me uoclo PDoti Deu3 Si per Se nece88e 38e. Ergo Si Suum eSSe Patet OnSequentia quia quod non est Suum Sse, non Stper Se neceSSe SSe, cum unumquodque Sit per Suum esse. Si Deus eS Suum SSe, ergo et Sua quiddita eSt pSum esse; quia, ut OSten- Sum Si Deus Si Sua quiddita S. Ergo etc.
150쪽
Aduertendit n. quod et per illIm SSe dicitur re eSSe, et per suam formam, sed disserenter. Num per sormam dicitur res esse tanquam per principium et cauSam formalem ipsius actualitatis essendi, ubi esse a re di Stinguitur per ipSum autem esse dicitur esse tanquam per ultimam actualitatem Ssendi, quae nullum alium expectat actum et Sic intelligitur propoSitio S. Thomae: unumqu0dque δι per Suum 8Se. Tertio, voti. Supp0nitur: Si esse a quidditate in Deo distinguitur, quod ejus par eSSe non p0SSit, cum Deu Sit simplex. I unc arguitur Deu3 8 prima auSa, nullan habens auSam ergo in ipso essentia et 8Se sunt idem. Probatur conSequentia; quia omne quod non est de essentia rei, convenit ibi per aliquam causam ergo si SSe distingueretur ab essentia, conveniret sibi per aliquam causam. 0n autem per ipsam SSentiam, aut per
aliquid quod sit de essentio, quia cum Ssentia sit per illud esse, aliquid sibi ipsi causa essendi esset, quod est impossibile secundum
esse subStantiale quia prius, Secundum intellectum est causam esse, quam essectum. Ergo c0nVeniret Sibi per aliquam aliam causam. Ergo Deus erit cauSatuS, et Sic non erit prima cauSa. Circa illam propositionem prius est Secundum intelle tum, eausam SSe quam egestium Adsertendum, quod cauSa non Semperduratione suum essectum praecedit, Sed bene ordine naturae. Potest enim causa et essectUS, duratione simul esse, Si esseclus non producatur per m0tus, ut inserius ostendetur; sed tamen essectus secundum naturam, ii Sam cauSam SSe praeSupponit, loquendo de causa essectiva; et e conSequenti, Si intellectu concipiatur aliquid ab altero esse, prius c0ncipitur ipSam cauSam SSe quam essectum, tanquam esse essectUS praeSupponat SSe causae. Cum ergo hic dicitur, prius est Secundum intellectum causam SSe quam essectum,
non sic est intelligendum, quasi illa prioritas sit tantum ab intellectu concipiente, et nullum habeat in Se undamentum; sed quia ab intellectu est complementum illius prioritatis, undamentum tamen est ex parte rei, Si ibi Sit Vere cauSa et causatum. Donoto, voti. In Deo nulla est i olentia Sed est aetus purus. Ergo quidditas ejus ab esse non distinguitur. Probatur consequentia quia ubicumque distinguuntur, conparatur esse ad essentiam sicut actus ad potentiam: Omne enim cui actus ab eo distinctus conjungitur, se habet ad ipSum ut potentia ad actum, SSe autem
Adsertendum, qu0d Ssentia simpleX, et omni materia carenS, est proprium Suscepti Vum Sse, et licet in se et absolut0, actus quidam Sit, ad esse tamen a Se distinetum comparatur, Sicut 0-tentia ad actum, eo quod esse Sit actualitas omnis soritiae et naturae ut dicitur p. 1, . , a. 4. Nulla enim natura complete et ultimate est en actu, ni Si sub esse actualis Xistentiae Sit, quod autem actus suscipit potentiae rationem habet ad illum actum comparatum.