장음표시 사용
171쪽
D DE Sinpi iciT1TE 63 quia toc est quod negatur convenire rei per essentiam, eo quod esse ab inni Ssentia creata realiter distinguatur ergo iis quod eonvertitur cuin bono et dividitur in decem praedicamenta est ensparticipialiter Sumptum. Seeundo, ex eo quod inquit id quo res formaliter est bona, non esse ens; quod dictum de ente nominaliter Sumpto, utSum est,
quia esse actuali existentiae quo re eSi enS, et bona, est ensnominaliter.
Ad haec dieitur primo in communi, quod procedunt ex salso fundamento, scilicet quod ens cum nominaliter Sumitur, non dicat QSSe, Sed tantum cum Sumitur participialiter hoc enim salsissimum CSt, cum Utroque modo, ut Superius diximus, significet id quod liabet esse sed verum Si quod cum nominaliter Sumitur, importat esse Secundario, et tanquam id a quo imponitur nomen cum au tem participialiter accipitur, dicit esse, non tantum sicut id a quo nomen imponitur, sed etiam tanquam res principaliter significata. Constat enim in doctrina . Thomae id a quo nomen imponitur, et id cui impunitur, in aliquibus idem esse. x quo equitur quod nominaliter accipiendo ens, aliquid potest dici ens per participationem ratione significati Secundarii, et ejus a quo nomen imponitur licet ratione significati primarii, non sit en per participationem Sed per SSentiam. Attendendum autem, quod non est idem dicere en in actu, Secundum quod ens dividitur per ens in actu et en in potentia, et en participialiter Sumptum; quia ens actu quod dividit ens, primo et sol maliter Signincat essentiam. Sicut et en quod dividitur, sed significat illam ut est sub actuali existentia, per quod dissserta ente in potentia, quod significat essentiam absque SSe actuali. Et ideo en in actu, secundario Significat essentiam, en autem participialiter Sumptum, quod idem est quod existens, ut dictum est, significat primo et formaliter ipsum esse, Secundario autem ipsam SSentiam cui convenit esse suo modo. Unde licet velit S. Thomas quod bonum convertatur cum ente in actu, non tamen vult quod convertatur cum ente participialiter Sumpto, quantum ad significatum primum et sol male, et propterea, SSumptum in Obje- etionibus est sal Sum. Id priman ipsius probationem dicitur: quod illam rationem, ut adducitur, non ponit S. Thoma3 Sed bene in quaestionibus de
Nerit. q. 21 α 5 ad 6, ait et hoc modo essentis denominatur bona sicut et ens unde Sicut habet esse per participationem, ita et bona est per participationem scin hac autem ratione non dicitur QSSentia creata SSe en per participationem, ratione primi et M malis significati, sed rutione connotati sive ratione ejus a quo numen entis imponitur; quia enim essentia creata, habet esse distin-Ctum a se et participatum, ens nominaliter Sumptum, ratione ipsius
172쪽
esse dicitur de illa per participationem, et si sal sunt est quod in illa ratione accipiatur en participialiter non nominaliter. Id seeundam patet solutio ex ipsi S. Thomae verbis, ibidem sq. 1, a. . ad . Ubi inquit quod SSe non dicitur ens per aliquid esse aliud, sed quia per ipsum res esse dicitur Esse ergo non est ens sicut is quod habet esse, nominaliter etiam Sumendo en S, sed sicut id quo aliquid habet esse, ens enim nominaliter sumptuu primo quidem dicitur id quod habet esse, secundari Vero, etiana et id quo aliquid est ut patet de verit ead quaeSt. 1, a. 4 ad 4, et I p. q. 6, a. 3, ad , Aa iiDiom ergo Dari avoI . Dicitur primo, quod accipiturens secundum quod Significat SSe, non quidem tanquam principale significatum sed tanquam id a quo imponitur nomen, et tale Stetis nominaliter Sumptum.
Dieitur seeundo, quod ad intentionem . Thomae non requiritui quod ens alio modo significet esSe quam diximus. Cum enim ens significet id eui convenit esse, et praedicet essentiam cujuslibet rei in Deo autem ipsa essentia sit idem realiter quod esse nihil poterit SSe genu ejus, nisi importet ipsum esse absolute et illimitate aut primo, aut Secundario tale autem Si enS, etiam nominaliter sumptum importat enim SSe absolute secundario, et quid-ditatem principaliter et sic in Deo significat quid ditatem quae est
Dieitur tertio, quod non est salsum, imo Verum est quod ens quod significat esse, tanquam id a quo nomen imponitur, SSentialiter de rebus praedicetur quantum ad suum primum et formale significatum; sed bene salsum est quod ons participialiter sumptum quod principaliter esse significat, SSentialiter praedicetur, et quod nihil sit praeter ejus rationem. Sed remanent alio otiio. 'vim im St, quia Si bonum conVertitur cum ente nominaliter sumpto, et dividitur bonum in decem praedicamenta, ut est idem cum ente ut dicitur 1, p. q. , art. Nil ad 1, oportet ut bonum conVerlatur cum ente di Viso per clum et potentiam, quia illud est quod dividitur in decem praedicumenta, non autem Cum ento in actu tantum hujus autem oppositum est dictum. t SDooclei DP ad hoc, quod Sicut en commune actui et potentiae, dividitur in decem praedicamenta, ita et ens in actu unde non solum ens dividitur in potentiam et actum, sed et quodlibet genu entiS, . quia in quoli bet genere, aliquid est ut potentia, et aliquid ut actus unde ens in polentia dividitur in decem praedicamenta et similiter ens in actu Aliqua enim est potentia de genere Substantiae, et aliqua de genere qualitatis, et sic de aliis et similiter, aliquis actus est de genere substantiae, et aliquis de genere qualitatis, et sic de aliis. Patet hoc ex iis quae habentur a Commentat0re o. phy3ie. coni. l. Negaturi ergo Sta consequentia:
173쪽
DE I i i Dipi ici Tin L 167 bonum ut est idem cum ente dividitur ii decem praedicamenta; ergo conVertitur cum ente divi So per actum et potentiam, non autem cum ente in actu. Ratio est, quia non solum en commune dividitur in decem praedicamenta, sed etiam ens in actu et en inp0tentili. λQQuoclum otiiom est si bonum con Vertitur cum ente nominaliter Sumplo, conVersione essentiali de hac enim intelligit S. Thoma ista esse convertibilia, cum ponat ipsa esse idem rutiliter, et bonum addere supra ens tantum respectum rati0nis, equitur quod bonitas et essentia rei sint idem realiter sed inquit S. Thomas 1, p. q. 6, a. 3, ad , quod bonitas rei creatae non est ipsa ejus eSSentia ergo etc. Probatur consequentia quin e OpPOSito consequentis insertur oppositum antecedentis. Si enim bonitas quae est formale signis calum boni, non est idem cum SSentiu quae Stformale significatum entis, sequitur quod bonum addit aliquid reale ad enS, et Sic non convertuntur essentialiter. Ad hujus sidentiam considerandum est. Prim0, quod aliud est dicere ens absolute, et aliud dicere en in actu. En enim ab80lute Sumptum, Significat tantum essentiam tanquam id cui nomen imponitur esse Vero significat tanquam id a quo imponitur nomen Ens vero in actu iton Significat tantum essentiam, sed etiam pSum esse, unde entita in actu, quae Si formale significatum entis in actu, dicit essentiam primo, et Secundari connotateSSe, non tantum ut a quo nomen imponitur, Sed etiam ut actuali
Considerandum feeundo, quod cum bonum et en actu intesSentialiter convertibilia, oportet ut sicut en actu significat sor- maliter essentiam et esse, ita etiam bonum illa significet et similiter oportet quod b0nitas quae est sol male significatum boni, illa duo includat, sicut ab entitate in actu includuntur. Et sic bonitas
non dicit tantum essentiam rei, neque tantum SSe, Sed Ssentiam sub SSe.
Considerandum tertio, quod sicut en actu, significat essentiam tan illam undamentum essendi esse autem, tanquam actualitatem eSSendi, et tanquam complementum entitutis in actu ita bonum significat essentiam, tanquam bonitatem fundamentalem, SS Vero, tanquam bonitatem completivam et determinativam. AH otiioin ergo, dicitur primo, quod supponit duo salSa. Unum est, quod idem sit dicere ens absolute, et en in actu. Alterum, quod enti in actu, cum quo convertitur bonum, formale significatum Sit tantum essentia, cum tamen, ut dictum est, illud includat essentiam et SSe. Dicitur e thndo, quod consequentia est salsa, de omnimoda identitate loquendo Ad probationem negatur assumptum. Ad cujuSprobationem dicitur, quod essentia non est totale significatum entis in actu, Sed Ssentia cum esse et ideo non equitur quod bonum
174쪽
addat aliquid reale supra en actu, quantum ad ejus totale significatum, sed tantum quantum ad Signifieatum ejus partiale hoc
autem non est incon Venien S: Sic enim et ipsum ens actu addit supra essentiam, quia non Solum dicit essentiam, sed etiam esse non equitur etiam quod non conVertatur essentialiter cum ente
in actu, Sed quod non convertatur cum partiali ejus significato. Dicitur tertio, quod dictum S. Thomae, habet veritatem dupli citer. 1 De bonitate totus et eompleta talis enim cum includateSSentiam et esSe, non est idem omnino cum essentia rei licet sit aliquo m0do idem sicut plura includens, Stridem cum unoquoque illorum quae includit, addens tamen aliquid supra ipsum. 2'. De bonitate completiva et terminativa. Talis enim non est idem cum essentia, quia talis bonitas est esse in creaturis autem esse et essentia distinguuntur. Quod autem saepe dicit S. Thomas bonitatem rei esse a tum essendi intelligitur non de c0mpleta et totali bonitate, sed bonitate completiva et terminativa. Circa hoc dictum conditionale si iis sit de intelle tu eorum de uitu praedieatur advertendum, quod non ideo conditionaliter loquitur . homas quasi dubium apud ipsum sit, quod ens sit de intellectu sive de essentia eorum de quibus praedicatur tenet enim ipse in aliis locis, ut attulimus, ens essentia rerum Significare sed eo modo loquendi utitur, ad tollendam calumniam, qua aliquis negaret ens essentialiter praedicari, quasi diceret, cum ens sit universutissimum de omnibus praedicatum, nihil potest esse quod non accipiat in sua ratione ens, ni Si aliqui vellet negare, ensessentialiter de rebus praedicari, quod esset manifeste salsum. Sed tunc occurrit utilum. Si ens est de intellectu eorum de quibus praedicatur, ergo ens in rerum desinitionibus ponetur,
cum in desinitione cujuslibet rei ponatur quidquid est de intellectu ejus cujus tamen oppositum dicit Philosophus , metaph.,
u MDoriclesiiD, quod cum definitio detur ad distinguendum unum de altero, illud solum ponitur in rei definitione, per quod definitum, aliquam ab aliis habet distinctionem; hoc autem solum est genus et disserentia quae aliquid determinatum dicunt, non autem en in quo omnia conveniunt. Ideo propositionem Aristotelis glossa S Thomas: quod ens non ponitur in desinitione tanquam genus. Sed de hoc plenius scripsi in adnotationibus Secundi Posteriorum.
Quod autem assumitur, quoniam omne quod est de intellectu alicujus ponitur in ejus desinitione ; dicitur, quod est Verum dumtaxat de eo quod ponit aliquem determinatum ejus gradum quo ab aliis distinguitur; tule autem non est ens, ideo non oportet tin rerum definitione Onatur. I enet autem Scotus 1 Sent. ist. 3, . , quod en non prae-
175쪽
DE Ei lupi icia 1T 169dicatur de ultimis dissere liliis sonii aliter sed tantum identice sed hoc est in metaphysica disputandum.
Potamiam, quod Deus definiri non potest, cum omnis definitio ex genere et disterentiis constet, Deus autem non sit in genere. me oraclum, quod demonstratio non potest de ipso fieri nisi per essectum, quia principium, Sive medium demonstrationis est definitio rei de qua sit demonstratio cum ergo Dei nulla sit desinitio, sequitur ejus nullam demonStrationem SSe. Circa secundum Orollarium et ejus rationem aulatiniuP. Si namque idcirco non potest demonstratio SSe de Deo, quia ipsius non est definitio, sequitur quod de ente non poterit esse demonstratio, neque de substantia, neque de quocumque alio genere generaliS- Simo. Et conSequenter metaphysica quae tractat de ente et substantia et mathematica quae de quantitate tractat, non erunt Scientiae. Patet sequela, quia nullum istorum habet desinitionem ex genere et disserentia q0m Dositam, cum nullum genu Supra se habeant.
Ad hujus viventiam considerandum est quod duplieiter loqui
possumus de demonstratione a priori. Uno mouo, de ea cujus medium est vere et realiter causa inhaerentiae passionis ad subiectum de quo demonstratur. Alio modo, de ea cujus medium non est Vere et realiter causa pasSionis, sed est tantum medium Secundum rationem, in quantum dicit rationem quandam priorem ratione ejus quod accipitur ut passio, et est ratio ut talis passio insit Subiecto. Prima demonstratio requiritur, ut medium sit vera definitio constans ex genere et disserentia, quia passioni determinatae Vera cauSa, est quid ditas et essentiu rei sub genere, quae per Veram desinitionem Significatur; nam proprietates generis non subStantis alii generi, non Sunt a natura illius generis realiter cauSatae, cum generi non conveniat esse nisi secundum quod per disserentias imitatur ad speciem Secunda autem demonstratio, non requirit pro medio veram desinitionem, sed stillicit ut sit aliqua conceptio intellectus, prior ordine quodam essentiali ratione paSsionis et complete explicans naturam subjecti. Dieitur ergo primo quod de Deo nullo modo potest esse demonStratio primo modo accepta, cum in Deo nihil sit vere causatum et hoc convenienter probatum est per h0c, quod Deus desiniti0nem non habet. Dieitur secundo quod Utique neque entiS, neque generum generalissimorum est demonstratio isto modo, propter eandem rationem.
Dicitur tertio quod non sequitur metaphysicam et mathematicam non 8S Scientias, quia licet per primum genus demonstrationis, non possit aliquid de ente et generalissimis generibus demonstrari, potest tamen de ipsis aliquid demonstrari per secundum demon- Strationis genus. Nam licet ista non habeant definitionem habent
176쪽
tamen, ut inquit S. Th0ma Si, metaph, ecl. 3, quandam simplicem conceptionem intellectus, quae ratio dici potest. Dieitur quarto quod neque etiam Secundo modo potest SSede Deo demonstratio perfeci modo, aeque quoad OS, neqU Secundum Se quia n0 habere non poSSumia rationem aliquam intellectu quae persecte X plicet quid ditatem Dei; et Dei secundum Se Si una ratio Sola, eo quod omnia quae in ipso sunt, absolute dicta sint de ipsius ratione et sic non est ex parte rei distinguere rationem pertinentem ad Dei quid di talem, et rationem pertinentem ad passionem, ut una ratio demonstretur, et alia Sit medium demonstrationis. Et ideo inquit S. Th0mas quod de ipso non poteStesse demonstratio nisi per essectum. QUANTUM AD ERTILII, emo Q inI clutilum Posset enim aliquis dicerH, quod quam vi substantia quae St genus, non conVeniat De quantum ad id a quo imponitur nomen, quod est accidentibus SubStare, quantum tamen ad rem Significatam Deo convenit: est enim Deu en per e, quae St ratio SubStantiae. ItemPoricle autem, quod ens per se non est in desinitione
dicitur, per e, quia illud negationem dicit, scilicet, non esse in alio. Negatio autem non potest rationem generis habere, quia Sic genus non diceret quid est res, sed quid non est. Sed ratio Sub Stantiae est, quod Sit res eui convenit sye non in subiecto et cum nomen rei a quid ditate imponatur, sicut nomen entis ab esse in ratione substantiae intelligitur qu0d habeat quid ditatem cui con-Veniat esse non in alio, tanquam videlicet aliquid distinctum a quid ditate. Non ergo Substantia quae est genus, convenit Deo, Umejus ratio ibi non conveniat non enim Deus habet quid ditatem quae Sit alia ab SSe, negaturque quod Sse en per e, Sit ratio
Circa hoc quod inquit S. Thomas quoniam in desinitione Sub- Stantiae non est en per e sciendum, quod quidam homiStarum sic intelli: gunt haec verba quasi velit dicere quod ens non cadat in Onceptu SubStantiae, quae est genus. Sed ista interpretatio non vadit ad mentem . Thomae Non enim inquit absolute, qu0d en Snon ponatur in desinitione substantiae, sed quod hoc totum enSper e non ponitur in definitione substantiae, id est, non est Substantiae desinitio, quia a nulla parte illius rationis posset subStantia rationem generis habere; sed ejus desinitio, sive ratio, Secundum Aristotelem, est hoc quod dico res cui debetur esse non in alio Secundum quam potest sibi ratio generi convenire, cum exprimat aliquem specialem modum entis OSiti Vum.
177쪽
QUOD DEUS NON EST ESSE FORMALE OMNIUM.
PosT0LAM ostendit S. Thomas, in Deo non esse compositionena ex aliquibus, nunc Stendit non esse in ipso compositionem cum aliquo. Circa ioc autem duo sucit Pristio, ostendit ipsum non SSe omnium mi male SSe Seeundo, quod non est aliquorum forma cap. SHq. . Quantum ad primum ostendit, errasse illos qui posuerunt Deum
Circa hoc autem duo facit Primo enim, hunc errorem impugnat. Secundo, eorum undamenta ponit et ad ea respondet. QUANTUM AD PRIMUM APgui PDimo sic Esse mi male dividitur per Sse substantiae et esse accidentis divinum autem SSe, non est esse substantiae, Scilicet quae St genus; neque accidentiS, ut eX
praedicti patet. Ergo etc. AdDertendum hic, quod sicut en dividitur per substantiam et accidens, ita esse dividitur per esse Substantiale, quo Scilicet, reSabsolute dicitur existere in natura; et esse accidentale, quo Scilicet, res dicitur esse talis, puta alba, aut nigra sed sicut divisio entis in substantiam et accidens, p0test duplieiter accipi, Scilicet, ut Stili visio in genera tantum, et ut est dixisi in substantiam quae dicitur, et de genere Substantiae, et de ea Substantia quae On Stin enere, et in praedicamenta accidentium ita et duplieiter esse dividi potest per substantiale et accidentale. Sed cum ad SSe Substantiale perlineat et esse SubStantiae quae est extra genUS et SSe SubStantiae quae est in genere, si fiat divisio in esse substantiale in communi, et esse accidentale implicite sit etiam divisi in esse substantiae quae in genere, et SSe accidentale.
Quod ergo inquit S. Thomas, esse formale dividi per SSe
Substantiae, Scilicet quae est genus, Sic enim oportet intelligere, quia Sic tantum probatum Si SuperiUS, Deum non SSe SSO Ub- stantiae, dum probatum Si Deum in genere non SSe, et SSe accidentis intelligendum est non de prima et immediata divisione
esse, sed de secundaria et implicita in quantum esse Substantiale, comprehendit et esse quod est in genere, et esse quod St X tragenus. Si enim Deus esset mi male omnium esse oporteret quod
CSSUt et esse substantiae, quae S in genere; et esse accidentiS, et non tantum esse Substantiae quae non Si in genere. me tincto ovguit Sequeretur quod omnia essent unum Sim-
178쪽
pliciter lio est impossibile ergo etc. Probatur consequentia quia o innia haberent unum esse, cum enim re non diStinguantur in quantum habent esse, cum in hoc Omnia conVeniant, oportet si debeant secundum esse disserre, quod vel ipsum esse per disserentias specificetur vel quod in diVersis naturi recipiatur: non primum, quia enti, disserentia addi non potest, ut superiuS S Ostensum: e. 25.)nec secundum, si esse divinum Sit SSe Ormale Omnium, quia non est esSe receptum in natura, Sed St ipsa natura divina. Ergo omnia habebuit unum esse Simpliciter. Circa illam propositionem Res ad insistem non distinquuntur 1eeundum quod habent 88e conSiderandum, quod duplistem sensum habere potest. Primus est, ut ratio sormalis entis specificetur, et est sensus entia non distinguuntur in hoc, quod est habere esse, quia omnia in hoc quod est habere esse conveniunt. Ilius est, ut proprius modus distinctionis ejus quod habet esse Xcludatur, et est Sensus non distinguuntur Sedundum aliquem modum essendi, id est, non habent aliud et aliud esse. Sicut si dicamus quod animalia non distinguuntur, Secundum quod sunt animalia, potest esse sensus aut quod non distinguuntur in communi ratione animalis, aut quod non distinguuntur in disserentiis animalis, et si non sunt diversa animalia Primus senSUS in utraque erus St. et hunc intendit S. Thomas secundu Vero, Si salSIS. Tot fio μνguis. Deus non habet Iliquam causam ergo non est esse sormale omnium Patet antecedens, quia esse Dei est ipse Deus qui nullum habet causam cum nihil eo sit prius Consequentia Vero probatur: quia esse in quibusdam rebus habet causam, sive
aliquid quasi principium ipsarum; Scilicet, forma quae St principium essendi et ipSum genS. Advertendum, quod cum esse in rebus ab alio productis, dicitur habere aliquid quasi principium, n0n accipitur ij qua8i, Similitudinarie, sed ut est Veritatis XpreSSiVum, quom0d autem agenSet forma, sint diversimode causa essendi dictum est Superius..utavio rivguis. Tunc Deus non SSet aliqua re eXIstens
nisi in intellectu sed hujus oppositum Superius est ostensum se. 1M:
ergo etc. Probatur conSequentia; quia commune nullis non est praeter multa, nisi Secunuum rationem, ut patet de animali. Si enim animal commune esset aliquid, essent in Platone plura animalia homo enim essentialiter est animal et Plato et sic in Platone esset animal commune, et animal quod est homo, et animal quod est Plato. Si ergo Deus sit esse commune sol male omnium, Deus in solo intellectu erit. Considerandum hoc loco, quod aliud est dicere quou est eommune multis Sive universale, non est ens nisi intellectu et aliud dicere uni Versale non est aliquid praeter multa, nisi in intellectu. Primum enim est salsum, et secundum est Verum. Ipsum enim uni VerSale, non est ens rationis, si materialiter et quantum ind
179쪽
DE OL, Sini'LiciT LT 175 rem denominatani sumatur Sed est ens reale in rebus existens animal enim ens reale est, in particularibus animalibus exi Stens. Sed verum est quod ipsa abstractio et universalitas sibi non convenit nisi in intellectu non invenitur enim animal commune particularibus animalibus separatum, in rerum natura; sed bene per intellectum considerari potest, per abstractionem ab omnibus particularibus Per hunc ergo modum intelligitur consequens a S. Thoma induelum Deus non erit aliqua res eaeiSten8, nisi quaesit in intelle tu tantum id est Deus non erit aliquid per se existens extra intellectum, ab omnibus aliis rebus distinctum et separatum, sed erit tantum cogitatione et intellectu, Separatu a rebus. Qui aio Pguit Deu esset terminus generationis hoc autem est salsum cum sit aeternus ergo te. Probatur consequentia quia generatio per Se S Via in esse, et cor iuptio in in non esse forma enim non est terminus generationis, nec privatio corruptionis, nisi quia privatio facit non esse, et sorma esse. Unde si sorma non saceret Sse, non diceretur generari quod talem sormam acciperet. Pio notitia eorum quae hic dicuntur, eonSiderandum St, quod et compo3itum, et forma et Sse, Sunt termini generationis; sed di-Vei Simode compositum enim est terminus tanquam id quod generatur primo et per Se forma tanquam complementum SSentiae ejus quod generatur; 88 Vero tanquam ultima actualita ejus. Quia ergo esse Si formalis terminus generationis, non tanquam complementiam SSentiae, alio actu actuatum, Sed tanquam ultima actualitas ejus quod sit ulterius non actuabilis; ideo generati dicitur Via ad Sse, Via enim respicit ultimum terminum per e, et ab eo determinationem capit. Sed circa hanc rationem, Quo oecurrunt utito. 'vim in est, quin non videtur inconveniens quod esse divinum Sit terminus generationis Christus enim Vere genitu eSt, et Veresilius , et sua generatio ad nullum aliud esse terminatur quam adesse divinum cum in ipso sit tantum unum SSe SubStIntiale, Se cundum doctrinam S. Thomae. Ergo esse divinum S terminus generationiS. Hoc aracliam eSt, quia non videtur valere ista conSequentia Deus CSt eternus ergo non est terminus generationis Filius enim indi Vini genitus est, et per consequens illius generationiS,AESSe divinum est terminus; et tamen Filius est aeternuS.
Ad horum evidentiam considerandum est, quod hic loquitur . Thomas de generatione quae est mutatio de non SSerad SSO, non autem de ea quae est simple productio. Sequitur enim, Si eSSe divinum Sit omnium esse formale, quod sit terminus tali generationis, cum multa creata ea generatione producantur. Similiter loquitur de termino generationi per eum noviter producto, quom0d phil0S0phi de generation Subsistentium sunt locuti dicentes ea generari quae de non esse
180쪽
l74 LIBER PRIMUS producuntur in SSe, et quorum SSe priu non erat, multaque Sse
hujusmodi genita in natura, apud pSOS OnStat. A PDimiam ergo, conceditur quidem, quod esse divinum est terminus temporalis generationi Christi, per talem generationem humanae naturae communicatus; non tamen est termitius ejus tanquam per ipSam de n0V productus, Secundum quem sensum determino generationis loquitur . Thomas. Per hoc etiam patet responsio nil Quoclum. Valet enim est genitus tanquam de novo, et de non SSe ad esse productus
ergo non est aeternuS et e contra, eS aeternus ergo non est noviter
generatus Filius autem in divinis non est secundum divinitatem noviter genitus, et per mutationem de non esse ad esse; sed aeternaliter per generationem, quae eS Simplex productio est a Patre productus ideo simul est et genitus, et aeternus. Non est ergo instantia ad propositum, quia loquitur hic S. Thomas de generatione quae est mutatio de non Sse ad 8Se, et per quam aliquid de novo producitur, de qua philosophi loquuntur. Filius autem Dei non est, secundum divinitatem, illo modo genituS. Qxio ovgisti. Tunc esse cujuslibet rei erit ab aeterno, cum esse divinum Sit aeternum ergo non erit generatio Vel corruptio. Probatur ultima consequentia quia si sit generatio, oportet quod illud esse aeternum praeesistens, de novo acquiratur aut priuSexistenti, ait nullo modo prius existenti. - pri num ergo reSquae generatur non accipit novum esSe, Sed novum modum essendi cum priu esset, et Sit unum esse omnium, Secundum illam positionem ergo non generatur sed alteratur. - Seeundum ergo fiet
ex nihilo, quod generati0ni repugnat. Circa illud quod inquit S. Thomas quod aest ere o Dum modum 88endi non autem novum esse, non fusti generationem aulai- infuP. Sequitur enim quod Christus non sit temporaliter genitus, et per consequens non it silius Beatae Virginis cujus oppositum catholici tenent. Per incarnationem enim, suppositum divinum non accipit OVum SSe, Sed novum modum Ssendi, Sive novam habitudinem ad humanam naturam cum Sit in ChriSto tantum unumeSSe SubStantiale. Si ergo accipere novum modum essendi non lacit generationem, Sequitur Christum non esse genitum. Si dieatur, quod licet non accipiat novum Sse, Sed OVum modum eSSendi, accipit tamen novam naturam, quia incipit esse
Supp0Si tum humanae naturae, et propter hoc dicitur genitus hoc non Valet, quia, ut inquit S. Thomas in praecedenti ratione, dato uod aliquid accipiat seu mam, si illa larma non faciat SSe, non licitur illud generari. Dicit a P, quod cum nondum sit acta mentio de rinitate divi narum personarum, loquitur hic S. Thomas de generatione Secundum quod a philosophis aceipitur apud ipsos autem dicitur aliquid Simpliciter generari, cum cincipit in aliqua natura subsistere, 0C