장음표시 사용
181쪽
DE DE Sini'Licii ATL 175sutein in laturalibus est cuin re sina pliciter incipit esse, o Vumque esse aecipit. Ideo illud tantu in dicunt si inpliciter generari quod no-Vti In SSe accit it, non autem quod capit novum essendi modum. Secundum eos ergo, illa propOSitio est Vera, quia generationem Solam rerum naturalium considet abant. Et si ponatur quod divinum
esse, omnium Si SSe Ormale, Sequetur nullam esse naturalem generationem.
Apud Theologos vero, aliquid incipit esse suppositum alicujusti uturae, et tamen non incipit simpliciter esse: sicut suppositum divinum incipit esse suppositum naturae humanae, in eaque SubSi- Stere, et tu mei non incipit Simpliciter esse, curn aeternum habeat esse. Quia ergo Christus incipit ii humana natura subsistere, dicitur a Theologis vere genitus SSe, licet non acceperit novum SSe, Sed tantum novum quandam habitudinem ad humanam naturam incipientem per SSe divinum existere suo modo. Unde illa propositio S. I homa, de mente philosophorum assumpta, non est Vera nisi
aliquid accillia novum moduli essendi, sive novam habitudinem, per hoc quod incipit esse suppositum alicujus naturae, cujus priuS non erat Suppositum. Quod sane apud philosophos, inseriora haec considerantes impossibile Sset, apud heologos vero, in Christo verum est. Tunc enim et illud vere dicitur genitum, quamvis
novum SSe non capiat, Sed tamen novum modum Ssendi.
Quod autem dixit S. I humus quoniam, si forma non aetatesse aecipien formam non dieitur generari similiter intelligendum est Secundum Theologos, nisi accipiens talem formam, incipiat esse suppositum in illa urina subsistens; quia si incipiat esse suppositum illius naturae, dicetur generuri, licet per talem naturam simpliciter esse non habeat. Apud philosophos vero, Simpliciter Stvera,' quia nihil incipit in rebus naturalibus, in aliqua natura sub-
Sistere, nisi novum esse per illam naturam habeat Coon 'inniti coxa IuMio. Primo auctoritate Scripturae, dum ponit Deum Super omnia eleuatum ut Isaia VI. 1. Et super omnia esse ut Om. IX. 5.). Nam si esset esse omnium, tunc non SSet Super omnia, sed aliquid omnium. Confirmatur se undo. Quia rediret idolatrarum err0r, nomen
Dei lignis et lapidibus imponuntium qui repelluntur Sap. XIV. 1).
Posset enim, Sicut vere dicitur: lapis est ens, ita vere dici lapis
est De S.ConSiderandum est, quod sicut en vere dicitur quod habeteSSe, tanquam sormalem sui actu'litatem, ita vere dicitur Deus, quantum ad modum significandi, quod habet Deitatem ut formam cum ergo esse divinum idem sit quod deitas, si illud sit formaliter actualitas lapidis, vere dicetur lapis habere deitatem ut 0rmam et
182쪽
'Dimiam St, quia DionySius . cap. Coel. Iter, ait quod se omnium δι Supersubstantialis Diuinitas s. Sed diei duo S. Thomas. Priino, quod ex istis haberi non potest quod Deitas sit sol male esse omnium imo potius habetur oppositum, cum dicat divinitatem esse Super omnia, quod etiam ostenditur ex iis quae habentur P, eap. diυ nom. - Di ι Se unus, quod intelligitur sic quod Divinitas est esse omnium quia a Deo in omnibus quaedam divini esse similitudo reperitur. Pro notitia hujus solutionis considerandum, quod cum esse uniuscujusque rei, ut inquit S. Thoma S, 1, p. q. 105 a. 5 Sit
maxime intimum rei, o Iuod Sit Omnium, quae in re Sunt actualitas oportet ut ad rei naturam pertineat tanquam totius naturae, et omnium ejus partium actualitas. Et Sic non potest esse aliquid omnino naturam HUS, CUJUS St, XcedenS. ESSe enim humanum ad naturam hominis, et esse equi ad naturam equi est limitatum; unde si esse divinum uniuscujuSque rei naturam omnino XCedat, USque natura Super omnium naturas sit collocata, ut Dionysius vobiit, sequitur ut SSe sol male rerum non it. me Moclom est, quod praedicti Xistimaverunt, divinum esse
cui nulla sit additio, non esse aliquid proprium sed esSe commune Omnium, eo quod id quod est commune, per additionem specificetur vel individuetUr. Sed, inquit S. I homas, quod esse divinum est absque additione,
non solum cogitatione, Sed etiam in rerum natura et non solum
additione caret sed etiam receptibilitate additionis id autem quod
est commune Sive universale, sine additione SSe non potest, Sed
sine additione consideratur, non tamen sine receptibilitate additionis, ut patet etiam de animali. Num si sibi nulla disserentia addi posset, genus On Sset unde ratio magis deducere videtur ad oppositum, ut etiam apparet e libro de Causis, Commentatoris prop. 9.cire. n.)4 De diserimine inter es8 commune, uniuersale indelei minutum, et Esse dii inum, unioerSalis, perfectioni cauSa. Adverte, quod Esse divinum non potest habere rationem 38ρ communi8, communitate unisersalis praedi abilis Seu bene est esse commune communitate formae exemplaris, quia omne 88e Si quaedam ipsius similitudo. Adverte etiam, duplistem disserentium poni hoc loco, inter e83 commune et Ise disinum licet enim conveniant in hoc quod est nihil habere additum, divino enim esse nihil additum St, cum omnia in Deo sint ipsum esse similiter esse commune, nihil ut sic habet per quod limitetur disserunt tamen: primo, quia SSedivinum existit in rerum natura ab omni alia re Separatum, BbSque additione aliquari esse autem universale, sicut nec alia univerSalia,eXiStere n0n potest absque additione illum limitante et contrahente.
183쪽
DE DE Si3ipLiciT1TE 77Secundo, quia esse divinum non solun additionem non habet, sed etiam additionem recipere non potest, eo quod in alio recipi non possit; SSe autem commune additionem recipere poteSt, non luidem essentialis disserentiae, ut Superius S OstenSUm, Sed materialiS, limitatur enim per natura in quibu recipitur. Advertendum etiam, quod non solum divinum Esse additionem non recipit alicujus contrahentis, et particulari Zantis, sed nec etiam alicujus ab ipso distincti SuperVenientis. SSe autem Sub- Stantiale omnium aliarum rerum, recipit additionem Supervenientis accidentis, quia nulla creata SubStantia St, quae Sit Omnino accidentibus, et esse accidentalibus expoliata propter hoc bene dicitur
hic, quod esse divinum ab omnibus aliis distinguitur quia nihil ei addi potest
Teutium est, quia Deus est infinitae simplicitatis ex hoc enim existimaverunt id quod in ultimo resolutionis invenitur Deum eSSe, quaSi Simplicissimum. Sed inquit S. Thomas, quod non attenderunt simplicissimum in ObiS, non tam rem complet9m, quam rei aliquid esse Deo autem simplicitas attribuitur sicut rei alicui subsistenti. Adυerte, quod responsio stat in hoc quod simplicissimum in nobis ad quod sit resolutio, non oportet esse Deum, qui illud simplicissimum quod in nobis est, non est tam re completa quum aliquid rei Deus autem res simplicissima est, et non Si aliquid rei.
Dupliciter autem posSuinus interpretari haec Verba: implicis-Simum in nobis non tam est res completa quam aliquid rei. Primo, ut unum excludatur et aliud ponatur, ut Sit enSus non est re completa, Sed aliquid rei, sicut si diceremus, Sortes non St tam albus quam pallidus, idest, non est albus Sed potius
Secund0, Ut utrumque ponatur, scilicet, et quod Si res completa, et est aliquid rei sed tunc accipiendum S completum, non Simpliciter, Sed in genere. sse enim actuale rei est completum in genere actuum, quia Si ultima actualitas per alium actum non actuabiliS; non est tamen res persecte subsistens, sed aliquid rei, quo ipsa Subsistit. Utraque ergo interpretati Vera SSe poteSt, Sed prima magis videtur intendi quia videlicet esse, non Si re Simpliciter persecta, iuxta primam interpretationem, Si autem persecta in genere actuum iuXtu Secundam. Junx'tum, Si modus loquendi dicimus enim Deum in omni
Sed inquit S. I homas, quod Deus non Si in rebit quasi aliquid rei, Sed sicut rei causa, quae nullo modo essectui deeSt et quod non similiter dicimus esse larinam in corpore, et nutum
184쪽
Notandum, quod non dicit S. Thomas, non similiter esse sormam in corpore et nautam in navi, quasi velit Deum esse in rebus tantummodo Sicut nauta est in navi hoc enim repugnat ei quod dixit Deum esse tu rebus Sicut causam quae nullo modo, Suo ellectui deest quia scilicet, semper quamdiu re QSt, eam OnSer- Vat. Nauta enim non est causa navis, et etiam aliquando illi deeSt. Sed ut ostenderet multos esse modos essendi in aliquo et ideo non valere Deus est in omnibus rebus, ergo, Si formale SS Omnium rerum Sicut non valet nauta est in navi, ergo est sorma navis. l).
QUOD DEUS NON SIT FORMA ALICUJUS CORPORIS.
SiCUT Stensum est, quod Deus non est esse formale omnium, ita ostenditur in hoc capitulo, quod nullius rei sit forma. PDotioso PDimo. Esse divinum non potest esse alicujus alterius quid ditatis a se distinctae actus Deus autem est ipsum esse divinum ergo te. Circa hanc propositionem Esse diuinum non potest esse alicujus alterius quiduitatis actus: otii iniuD. In Christo enim humana natura per esse di Vinum existit. Ergo esse divinum est actus ejus quia nihil est aliud actualitatem essendi, SSe alicuju actum,
i Ouae de nantinoda divini Esse simplicitate, metaphysice disseruit Ferrariensis noster super hoc Angelici Magistri caput, de esse formale omnium, et praecedentia, a capite praeSertim, a. fundamentalia Thomisticae sapientiae principia evolvunt. Haec principia siquidem, potissime sunt distinctio realis potentiam inter et actum, atque interesse actualis existentiae et essentiam in creatis; per quae manifesta fit absoluta puritas et excellentia entis increati super creatum; et ab his omnis rectae ratiocinationis disciplina auibus tandem veluti corollaria sequitur thesis haec, de discrimine maximoentis universalis et primi, quatenus est ipsa essendi plenitudo et persectio, additionis etiam cogitabilis incapax, ab esse omnium et indeterminato, minimae comprehensionis et persectionis, cui additio fieri debet per genera et species ut sit hoc vel illud. Quorum principiorum neglectus, in recentiorem philosophiam sermam illam Pantheismi ideatis invexit, quae ponit ens initiale, a mente, primo intuitum esse ipsum divinum esse, quod necessitate logica secum seri hujus identitatem cum actu initiali et formali Omnium entium, qui se determinat et finit per genera et species quae est Pantheismi realis nota in Vaticana Synodo sub anathemate damnata hoc canone: Si quis dixerit Deum esse en universile, seu inde nitum, quod se se delerminando, constitua rerum niversilalem in genera, species et individua distinctam anathema Sil. Sess. III, cap. I, can. 4. In homistic igitur doctrina, declarata et confirmata habetur haec revelata et definita veritas.
185쪽
DE Ei lupi iciT TE 179quam illud per talem actualitatem existere. Ergo esse divinum Stactus alicujus naturae, et quid ditati a se distinctae. Di ii 1P, admittendo assumptum, quod esse divinum non Stactu humanae naturae, non enim unitur sibi sol maliter ut actus potentiae neque dicitur existere per esse divinum, quasi sibi primo
con Veniat Xistere, Xistere enim non OnVenit per Se prim naturae, Sed Supp0Sito, Sed quia realiter unitur supposito existenti maliter per esse divinum. Unde negatur conSequentia. Ad probationem dicitiιr, quod assumptum S Verum, Si per talem actualitatem illud primo et per se existat. Non autem Si existat tanquam ad unitatem suppositi tractum. Di Hur utierius, pro intellectu propositionis . Thomae, qu0dquid ditatem non accipit pro nutura, ut a supposito distinguitur, Sed indisserenter pro omni entitate Sensus enim est, quod divinum SSenon potest SSe formalis actus alicujus entitatis a se realiter distinctae. Dieitur tertio, quod secundum HerVeum, et alio tenente eSSed mente S. I homae, quod non sit in Christo tantum unum SSe, nisi loquendo de esse suppositati et personali, assumptum Si salsum non enim in Christo humana natura existit per esse diVinum,
Sed per SSe proprium. PDoti m Quoclo. Forma corporis non est esse, Sed essendi principium Deus autem est SSe ergo te. 'Poti. QDiio. Quaelibet pars comparatur ad totum compositum sicut potentia ad actum in Deo autem nulla est potentialitas ergo etc.
Adserte, quod licet forma in ordine ad materiam sit actus, quia tamen totum habet rationem sormae in comparatione ad partes ut enim dicitur in P. hyste et . metaph. parte Sunt materia totius); ideo et ipsa etiam sorma in comparatione ad totum habet modum potentiae. Propterea bene hic dicitur, quod par comparatur ad totum Sicut potentia ad aetum. PDoti. ianvio. Deus Si en nobilissimum, quasi prima essendi causa. Ergo etc. Probatur consequentia quia quod per Se habet esse est nobilius eo quod habet esse in alio omni autem sui in corporis habet Sse in alio ergo, etc. DP . uioso. Tunc compositum ex Deo et corpore, SSetino Ven SeipSum, cum Deus Sit primum movens: Sed moven Sei- pSum poteSt moveri et non moveri, tale autem, indeficientiam motu a Seipso non habet ergo oportet Supra ipsum esSe aliud primum m0Vel S, quod largiatur perpetuitatem motus et sic esSet
aliquod movens priu Deo. Addit autem S. I homas, quad processus hujus rationis utiliSest ponentibus aeternitatem mutus Sed etiam hoc non OSito, eadem couclusio haberi potest etiam e regularitate motus coeli. Motus enim uni sormitus requirit ut sit aliquod movens omnino im-
186쪽
mobile, quod non Sit par moVenti ScipSum cum OVen SeipSum, sicut in seipso laabet moveri et non moveri, ita habeat moveri velocius et tardius. Contivmnitio quoque auctoritate Salm EDNata est nisicentia tua super coelos Deus VIII. P). Et Iob: Meelsior coelo est, et quid facies Longior terra mensura ejus et latior mari XI. 8, d. Item gentilium error idolatrarum excluditur, ponentium Deum animam esse coeli, aut etiam totius mundi et propter hoc, partibus mundi deberi divinus cultus, tanquam in Seipsi Deum ut sormam habentibus. De quo errore mentionem lacit Verr0eS, 12, metaphy.
coni. 1 inquiens quod hic locus sui lapSus sapientum gentis Zabiorum; et augustinus libro , de cisi Dei e 31, et libro . . .
QUOD DEUS ST UNIVERSALITER PERFECTUS
PosTud M determinavit S. Thomas de simpli citate divinu, ex qua haberi potest quid sit Deus, Secundum quod a nobi cogi OSci 0-test, nunc incipit de perfectione disin determinare, per qu0d ostenditur quali Sit. Circa hoc autem duo facit. Primo de persectione absolute determinat. Seeundo, de persectionibus particularibus eap. 3.)Circa primum, tria lacit. Primo, de divina persectione determinat. Seeundo, de Similitudine creaturae ad Deum, quae ex tali persectione resulta se . seq. Tertio de vocibus quibus diversae persectiones divinae significantur cap. Q. Circa primum, duo lacit Primo probat Deum esse universaliter persectum. Seeundo, excludit dubium quoddam. ira
QUANTUM AD PRIMUM, proponit CONCLLSIONEM, dicenS, quod licet ea quae sunt et ii unt, Sint perfectiora quam ea quae Sunt tantum, Deo tamen, Mi QSfiPm m QNSQ, QS MoiveoNOIlio eo Deoiectum. IdeSt, Sibi non deest alicujus generi nobilita S. Ad evidentiam eorum quae hic dicuntur, autequam probetur concluSio, eonSiderandum est primo quod esse Secundum communem rationem suam, diverso gradus et persectiones SSendi continet sub se, sicut albedo diversos gradus albedinis, qui gradus Se Se ordine quodam concomitantur, ita quod Secundus non poteSteSSe Sine primo, nec tertius Sine secundo et primo, et sic de aliis ista tamen continentia est continentia formae et actuS, non Utem potentiae cum esse omnium actuum sit actualitas. alia autem quae ut communes quaedam larinae et actus conSiderantur, Si per
187쪽
DE DEI PERPEcTi 3 181 Se QSSent, Omnem Suum gradum, Omnemque persectionem haberent,
si autem in aliquo alio recipiantur, secundum conditionem recipientis accipiunt limitationem, et omnem Suam persectionem gradualem non habent in uno Sicut albedo, si ab omni subiecto esset Separata, omnem albedinis persectionem haberet, ut in prima ratione tradit S. homas et ut ibi declarabitur immediate in subiecto autem recepta, persectior est et impersectior secundum subiecti dispositionem, quod tamen habet posteriorem albedinis gradum, habet et
Considerandum sequndo, e doctrina . homae 1, p. q. 4 u. 2 ad 3, et de verit. q. 20, a. 2 ad 3. quod esse et Vivere dupliciter considerari possunt. Uno modo, ut vivere includit esse et aliquid ad ipsum addit Ilio modo, ut secundum rationem distinguuntur, per praecisionem unius ab alio, accipiendo scilicet, esse per Se et Vi Vere per Se praeciSe Scilicet, quantum ad illud quod ad dit ad esse sicut sensitivum et intellectivum possunt considerari, in quantum intellectivum includit sensitivum, et addit super illum intelloctualitem potest etiam considerari Sensitivum per e, et intellectivum praecise quantum ad intellectualitem quam addit super Sensitivum. Si primo modo accipiantur, Vivere est persectiu quam esse, Sed hoc non convenit sibi ut utrumque in abstracto significatur sed tantum ut significantur in concreto quia ut in abstracto ignificatur esse non potest accipi ut contentum, et limitatum, et exceS- Sum a gradu Vitae, cum Significetur ut sorma et actualitas omnem persectionem essendi continens sicut albedo in abstracto significata, accipitur ut illimitata et continens omnem persectionem albedinis, et sicut persectior seipsa ut est in aliquo subiecto limitata in c0ncreto autem, ut significatur esse hoc nomine ens, et vivere hoc nomine Vivens esse continetur in ipso Vivere, quia tunc esse non accipitur ut quoddam illimitatum et continens omnem persectionem SSendi, sed ut dicens infimum essendi gradum, qui continetur in vita Sicut impersectum continetur in persecto. Si autem Secundo iodo accipiantur, Sic Sse Si persectius quam vivere, quia esse includit Omnem persectionem essendi et per consequens gradum vitae ViVere autem, dicit praecise ipsum gradum essendi qui est Vivere, et hoc modo significantur in abstracto. Sic ergo, Vivens persectius est quam ens tantum, quia ViVenS continet in se gradum essendi qui est Vivere, et gradum simpliciter essendi; en autem continet ipsum tanquam infimum essendi gradum qui est esse sed ipsum Esse ab omni recipiente separatum et subsistens, non limitatur ad aliquem gradum essendi, Sed omnem essendi persectionem in se habet. Propter hoc bene inquit S. Thomas de mente Dionysii I. cap. de diu nom. quod ea quae Sunt et Vivunt, Sunt persectiora iis quae sunt tantum, idest quae habent tantum hunc essendi gradum qui est existere: ipsum autem enS,
188쪽
qui est Deus, est en uni Vei Saliter persectum, id est omnem essendi persectionem habet. Hanc conclusionem Potin volano S. Thomas, Sic Deus Stipsun e38 Subsi8ten8. Ergo nobilitutem et persectionem uniuscuju-que rei in se habet. Antecedens probatum est supra Consequentia Vero lii Obatur, supponendo quod nobilita uniuscujusque rei est sibi secundum esse non enim nobilitas esset ulla homini per suam Sapientiam, nisi per ipsam Sapien esset, et Sic de aliis. Ex quo sequitur, quod secundum modum quo re habet esse, accipitur suae nobilitatis modus ex eo enim quod esse rei ad majorem nobilitatis gradum aut minorem contrahitur, dicitur res magis aut minus nobilis. - unc Sic arguitur Secundum modum quo reS habet esse, habet et nobilitatem ergo quod habet totam essendi virtutem, omnem habet nobilitatem; sed esse subsistens habet totam essendi virtutem et potestatem ergo habet omnem nobilitatem
Probatur minor, exemplo albedinis Licet enim habent albedinem, aliquis gradus albedini deesse p0ssit, propter desectum recipienti S, qui non recipit fortasse totum posse albedinis; si tamen albedo esset ab omni subrecto Separata, nihil ei de virtute albedinis deesse posset. Similiter ergo erit de SSe ab omni recipiente separato, quod nihil ei de persectione, et virtute essendi potest deeSse.
Ex hac ratione, quandam accipit conetu8ionis eonfirmationenia Secundum modum quo aliquid habet esse, deficit a non 8Se. Ergo quod omne esse babet, ab eo Omne non esse absistit. Ergo ab eo omnis desectus est remotus. Ergo est universaliter perfectus. Ergo Deus qui omne esse habet est universaliter persectus. POSbemo, remoVet . MDiom. - Nam illa quae tantum Sunt,
Sunt impersecta ergo esse est imperfectum. Si ergo Deus est ipsum eSSe, Sequitur quod Si quid impersectum. Me voocletoo, quod talia sunt impersecta, n0n pr0pterim persectionem esse abSolute, idest quia habeant ipsum esse absolutum et illimitatum, ut supponit dubium sed quia participant SSe Secundum gradum imperfectissimum qui est existere
Circa istam propositionem Nobilitas uniuscujusque rei est ibi
Seeundum Suum Sse considerandum St, quod non est mons
S. Thomae, ipsum imperfectum essendi gradum, qui est XiStere tantum, aut etiam esse uniuscujusque formae veluti praecisum asorma esse rei nobilitatem; sed mens ejus est cum perfectio uniuscujusque rei et nobilitas sit a sorma, quia sormae Si persicere, non est nobilitas et persectio a forma, ut separata intelligitura re Secundum SSe, Sed ut rei unitur Secundum esse Suum. Non
enim aliquid proprie est alicujus forma et persectio, niSi in quantum Sibi dat esse: nam sapientia non esset hominis forma, nisi sibi
Supientem Sse daret, eo modo quo formae convenit dare SSe Nobilita ergo uniuscujusque rei est sibi Secundum Suum SSe id
189쪽
DE DE PERPECTioAE 85 est, secundum formam ut Sibi unitam Secundum esse, et facientem
Circa exemplum de albedine notandum est, quod dioli enι perfectionem in albedine p0SSuiam considerare uuam Scilicet, QSSentialem et specificum, quae per desinitionem Significatur alterum vero gradualem, Secundum di Vel Sa SSe quae natu Sunt albedini convenire, Secundum quod a Subiecto divei Simode participatur, aut etiam ii subjecto separata est. Si de prima persectione loquamur, non est albedo separatu persectior albedine existente in subiecto, neque in uno subjecto persectior Si quam in alio, cum essentia rei in indivisibili consistat. Si autem de Secunda Sit sermo, sic potest albedo separata esse persectior quam in Subiecto, et in uno subiecto quum
in alio separata enim, nihil sibi de virtute albedinis, id est, de persectione et esse albedinis deesse poteSt, quia ad nullum detem minata est gradum, et in uno Subiecto poteSi persectiorem gradum habere quam in alio. Quod autem inquit S. Thomas eae defeetu recipientis accidere, ut sibi aliquid de Mirtute albedinis desit, qui fortasse non recipit eam seeundum tolum posse albedinis ideo dubitatiue posuit, quia non resert ad propositum, utrum aliquod subjectum recipere possit albedinem, Secundum totum OSSe albedinis, aut non possit; quomodocumque enim sit albedini Separatae, nihil de virtute albedinis deesse potest, quia non limitatur alicui autem albo aliquid deesse potest propter sui indispositionem. Quid autem sit in veritate tenet S. Thomu S, , Sent. , utSt. 13, q. 1, a. 2, quod forma XiSten in subiecto de necessitat est limitata, uniatum ad esse debitum illi formae, quia non habet totum esse, quod naturae illius est possibile est tamen possibile ut habeat illam formam secundum omnem rationem illius formae;
ut scilicet, sibi nihil desit de pertinentibus ad persectionem illius
Primum, sic intelligo quod cum esse separatum ab omni subjecto sit persectior modus essendi absolute omni esse in subiecto, nullum esse in subiecto potest virtualiter continere SSe abstractum, illique adaequatum eSSe cum impersectiu non adaequet, neque virtualiter contineat persectius. Sse autem abStractuna, et Omnino irreceptum tanquam persecti SSimum, Omne esse in Subiecto Virtualiter continet, adaequatque omnia talia esse : ideo forma existens in subiecto limitata est quantum ad esse, et non habet totum ESSEMrmae, per adaequationem et Virtualem continentiam, tanquam habens persectissimum esse et illimitatum. eundum Vero, sic intelligo quod sunt aliquae formae accidentales habentes varias persectione et completiones, Secundum quod in varios essectu possunt extendi, sicut est de gratia et tales formae possunt Secundum omnem persectionis gradum, haberi ab aliquo subiecto, idest Secundum quod ad omnes earum essectus e
190쪽
possunt extendere, licet non Sectandum q0 tu in esse, sicut Christus omne completnentum persectioni gratiae in seipso habuit. Circa illam propositionem: α De totaliter remoMetur ton 3se: advertendum, quod n0n hoc ideo dicitur quasi omne esse mi maliter Deo conveniat et distincte, omneque non SSe ab eo removeatur sol maliter hoc enim salsum est: non enim Deus formaliter habet esse hominis, aut equi, aut aliarum rerum materialium, alioquin esset uino et equus et omnia materialia formaliter; sed habet esse omne eminenter, quantum ad Omnem e0rum persectionem, et virtualiter et hoc modo nullum non esse ibi conVenit. Non est enim verum dicere quod Deus non it homo, aut equuS, aut quodcumque aliud materiale virtualiter, et per quandam minentiam, tanquam
unite et indivisibiliter continens quidquid in ipsis est divisum licet
verum sit ipsum non esSe hominem formaliter, aut equum. me uoclo voti omne imperseetum ab aliquo perfecto procedit, sicut semen ab animali et a planta. Ergo primum ens oportet persectiSSimum esse. TQDiio Poti. Deus nullo modo Si potentia. Ergo non est impersectus. Probatur consequentia quia unumquodque est persectumssecundum quod est in actu, impersectum Vero, Secundum quod est in potentii cum pri Vatione actus.
Iu Dei te hic, quod imperfectio non con Venit potentiae nisi ratione privationis adjunctae privatio enim imperfectio quaedam est, sicut forma est persectio ideo inquit S. Thomas, quod aliquid est
imperfectum ecundum qu0d 8 in potentia eum priatione actus..uovio PDoti Deus 3 prima causa e eten8 ergo quidquid actu est in unaquaque re, Si in Deo, et multo eminentius quam in re illa. Ergo est persectissimus. Probatur prima consequentia. Actio consequitur modum actus in agente, cum nihil agat nisi secundum quod est in actu Ergo quod est in essectu oportet in causa reperiri. Notat autem S. Thomas, quod impossibile est quod per actionem agentis educitur esse in nobilior actu quam sit actus agentis, eum actio Sequatur modum actus agentis, sed bene est possibile ut actus essectus, imperfectior it quam actu agenti propter materiae indispositionem ex qua ipsa actio debilitatur. Ubi Advertendum, quod cum ad actionem transeuntem concurrat et agens et patiens, ex desectu utriusque potest accidere ut
essectus debilis sit et impersectus aut scilicet propter debilitatem virtutis agentis, aut propter indispositionem patientis. Sed si agens sit debile, quantumcumque patiens sit dispositum ad recipiendum,
numquam tamen producetur essectus nobiliorem actum habens, quam agens principale, quia actio et essectu Sequuntur modum formae agentis principalis. Sed si virtus agentis sit sortis, recipiens autem sit indispositum, non obstante sortitudine virtutis, impedietur persectio essectus, eo quod agens non posset introducere actum in