장음표시 사용
211쪽
DE DEI PERPE Tio E 205 causae. Inquit enim S. Thomas 2 2 q. 10, a. 1 ad 3, quod nullus essectus habet speciem Suae nusne. a Pliniam horum respondetur, quod non loquitur . Thomas de quocumque nomine essectus et causae, Sed de nomine sumpto a sorma essectus, ut patet e ejus verbis: nomen autem sumitur a sorma essectus, quando significat ipsam formam speci- sicam sub propria ratione, non autem quando ipsam Sub ratione generica significat. Sicut nomen calidi Sumptum a calore producto ab igne, non significat naturam genericam caloris absolute, sed naturam specificam actio enim agentis non terminatur ad formam generis abstractam, Sed ad formam determinatam nil speciem et ideo, si ipsa urina non est ejuSilem speciei in causa et essectu, nomen illud n0n dicitur de causa et essectu univoce quia ratio importata per nomen, Secundum quod dicitur de essectu, et ratio per ipsum importata secundum quod dicitur de cauSa, non Sunt una et eadem ratio quod requiritur ad univocationem. I x hoc optime equitur, quod nullum nomen letum de Deo et creatura, uniυoe dicitur; quia omne tale n0men sumitur alarma quae recipitur in essectu, quae, quia non est ejuSdem Speciei in Deo et in creatura, ideo nomen non Secundum unam nominis rationem dicitur de Deo et creatura. Non ergo ultra Thoma per illam propositionem excludere omne uni vocum quodcumque ad cauSam et essectum, sed univocationem nominis significantis sormam agentis sub propria ratione, et Similiter formam essectus. Quod autem adducitur de corpore, non est ad propositum quia nomen corporis non est nomen sumptum a sorina essectus illius, ut sic, Secundum propriam rationem et Specificam. Aia eo inclum dicitur, quod . Thomas in P. P, non loquitur de essectu a causa Separato, Sed de essectu SSentiam caUSae On- comitani in ipsa causa sicut esse deorsum est essectu graViS, et esse risibile est essectus hominis talis enim essectus constat quod non habet speciem suae causae hic autem Sermo est de esse tu ab ipSa causa Separato, et per veram et realem actionem produCto, non autem e naturali concomitantia reSuliante. Nectroclo, νς'Dis. ReS, SuppoSit etiam, quod tamen Stsalsiani, quod similem formam Secundum Speciem, OnSequerentUr a Deo; adhuc in Deo alium modum essendi habent, quam in creaturiS ergo non univoce nomen earum dicitur de Deo et creaturis. Probatur ante edens quia in Deo Sunt ipsum SSe, non autem in creaturis. Consequentia vero probatur; quia si essectus ad Speciem caUSae pertingat, nisi eandem sormam Secundum eundem modum eSSendi recipiat, praedicati0nem nominis univoce non consequitur non enim dicitur univoce, domus quae est in mente, et domuSquae Si in materia, propter dissimilem modum essendi nam in mente habet esse immateriale, in materia Vero, SSe materiale.
212쪽
Notandum, quod ex iis quae dicit hic S. Thomas, cum dicitur
ab ristotele uniυoea 38 quorum ratio Substantiae 3 eadem: intelligitur quod ratio sit eadem et Secundum formam, et Secundum essendi modum propter quod, duo p0nit S. ThomaS, de erit. q. 27, a. 7, conVenire essectui uni voco Scilicet, quod similiqud essectus
sit in causa et Secundum 88e naturale, et ecundum eundem rationem.
Sed tunc, occurrit utitum. Nam corpus dicitur uniVoce, saltem secundum logicum, de corruptibili et incorruptibili, et tamen illa habent diversum modum SSendi. Di titio, quod ista ratio coneludit tantum de uni vocatione physica et naturali, in qua consideratur non tantum ratio, Sed etiam SSe rei non autem de uniυoeatione logica, in qua S0la rei ratio consideratur; ut videtur dici, de pol. . , a. 7, ad Lin πη- Tovit noxiiii. De Deo nihil praedicatur ut genus vel disserentia, ut Supra Si Stet Sum nec ut Species, cum ipsa constet ex
genere et disserentia nec ut proprium vel accidens, quia nihil degenere accidentium est in Deo. Ergo nihil simpliciter de ipso univoce
praedicatur. Probatur consequentia qui Omne quod uniVoce praedicatur est aliquid horum. Si eus esset uniu0eum oporteret illud 88 9en ιδ, adHersus solum Stenditur . Ad hanc rationem, negaret Seotus consequentiam ad probationem Vero, maret Asumptum. Apud ipsum enim, . Sent di8ι. 3, . . et 3 et ui3l. 8, . . ens uuiυoe de Deo et creatura praedicatur, et tamen neque est genus, neque Species, neque disserentia, ne ille pr0prium, neque accidens. Non enim est genus, id quod maXime Videretur, quia propter sui maximam communitatem, de
aliquibus disserentiis, licet non de ultimis, quid dilative praedicatur: genu autem non praedicatur quiddilative de disserentiis et sic est uniVocum, et nullum est de illis quinque praedicabilibus.
Sed ista Scoti responsio, rationem . Thomae non evacuat quod ut clare pateat Sciendum, quod licet ex Aristotele 3 metaph. eaei com habeatur en non OSSe SSe genus, quia disserentia habere non poteSt, cum nihil sit de cujus intellectu non sit ens, genus autem non Sit de intellectu disserentiarum si tamen poneretur uni Vocum SSe Opor teret ipSum esse genus, et disserentias haberet de quarum intellectu non SSet. Nam hoc quod est non esse de intellectu disserentiarum, non est de ratione generis, Sed concomitatur generi rationem, ipsumque conSequitur ut proprietas genus enim assii malive dicitur Sicut et Species, et in suo conceptu quidditativo, negationem non includit, ut e generis et specie definitionibus patet sicut et non
213쪽
DE DE PERPE Tio1 207praedicari quiddilative de qualitate, concomitatur Substantiae rationem, non tamen ip am rationem Substantiae ingreditur. Ideo, ad videndum an ens Sit genus, Oportet primo reSpicere ad ea quae generis rationem OnStituunt, non ad ea quae ipsum consequuntur: quia Si illa ibi conveniunt, oportet et quod conSequitur convenire implicat enim rationem alicujus, uni convenire, et non id quod ipsam de necessitate consequitur. Sicut, quia riSibilitas rationem hominis consequitur, non oportet ni Videndum an Sortes sit homo, respicere primo an Sit risibilis, sed an sit animal rationale quo constito, apparet quod riSibiliS, cum e uno, alterum Sequatur Fatuum enim SSet dicere, constito quod Sortes sit animal rationale, ipsuin non esse hominem quia non est risibilis; imo, non potest non risibilem esse, Si est animal rationale. Et si verum, Onatur il Sum non SSe riSibilem, arguitur a Signo, non esse animal rationale, et ipSum non esse hominem. Eodem modo, si enti ratio generis conveniat non oportet negare ipSum eSSe genUS
quia praedicatur quiddilative de aliquibus disserentiis, quod repugnat
ei quod rationem generi concomitatur; imo, ex hoc quod sibi ratio generis conVenire Stenditur, conVincitur quod non praedicatur dedisserentiis, et si praedicatur, a poSteriori arguitur non SSe genUS, et quod non est illud, ad quod sequitur 9Sum Sse genuS. Quod autem generis ratio conveniat enti, si Sit uniVocum, ostenditur: et eae tundamento intent ιis, et eae ipsa secundae intentionis definitione. fundamento ostenditur: nam genus, puta animal, dicit a turam quandam ab inserioribus suis per intellectum abstrahibilem et ab omni principio limitante, quae per disserentiam eandem pSi, realiter ad Speciem contrahitur, ita quod ipsa disserentia, est de intrinseca constitutione essentiae speciei Patet, quod dicitur, in animali ex ipsa enim animalis ratione constat, quod concipitur absque aliquo ad Speciem limitante. Cum enim dico substantia animata sensibilis, nulla dicitur species animalis; constat etiam quod per hanc disserentiam, quae est rationale, quae est idem realiter cum animali, limitatur ad hominem, et est ipsa disserentia intrinseca hominis Ssentiae. Si autem ens est uniVocum, duo haec, ibi conveniant neceSSe est. Nam Omne univocum, etiam univocatione metaphysica, quam Scotus ponit, dicit unam formam ab omnibus uni- vocatis abstrahibilitem. Item oportet ut per disserentiam limitetur, et ad diversa univocata dividatur. Nam, aut per diversos modos essendi limitabitur, aut per aliquam essentialem disserentiam, cum sit communissimum quoddam non per diverso modo essendi, quia diversae Species SubStantiae, puta homo, et equus, de quibus ens quiddilative praedicatur, OnVeniunt in eodem modo essendi. Item, quia modi essendi non sunt de essentia rei creatae, cum in reaturi eSSedistinguatur ab essentia. ut inserius ostendetur. Si ergo ens, dicit
214쪽
unam quid ditatem communem ipsis, et non distinguitur nisi per diversos modos essendi, equitur quod non distinguetur intrinsece et essentialiter sed hoc est salsum, quia essentialiter per disserentias distinguuntur. Ergo oportet ut si ens dicit unam naturam, et quid-ditatem illi communem, quod illa quid ditas per illas disserentias sibi
realiter identificatas dividatur et contrahatur alioquin in homine essent duae quid ditates, et similiter in equo scilicet, quid ditas entis et quiddilas disserentiae et Sic non esset unum Simpliciter, imo, necens, nec ipsa disserentia de Specie praedicaretur in recto, quia neutrum lotam quid ditatem diceret, Sed partem par autem de toto non praedicatur in recto. Eae ratione etiam generis idem patet. Nam genus est quod uni- voce de pluribus disserentibus specie praedicatur in eo quod quid. Constat autem si ens est univocum, quod sibi dicta ratio convenit; quia de diversis speciebus uni voce et quid litative praedicabitur. Ergo et . Ex iis patet in dictis coli esse contradictionem, dum poniten uni Vocum esse, et praedicari quidditutive de aliquibus disserentiiS sequitur enim ut ostendimus, gratia materiae licet sorte non gratia formae, Si uni Vocum ergo S genuS ergo non praedicatur quiddilative de disserentiis, quia genus est extra conceptum disserentiae et sic est contradictio dicere quod sit uni vocum et quod de disserentiis praedicetur. Ex his patet, quod cum Aristoteles probat en non esse genus quia non habet disserentias, ratio Sua est a posteriori. X eo enim quod disserentias non habet, equitur quod non St genuS, nequo
univocum, quia si esset uni vocum haberet disserentias, cum non posset esse aliud univocum quum genus. - Ratio ergo S. Thomae emea est, et assumptum illud est Verum omne univolum aut est stenus aut peetes etc. Quia huic divisioni nihil praeter ens obstabat, quod ponebatur uniVOcum Sse, et tamen non esSe aliquod horum: OstenSum est autem, Si ens est univocum oportere illud
ocius nugisti. Nihil est Deo simplicius, neque Secundum rem, neque Secundum intellectum. Ergo etc. Probatur consequentia quia qu0d de pluribus uni voce praedicatur, utroque illorum, ad minus Secundum intellectum, simplicius est. Ad evidentiam hujus assumpti considerandum est, quod aliter loquendum est de uniυoeo quantum ad simplicitatem, et aliter de analogo et aequii oeo. - iυoeum enim, ad sua inseriora per aliquid additum conti alii tur: sicut animal, per rationale contrahitur ad hominem, et homo ad Sortem per principia individuantia ideo necesse est ut ipsum univocum dicat aliquid simplicius uni vocatis CVm et ipSum univocum univocata includat, et aliquid ad ejus rationem addat Aequiυoeum autem, et analouum quod plure rationem dieit ut sunt unum proportione, quod proprie a IraeciS
215쪽
DE DE PERIECTIONE 209 anulouum dicitur; noli est simplicius quolibet analogato et nequivocato, im magis Onu OSilum. Non enim unam naturam licit suis inserioribus communem cui inferiora aliquid addunt sed dicit immediate plures naturas, et ad unumquodque comparatur, Sicut multa ad unum canis enim dicit plura Scilicet, animal terrestre, piscem marinum, et sidus couleSte piscis autem marinus dicit unum tantum, idcirco, pisce marino cani non est quid simplicius, imo quasi magis compOSitum. Ex quo sequitur, quod licet Onamus en esse commune Deo et creaturae, non tamen oportet ut Sit Simplicius Deo, quia non ponimus ipsum esse Uni3 Deum tanquam unam rationem dicens communem Deo et creaturae, Sed SSe analogum et immediate plura
significare. Circa illam propositionem Deo nihil potest esse simplieius nequeseeundum rem neque secundum intelle tum clolaifotui', quia ensos quid simplicius secundum intellectum, cum Omne conceptioneSintellectus accipiantur e additione ad ens ut dicitur de erit.
DicitHP, quod duplieiter aliquid potest esse simplicius alio
Secundum intellectum. Uno modo, e conditione ipsius rei. Ilio modo, e conditione intellectus intelligentis. Ex conditione rei, quando una res habet in se unde simplici conceptu concipiatur; alii Vero habet unde composito conceptu debeat constipi Ex parte Ver intellectus, quando intellectus, rem simpliciter et uni eo conceptu implici conceptibilem, unico conceptu propter sui debilitatem comprehendere non poteSt, et ideo diversos de ipsa conceptus format, qu0rum nil ad alium ex additione se habet. iis ergo quantum ad conceptum Unum impersectum quem dicit, de quo inferius sermo erit non Si Simplicius De secundum intellectum ex conditione ipsius rei, sed X impersectione intellectu nostri ormantis conceptum Dei ex additione ad conceptum entiS, O quod ipsum, secundum quod in se est, non Videat. Si enim Ormaretur conceptus divinae essentiae secundum quod in e Stadaequatus, ille simplicissimus esset, nullam pluralitatem continenS,
Sicut et res ipsa simplicissima est ab omni compositione et multiplicitate aliena. Unde pr0positio S. Thomae intelligenda St, qu0d nihil est simplicius Deo secundum intellectum, quantum St X parte ipSius rei cum hoc autem stat quod ens sit simplicius Deo Secundum intellectum, ex desectu et debilitate intellectus nostri. JHirito Pgisit. De Deo nihil per participationem dicitur. Ergo nihil de ipso dicitur univ0ce. Antecedens patet: Uia Omne
216쪽
Auυe tendi in quod non dicitur ideo uni oeum ab inferioribus participari quaSi partem SSentiae Hu capiunt, Sed quia non recipiunt illud secundum omnem modum persectionis in diversis enim, diversa iubent Sse, et persectiora et imperfectiora in uno autem non sunt hujusmodi omnes persectionum modi licet totam univoci essentiam unumquodque illorum habeat. JIfimo Pguis. Omne quod de Deo et creaturis dicitur, Secundum priu et posterius praedicatur. Ergo nihil de Deo uni voce dicitur et creatura. Patet antecedens quia omnia dicuntur de Deo per SSentium, de creatura autem dicuntur omnia per participationem. Dicitur enim Deus ens, quaSi ipsa essentia; et bonus quaSi ipsa bonitas Sortes autem dicitur homo, non quia sit ipsa humanitas, Sed quia est humanitatem habens. Consequentia Vero probatur quia quod dicitur Secundum prius et OSteriuS, non Uni Voce praedicatur. Nam in hujusmodi, prius in desinitione posterioris includitur; sicut substantia in definitione accidentis secundum quod est
tionem, diceretur de substantia et accidente, quod in desimilione Substantiae, Secundum quod St en S, poneretur Substantia, quod Stimpossibile. Auferte quod in hae ratione ponit S. Thomas Ssentiam, tanquam abStractum entis, quod superius dicebamus esse de mente ipsiuS. Pro declaratione antecedenti considerandiιm, quod unumqu0dque, prius dicitur de illo quod est tale per essentiam, quam de eo quod St tale per participationem: sicut ignis de illo quod est essentialiter ignis per prius dicitur, quam de eo quod St ignitum. Sed eδδ per essentium tale, dupliciter potest intelligi. Un mod0, quia St pSu essentia, Secundum quod nomine abstracto importatur Ilio ιodo, quia licet non Sit ipsa essentia, ut nomine abstracto significatur, sed aliquid ad ipsam addat, ejus tamen praedicationem in concreto essentialiter suscipit. Primo ergo modo accipitur h0c
plo S. homae. Adυertendum autem, quod non dedit exemplum de eodem nomine, dicto de Deo et 0rte, sed de diversis, ut magi rem Xylicaret. Nam, Si SSentiale praedicatum, ut homo, non dicitur pereSSentiam primo modo de Sorte, sed per participationem mult0 magi et nomen bonitatis, quod non dicitur essentialiter. De iacautem materia, quomodo diversimode accipiatur per SSentiam, et per participationem, Superius uti dictum St. Circa illam propositionem Quod dieitur seeundum priux et p0Steri ιδ, 0n uniυoee praedieatum, advertendum, ex doctrina Thomae de erit. . , a. 11, quod aliud est ipsi inseriori inter Se habere ordinem prioris et posterioris, et aliud participare com mune ipSum Secundum prius et posterius inter ipsa inim talem
217쪽
DE DEI ERPE Tio 3 21 sordinem SSe, Si unum Secundum SSe, et Secundum proprii nominis rationem Sse altero prius et Ste ordo, ni Vocationi lion repugnat sicut in ratione numeri, Omne numeri uni Vocantur et parificantur, et tamen inter Species numerorum talis Si ordo. Participare autem commune Secundum priu et pOSterius, Si ipsum non Secundum unam rationem participare, Sed Secundum diverSas rationes, quarum una est altera prior, et in ulteriu ratione includitur. Pr0pter
quod inquit S. I homas, quod prius ponitur in desinitione p08terioris,
conseniente sibi Seeundum nomen commune, Sicut SubStantia, ponitur in desinitione accidentis secundum quod Si enS. Si enim quaeratur quid est accidens esse en respondebitur, qu0d est ipsum esse aliquid substantiae inhaerens, et talis ordo repugnat uni vocationi, eum uni vocum dicat unam rationem, hi autem plure rationes. Quomodo autem prius inter analogata ponatur in definitione p0Sterioris, ostendetur in capite de analogia e 3 . Quod o dietum de Deo et reaturi non it unii oeum, adser8us eo tum Scotus I. Sent in locis praealtatis dis L . . , et 3, et diSt. S, . . , opp0Si tum mju concluSioni tenet ponen en8, uniυoeum e8se Deo et creaturae l) eXponens tamen, Semni Vocum appellare Onceptum eum qui ita est unus quod ejus veritas sussicit ad contradictionem, assi mando et negando ipsum de eodem Sufficit etiam pro medio syllogistico, ut extrema uniti in medio Sic uno, Sine
1 Ista entis univocatio quae Scoto placuit, aetate hac nostra patronum habuit Rosminium una cum ontologistis ac pantheistis considerant enim isti ens generalissimum quod praedicatur de omnibus, perinde ac unicam rationem objectivam significaret, quae in omnibus de quibus praedicatur uniformiter reperitur et hoc secundum esse reale et intelligibile juxta pantheistas, secundum esse intelligibile tantum, juxta Ontologistas et rosminianos, quorum tamen doctrina secumfert etiam identitatem esse realis. Quocirca maximi momenti sunt quae in hisce capitibus de nominibus univocis et analogis in ordine ad cognitionem Dei, duce Angelico Doctore, a Ferrariensi acutissini disputantur. Falsus enim istorum conceptus, in errores quamplurimos circa divinitatem inducit. Et reipsa, admissa Doctoris subtilis et recentiorum argumentandi ratione cum lex praedicationis sit, quod praedicatum ita cadit super sinbiectum ut illud sibi subiiciat secundum totum illud esse quo essentialiter est in ipso; supposito quod ens praedicaretur sub eadem prorsus ratione de Deo et creatura, uti praedicatio univoca postulat, unum haberetur esse et essentia Dei et creaturae. Atque insuper, retento, ut ipse errariensis adversus Scotum mox probavit, quod si messet unibocum oporteret esse genus, sequeretur Deum esse in genere aliquo. Quae omnia, omnimodam puritatem divini esse in summum adducerent discrimen ipsumque Dei conceptum destruerent. De hoc argumento vide etiam Card. ajetanum in Comment ad opusc. de ente et essentia c. I, . , et c. a, . 3 ubi Varias coit, ejusque discipuli rationes acute dissolvit.
218쪽
212 LIBER PRIMUS sallacia aequivocationis concluduntur inter Se SSe unum. - PDoticis autem positionem suam DivIi i QP.PPimo. Intellectus certus de uno conceptu, et dubius de di- Versis, habet conceptum, de quo Si certus, alium a conceptibus de quibus est dubius sed intellectus potest esse certus de aliquo quod sit ens, dubitando de sinit vel infinito, creato vel increato; ergo conceptus enti de aliquo est alius a conneptu isto vel illo
Qim. o. Omnis inquisitio metaphysicalis de Deo, procedit
considerando formalem rationem alicujus, et ablata ab ea omni imperfectione illam attribuendo Deo ergo omnis inquisitio meta- physica supponit intellectum liabere conceptum eundem UniVOcum, quem accipit e creaturiS. Si dieatur non esse eandem rationem investigatam de Deo, sed aliam. Contra sequitur quod e nulla propria ratione eorum, prout Sunt in creaturis, potest concludi aliquid de Deo quia omnino alia et alia ratio est istorum et illorum: imo, non magis concluderetur quod Deus est sapiens e ratione Sapientiae, quam apprehendimus e creaturis, quam quod Deus est mi maliter lapis. T Diio. Sequeretur quod Deum naturaliter cognoscere non p0SSemta S, aliquo implici conceptu, quia in phantasmate non includitur virtualiter nisi conceptus conveniens creaturae. Si ergo conceptus unus non est univoeus Deo et creaturae, sed alius et alius est Dei et creaturae, Sequitur quod nullum poterimus talem de Deo conceptum habere..uovio. Est auctoritas Aristotelis P. metaph. eae t. 0m 4 ibi enim arguit, quod principia sempiternorum, neceSS OS OSSe VeriSSinan, quia numquodque est maxime tale, per quod aliis inest uni vocatio ergo Deo et aliis est aliquid commune uni vocum. Pro responsione ad ista considerandum, quod accipiendo uni-Vocum, e modo quo eXplicavit Scotus, in illa sua declaratione, non esset inter ipsum et S. Thomam disserentia illa enim Omnia analogo etiam conveniunt; sed quia illa arbitratur Scotus non posse convenire nisi ei quod dicit unum conceptum, omnino ab aliis praeciSUm et propter hoc arbitratur uni vocum ens esse cui talia conveniunt, ideo ad argumenta ejus respondetur.
A. DPimoin quidem Dieitur P; quod conceptus ille de quo
intellectus est certus est alius a conceptibus de quibus Si dubiuS,n0n quidem per omnimodam praecisionem, sed tanquam OS OmneSeontinenS, per modum analogiae, ut inserius declarabitur.
Dieitur L quod ex hoc non concluditur nisi quod ens dicit
aliquem num conceptum, alium a conceptibus aliorum, qUOd 0nceditur dicit enim quendam conceptum imperfectum, ut Stendetur in serius, non tamen concluditur quod dicat conceptum unum
AH SQQWriclum. Negatur consequentia; quia ex illo proceSSu
219쪽
DE DE PERPE TioAL 215 non attribuitur Deo dein conceptus omnino, ut Sapientiae, Sed proportionalis per que in Deu formaliter dicitur sapiens, non autem lapis. - Dieiliti Seeundo, quod Supponitur intellectum liabere eundem conceptum communem ni persecte significantem utramque persectionem significatam tali notuine, non autem persectum et uni VOCum. Aia QDiiure1. Dieitur 1 Quod si loquamur de conceptu ad aequat rei, nullum est inconvenien non OSSe a nobi concipi Deum aliquo conceptu simplici imo hoc neceSSarium St, cum nullam persectionem divinam, secundum quod in e St, Concipere OSSimus. Unde inquit S. Thoma I. p. q. 13, . , quod cum hoc nomen, sapiens, dicitur de Deo, relinquit rem Significatam, ut incomprehenSam, et Xcedentem nominis Significationem. Dieitur ' Quod si loquamur de conceptu imperfecto, et in adaequato rei, ut nomine aliquo Significatur, multi tales conceptus haberi de Deo possunt communes ibi et creaturis, et On Si inconvenienS, aliquem talem conceptum Virtua liter contineri in phantasmate patet enim prius in posteriori, quantum ad aliquem in persectum conceptum trique communem, contineri, in quantum re per phantaSma repraeSentuta, Si quaedam similitudo participata pri0riS. Dieitur 3'. Quod etiam haec unita conceptu mentalis impersecti, non facit uni vocationem, ut magis capite 54. declarabitur.
Dieitur ' Quod si aliquis conceptus proprius Deo, haberipsisSit, quo ipsa persectio divina cognOScatur, Secundum modum eminentiae quo a sei sectione creaturae dissert ille continetur virtualiter in phantasmate creaturae in quantum S instrumentum intellectus, ex creaturis, Dei conditiones investigantis, eo quod essectus causam participative continet. Unde ipsa divina persecti continetur in persectione creaturae, non Sicut essectus in cauSa, Sed Sicut causa in effectu, quia videlicet similitudo causae et Virtus ejuS, Salvatur in essectu, licet aliquando deficienter et imperfecte. Muta civium. Dicitur, quod Aristoteles accipit univocationem pr anal0gia, quando aliqua conveniunt in Una ratione proportio naliter, Secundum quam rationem in analogo poteSt etiam comparati esse, ut unum dicatur magis tale esSe quum aliud quia Sua ratio per illud nomen importata est persectior ratione alteriuS.
220쪽
QUOD A QUAE DE DEO ET LIIS REBUS PRAEDICANTUR NON DICUNTUR PURE EQUI VOCE.
clicitox' sicut Scilicet, ea quae dicuntur a QSu equiVOCa. Adioertendum autem, quod pura aequivoca hic accipit S. I homas ut distinguuntur ab analogis, quia et ipsa analoga aequivoca Sunt sed tamen quia inter se habent quandam proportionis unitatem, ideo non dicuntur pure aequivoca, idest, habentia diversas omnino rationes, quae etiam dicuntur aequiVoca a casu, eo quod nomen impositum sit a diversis ad diversa significandum, non e aliqua similitudine unius ad alterum, sed quia sic accidit; sed dicuntur aequiV0ca a conSilio, quia important unum X aliqua similitudine ad alterum Impositor enim nominis, eo quod inter illa quandam proportionem consideravit, ideo illa eodem nominavit nomine, unum tamen in ordine ad alterum, et Secundum quod unum in alterius includitur ratione. 'Potinio autem conclusio Pimo: Quia in aequivocis acaSU, nullii ordo aut respectus ad alterum consideratur, sed Omnino per acciden est, quod idem nomen diversis attribuatur cum nomen impositum uni, non significet ipsum habere ordinem ad alterum sed in nominibus dictis de Deo et creaturis consideratur
ordo causae et cauSati ergo etc.
Adsertendum, quod in nominibus dictis de Deo et creaturis con8ideratur ordo ausae et causati, non quod talis ordo formaliter per ipsa n0mina importetur, alioquin omnia essent nomina relatiVa, sed quia important undamεnta ordinis causae et cauSati, et X consideratione ordinis hujusmodi, dum consideratum est hanc persectionem a Deo Sicut a causa dependere et idcirco esse aliquid in Deo per qu0d inter ea sit similitudo, et maxime cum nullam importet impersectionem ex disserentiali conceptu, idem nomen et Deo et creaturae est impOSitUm. Unde, quod videtur velle S. Thomas in hac ratione, nomen analogum 80nisi are, unum habere ordinem ad alterum, intelligitur: aut formaliter, aut fundamentaliter, quia in aliquibus formaliter importatur, in aliquibus autem, tantum undamentaliter, ut in Sequenti capite demonstrabitur. Hoc tamen omnibu commilne St, quod ex consideratione talis ordinis idem n0men utrique analogatorum est impositum, ut possit dici quod habitudo causae ad cau-