장음표시 사용
241쪽
significatur plures Sunt et multiplices, quod sanes lacit ipsa sy
Quomodo autem res, omnibus si is nominibus significata innino Una Sit, non oporteatque aliquam actualein distinctionem, quae ite natura rei ponere, ut Scotu 1, Sent , diSt. 2 q. 4 et diSt. 8, q. 3, posuit Satis Si ab aliis, praeSertim a 3preolo , Sent ., diδι. 8, . 4 disputatum ideo praetermittatur haec quaestio
QUOD PROPOSITIONES QUAS INTELLECTUS NOSTER DE DEO FORMAI , NON SUNΤ ΑΝΑΕ.
PosTREM agit S. Thomas de vocibus divinis complexis et ponit hanc
QIIecio ooμεον o Deo fovinci . - Probatur. Ubi est unitas in re, licet sit pluralitas ex parte intellectus, ibi potest intellectus Vere componere et dividere sed in Deo est unitas omnium quae de ipso dicuntur ex parte rei, pluralitas vero ex parte OStri intellectus. Ergo etc. Rajor patet quia per copulam Verbalem importatur in propositionibus unitas quaedam praedicati cum subjecto. Minor vero probatur: quia licet intellectus noster diversis conceptionibus in Dei cognitionem perveniat, omnibus tamen Unam omnino rem respondere intelligit. Non enim intellectus modum quo
intelligit, rebus attribuit, ut videlicet sicut ipse est multiplex in intelligendo, ita rem esse multiplicem in seipsa dicat, Sicut neque lapidi attribuit immaterialitatem, licet eum immaterialiter intelligat. Additur quoque, quod intellectus, aliquando de Deo nuntiationes Mimat, cum aliqua diversitatis nota, propositionem interp0nendo ut cum dicitur bonitas est in Deo. Hic duo Sunt advertenda. Primum est, quod repleae est modus quo intellectus rem intelligit. Unus e tenens ex parte rei intellectae. Alius se tenen ex parte intellectus Modus se tenens eae parte rei intellectae, Si ille quem intellectus in re apprehendit Modus autem e tenen eae parte intellectus est ille quem actum intelligendi concomitatur, ut ab intellectu egreditur. Primus, rei secundum quod St Xtra intellectum convenit. Meundus autem, secundum quod est in inte, lectu Cum ergo dicitur quod intellectus, modum quo intelligit, rebus attribuit, intelligitur de modo se tenente eae parte intellectuδ, non autem de modo e tenente ex parte rei intellectae.
242쪽
Seeu ιuton St, quod cum dupli em de Deo propoSuhonen sorine intellectus, unam dicendo hoc est 10c puta: Deus est bonus; alium dicendo: 0 est in hoc puta bonitas est in Deo. In utroque importatur unita S, et diversitas, sed diversimode. Nam in prima, unitas e lieite importatur, Scilicet, per Opulam Verbalem dii ersitas autem importatur tantum implieite, inquantum Si pluralitas Vocum, quarum una ponitur in Subiecto, ultera vero in praedicato nihil tamen est quod ipsam diversitatem significet; quia diversa nomina non inconvenit idem omnino significare. In Seeunda autem, et unitas rei et diυersitas, ex parte intellectus, importatur Xplieite unitas, per copulam Verbalem pluralitaS, per prop0Sitionem Nam, cum nihil sit in seipso, oportet ut haec propositio, in diversitatem aliquam unius ab altero importet, saltem Secundum intellectum. Propter h0 dixit S. Th0mas, qu0d in istis propositionibus designatur aliqua diversitas quae competit intellectui id est, quae ex parte intellectus est; et aliqua unitaS,
P0sT0L4M determinavit S. Thomas, de persectione divina abs0luta, nunc de ipsa determinat ad particulares perseelione descendendo.
Circa hoc autem duo sucit. Primo agit de persectionibus ad naturam et Substantiam pertinentibus. Secundo, de pertinentibus ad operationem e. 44). Circa primum, tria acit. Primo agit de bonitate divina Seeundo de unitate se. 42). Tertio de infinitate se. 43i. Circa primum, duo sucit. Primo agit de bonitate divina secundum Se Secundo, in ordine ad alia e 40). Circa primum, duo iacit Primo agit u ipsa bonitate Seeundo, unum corollarium insert se. 39).
Circa primum, Quo facit. Dimo ostendit, bonitatem convenire Deo me oraclo, quod ipse Sit Sua bonitas. QUANTUM AD PRIMUM ponitur haec
'volanio PDiino. Deus est perseetus ergo est bonus. Pr0batur con8equentia. Tunc unumquodque persectum est quando attingit propriam virtutem ut dicitur 7 myste , leael. 18 sed virtus rei est id quo nuinqu0dque ionum dicitur est inim virtu quae
243쪽
DE DE BOMTATE OTbonun faei habentem et piis ejus reddit bonum ergo lunumquodque Secundum quod est persectum est bonum. Patet etiam e hoc, quia unumquodque appetit Suam persecti0nem, tamquam proprium bonum. Circa illam propositionem: numquodque perfectum dicimus quando attingit propriam virtutem intelligendum St, quod virtus pr0pria rei ejus consequitur essentiam: Sunt enim diVersae virtute Secundum naturarum diverSitatem ideo antequam aliquid propriam Virtutem habeat, essentiae complementum non habet, aut quantum ad intrinseca principia, aut quantum ad XtrinSeca, puta, quantitatem et hujusmodi quae requiruntur ad hoc ut Virtus exire possit ad opus cum autem aliquid ad propriam Virtutem pervenerit, ut Scilicet, Secundum eam operari possit, dicimus et illud naturae habere complementum, et per OnSequen perseel Um SSO. me Moclo voti. Deus S primum desideratum ergo est b0nUS. Probatur antecedens. Quia est movens omnino imm0bile, quod movet sicut desideratum primum. Probatur quoque Onδequentia. Si desideratur, aut, inquam, tamquam bonum aut tamquam apparens bonum non tanquam apparens bonum, quia illud Π0n appetitur per e, Sed Secundum quod habet aliquam Speciem boni ergo tanquam bonum quod per SeipSUm 0Vet. Tertio voti Deus Si en actu ergo Si bonuS. Probatur 60NSequentia. Unumquodque naturaliter appetit eSSe actu secundum Suum modum quod patet, quia corruptioni naturaliter repugnat Sed bonum est quod omnia appetunt ergo en actu Si bonum. Item, per priValionem actus, potentia conSequitur malum, quod est bono oppositum, ut dicitur, , metaph. teaei. 0m. 19 ergo CtUS est quoddam bonUm. Joox'io voti Communicatio esse et bonitatis ex bonitate procedit sed haec convenit Deo ergo est vere bonus. Probatur minor quia Deus est aliis causa essendi Sicut en per Se neceSSeeSSe Rajor ero, probatur dupliciter.
Primo, e ipsa natura boni, idest e conditione naturalis boni. Unumquodque enim esse et bonitatem in alia dissundit agendo, cujus indilium est, quod signum persectionis alicujus est, Sibi Simile posse producere ut dicitur , meteor teXt coni. 18 Sed naturaliter uniuscujusque bonum est actio et persectio ejuS; unumqu0dque etiam agit ex eo quod St actu ergo te. Seeundo probatur eadem major, ex boni ratione Ratio bonieSt, ex hoc quod est appetibile, quod est sinis sed sinis movet agentem ad agendum quod patet ex eo quod dicitur, bonum essedili livum ut esse ergo et bonum Ino 'et agentem ad agendum:
Cooti 'moto conclusio V. Auctoritate salin. LXXII, 1): Quam bonus Israel Deiis his qui reetin sunt eoi de T. Auctoritate
244쪽
Ierem Thren. III, 2χ Bonus 3 Danιinus perantibus inue animae quaerenti illum. Utrum appetibile et sinis sit essentialiter ratio boni , Circa Stam propositionem bonum est appetibile et sinis; Ἀ- Dium Occurrit. - Utrum appetibile sit essentialiter ratio boni et similiter miS. Videtur enim quod sic quia ubicunque loquitur . Thomas
de ratione boni, Semper Videtur, bono, pro ratione, RSSignare a
tionem appetibilis et sinis ut patet hoc loco, et 1, p. q. 5, . 1 de erit. q. 1 et 21 in , Sent. dist. 19, et in infinitis pene locis. In yp0Situm autem est: quia sic se videtur habere appetibile ad bonum, Sicut visibile ad colorem sicut enim color est objectum visus, ita bonum est objectum voluntatis et sicut visibile denominat ipsum colorem in ordine ad visum, ita appetibile denominat bonum in ordine ad appetitum. Sed visibile non est essentialis ratio coloris Sed ejus passio unde ista non est in primo modo coloreStvisibilis ut patet , de anim ergo similiter erit de appetibili. Circa rationem etiam ipsam, occurrit a tui. - Quia in antecedente loqui videtur . Thomas, de processu bonitatis ab aliquo, tanquam a cau8α speiente probatio autem assumpta ex ratione b0ni, procedit de processu a bono tanquam a causa uali. Nam hanc propositionem bonum est dii ustuum sui esse interpretatur . Th0ma 1, p. q. 5 a. 4, ad P, et de erit. q. 21, . 1, ad , de dissusione non per modum essicientis, sed per m0dum causae finalis.
Ad euidentiam primi dubii considerandum est, quod in doctrina S. Thomae, diversimode declaratur a diversis, quomodo b0num sit appetibile. IterVeu enim, quodlib, 3 q. 2 declinat ad hoc quod ratio
boni, Sit ratio omnino absoluta, nullum includens respectum, etc0nSequenter, appetibile quod importat habitudinem ad appetitum, non Si de essentiali ratione boni. Capre0lu Vero, . ent dist, . . , vult, quod ratio boni sita eSpectiVa, non quidem tanquam dicens pure respectum, Sed tanquam dicens absolutum cum respectu. - Unde dicit P. Quod bonum in Sua ratione essentiali includit appetibile, et quod ista pro-p0Sitio bonum est appetibile est per se in primo modo. Diciti quod non St Simile de colore et visibili, et de bono et appetibili; quia col0 nominat ipsum quod est objectum movens visum, ad quod Sequitur visibile sicut ejus passio bonum autem non nominat praecise id quod est objectum motivum appetitus, sed dicit id quod est
Objectum motivum voluntatis et habitudinem ad appetitum. Unde magi a SSimilatur bonum, huic aggregato evior visibiliS: quam S0li 0lori et propter hoc ista est essentialis praedicatio: 0uum eδ appetibile non autem ista color est isibilis.
245쪽
DE DE BOIiTATE 259 Sed licet auctores liarum opinionum sint omni ex parte doctiysimi, non Videtur tamen mihi quod ad mentem S. I humae, in hac re loquantur. Quod enim bonum non dicat pure absolutum satis liquet in . de erit, . . et 21, ubi S. Thoma ponit, verum et bonum illari e ratione ab ente, quia ad rationem entis addunt respectum rationis. Pr0pterea bene Sol 'it Capreolus, in P, ent, ut, 34, 2, et in loco praealtato ratione pro Sta opinione. Quod autem relatio importula omine appetibilis, non sit deessentiali ratione boni, sed rationem boni consequatur patet ex iis quae inquit S. Thomas 1, ethici, ubi exponens hanc propositionem bonum est quod innia appetunt: ait quod principia non possunt noti sicari per aliqua priora; sed noti sicantur per poSteriora, Sicut causae per proprio essectuS. Et cum bonum proprie sit motivum appetitus deScribitur per motum appetitus, sicut solet manifestari virtus motiVa per motum. Ex quibus dat intelligere, quod eSSe appetibile non est essentialis ratio boni, sed consequatur propriam Doni rationem, Sicut visibile consequitur colorem, qui Si objectum
Et hoc etiam ipsemet Capreolus melius sentiens quam in I, Sent tenuit in II, dist. 34. Propter quod videtur mihi dicendum, quod appetibile, dupliciter poteS accipi. Uno modo, formaliter, pro ea scilicet relatione quae nomine appetibilis importatur. Ilio modo, fundamentaliter, scilicet pro eo quod est undamentum talis relationis in quantum hujusmodi. Si primo modo accipiatur, sic non est de essentiali ratione boni, sed rationem boni concomitatur. Si autem accipiatur Secundo modo, est de ipsius formali et essentiali ratione Significat enim bonum, ipsum ens in quantum unda relationem appetibilis. Unde ista propositio bonum est appetibile est in se undo modo per e, Si appetibile primo niodo accipiatur: est autem in primo per
Se si accipiatur Secundo modo.
Propterea, cum inquit S. Thomas, rationem boni consistere in hoc quod est appetibile, intelligendum est de ratione concomitante, si appetibile formaliter sumatur; si autem sumatur fundamentaliter, intelligendum est de ratione essentiali Et hoc Secundum, Videtur magis ad intentionen S. Doct. accedere bonum enim Secundum Suam rationem, Si SSentialiter appetibile et sinis. Sed tunc remanet dubium quia secundum hanc responsionem Videtur equi, quod bonum sit mere absolutum, ut prima opinio dicebat: sicut color qui est visibilis undamentaliter e Se, Si mere
Rev0ndetur, quod licet bonum non includat formaliter relationem appetibilis et finis in sua ratione, sed tantum constomitanter, Sitque bonum appetibile et sinis fundamentaliter ex sua formali
ratione non tamen est mere absolutum, sed importat absolutum cum respectu dicit enim respectum persectivi alterius secundum
246쪽
rationem speciei, et Secunilum esse quod habet in rerum natura; ut patet ex doctrina . homas de verit , . 1 a. 1, ubi ponit quod bonum et Verum addunt Supra enS, 'eve tum perfectiυi Sed verum est persectivum Secundum rationem speciei tantum boniani autem, Secundum rationem Speciei et secundum esse. Unde bonum
est undamentaliter appetibile et sinis non ex eo tantum quod dicit ins sed ex eo quod dicit ens cum tali habitudine perseetixi. Propterea quod inquit aliquando S. Thomas unumqu0dquee88 appetibile eeundum quod est perleetum eXponendum Si teXponitur, de eritis questione praealtata a. 3, ad , de perfecto ut includit etiam rationem persectivi. Et Sic patet responSi na
Aa, Quoclum autem Dicitur 1'. Quod quia rationem boni concomitatur ratio ausae sinalis cum bonum dicitur Seipsum dissundere, non intelligitur per modum causae scientis, licet diffundere, Secundum vocabuli proprietatem, videatur imp0rtare operationem causae essicientis, Sed per modum causae sinalis quia Scilicet, gratia ipsius nata sunt moventia et meientia agere. Dicitur ' Quod licet boni formalem rationem, ratio cauSaesinalis concomitetur, rei tamen quae b0na est, ratio etiam emcienti potest convenire Est enim aliquid sundamentaliter bonum inguantum habet esse, et unumquodque agit in quantum est in aetu.nde antecedens illud, absolute sumitur, non magis limitando ad causam meientem quam ad finalem imo, de utraque causalitate Verum est, quod communicatio esse et bonitatis ex bonitate procedit; et Deus est causa esse et bonitatis in genere causae essicientis, quia est primum agens a nullo dependens et in genere auδα sinalis quis est ultimus sinis cujus gratia omnia sunt et fiunt. Ideo illum propositionem probat S. I homas primo in causa dieiente secundo in causa nati ex ratione boni, ut ostendat illam in utraque causalitate rationem habere.
Probatur consequentia quia esse in actu in unoquoque est b0num ipsiuS. Notandum, ex doctrina . I homae 1, p. q. . . , ad , qu0d Vita et Scientia et aliae persectiones, non appetuntur niSi Secundum Ss in actu nullus enim appetit vitam, nisi ut per ipsam ViVat; neque Sapientiam, nisi per ipsam sapiens Sit et quia bono,
247쪽
DE DE BOIiTATE 241 ratio convenit appetibilis in quantum est alterius tersectivum ideo nulli convenit ratio boni, nisi inquantum est actu. Propter hoc inquit S. Thomas quoi est in unoquo que est bonum pisius idest, esse in actu est illud ex quo undamentaliter et radiculi ter aliquid dicitur boni m. Sed circa hoc, utiliam occurrit. Si enim nulli convenit ratio boni nisi in quantum est in actu, equitur quod id quod non est in actu, non habeat rationem boni Sed hoc est falsum quia sanitas, qua in nondum habet infirmus, bona Si cum ab infirmo appetatur ratio autem appetibilis rationem boni consequitur. Ergo non solunt ei quod est in actu, convenit rati boni, sed etiam ei quod
Aia hujus dissicultatis oIuliori in duplici di8tinetione opia est. Prima est Duplieiter aliquid potest dici boniim Uno modo tanquam id qu0d habet bonitatem, sive quod in bonitate subsistit. Ilio modo, tanquam id quo aliquid est formaliter bonum. Seeunda est: iis in actu potest dupliciter intelligi. Uno modo,
secundum aetim eaeercitum Ilio modo, Sectandum a tum Signatum.
Primo modo dicitur aliquid ens actu, quando actualiter existit in rerum natura, Sicut Sortes ViVens. Secundo modo dicitur aliquiden actu, quando cum Sua actualitate essendi Significatur, aut intelligitur, etiamsi non existat in rerum naturn.
Dieitur ergo 1'. Quod si loquamur de bono, primo mod0, qU0d scilicet habet in se bonitatem, nihil est bonum nisi in quantum Stin actu, Secundum actum XeHellum.
Dieitur T. Quod si loquamur de bono, Secundo modo, de eo scilicet, quo aliquid est bonum, nihil est bonum, nisi sit ens in
actu, Saltem Secundum a tum Signatum.
Non enim aliquis habet rationem appetibilis, nisi in quantum
cum Silo esse consideratur; et Sic Sanitas, etiam non Xi StenS,
dicitur ens actu in quantum habet rationem boni, quia non appetitur, nisi ut per ipsam aliquis sit actu sanus. Et sic universaliter Verum est, quod nihil est bonum nisi in quantum est in actu, Vel
Secundum a tum eaeeλ' iturii, Vel Secundum actum Signatum.
Necisorio voti Deus est sua persectio, quia ipsius esse non est per aliquid additum persectum ergo est sua bonitas Patet on-δequentia quia persectio rei est bonitas ejus. T vii DPOD. Deus est per essentiam suam bonuS, et non
participative, per ordinem ad aliquid aliud ergo est Sua bonitas. Probatur antecedens quia quod participatione est bonum, ante Se aliquid habet a quo rationem suscipiat bonitas sed non Si prOcessu in infinitum, cum bonum habeat rationem finis, in sinitum autem repugnet sint. Ergo oportet devenire ad aliquid per se et eSSentialiter bonum. Consequentia vero, probatur Quod n0n SUSIIa bonitas, participative et non per essentiam Si bonum. 16
248쪽
Circa illam propositionem insinitum repugna sint: utili suo, quia non Videtur intentum probare licet enim infinitum inquantitatibus repugnet sint, tanquam ipsum tollens, ex hoc tamen n0n sequitur in cauSi sinalibus, non dari processum in infinitum. MQNDoria tuo; quod in ordine sinium, illud simpliciter habet rationem sinis, quod est ultimo intentum, tanquam propter Se non autem propter aliud Volitum sinis enim, ut sic, Si cujus gratia aliquid sit non autem quod sit gratia alterius Ideo sinis, ex propria ratione habet rationem ultimi; et idcirco infinitum repugnat rationisinis, inquantum removet ultimum. Si ergo procedatur in infinitum in causis sinalibus, nihil habebit rationem ultimi, et per consequens, nihil impliciter erit finis, sed unumquodque se habebit ut ad aliud ordinatum, loquendo de finibus essentialiter ordinatis. Illa ergo propositio non accipitur ut habens veritatem tantum inquantitate continua, Sed absolute et sol maliter infinitum enim, idest, quod sinem removet, repugnat ni quem removet; et ideo infinitum removens sinem causarum finalium, repugna sint, et Statui cauSarum, Et quia ratio causae sinalis, ponit statum et ultimum ideo rationi ipsius repugnat infinitum.
Jorioso in oti. Et est consirmatio antecedentis priori rationis. Deu eSt pSum esse. Ergo est essentialiter bonus et non participati Ve, et per OnSequenS, pSabonitaS. Probatur consequentia clivia ipsunt 8Se participare aliquid non potest, cum non it potentia sed actuS. Quinto PD . Deus est omnino implex. Ergo etc. Probatur onSequentia quia Omne suum esse, et id quod est, unum liabet; idest, et esse et en in ipso non distinguuntur et cum Sse ejussit ipsius bonitas, a sua bonitate non distinguetur. Ex hoc insertur corollari e quod nullum aliud bonum est sua bonitas. Unde et
Marco in 18 et Luca 18, 19 dicitur Nemo bonus nisi solus Deu3.
Adserte pro lio corollario, ex q. de erit. q. 21 α 5. qu0d bonita substantialis in esse rei completur. Licet enim essentia rei sit rudiealiter et fundamentaliter bonitas prima rei, et bonitas Secundum quid non est tamen completive bonita substantialis, Sed esse actualis existentiae rei non est enim complete et Simpliciter aliquid b0num substantialiter, nisi sit in actu, et quia nulliuS rei creatae esse est essentia, ideo nulla res creata Si Sua bonitas substantiali absolute, et simplieiter nulla etiam Si Sua ultima bonitaS, a qua simpliciter et absolute dicitur bona, quia illa rebus convenit ex accidentibus superadditis ut patet, Prima p.
249쪽
QUOD IN DEO NON POSSIT ESSE MALUM.
Ex praemissis, insert S. Tholnas corollarie, quod Ioico noxa voleM QNS innIum: Et intelligitur secundum quod malum in natura inveniri poteSt, non autein secundum quod invenitur in Voluntate quia de lio inserius determinabitur. 'Dimo PDoti Deus S sua bonitas. Ergo in eo malum Sse non potest. Probatur consequentia quia Omnia quae per essentiam dicuntur, Sicut bonitas, Sapientia, et hujusmodi, nihil praeter seliabent admixtum. Si ergo Deus est bonitas, in eo non p0teSt esse
non bonitas, nec per OnSequen malum.
Notat autem ad majorem declarationem, quod id quod est bonum, aliquid praeter bonitatem habere potest; quia quod uni persectioni suppositum est, nihil prohibet et alteri supponi; sed
nwnquodque intra terminos Suae rationis concluditur, ut nihil PXtraneum intra Se capere OSSit. Ergo etc.
Idi ei tendum, quod unumquodque concludi dicitur intra teraninos Suae rationis; quia distinitio, principia tantum essentialia
Micit, et naturae quidditatem ita concludit, quod nihil permittit rei quiduitate in tigredi, quod ab ipsa sit extraneum per quod datur jutelligi, quod ipsa quidditas rei quae per diffinitionem Significatur, si per Se Subsistat, nihil habet adjunctum, quia intra diffinitionis
terminOS, nihil a natura extraneum includitur. Si enim sibi aliquid DXtraneum inesset, jam non esset quid ditas ut per dissinitionem Significatur sed de hoe etiam Superius dictum est. mocinaclo PDoti. Si malum esset in Deo Deus deficere p08Set. Probatur Consequentia: Quod opponitur essentiae alicujus, ibi esse non poteSt nisi essu desinat, sicut irrationabilitas homini non potest inesse nisi esse homo desistat sed essentia Dei est bonitas ergo malum oppoSitum sibi convenire non potest nisi esses desinat. T vfio Doti. Si malum sit in Deo erit in ipso essentialiter quia nihil de ipso participative dici potest, ut supra Si StΡnSum Sed non potest malum sic de aliquo dici, ut sit ejus essentia; quia sicut bonitas nihil extraneum admittit, ita nec talitia et sic excluderet esse quod habet rationem boni, et Omnem aliam perfectionem, et per c0nSequens, nihil potest existere quod ipsa malitia sit. Dutilia in). Sed non videtur necessarium si in Deo Sit malum, qu0d Deus sit ossuntialiter malus, eo quod nillil dicitur de ipso
Parimo, quia illa propositio habet Veritatem in persectionibus,
250쪽
eo quod Deus Sit ipsum esse, non autem in impersecti0nibus, cujusmodi est malum. me Hriclo, quia nullum malum, Si malum per participationem, sed per privationem participationi Ut dicit Ur 1, p. q. 49, α. 3, ad 4 et tamen non sequitur quod Omne malum; Sit malum peressentiam.
Aia Dimisin respondetur quod tam in persectionibus, quam in imperfectionibus, Si Deo attribuantur, verum est quod nihil de ipso per participationem dicitur, tanquam videlicet ab ejus essentia distinctum. Quia per rationem quartam praecedenti capitis, qu0d aliquo participat, comparatur ad ipsum sicut potentia ad actum in
Deo autem potentia SSe non iote St, Sed Si eius puruS, cum Sit ipsum esse ideo si ponatur malum Deo convenire, illud non poteStesse per participationem. Quoclum respondetur quod esse tale per participali0neni, poteS duplieiter intelligi. no modo, per acceptionem imperfectam alicujus positivi. Alio modo per acceptionem cujuSeumque a se distincti, sive positivum sit sive negativum. Si prinio modo accipiatur, sic nihil dicitur malum per participationem, e quod malum non sit aliqua natura, sed dicitur aliquid malum per pri-Vationem participalionis, eo scilicet, quod careat aliqua sorma. Nihil etiam hoc modo dicitur malum per essentiam, quia malum nulla
essentia St. Si vero accipiatur Seeundo modo, Sic omne malum,
est malum per participationem, in quantum nullum malum est ipsa malitia sed etiam habet aliquid malitiae adjunctum, scilicet bonum in quo undatur. Ad hunc sensum loquitur hic S. I homas, quia si malum dicitur de Deo, cum nihil conveniat Deo quod sit ab ipso distinctum, sive ponatur illud sorma esse, Sive privatio, eo quod in pS p0tentia non sit receptiva sequitur ut sit ipsa malitia, quod St, SSe malum per SSentiam.
Ju: Dio PDOD. Nulla imperfectio est in Deo ergo neque malum: quia malum imperseelio quaedam est, Sicut bonum persectio. Juiolo PDoti Malum, Vel est privatio, vel privationem includit sed nulla privatio est in Deo, cum in Deo non sit potentia quae St Subjectum privationis ergo etc. Probatur anteeeden8 quin Sicut bonum et persectum aliquid est, secundum quod est actu itaeSt imperfectum et malum, secundum quod est deficiens ab actu. merui DPoti. Nullum violentum est in Deo vel praeter naturam ergo in illso non est malum. Probatur eonsequentia quia malum, Secundum quod malum, inest unicuique contra motum naturalis inclinationis, eo quod unumquodque refugiat malum, Sicut unumquodque appetit bonum et licet aliquando in rebus com-Ρ0Siti S, OSSit malum, Secundum aliquid sui esse naturale rei, h00 tamen in Deo esse non potest cum non sit compOSitUS. Circa illam propositionem natum aliqujus secundum qu0d δι