장음표시 사용
251쪽
DE OEL 'ιo mTATE 245 ei malum, δι iolentum, et praeter naturam, pole8 lumen ei nu-lurale 38 Secundum aliquid ejus, in rebus compositis aulais fisP. Quia videtur contradictio item implicare. Num Si malum secundum aliquid sui est naturale ergo malum, Secundum quod malum, Semper est in re quamdiu res est quia illud quod est naturale, eui malum conjungitur, semper est in re. Si autem Ut malum StNiolentum, Sequitur quod non Semper maneat in re, quod enim
violentum St, aliquando removetur.
v NDoria tu et dicitur primo, quod cum aliqua privatioeoncomitatur aliquod principiorum naturalium, tunc dicitur malum
esse naturale, saltem ad naturam univerSalem comparatum, rati0ne alicuius quod ad ipsum pertinet scilicet, ratione ipsius principii in quo radicatur: sicut in eo qui nascitur caecus, aut clauduS, caecitas quidem, et Obliquita Cruris, Secundum Se, Si praeter naturam, et Violenta, quia est privatio alicujus debiti inesse ratione tamen oculi et cruris, quae ibi naturaliter conveniunt, dicuntur illa mala naturalia SSe. Dicitur secundo, quod violentum illud quod concomitatur partem aliquam naturalem, non oportet ut aliquando removeatur, Sed tantum illud violentum quod nullam habet concomitantiam ad aliquod principi 0rum naturalium quia illud, licet Secundum Se con- Sideratum, Sit praeter naturam, induit tamen rationem naturalis ex substracto ad quod consequitur; et est de intentione secundaria naturae uniVersaliS. Et per consequens, quamdiu illud principium
UIfimo Auctoritatibus Joannis l. e. . . . : Deus tuae Stet tenebrae in eo non sunt ullae. et ob XXXIV, 10,): Absit a Deo impietas et ab omnipotente iniquitas: 0nclusi confirmatur.
QUOD DEUS ES OMNIS BONI, BONUM.
P0sT0ΠΛη determinavit S. Thomas, de bonitate divina absolute, nunc de ipsa comparative determinat. Circa hoc autem, duo facit. Primo comparat bonitatem divinam ad alia bona, per modum principii Seeundo per modum X-eellentiae se . eq.).
Pro cujus intelligentia sciendum ex doctrina . Th0mae p. q. 6, . . et de Nerit. q. 21, 6ι. 4, ad , qu0d dupliciter potest intelligi, Deum esse omnis boni bonum modo. intrinSeee, quia
252쪽
scilitiet ipse secundunt se Sit bonita Iebla inhaerenS, a qui Unaquaeque res dicatur bona et Sic non accipitur hic ostensum est enim supra c. 263 Deum nullius rei esse Iormam Ilio modo eae-trinsece per modum principii essectivi, exemplaris et finalis, et sic intelligitur; quia videlicet, bonita cujuscumque creaturae St producta et exemplata a Deo, et ad ipsum sicut ad finem ordinata. 'Potinio autem Pimo. In Deo Sunt persectiones omnium: rerum ergo Omne bonitate comprehendit, et est omnis boni bonum. Probatur consequentia; quia bonitas rei est persectio Hus. me tincto. Omnia habent similitudinem divinae bonitatis ergo etc. Probatur ante edens quia Deus est bonus per essentiam, alia vero per participationem quod autem est tale per participationem, est tale, quia habet aliquam Similitudinem ejus quod est per essentiam tale.
Adfertendum hic quod ad hoc ut aliquid partieipative dicatur
tale, non requiritur ut nubeat illud secundum eandem rationem univocam, Secundum quam est in Deo, quod dicitur per essentiam tale, sed sumet ut aliquam ejus similitudinem habeat ut hoc loco vult'. homRS. TQDtio. Deus est sinis ultimus omnium, ut infra ostendetur e 74). Ergo est omnis boni bonum. Probatur consequentia quin cum bonum habeat rationem appetibilis, et unumquodque Sit appetibile propter sinem bonum dicitur unumquodque, aut quia Sisinis, aut quia ordinatur ad finem. Ergo sinis ultimus est a quo omnia rationem boni habent. Contium in conclusio, auctoritate Exodi XXXIII. 19 : Ego ostendam tibi omne bonum et Sapientiae VII. II.): Venerunt mihi omnia bona pariter eum illa.
COMPARAT ECLNDo loco S. homas, bonitatem divinam ad alia bona, quantum ad excellentiam ostenditque quod Deo QN Mo-
PDimo PDotintuo. Divina bonitas comparatur ad omnia bona Sicut bonum universale ad particulare, cum sit omnis boni bonumo Ergo praeeminet Omni bono particulari Patet consequentia quia bonum universale praeeminet bono particulari, sicut bonum gentiSeSt melius quam bonum unius eo quod persectio totius praeeminet
persectioni partis simpliciter et absolute loquendo. Se ooclo PD . Quod per essentiam laicitur, verius dicitur
253쪽
DE DE BOMTATE 247 quam quod dicitur per participationem Deus per essentiam dicitur bonus, et alia per participationem. Ergo te. Circa illam propositionem Quod per essentiam dieitur, eriNS dicitur quam quod dieitur per partiei pationem Dutilum occurrit: Quia albedo quae dicitur per essentiam, non Verius dicitur alba, quam id quod albedinem participat im0, alba non dicitur. Pro intelligentia hujus considerandum, quod id quod dicitur per SSentiam, poteSt comparari, et ad id quod est tale per similitudinem, quae est causa ejus et ad id quod est tale per pari,
Uationem. - Si primo modo, cum V, Verius, ut habetur de erit. , q. 4, a. 6, 0SSi deSignare, aut eritatem rei, aut eritatem praedicationis: si veritatem rei deSignet, tunc non est neceSSarium Ut
verius sit aliquid ubi est per essentiam potest enim Veri u QSSe, ubi est per similitudinem quae est causa rei, quam ubi Si peressentiam. Sicut res naturales Verius sunt in mente divina, ubi sunt per similitudinem aliqualem, quam in seipsis, ubi Sunt peressentiam per Nerius autem, hoc modo, intelligo idem quod perfectius. X parte enim rei Veritas in esse undatur; et ideo dicererem esSe Verius in Deo Veritate rei est dicere, ipsam in ipso babere persectius esse quam in seipsa quia illud est divinum, istud vero est creatum. Si autem veritatem praedi attonis significet, sic verius eS Unumquodque, ubi est per SSentiam, quam ubi Si per Similitudinem: quia veritas praedicationis attenditur Secundum qu0d aliquid, secundum suum formale significatum, de aliquo dicitur: non potest autem magis alicui convenire formaliter, quam Si peressentiam illi conveniat. - Seeundo modo, tunc quomodocumque Sumatur ly Verius, Vera est propositio S. I hornae. Quod enim peressentiam alicui convenit, persectius esse in illo habet, quam in eo cui convenit per participationem, et majorem identitatem sormalem cum ipso habet ex quo sequitur ut Verius etiam praedicetur.
Id instantiam dicitur, quod intelligitur propositio S. Thomae, ubi illud formaliter praedicetur de utroque, et ubi ipsa SSentia per Se subsistat tunc enim verius dicitur quod est ipsa quid ditas, quam id quod habet quid ditatem; et quia Deus ipsa bonitas St, alia vero, habent bonitatem, et dicitur sormaliter bonus, sicut et alia dicuntur bona; ideo verius et persectius dicitur bonus Albedo
autem, non recipit praedicationem Sui concreti, ut proprie dicatur alba, nec etiam per se est, licet per se significetur ideo non est simile. Teutio voti. x Deo, omnia boni rationem habent. Ergo etc. Probatur consequentia quia quod Si causa aliorum in uno genere, est maximum in illo. Adserte, quoniam hic Sumitur genus pro omni communi Secun-
254쪽
dum eandem 3tionem, aut impliciter, aut Secundum proportionem; ut superiuS Si StenSUI'. Juravio Poti. In Deo malum nec actu nec potentia St. Ergo est Summum bonum. Probatur consequentia quia melius est quod est malo impermixti uS.CoonPinnio auctoritate Sacrae Scripturae: Non δι anetus,
Post ui 13 determinavit S. Thomas de bonitate Divina, nunc de ipsius unitate determinat. Ubi aduertendum, quod in determinando de persectionibus divinis, non SerVat S. Thoma ordinem, qui ipsis persectionibus
Secundum se convenit, Sed ordinem dependentiae Secundum cognitionem ab ipso traditum quia enim e eo quod cognoScimus Deum esse persectum, reSulta cognitio quod sit bonus quia bonumeSt unumquodque in quantum est persectum ideo poS determinationem de persectione, Statim de bonitate determinavit, quamvis bonitas sit naturaliter posterior unitate. Similiter, quia ex eo quod Cognoscitur Deum SSe Surn mum Onuin, Statim babetur ipsum esse unum ideo post bonitatem de unitate determinut. De huc ergo, poliat hanc
PPotinio autem multiplieiter et uviano sic Deus est Summe bonus. Ergo est tantula unus. Probatur conSequentia quia quod per Superabundantiam dicitur, uni Soli convenit. Adsertendum, quod non est idem omnino, aliquid per Superabundantiam dici et superlative. Nam, superlatiue aliquid dici p0test et per Xcessum ad alia, et per negationem excedentis; sicut calidiSSimum, aut quia Omnia calida excedit, aut quia nihil est ipso calidius Per superabundantiam autem dici, St Omnia Xcedere et hoc uni tantum convenit. Nam si aliquid hoc modo conveniret
pluribus, unum alterum non Xcederet, et Sic non diceretur Ummum per Superabundantiam ad omnia, et Sic inplicaretur contradictio. Si ergo Deus est summum bonum, tanquam Omnia XCedens bona, impossibile est esse duos Deos, quia tunc duo SSent
me uriclo voti. Si esSent plures Dii, essent plura persecta quibus nihil deesset. Sed hoc est impossibile. Ergo etc. Probatur Sequela quia ut eSt superius istenSum e. S). Deus est omnino
255쪽
batur: quia si nulli eorum deest aliqua persectio, neque ei aliqua imperfectio admiscetur, quod requiritur ad 0 quod aliquid sit Simpliciter persectum, noli erit in quo missi invecem distinguantur. Adsertendunι, quod si aliquid esset in uno Deo, quo distingueretur ab alio Deo, oporteret aliquid Sse in uno quod non esset in altero aut ergo illud esset aliqua persectio, aut aliqua impersectio si persectio, ergo ille altu Deus careret aliqua persectione, quod repugnat omnino perfecto Si impersectio, ergo in Deo esset aliqua impersectio, quod etiam Simpliciter et omnino persecto non conVenit Propterea bene arguit S. I humas, quod si nulli eorum deest aliqua persectio, non erit in quo ad invicem distinguuntur.
Diceretur, sorte, quod unusquisque haberet omnem persectionem
alterius, Secundum Speciem, licet non Secundum numerum.
Sed 0 nihil est, quia etiam si essent tantum numero distincti, oporteret in uno aliquid esse praeter naturam speciei, ut inserius ostendetur, quo ab alio distingueretur. I QDii DPoti. Quod sumicienter sit uno posito, melius S per unum fieri quam per multa. Sed rerum ordo melius est quam 90SSit SSe, quia potentia agenti primi non deest potuialiae quae
est in rebus ad persectionem; et per unum principium Omnia Su scienter complentur. Ergo te. Circa illam propositionem Rerum ordo St, sicut meliu poteste88e Sciendum ex doctrina . Thomae, , Sent. utSt. 4, . , et 1, p. q. 25, . , ad , quod Supp0Siti rebus quae nunc Sunt, et nullo m0do mutatis, universi Ordo melior SSe non poteSt; quia nihil est in rebus sive partibus universi inordinatum P0Sset tamen alium, Deus ordinem statuere, per creationem aliarum creaturarum aut per meliorationem 3ccidentalem earumdem partium.
Sed circa probationem illius propositionis, quia videlicet polentia agenti primi, non deest polentiae quae est in rebu ad per- festionem occurrit utilum videtur enim velle S. Thomas quod in rebus sit quidquid persectionis potest esse hoc autem Videtur sal Sum, nam multu Sunt quae non consequuntur persectionem ad quam Sunt in potentia naturali, ex aliquo impedimento. - Similiter, constat non consequi res omnia ad quae Sunt in potentia obedientiali. Di iluo, quod . Thomas, cum loquatur de ordine univerSi, ordo autem ipse partium universi, consequatur persectionem SSentialem rerum cum inquit, potentiam primi agenti non deesSe potentiae quae est in rebus ad persectionem, intelligit de persectioneeSSentiali, aut essentiam consequente. Num Si Deus alicui rei non daret omnium uae ad essentiam ejus pertinent, non SSet eadem reS, Cum SSentiae rerum Sint Sicut numeri, in quibus, ut dicitur 6, metaph. leael. 10, unitate addita eL Subtracta, varietitur Species:
256쪽
250 LIBER PRIMUS si etiam non haberent omnia quae SSentiam ConSequUntur, non
eSSent Secundum Suam naturam persecta non autem intelligit de persectione accidentaliter adVeniente. Cum autem arguitur 1', quia non omnia consequuntur persectionem ad quam Sunt in potentia naturali Dieitur, quod hoc est salsum de persectione substantiali aut substantiam consequente. Cum arguitur ' quod non conSequuntur res, omnia ad quactsunt in potentia obedientiali Dicitur, quod intelligitur propositi de
potentia naturali creaturae, non autem de potentia obedientiali. M-to, 'oti Primus motus est unus et continuuS. Ergo primu motor Si unus. Probatur consequentia Impossibile est unum motum continuum et Singula regulantem, a pluribus motoribus esse. Si enim Simul moverent, tunc uterque eSSet impersectus motor, quod non conVenit primo motori cum persectum, Sit prius impersecto si autem non simul moverent quilibet eorum quandoquemoVeret, quandoque non OVeret et Sic non esset unus motus continuit et regulariS. um quia, unus motus continuus est ab uno motore, et ideo Si non esset semper nil motor, motu non
esset unus tum quia motor qui non semper movet, irregulariter inVenitur moVere, ut patet in motibus violentis et naturalibus, ubi motu est aliquando Velocior aliquando tardior. Adserte quod ratio istu est ad philosophos ponentes Deum de neceSSitate OVere, non autem Simpliciter concludit quia OsSet aliquis dicere, istos motores simul movere non propter imperfectionem potentiae, quasi unus absque alio OVere non OSSit, Sed propter concordiam voluntatis. Quamvis etiam possemus dicere, eam Simpliciter concludere, quia cum non sit ponenda superfluitas maxime in primo principio, Si unus per se Susticiat motum cau-
Sare, alius motor primus ponendus non erit. Mixit --. innes motus corporalis creaturae oldinanti Tad unum primum motum, praeter quem non est alius primu qui non reducatur in ipsum. Ergo praeter Substantiam spiritualem, quae est sinis primi motus, non est aliqua quae non reducatur ad ipSam hoc autem nomine Dei intelligimus. Ergo etc. Probatur consequentia quia Substantia corporalis ordinatur ad spiritualem, sicut ad suum bonum cui intendit assimilari, quia illa bonitas est plenior omn' autem quod rat, deSiderat optimum, suantum po88ibile rat. Advertendum, quod vult S. I humas arguere e comparatione substantiarum Spiritualium, quae sunt sine motuum ad ipSOS O tus SubStantiarum corporearum intenditque sic arguere: Quali eStordo inter motu corporum, talis est ordo inter substantias Spirituales quae sunt illorum motuum sines Sed inter motus corporum eSt tantum unus primu ad quem omnes alii reducuntur ergo et inter substantias spirituales, est tantum una prima, in qua Omnes aliae reducuntur, et hanc dicimus Deum ergo etc. ajor probatur quia unaquaeque Substantia torporalis ordinatur ad spiritualem,
257쪽
DE OEL LixiTATE 251 tanquam cui per suum m0tum intendit assimilari tanquam persectiori, et in quo plenius, bonita continetur. Sed videtur quod haec ratio non concludat Posset enim aliquis dicere: quia licet sit una tantum substantia spiritualis prima intereaS, quae Uni sine motuum tamen, Sunt plures aliae quia non sunt sine proximi motuum, sed Sunt impliciter primae. Dieitu= quod istam rationem ponit S. Thoma S, tanquam ex Aristotele sumptam, . phtySic. et 12 1 ietaph. ubi post tuam Stendit numerum substantiarum Separat3rum PSSe, Secundum numerum motuum corporum coeleStium, concludit ultimo loco esse unum
principem. Unde ista ratio non concludi simpliciter, sed est ad
hominem peripateticum. moxio PDoti Praeter hunc mundum non est alius munduS. Ergo est unus omnium gubernator. Probatur consequentia quia omnium ordinatorum ad inVicem, ordo eorum ad invicem est propter ordinem ad aliquid unum; sicut Ordo partium exercitus, Si propter ordinem totius exercitus ad ducem Ratio autem hujus est quia diversa in liqua habitudine uniri non possunt ex proprii SnaturiS, Secundum quod Sunt diversa, nec ex phiribus ordinantibus; quia illi ut diversi non possunt uinam ordinem intendere, et SiCordo per acciden esset ordo autem universi non est per accidens secundum quod inseriora per Superiora gubernantur, cum Sit Semper aut pro majori parte. Ergo oportet esse unum primum ordinatorem et gubernatorem OmniUm. Advertendum hic, ut habetur . , . 11 a 3. quod niUS per Se unum Si causa, Si totaliter in uno ordine et in uno genere cauSae, et Si multa Sunt causa unius, hoc non est nisi per accidens hoc Si per aliud, in quantum scilicet, Sunt aliquo modo unum. Ideo cum primum ens et ordinans sit persectissimum et per Se meliUS S Ut Sit unum quam plura propter hoc cum hic dixerit multa ut diuersa sunt non intendere unum ordinem Subintulit quia Vel ordo rerum erit per accidens, Vel oportet reducere ipsum ad aliquid unum, ordinans omnia ad finem quem intendit. Quia videlicet, si ponatur ordo rerum esse per se, et Ulta non Sint per se unius ordinis causa, Sed per aliud, in quantum scilicet Sint num oportet ut reducantur ad unum principium quod Sit
m vfimo voti. Si essent plures essent duo neceSSe SSe hoc autem est impossibile. Ergo te. Probatur salsitas con8equenti8 quia cum convenirent in intentione et qui dilitate necessitatis essendi, oporteret ut distinguerentur per aliquid additum, vel uni tantuin Vel utrique et sic vel alterum vel utrumque esset compositum quod repugnat ei quod necesse est esse per Seipsum, ut Superi US StOStensum c. 183. Oct vo voti. Et est conserinatio praeestilentis. Illud quo disserunt ista quae in necessitatae essendi conveniunt, aut requiritur
258쪽
ad tecessitatem SSendi, ut Oll. - Si non ergo Si liquid accidentale sed hoc est impossibile, quia neque causaretur ab SSentia ejus, quod Si neceSSe SSe, quia tunc utrumque haberet illud, cum utrumque neceSSitatem Ssendi habeat; neque ab aliquo alio, quia tunc esse utriuSque dependeret ab aliquo, et Sic neutrum esset neceSSe SSe. Probatur conSeqtιentia quia tunc, nisi illa causa esset, non esset illud acciden S, et conSequenter non esset illorum distinctio, et sic non essent duo sed nulla. - Sic, aut hoc est quia includitur in ratione necessitatis essendi, aut quia neceSSitas essendi specificatur per illud. Non primum, quia tunc esset in utroque, Sicut et neceSSita eSSendi. Non Secundum, quia tunc compleret necessitatem essendi quantum ad esse, et non quantum ad intentionem necessitatis essendi, sicut disserentia complet genus: hoc autem est impossibile, tum quia eius quod Si neceSSe SSe, sua quid ditas est Suum SSe, tum quia ipSi acquiretur SSe per aliud hoc auteni est imposSibile. Ergo etc.
Nolandum primo, quod disserentia, dupliciter ad genus potest
Comparari. Uno modo, Secundum abSolutam generis quid ditatem et rationem Ilio modo in Ordine ad esse actualis existentiae. - Si primis modo comparetur, Sic non est generis completiva genus
enim habet ante additionem disserentiae, dioisio ut dicit S.
Thomas, Suam completam rationem. Si ero Secundo modo comparetur, Sic est completiVa generis, quia videlicet constituit proprium susceptivum esse, si Sit ultima disserentia nam non expectat species specialissima aliud principium formale ad hoc ut sit, licet in rebus materialibus requirantur materialia principia. Si autem non sit ultima disserentia suci genus magis appropinquare adeSSe, eo quod genu non OSSit esse actu, nisi per disserentiam limitetur, ut etiam SuperiuS Si Sten Sum. Nolandum Seeundo, quod cum genus per disserentiam limitatur et appropinquat ad SSe acquirit esse per aliquid aliud a se, non quidem realiter, sed formaliter distinctum, nam disserentia a genere Suo, non diStinguitur realiter sed mi maliter licet in se aliquam distinctionem realem et compositionem requirat hoc autem ei
quod Si Secundum Se neceSSe esse con Venire non poteSt, cum in
ipso non sint plura sol maliter distincta, quantum est ex parte rei Secundum se. Ideo cum deducit S. I homus, tanquam ad inc0nVeniens, quod ipsi necesse esse acquireretur esse per aliquid aliud, intelligendum est, de alio formali, alietate e tenente ex parte rei Secundum Se quia aliquam compositionem requirit in re, Sive ex materia et forma, si V ex essentia et esse, de quo inserius latior
oxa DPoti. Si sunt duo ii, aut hoc nomen, Deus, de ipsis
dicitur aequiυoee, aut uni voce. Si primum, non pertinet ad prae- Sentem intentionem. Si secundum, ut eadem natura Sicili utroque Secundum unum esse, aut Secundunt aliud et aliud. Si secundum
259쪽
DE DEI Ni ThTE 255uniim ergo ipsi non erunt duo, quia duorum non Si untum SSe, si substantialiter distinguuntur. Si secundum aliud et aliud, ergo neutrum erit Sua quid ditas, aut suum SSe, cujuS OppOSitum Superius est ostensum e. 22 . Circa illam propositionem duorum non 8 unum 88 8 Substantialiter distinguantur intelligendum, quod aliqua substantialiter distingui, potest duplieiter intelligi. Uno iodo, quia sunt duae
SubStantiae quarum una non St alia, quomodocumque Sint sub- Stantiae Ilio modo, quia sunt totaliter secundum essentiam distinctae, ita quod nec essentia unius Si essentia alterius, nec ambae Sunt ejusdem Ssentiae partes. Propositio ergo S. Thomae est intelligenda secundo modo, non primo quia materia et forma unius compositi, unum Sse actualis existentiae habent, eo quod unam essentiam conStituant, et tamen Sunt duae subStantiae. Sortes autem et talo, non poSSunt habere unum esse, quia Sunt essentiae di-
Circa illam conditionalem: Si natura ip8orum, Si Seeundum aliud et aliud esse in ipsis neutrum erit sua quid litas, e Suum e8se advertendum quod inducitur consequens di8iunetum quia si ponatur quidditatem ipsorum esse unam, esse vero illius quid ditatis in istis duobus diversificari, sequitur quidditatem et SSe ren-liter distingui. Et ideo, si unus illorum sit sua quid ditas, oportet ut distinguatur ab esse, si vero sit suum SSe, Oportet ut a quid-ditate distinguatur: quia cum quidditas et Sse, duo distincta ponantur, non poteS Unum suppositum utrique identificari. Sed si uni dentificatur, oportet ut distinguatur ab altero.
Decimo PDoti. Et quod est necesse esse, ConVenit necessitas essendi, inquantum habet esse hoc Signatum, et particulare. Ergo necessitas essendi, pluribus convenire non poteSt. Ergo non OS- Sunt esse plures dii Probatur prima consequentia quia nihil eorum quae conVeniunt huic signato, in quantum est hoc Signatum, OS-
sibile est alii convenire Ante edens etiam probatur. Si illud quodeSt neceSSe SSe, non est hoc signatum, in quantum Si neceSSeeSSe ergo deSignatio sui esse non Si necesSaria e Se Sed ex
alio dependet: sed unumquodque secundum quod St actu, Stilistinetum ab omnibus aliis, quod est esse hoc Signatum ergo neceSSe esse dependet ab alio quantum ad esse actu sed hoc est
contra rationem neceSSe ergo etc.
me via tri quod . homas propositum non probet. Ante edens enim est quod est necesse SSe, OnVenit ne-eeSSitas essendi in quantum habet esse hoc signatum. Probat autem istam Illud quod est necesse esse est hoc Signatum, inquantuin Si necesse esse. Similiter, cum deberet subsumere sed unumqu0dque Secundum quod est hoc signatum est actu sub- Sumit conversam, scilicet hanc sed unumquodque Secundum quod est actu est diStinctum. Ergo etc.
260쪽
254 LIBER PRIMUSueSDoocletiau, qu0d ly, inquantum, non specificat hoc loco rationem formalem, Sed denotat undamentum et concomitantiam: sicut si dicerem Sortes inquantum hic homo est in actu Sensus est hunc hominem esse undamentum existendi in actu, et quod esse in actu concomitatur hunc hominem, Sive hominem signatum, non autem hominem in communi. Et ideo non reser ad hunc sensum dicere Sortes inquantum est h0mo est in actu et dicere :Sortes inquantum est in actu est hic homo. Similiter ergo, cum se Se concomitentur in eo quod est ne deSSeesse, neceSSita eSSendi et etiam hoc signatum; quia ipsum non habet necessitatem essendi sine hoc esse Signato, non refert dicere: habet necesSitatem essendi inquantum est h0 signatum; et est hoc signatum in quantum habet necessitatem essendi esse enim hoc Signatum est undamentum secundum quod Sibi convenit, ne
Similiter dicitur de illis unumquodque secundum quod Sthoc aliquid, et distinctum est in actu et unumquodque Secundum quod St actu, est distinctum et hoc signatum. Utrobique enim denotatur ratio fundamentalis et concomitantia. Ideo Sta prop0sitio Illud quod est necesse esse, non est hoc Signatum inquantum Si neceSSe esse aequivalet huic Illud quod est necesse esse non habet necessitatem essendi in quantum est hoc Signatum.
Et similiter, mi maliva, assii malivae aequivalens est quantum ad veritatem. Unde ratio est haec si necessitas essendi non Onvenit ei quod est necesse esse inquantum est hoc signatum, deSignatio Sui Sse et particularitas, non est ex se necessaria, Sed ab alio sibi convenit quia tunc necessitas essendi ex Se non concomitatur ipsam designationem et determinationem naturae hoc au- tein Si impossibile, quia cum esse in actu concomitetur designationem et distinctionem ab aliis, si designatio convenit sibi ex alio, etiam esse actu convenit sibi ex alio.
Nec valet si dicatur, ut dicit Aureolus I, Sent. quod phil080phi
dicerent, ipsa necesse esse ore alterius Speciei, et Sic admiSSO quod Singularitas unius non conveniat alteri, per hoc n0n tollitur quin Sint plura necesse esse patet enim hoc non Valere. Nam cum illa conveniant in intentione necessitatis essendi oporteret tunc, ut per liquid superadditum illi intentioni, distinguerentur: StenSumeS autem SuperiuS, in ratione octava, per tale additum ea distingui
Jocle imo DPoti. Natura significata hoc nomine DeuS: Si per Se ipsam individuata in hoc Deo, alioquin in ipso esSet 0m-p0Sitio Ergo impossibile est ut alteri conveniat, quia quod Si individuationis principium, non potest pluribu commune SSe. D o. ecimo PDoti Natura divina non potest dividi neque per disserentiam essentialem, neque per accidentalem, ut StenSum