장음표시 사용
311쪽
DE DEI INTELLiGEATi4 505nmili trido aute in OnSequitur ens ratione aliquorum contentorum sub ente. QNio voti Deus cognoScendo Se cognoScit naturam universale in enti et perfecte, quia ab eo Omnis impersectio remo- Vetur. Ergo Cognoscit omnes gradus en tiurn et Sic habet de rebus propriam cognitionem. - Probatur eonSeqitentia quia co9noScens perfecte aliquan naturam unii erSalem, co9noSei modum quo Nutura illa potest haberi ex diversis autem modis XiStendi, OnStituuntur diversi gradus entium. Circa consequentiae probationem, istitiam Occurrit nam metaphysicus naturam enti univei Salem perfecte c0gn0Scit, cum tu Ssubiectum formale sit ens, in quantum ei S, et tamen non OgllOscit omnem modum quo natura enti haberi potest, cum non O-gn0scat res nisi in universali ut ex , metaph. habetur. Ergo non oportet ut cognoscens aliquam naturam univerSalem perse te, Omnem
ejus m0dum quo haberi potest cogn0Seat. Ad hujus evidentiam eonsiderandum, quod 'atura quaelibet Universalis duplieiter considerari potest. Uno modo, inquantum t0t linqu0ddam essentiale est, ut scilicet habens naturam et essentiam ab aliis naturis universalibus distinctam Alio modo inquantum O- tum universale, scilicet ut plura in se potentialiter continenS, et ut multis commune. Si primo modo consideretur, Sic ad ju persectam c0gnitionem, non requiritur ut cognoscatur omni HUS lO-dus, quo ab inserioribus haberi potest, ut est totum uni VerSale, Sed Sufficit ut cognoscantur omnia quae de ejus ratione Sunt, et Omnia quae per Se riu propriain rationem consequuntur. Sic enim perfecte cogn0Scitur animal quando cognoscitur quod est Substantia animata, SenSibilis, et cognoscuntur omnia quae sibi in quantum animal St, conveniunt. Si vero consideretur sequndo modo, Sic ad persectam ejus cognitionem requiritur ut cogn0Scantur omne HUS
disserentiae, quibus ad sua in seriora contrahitur ipsa enim inseriora, Sunt ejus partes inquantum universale est, Sicut et ea quae in ejus diviniti0ne cadunt, sunt ejus partes in quantum totum SteSSentiale Propositio ergo S. Thomae quieumque tan08cit perfecto te. intelligitur de persecta cognitione universalis utroque m0d0 Simul, 0n autem de ejus cognitione primo modo tantum. Ad instantiam autem de metaphysico dicitur, quod metaphy-Sicu n0n cognoscit persecte en utroque modo, Sed tantum primo m0do. 0 enim susticit ad persectam entis c0gnitionem, inquantum eSt ejus subiectum. Sed Dous, ipsum utroque modo persecte c0gn0'Scit, ideo instantia non est contra intentum. mei fimo Poti. Deus cognoscit seipsum persecte. Ergo de omnibu rebus habet propriam cognitionem. - Probatur eonSequentia: quia cogn0Scen persectae aliquid, cognoscit omnia quae Sunt in 20
312쪽
illo in Deo autem sunt omnia Secundum potentiam activam quantum ad proprias OrmnS. Adserte, quod ista ratio a prima disseri licet cum illi eadem videatur. In prima enim considerabatur Ordo omnium cauSarum ad essectum, Secundum quod ex earum notitia devenitur in cognitionem essectuum hic autem formaliter consideratur existentia esse tuum in ipso Deo, secundum quod sormae 9rticulares Omniumentium in potentia activa Dei continentur, id est, secundum qu0d in Deo virtus ad omnium rerum particulares sormas tanquam in
Octovo Poti. Deus scit quot modis aliquid simile ei esse
90teSt. Ergo cognoscit res secundum proprias sormas. - Patet consequentia quia echo sunt diversitates formarum, quia divinam essentiam res diversimode inti tantur. Ideoque et Philosophus sormam divinum quoddam nominat. Antecedens vero proba lui quia qui scit naturam aliquam, scit an et quomodo communicabilis sit divina autem natura per Similitudinem communicabilis est. Adverte, quod aliter communicabilis est natura nivei Salis, et aliter divina natura, communicatur enim natura universalis quia secundum eandem rationem multis convenit, sed diversa esse in illis habet natura autem divina non sic creaturi communicatUr,
sed quia omnia aliqua imperfecta ejus similitudine participatit,onini enim persectio, ut Superius est Stensum, eSi quaed3m 3rticipata similitudo divini esse. Et hoc est quod intendit S. Thomas cum inquit, quod divina natura communicabilis est per similitudinem, eo quod una Xistens termina similitudinem creaturarum ad e, Sive quod idem est, ipsa est cui onmis persectio creaturae assimilatur. orio Poti. Alii cognoScentes, cognoscunt res ut Sunt diS- tinctae. Ergo et Deus. - Probatur consequentia quia alioquin DeuSesset insipientissimus, ut arguit Philosophus in primo de Anim.
teXt. comm. 80 et tertio metaph. eaei comm. 15, contra dicenteSDeum non cognoscere lucem quam Omne CognOSCUnt.
CoonPinnio et auctoritate Geneseos: Vidi Deus cuncta quae fecerat et erant Malue bona I. 1), et ad Hebreos: Non est ulla creatura inuisibilis in conspectu ejus omnia autem nuda et pertu
An Secundum averroem Deus cognitionem de rebus tantum uniuerδalem habeat. Quantum ad opinionem quae hic impugnatur, sciendum quod eam attribuit S. I homas I Sent, di8t. 35 a. 3. Commentatori, et habetur 12, metaph. comm. 51, in sine. - Oppositum tamen Videtur velle etiam 1 metaph. comm. 52 et 2 phySiα, comm. 75, et , de anim comm. 34, ubi vult primum causam habere sollicitudinem ies iis inferioribus quod manifestius itiam iubetur 10
313쪽
Nec valet dicere quod ista sollicitudo dicit causalitatem tantum
per modum sinis, non autem rerum cognitionem tum quia sollici-iud non nominat causalitatem nisi cum cognitione, tum quia sollicitudinem esse de aliqua re, non Si esse sinem ejuS, Sed magis
in finem cognitum dirigere propter quod inquit Commentator , physita, quod si divinus non admittat naturam agere propter finem, non potest salvare Sollicitudinem circa res, quia videlicet, sequitur Deum non dirigere res naturales ad finem, quod est de ipsis habere sollicitudinem. Magis itaque dicendum erit, aut quod sibiipsi contradicat, quod tanto viro attribuendum non puto, praesertim quod opposita in luobus commentariis immediatis dicat aut quod intellexit istam sollicitudinem esse de rebus Solum in quantum entia Sunt, ita quod Sicut naturam entis cognoscit, ita disponit ut natura entis sit, non descendendo ad io Vel illud ens particulare, per particularia autem agentia disponitur ut hoc et illud ens sit, et sic sollicitudinem habet de istis, inquantum is naturam entiS, quae Sal Vatur in ipsis, intendit. Quod autem 10, ethi', inquit, iccipSa rerum Serie apparet luod loquitur e Suppositione, Si Scilicet Deus de singularibus, ut Singularia Sunt, curam gerat. qui autem vellet sustinere Memente Commentatori SSe propter adducta nuctoritat . Nu0d Deus de rebus propriam et distinctum cognitionem labeat posset pium dicere quod in commentario 1, 12, metaph. intelleXit, quod
cogn0Scit entia, in quantum entia Sunt, cogn0Scendo Seipsum quia alia non cognoscit distincte nisi cognoscendo se, qui Si SSe Subsistens in quo omnia entia eminenter continentur. POSSet Seeundo
dicere, quod . Thomas illam opinionem attribuit averroi quantum verba ejus in illo loco sonant. Nam ibi non aliter suam iX-plicat intentionem, sed ex ipsis verbis Hus habetur hoc, quod entia in communi tantum, Scilicet inquantum entia Sunt. CognOScat. Non autem curat . Thomas quid ipse intellexerit. Quantum autem salsitatis, opinio haec habeat, ex adductis rationibus patet.
314쪽
RATlONES AD LX UIRENDUM QUALITER MULTITUDO INTELLECTORUM SIT IN INTELLECTU DIVINO.
Circa hoc autem, duo Dei S. Thomas. Di mo, agit de modo e parte medii cogn0Scendi. Secundo, ex parte ipsius cognitionis
Circa Prinium, duo facit. Diumo, qu0sdam excludit salso mod0S. Secundo, quis Verii Sit modus Ostendit se. 3). Quantum ad primum, tres modos excludit. Pripli iter enim salso possumus intelligere Deum multa cognoscere aut scilicet ponendo in intellectu divino multitudinem intellectorum habere esse distinctum aut ponendo ipsas formas intellectas Subsistente eSSe Deumque illa intelligere aut ponendo ipsas habere esse in intellectu creato et Sic per ipsa Deum intelligere. Quapropter ad excludendum tres istas imaginationes, tres ponuntur conelusione8 Prima et Seeunda ponitur in o capite tertia, capite equenti. Itaque: PRIMA CONCLLsio est MMIs cimo tot QIIOQira, irimo cli-
'Pol, tuD. ut ista intellecta essent idem quod divina S- sentia. ut essent illi superaddita Non primum, quia tunc in S- sentia divina aliqua esset multitudo, scilicet intrinseca Nec Seeundum, quia in Deo esset aliquod accidens. Ergo elc. Aut ei te, quod si multa haberent esse distinetum in Deo, et
esSent idem realiter cum essentia, non possent ad ipSam SSentiam e0mparari, ni Si tanquam ejus parte essentiales, et sic ipsa SSentian n SSet impleX, sed e partibus composita ad modum QSSentiarum materialium. Propter hoc inquit S. Thomas quod p0neretur in e mulii tudo, scilicet partium Ssentialium. SECUID CONCLUSIO Si 'oo vo filio ei iram Dorii liiij H- inocti ovarano iiii II Qino De F Qxiμ QPQ ut Plato ad Vitanda diei inconvenientia p0Suit. PPotio in D 'imo Formae rerum naturalium Sine materia intelligi 0n possunt. Ergo multo minus possunt Sine materia SSe, quo scilicet modo sunt actu intellectae. Adi erie, quod quam Vis Commenlator . metaph. e0mm. 21,
et 34 teneat, ut superius diximus, materiam cadere in distinitione, rerum materialium, tantum ut id quod essentiam defert, n0n tan-
315쪽
DE DEI INTELLisExa ta 509 quam de essentia rei tenet tamen . I lioma 1, p. q. 75, a. 4, et , metaph. leet. 9, et in tractatu de ente et essentia, materiam esse partem quid ditatis rei materialis tum quia diminitio rerum naturalium materiam et formam continet, nec ponitur materia in ea tanquam additum essentiae quia illud est proprium accidentis dis finiri per additamentum, aut etiam sormarum quae Sunt partes; tum quia materia est de essentia omnium individuorum naturalium:
tum quia haec Aristotelis intentio SSe Videtur, qui , metaph., leae t. 15 et 16, ponit disserentiam inter quid ditatem compositorum et simplicium quantum ad unitatem, quod c0mpositorum illinitio est una, quia ex actu et 0tentia natum est steri unum, simplicium autem quid ditates seipsis habent unitatem, eo quod sormae dumtaxat sint. Non etiam metaphySicorum in ultimis text. dicit, quod in quid litatibus compositorum accidit error propter mullitudinem partium, qui in simplicibus n0n accidit propter carentiam partium. Propter hoc ergo inquit S. Thomas, quod sormae, id est quid ditates rerum naturalium, Sine materia nec Sse nec intelligi possunt, quia videlicet nihil potest intelligi, aul esse, absqHo eo quod ad ejus
pertinet Ssentiam. mo oriclo PD . Si Deus per sormas intellectas, subsistentes extra ipSum, p0Sit quod SSent, intelligeret, sua persectio in intelligendo, ab alio dependeret, et per cola Sequens in SSendo, Cum Suum intelligere Sit Suum SSe. - robatur consequentia quia ad
persectionem intellectus divini requiritur ut multitudinem rerum intelligat. Ergo si formae per quas intelligit Sunt extra ipSum oportet ut ab alio persectio suae intellectionis dependeat. Hic notanda sunt duo. Primum est, quod non inquit S. Thomas, absolute persectionem divini intellectus consistere in cognitione multitudini rerum, Sed quoniam hoc ad persectionem Sui intellectus requiritur Pursectio enim divinae intellectionis simpliciter dependet expersectione primi intellecti, quod est divina essentia sicut et in omnibus aliis virtutibus persectio operationis attenditur in comparatione ad primum et principale ejus objectum; sed verum est quod ad persectionem divini intellectus exigitur, ut sua intellecti non solum ad suam essentiam, sed etiam ad rerum multitudinem se extendat, id est, ut habeat in se unde se ad rerum extendat multitudinem tum quia tanto intellectus persectior est in intelligendo, quanto ad plura SeeXtendit, tum quia non esset persecta cognitio causae nisi essectus ab ipsa procedentes cognOScerentur. Alterum est, quod intellectris persectionem dependere ab illis formis subsistentibus, dupli iter potest intelligi in modo, tu niluam a sorma eliciente actum intelligendi, eo modo quo intellectio nostra specie intelligibili dependet. Alio modo, tanquam ab objectu immediate actum intelligendi terminante, eo modo quo nostra intellectio persectionem labet in conceptu per intellectum formuto et
316쪽
producto Utro In id conchiri an formae intellectae ad persectionem intellectus, non potest divini intellectus persectio ab illis dependere, cum quidquid est in Deo persectissimum Sit X e. Sed tunc occurrit utitum. Nam non est intelligibile qu0d aliqua peratio poSSit esse, aut intelligi, absque termino operationis Suo modo, cum omni operatio ad aliquod objectum terminetur. Si ergo Deus rem intelligit quantum ad proprium esse quod habet in natura, ergo tali intellectio non poterit esse aut intelligi, absquere quae intelligitur. Ergo a re XtrinSeca, de necessitate, divina dependet intellectio, et sic etiam non '' . inconveniens intellectionem divinam dependere, tanquam ab objecto, ab illis sorinis subsistentibUS. Ad hujus evidentiam Considerandum primo, quod aliterl0quendum St, Si ponamus Deum alia a Se in sua essentia Videre; et aliter si ea in se ipsis abstracta et subsistentia, ut actu intellecta, Deum intelligere ponamus. Nam primo modo re se habent ut Secundario intellecta, divina autem essentia ut primo et per se intellectum; et quia operatio intellectus Specisiicatur et perficitur e primo et per Se objecto, nun autem e ii quae in primo et per se objecto Videntur, ideo non oportebit perfectionem divini intellectus dependere ab aliis, licet alia videat in seipso. Si autem p0namus Deum intelligere res tamquam per Se subsistentes actu intellectas, non tanquam contentas in divina essentia, tunc habebunt rationem primi et per se intellecti, et ideo persectio intellectus in intelligendo, ab aliquo extrinseco dependebit. ConSidera ulum Secundo, pro majori declaratione, quod cum intellectum intelligatur secundum quod est in intellectu, licet multitudo intellectorum requiratur ad persecti0nem divini intellectus, hoc tamen non intelligitur quantum ad esse quod in seipsis habent, sed quantum ad esse quod habent in divina essentiu intellectu. Et quia, esse quod in divina essentia habent, est ipsa divina S- sentia, ideo eum dicitur quod multitudo intellectorii in requiritur ad persectionem divini intellectus, non dicitur quod requiratur aliquid distinetum a Deo, sed tantum ipsa divina essentia quae Omnium
intelligibilium est similitudo, ita quod intelligit quidem Deus multa
intellecta, quantum ad eorum proprias existentia et naturaS, Sed tamen non requiruntur ad persectionem divini intellectus quantum
ad esse quod in Seipsis habent, Sed quantum ad esse quod habent in Deo, et sic non perscitur divinus intellectus ab aliquo
Aia utitum ergo dicitur, quod de intellectione divina qua Deus intelligit hanc rem puta lapidem, dupliciter possumus loqui:
uno modo, quantum ad ipsam intellectionem absolute secundum Suam naturam OnSideratam ; alio modo, in quantum est hujus
intellectio. Si primo modo consideretur, sic non dependet ab hac re intellecta, sed et absque ex potest intelligi, quia non a lapide
317쪽
DE MEL INTELLiGEATi 51l specificatur sed ab essentia divitia prii no et per se intellecta potesta item intelligi unumquodque absque eo quod non Si de ratione ejus. Si Seeundo modo, sic non inconvenit divinam cognitionem ab objecto extrinseeo dependere. Cum enim dico divinam intellectionem ut intellectionem lapidis, dico ipsam eum habitudine rationis ad lapidem modo non est inconveniens aliquem respectum rationis intelligere in Deo a creatura dependere in ratione termini, et sine ea intelligi non posse; sicut non potest intelligi Deus quod sit dominus creaturae, non intellecta creatura. TODiio Doti Deum intelligere praeeX igitur ordine naturae,
ad hoc quod hujusmodi intelligibilia sint; si inquam, ponantur Subsistere. Ergo non per hoc multa intelligibilia intelligit, quod per se
existant Xtra eum. Probatur ante edens quia necesse erit hujusmodi formas SSe a Deo causata S, cum Omne quod est graeteressentium Suam sit ab ipso causatum, ut infra ostendetur lib. II. e. 15 rerum autem causa S per intellectum, ut etiam ostendetur
lib. V e. 2 et 24). Advertendum quod dicit S. homas: Deum intellistere haec
intelligibilia praeeaesi ordine naturae ad esse ipsarum non autem dixit ordine temporis, quia possent quidem ab aeterno SSe productae, et Si unum non SSet prius alter duratione, Semper tamen necesSe S ut Ordine naturae praecedat, quia causa naturaliter est prior suo essectu.
Wovio PDoti. Sequeretur quod intellectus Dei esset in potentia, et ipsa similiter intelligibilia, essent intelligibilia in potentia, et sic indigeret aliquo reducente in actu. Probatur consequentia: quia tunc tantum intellectus est in actu, quando actu informatur intelligibili, et intelligibile in actu, quando est unum cum intellectu quando autem Sunt Separata, utrumque S in potentia, sicut patet etiam in sensu et sensibili.
Dutilum). Sed videtur salsum esse quod inquit S. ThomaS, quoniam si illa intelligibilia non sint in intellectu divino, erunt intelligibilia in potentia dato enim quod nullus intellectus intelligeret SubStantias separatas, adhuc tamen essent actu intelligibiles, quia Separatae a materia. WQSDoricles QP, quod de hujusmodi sormarum intelligibilitate, dupliciter loqui possumus. Uno modo absolute. Alio modo in Ordine ad hunc intellectum. Si absolute loquamur, etiamsi nullii in intellectum insorment sunt ne tu intelligibiles. Si utem in ordine dintellectum divinum, sic si ipsum non informant, sunt intellectae in potentia ab ipso sicut ut intellectus non intelligens aliqua, p0teSi quidem esse actu intelligens absolute, ita vid 'licet intelligendo, n0neSt tumen actu reSpectu eorum quae non intelligit. Quirito PDoti. Intullectum oportet ossu in intelligente. Ergo non sussiicit ponere formus intellectus extri De uiri ad ioc ut intelligat.
318쪽
RATIONES QUOD HUJUSMODI MULTITUDO INTELLIGIBILIUM NON EST NISI IN INTELLECTU DIVINO.
I ' Tum, inquam, quia divinus intellectus quantum ad aliquam Suam operationem dependeret ab aliquo posteriori intellectu.u'. Tum quia sicut rerum subsistentium, ita rerum quae Sunt in alio, Deus est causa per intellectum, et sic oportet quod intelligere Dei, earum Sse praecedat naturaliter.
A' Tum quia divinus intellectus esset in potentia. α' Tum quia non potest esse quod aliquis intellectus ad operandum disponatur, scilicet formam habendo intelligibilem, et alius exequatur; sed oportet ut idem disponatur et Xequatur,
Sicut unumquodque est per essentiam Suam non per SSentium alteri S.Idυerte, quod voluit comparare . Thomas, essentiam rei tformam intelligibilem proportionaliter in ordine ad esse et intelli-gure Sicut enim unicuique est proprium SSe ita et propria ope ratio ideo quemadmodum se habet res ad dispositionem ad esse, ita ad dispositionem ad operationem. 8Sentia autem quam ConSequitur SSe, non est in ali ab habente esse, sed per essentiam in se existentem res est. Ideo et sorma quam consequitur intellectio, non est in alio ab ipso intelligente. Quomodo autem sorma quae est principium operationis oportet esse in operante, inserius Stendetur l. II, c. 23, 24).
319쪽
QUOMODO MULTlTUDO INTELLECTORUM SIT EX DEO
Ex Lusis salsis m0dis quibus ponebatur eun intelligere multa,
lectus nostri in intelligendo, procedit ad modum intellectus divini
investigandum. Quantum ad nostrum intellectum, Din Moini. Putinum St, quod res a nobis intellecta est in intellectun0Stro per Speciem Suam per quam intellectus actus in actu intelligit rem ipsam non quod intelligere sit actio transiens, Sed est actio manens in intelligente, et habet habitudinem ad rem quae intelligitur, ex eo quod vesties qua intellectus intelligit, est similitudo rei intelle lue. Id Dei tendum quod Sicut scientia dicit aliquod absolutum con- notando respectum ad scibile, ita operatio, absolutum quoddam dicit, sed imp0rtat etiam habitudinem ad objectum, Sive Si transiens sive immanens omnis enim operatio est ad aliquod objectum
terminata quia autem Omne perans e aliqua Orma Operatur,
quae est aliquo modo similitudo objecti ad quod operatio terminatur, ideo ad illud operatio, tanquam ad objectum, respectum im-p0rtat, cujus operationis principium est similitudo. Propter hoc assignat rationem S. Thomas quare intelligere dicit habitudinem ad rem intellectam, quia sorma qua intellectus intelligit est ejus similitudo. Intellectio enim qui lapis intelligitur, ideo ad lapidem terminatur et ad ipsum respectum dicit, quia a similitudine lapidis
olicitur. Securiclum quod notat est quod intellectus noster ex sorma
quam habet, necesSario in intelligendo, conceptionem quandam in Seipso format, quae etiam dicitur intentio intellecta, eo quod indisserenter intelligat rem praesentem et absentem, ut etiam imaginatiosacit, et intelligat rem a materialibus conditionibus abstractam Sine quibus in rerum natura non existit in quo imaginationem Superat quod non posset esse nisi sibi praedictam intentionem
320쪽
sormaret. Dissert autem eon eptio ista a specie intelligibili, quia est quasi terminus intellectioniS, Specie autem est prineipium. I QDiium est, quod etiam Sta conceptio est rei similitudo, sicut et species intelligibilis, quia unumquodque quale est, aliuoperatur Specie autem quae St principium intellectionis et conceptus est similitudo rei intellectae ex quo sequitur quod intellectus sui mando hujusmodi intentionem rem intelligit. Advertendu=n, pro hoc ultimo leto, quod duplieite potest serri intellectus in intentionem rei intellectae. Uno modo, materialiter, in quantum Si res tuli naturae, puta qualitas, aut accidens intellectus. Alio modo, in quantum est rei similitudo et intenti0. Si primo modo accipiamus, Sic non fertur intellectus in rem extrudum conceptionem intelligit; sed secundo modo in utrumque sertur iuxta illud Aristotelis de Mem. et Remin. e P, ire med. idem motus est in imaginem et in id cujus est iniusto. Et quia non cognoscitur ipse conceptus inquantum re est dum primo producitur, sed tantum ut rei Similitudo, quia ad hoc tantum formatur ubintellectu, ut in ipso res intellecta videatur, ideo absolute inquit S. I homas, quod intellectus formando hujusmodi conceptionent, rem intelligit cujus est conceptio, et quod est quasi terminus, non autem Simplieiter terminus, quia non terminatur ad ipsum ultimate intellectio, licet sit immediatus terminus et proximUS. Ex istis in nostro intellectu consideratis, infert, quod intellectuS divinus nulla quidem alia specie intelligit, quam divina essentia; sed tamen sua essentia est similitudo omnium rerum. X quo sequitur, quod conceptio intellectus divini, prout seipsum intelligit non solum sit similitudo Dei intellecti, sed etiam omnium eorumqu0rum divina essentia est similitudo, et ob hoc multu a Deo in telligi possunt. Vult ergo S. Thomas ex hoc habere, quod non ideo multu intelliguntur a Deo, quia in ipso habeant esse distinctum, et sic compositionem in ipso faciant, sed quia unum esse in Deo habent, quod est divina essentia et divinum Verbum omnia re
Notandum autem, quod cum dicitur hic, conceptionem et Verbum divinum, esse omnium Similitudinem, non accipitii r Verbum ut est secunda Persona in divinis, quia nondum de Trinitate mentio sucta est, et cum philosophis hoc loco disputat S. Thonias, contra quos nihil valeret hujusmodi declaratio. Unde per Verbum hoc loco intelligitur id ad quod immediate terminatur uetus intelligendi Sive sit aliquid realiter distinetum a re intellecta si vo sit res intellecta, ut est intellectit essentiu nim divina ut intolluctu, est similitudo Onmium rerum ut Duus intelligendo ipsa in intulligit ea in ut onmium Sintilitudinem, et per hoc mulla intelligit.