장음표시 사용
371쪽
DE DEI Eni3 1Ti. 565 Dei ad creaturam ion est relatio realis, Sed dicit absolutuin cuni
Et Deus est eritas quantum ad absolutum quod importatur, scilicet quantum ad similitudinem intellectam, non autem quantum
ad respectum Conno intum. me oriclo PDoti Deus Si Sua bonitas. Ergo est sua veritas
quia veritus est bonitas intellectus, ut dictum est supra e. S).TODii Droti. Nihil in Deo participative dici potest, cum sit
Suum Sse. Ergo cum veritas sit in Deo Deus est essentialiter
Durivso PDoti Veritas licet in intellectu ponatur, est tamen etiam in re, secundum quod inquit vicenna uel fyh. ruet. 8, c. 6,o: eritatem rei esse proprietatem ui esse quod lubilitum est ei; et hoc secundum quod natu est res de Se sacere Veram existimationem in intellectu et in quantum propriam ui rationem, Uaeus in mente divina, imitatur. Sed Deus est Suu essentia. Ergo est sua veritas sive de Veritate intellectus loquamur, Sive de Veritate rei.
Ad uerle e doctrina . Thomae 1, p. , 16, . . et in Qq det erit. , , G. 1, quod res dicuntur Verae, et in comparatione ad intelleclum divinum, ut in comparatione ad intellectum humanum ad intellectum quidem ilia inuni, secundum quod imitantur formam suam in intellectu divino existentem, sicut et res artificiales dicuntur erue in quantum imitantur formam artis existentem in mente artificis et secundum istum comparationsem res dicuntur διmptieueret bSolute erae, eo quod ab intellectu divino secundum esse dependeant. In comparatione autem ad intellectum humanum peculativum, scilicet a quo non dependent, dicuntur Verae, in quantum natae Sunt de Se lacere veram existimulionem in ipso intellectu, et sic dicuntur erae Seeundum quiu, eo quod ad intellectum humanum n0n habeant comparationem nisi per accidens, cum ab ipso non dependeat. LX quibus equitur, quod sicut feritas intelleelus dicit duo Scilicet ab80lulum et respeelisum, sive materiale et sol male, ita et Ueritu rei. bSolutum est esse, sive entitas rei, QSpecti Vum autem, os liabitudo ad intellectum. Si quaeratur autem, an isti respeetus sint reales te rationiS. Diei tur: quod respectus ad intellectum divinum, est reali S, quia Si reSpectu mensurati ad mensuram est enim intellectus diVinu mensura omnium rerum, sicut intellectus artifici est men- Sura artificiatorum. - Respectus vero ad intellectum humanum Specillati Vum, Si respectus rationis quia est menSurae ad menSuratum. Verita enim intelleetus nostri ab ipsa re men8uratur, di
citur enim erus intelle tus, eo quod ii intelligit istut est in re l),
I Principium hoc quod verilas intellectus humani mensurasti rebus, quod adeo requens recurrit in Sapientia Thomistica, immo ejus dogma veluti sundamentale
372쪽
Selendum quoque, quod licet Veritas aliquo modo sit in re, tumen illa improprie dicitur veritas, cum Verita primo et per 'e
est tum in re Philosophica tum Theologica, aetate ac nostra in Aquinatis schola bene iterumque perpendi debet. Omnes siquidem errores, liberalismi, rationalismi, subiectivismi, materialismi, rationis autonomae adversus fidem, ex falso principio pullulant, quod intellectus non accipiat scientiam et veritaten a rebus, sed ipse sit causa rei cognitae, et comparetur ad ipsam sicut regula et mensura; ideoque contra veram et propriam entis participati indolem, sit simpliciter mensurans et non mensuratus, ipsiusque entis causa. Cujus erroris mater, fuit antiana philosophia quae docuit omnem cognitionem intellectualem, seu rationis purae utpote procedens a priori, habere normam suam in ipso intellectu, et attingere tantum apparentiam rerum, nequaquam Vero O-gnitionem illam necessario esse connexam cum reali earumdem existentia. Hinc confusio, inter intellectum increatum, purissimum actum totius entis, et creatum inpotentia ad scibilia omnia. Hinc tanquam e divite vena, omnia illa falsa et absurda circa Divinitatem ejusque cultum, tum circa hominum mores et ossicia in societate,
tum circa legitimam potestatis originem et constitutionem in re politica Collapso siquidem principio Thomistico, triumphat subiectivismus vel egoismus, et cum eo omne id quod maxime vagum et instabile, dubiis plenum atque factiosum sapit, tum in sp culativis tum in practicis quodcumque enim sive cogitandi sive agendi lubet, plena sit singulis facultas. Quod primarium dogma est et quasi unicum illius sectae, quae vaserrime simulat pro ingeniorum libertate pugnare, re tamen, Servitute opprimit una cum Ecclesiae auctoritate, ipsum naturale rationis lumen, quod divinitatis scintilla et participatio est. Negato enim, quod veritas intellectus nuensuretur a rebus, omnis conceptio intellectus, maxime simplicis, ut est veritas primorum principiorum, omni suo ultimo et objectivo fundamento, prorsus destituitur, quod undamentum est prima et increata veritas. Nam vi Veritates intellectae fundantur in aliquo aeterno, fundantur autem in ipsa prima --ritate, sicut in causa universali contentiva omnis veritatis v conir gent L. II. c. 84). Et ho dupliciter: Quia intellectus Veritatem concipit inquantum consormatur suo primcipio proximo, scilicet rebus, et hoc secundum quod ipsae res consormantur intellectui seu deae divinae, et mensurantur ab ipsa, quatenus ab ea exemplatae et effectae et hinc veritas primario est in intellectu, scilicet divino, cui omnia adaequantur seu comsormantur secundario in intellectu creato, in quo veritas a veritate prima denominatur. de erit. q. I, ). Et quia, activitas illa lucida, per quam resplendet in intellectu nostro veritas simplex primorum principiorum, secundum quae de omnibus judicamus, fundatur immediate in illa prima et summa re quae est Deus ejusque dea, a quo intellectus movetur atque illuminatur causaliter ad suum actum, scilicet ad veritatem cognoscendam, quae est adaequatio intellectus et rei. In qua lucida activitate, cernitur ipsa Dei existentia, quia lux illa, actu assumpta ab intellectu in ratione objecti et te mini seu cognitionis reflexae sui ipsius, altiori quodam modo, per ratiocinium ducit ad cognoscendum lumen primum primamque veritatem. Et hoc, certitudine atque evidentia maxima, modoque determinato non sicut antius posuit deam Dei esse quoddam postulatum et quasi vagum schema mentis nostrae, ad spectabilem hujus
373쪽
DE DE VERiTATE 567 sit in intellectu unde simpliciter et propi se loquendo, re non dicitur vera nisi extrinseς denominatione, scilicet a veritate intellectus. forma autem in se existente, intrinsece dicitur Vera, sed improprie, sicut medicina proprie dicitur Sana a sanitate existente in animali, improprie autem a virtute in ipsa exiStente Conclusit ergo S. I liomas quod sive loquamur de veritate intellectus, sive de Veritate rei Deus est sua erita cum sit Sua 8Sentia. Quia iaccipiamus veritatem improprie, a qua scilicet res intrinsece dicitur Vera, non est aliud quam ipsa Substantia rei, Vel ejus esse : idcirco Si Deus est sua essentia Sequitur quod sit sua veritas. Si etiam accipiamus veritatem rei, a qua proprie re denominatur Vera, quamVi extrinSece, quae est Veritas intellectus, sic etiam dictum est quod est ipsa Dei essentia. Quomodocunque igitur res dicatur Vera, Sequitur quod DeuS St Sua VeritaS.Coortumniis conclusio auctoritate J0ann. e. XIV, 6, 05um i veritas et ita.
QUOD DEUS EST PURISSlM VERITAS.
PosTuLAM Ostendit s. homas, quod in Deo Sit veritas; nunc qualis sit divina veritas ostendit. Circa hoc autem, duo facit. Primo, Stendit quod sit purissima. Secundo, quod Sit prima et Summa. Cap. eq.)PRino ergo ostendit quod in Deo QN DuPINMimo, Dis S; cui scilicet nulla deceptio aut salsitas admisceri potest. Et PD talis DPimo sic Veritas scilicet, abstracta et SubsistenS, falsitatem non compatitur, sicut neque albedo nigredinem, intelliges albedo subsistens esset, ut per abstractum significatur Deus est ipsa Veritas. Ergo et . Securiclo voti. Intellectus divinus se habet ad modum intellectus cognoscenti quod quid St. Ergo etc. - Probatur conSequentia quia in illo intellectu, non est salsitas, sicut nec in Sensu respectu proprii sensibilis, nisi scilicet per accidens, Ut Supra die- tum est, c. i). In Deo autem nihil per acciden esse poteSt. Teutio Doti. Intellectus divinus non est discursivus. Ergo etc. - Probatur con8equentia quia cum in primis principiis non sit error, in conclusionibus tantum erit, Secundum quod a principiis ad conclusiones intellectus discurrit. Diatiium Sed posset aliquis dicere, qu0 error accidit non
Solum circa concluSiones, ad quas litellectus pervenit discurrendo, Sed etiam circa propositione per e sumptaS. Experimur enim n0S
374쪽
decipi circa aliquas tropositiones dum etiam non discurrimus: Sicut cum dicimus et judicamus Sorteria praesentem, SSe Platonem
Π μγ. Dici potest qu0d semper in deceptione est aliquis discursus, licet ortasse aliquando in imperceptibili tempore sint. Occurrente enim mihi Sorte habente Similitudinem cum Platone, puta in rotunditate aciei, argumentatur imperceptibiliter intellectus iste habet rotundam aciem, ergo est Plato et sic de aliis. Jo: Dio Poti. Omnia cognoscibilia comparantur ad intelle ctum divinum, Sicut proprie et per Se cognoscibilia, id est, sicut
proprium et per Se obiectum. Ergo etc. - Probatur consequentia quia in talibus, virtus cognoscitiva non errat. In te eden Vero probatur quia divinus intellectus est in me sublimitatis, id est non
habet aliquam virtutem cognoscitivam Sublimiorem Se et Om Iiem sublimitatem, quae SSe possit, habet, scilicet infinitam. Quanto autem Virtus cognoscitiva est altior, tanto ejus obiectum plura Sub se continet, ut patet de sensu communi, et imaginatione respectu Sen Sta particularis. Ergo portet ut omnia cognoscibilia contineantur sub objecto per se divini intellectus. uicto Doti. Intellectus divinus est natura sua persectioi quam intellectus humanus, virtute intellectuali persectus sicut est sapientiu et scientia, cum ipse sit in sine et extremo persectionis Sed si non diuit salsum sed semper verum quia Virtuti CS tum bonum reddere verumn utem dicere, est bonus actus intellectus. Ergo te.
m Nio Doti. Si divinus intellectus diceretur salsus salsitas
a qua diceretur salsus, non esset in Deo, sed in rebus Sed nee etiam est in rebus, quia quantum unumquodque habet de SSe, tantum abo de Veritate. Ergo etc. Probatur ante eden8 isuiu lulis est comparatio intellectus divini ad PS quali est rerum ad intellectum humanum eo quod sicut veritas intellectus humani mensuratur a rebus, ita e con VerSO res mensurantur ab intellectu divino, cum Deus per Suam Scientiam Sit auSa rerum. Cum ergo re non dicantur salsae nisi propter salsitatem intelle eius humani inquantum scilicet, natae Sunt a Ceresalsa in sui existimationem aut quia significantur salso intellectu e contraiio dicero tur intellectus divinus salsus propter rerum salsitatem, quae uilico divini intelluctus Ormani non initarentur. Id uerte pro fulsistite consequentiS, X dot trina . Thuma ulli Supra, quod in ordine ad intellectu in divinum, res non p0SSunt dici salsae, cum qui diluid in rebus aecidit ex or lino divini intellectus procedat, nisi in voluntarii aguntibus orlassis, in quoi uin poteState est, subducere se ab ordine divini intellectus, inquantum est cauSaret Um. Unde nulla res St, quae secundu in innem entitutum in SeeXiStentem, non consor metur divino intellectui. In ordine autem
ad intellectum humanum res diei iussunt salsau, eo quod X Xterioribus accidentibus quibuscum aliis rebus similitudinem habent, natae
375쪽
DE DEI VERiTATE 569 sint de se salsam existimationem sacere, aut etiam qui resil neSen- tantur oratione vel intellectu salso. Sed quia res ad intellectum divinum essentialem comparationem habent, de Cum per Comparationem ad ipSum, salsae non sint, Sed Verae simplieiter et absolute dici potest, nullam rem esse sulsam, quamvis e unumn q/ιiu aliqua possint dici falsa in ordine ad intellectum nostrum, ad quem Secundario habent ordinem. movi imo voti. In Deo malum esse non pote St. Ergo etc. Conseqυentia patet quia salsum est malum intellectus, Sicut verum est ejus bonum. Cootimonio etiam auctoritate Di autem Deus eruae Doni,
III, 4.): Non est Deus quasi homo ut mentiatur Num XXIII, 19).
Deus tuae est, et tenebrae in eo non Sunt ullae l. loann f, ).
QUOD DIU LX VERITAS EST PRIMA ET SUMMA AERITAS.
DPotin fis Pulmo Divinum esse eS primum et persectissimum. Ergo divina veritas est prima et persecti SSima. - Prohatur eonSequentia quia e 2 metaph, eaet eom. . sicut est dispositio rerum in esse, ita et in Veritate eo quod ens et unum se invicem con- Sequantur. Quod ergo est primunt esse oportet ut primae veritati CorreSpondeat. Idvertendum prin/0. ex doctrina . I homae . p. q. 16, . , qu0d erum quod est in rebus convertitur cum ente Secundum praedicationem substantialem) omne enim en eS Verum, et Omne Verum S ens. Verum auteni quod est in intelle tu, convertitur Cum ente Secundum repraesentationem, Sicut manifestativum cum
manifestato eo quod cuilibet vero intellectui correspondeat aliquid
in re et a converso, cuillhet enti correspondeat verus intellectus saltem divinus. Isto secundo modo videtur accipere hoc loco S. Thoma consuetitionem entis et veri quia assignat rationem talis conSecutionis ex hoc quod verum est cum dicitur esse quodeSt, et non SSe quod non est, quod pertinet ad consecutionem repraesentanti et repraeSentati. Adi ertendum secundo, circa liam propOSitionem X 2 met. Stirn-ptam: Siqui est dispositio rerum in esse, ita et inueritate; quod dispositio non accipitur Secundum quod est in genere qualitatis, sed secundumqu0d quendam ordinem importat, et est sensus quod ubi inveniturqu0d est maxime iis, invenitur etiam quod est maxime Nerum: 24
376쪽
quia rati Veri, rationem enti cui Sequitur. Ita exponit S. I homus de Ne 'u. q. 1, a. 1 ad 15. me macto PDoti Verita convenit Deo essentialiter, ut dictum est e. 60). Ergo persectissime ; quia quod per essentiam alicui convenit, illi persectissime convenit. Tot fio PDoti. In Deo, omnino idem est intellectus et qu0d intelligitur. Ergo etc. - Probatur consequentia : quia Veritas conSiStit in adaequatione, aequalitati autem causa S unitas, ut dicitur , metaph. teXL comm. 20. Ergo ubi est maxima unitas intellectus et rei intellectae, ibi erit maxime et persectissime VeritaS..u Dio Poti Veritas divina est mensura omnis Veritatis. Ergo perfectiSSima. - Pater eo equentia quia quod Si mensura in unoquoque genere Si persectissimum illius generis. - antecedens Vero probatur Deus est primus intellectu et primum intelligibile. Ergo veritas intellectus cujuslibet, a Veritate riu menSuratur. Probatur consequentia quia omnis Veritas aut mensuratur a re Sicut veritas intellectus nostri, aut mensuratur ab intellectu Sicut omni rei Veritas mensuratur in ordine ad intellectum divinum a quo causatur Sed utro modo menSuretur, menSuratur a primo, cum unumquodque menSUretur primo sui generis. Ergo oportet ut omnis Verita menSuretur aut a primo intelligibili, aut a primo intellectu Si ergo Deus est primum intelligibile, et primus intellectus, erit menSura omiti veritatiS. Aduertendum, quod in hac ratione includit S. homas etiam intellectum angelicum implicite. Cum enim veritas intellectus angelici habeat nenSuram, cum non Sit prima VeritaS, Oportet ut men Suretur ab aliquo intellectu, aut ab aliquo intelligibili, quia ab altero istorum omni veritas menSuratur et Sic Si lioni mucipSam, a re menSurari, oportebit ut a primo intelligibili mensuretur. Si autem ab intellectu, quemadmodum veritas cujuslibet alterius rei oportet ut mensuretura primo liti l lectu et Sic cum Deus sit primus intellectus et primum intelligibile, necesse est ut mensuretur a veritate Dei. 1 opter hoc non conelusit solum de intellectu humano, Sed universaliter de omni intellectu concludens, quod oportet ut Veritas intellectus cujuslibet, ejus Veritatu menSuretur. DiiDium Sed videtur in hac ratione salsum quoddam aSSumi, scilicet quod veritas intellectus nostri mensuretur a re quae Xtra animani St. Nam re non dicitur vera nisi in ordine ad iuellectum: ergo non menSurat Veritatem intellectus mensura enim non dependet
Itemvoocleio, et dicitur primo quod licet res non dicatur sol maliter vera nisi per comparationem ad intellectum, non tamen dicitur vera primo et principaliter in ordine ad intellectum humanum, sed in ordine ad intellectum divinum et ideo potest ibi per prius con Venire rati Veritatis, quam intellectui nostro, licet illa non sit proprie Verita8.
377쪽
DE OEL cos iTio' 57l Dieitur se undo quot noli dixit .ali 0 mas veritatem intellectus nOStri mensurari a Veritatu rei, sed ii re nullum enim disserunt haec inter se. Nam ab esse quidem rei mensuratur veritas intellectus nOStri, non autem a Veritate rei, Secundum quod in ordine ad intellectum nostrum dicitur Vera. - cum dicitur quod mensura non dependet a re mensurata etc. - Dicitur, quod ioc Verum est formaliter loquendo, mensura enim Secundum illam rationem qua mensura est, non depelidet a mensurato inquantum hujus inodi, sed bene p0test alia ratione dependere, sicut animal inquantum sanum formaliter non dependet a medicina, quantum ad rationem proprie sani, immo medioina ab animali, cum non dicatur Sana nisi in ordine ad sanitatem animalis; et tamen animalis sanitas causatur a medicinaci sicut etiam Veritas intellectus non dependet a Veritate rei, nam e conVers Veritas rei est Veritas i ii tellectus, sed tamen ipsa veritas dependet a re, et ab ipsa in intellectu nostro
BATIONES VOLENTIUM A DEO SUBTRAHERE COGNITIONEM SlNGULARIUM.
Postui 1 determinavit S. I homas de cognitione divina quantum ad objectum in communi, nunc ad cognitionem ipsius circa particularia accedit. Circa hoc autem, tria facit. Primo enim adducit rationes Olentium probare, qu0d Deus Singularia non cognoScat. Seeundo, proponit ordinem respondendi cap. seq). Tertio de materia uniuscujuSque argumenti tractu eap. 65, ad P). QUANTUM AD PRIMUM in hoc capite M vfom nitori M adducit. Arguitur enim. PDimo sic: Intellectus noster quia immaterialis est singularia materialia non cognoscit. Ergo multo minus intellectus divinus qui
maxime a materia recedit. me uoclo Singularia non semper sunt. Aut igitur Semper scientur a Deo. Aut quandoque cientur, quandoque non Scientur.
N0n primum, quia de eo quod non est non potest esse scientia. Nec etiam secundum, quia divini intellectus cognitio est omnino invariabilis. Ergo et . TODfio De suturis contingentibus cognitio certa esse non p0teSt, cum Oppositum ejus quod cognitione tenetur, eVenire 90Ssit. Scientia autem Dei certa est et insallibilis. Ergo non potest de illis SSe.
378쪽
.utavio Motus Oluntatis a nullo OSSunt per certitudinem cognosci, nisi a Voluntate. Ergo impossibile Si Deiani de singularibus, quae cauSam ex Voluntate Sumunt, notitiam certam habere. Quinto : Singularii sunt infinita, ad minus in potentia. Ergo impossibile est Deum illa cognoscerer qui infinitum inquantum hujusmodi est ignotum. SQ,io Intellectus divinus nobilissimus est. Ergo quaedam singularia quae sunt Vilissima non cognoscit. - Patet consequentia quia vilitas scibilis, in Militatem scientiae redundare Videtur. mei'timo: In Deo malum Sse non poteSt. Ergo Deus non habet notitium de singularibus in quibus malum et privatio invenitur. Probatur consequentia quia cognitum est aliquo modo in co
ORDO DICENDORUM CIRCA DIVINAM COGNITIONEM.
POSITIS argumentis, quibus particularium cognitio a Deo videtur remoVeri, nunc ad eorum Solutionem Volens S. Thomas accedere, proponit ordinem dicendoriatii eo quod unaquaeque illarum argumentationum, Specialem Xigat considerationem. Unde Sicut argumenta erant Septem, ita Septem ordinate conSideranda proponit, et Sic Septem erunt conetuSione declarandae. PDimo, quod divinus intelleetus Singularia cognoscit. Sectioclo, quod c0gn0Scit ea quae non Sunt in actu.
Teutio, quod cognoscit contingentia sutura, insallibili cognitione.
QMovio, quod cognoscit motus Voluntatis. Dioso, quod cognoscit infinita. meruio, Iu0d cognoscit quaelibet vilia et minima in entibus. Sevtimo, quod c0gnoScit mala, et privationes quaslibet, Vel
379쪽
QUOD DEUS SINGULARI COGNOSC T.
Pni3IA ONCLUSIO nil reSolvendum propositam quaestionem ostista mora cogoo Qit Nilago civita Et intelligitur de singularibus materialibuS. 'Potin is DPimo. Essectus divini subsistentes, Sunt res ingulareS, non autem univei Sales quia universalia non subsistunt, ut probatur 7. metaph. teXL, comm. 51 Ergo Deus res Singulares cogns Scit. - Probatur conSequentia quia cognoscit alia inquantum est ei CauS3.
Circa probationem consequentiae advertendum, quod ly inquantum, potest pedisieare rationem cognitionis, et potest dieere con- comitantiam cognitionis et causalitatis. Si specificet rationem cognitionis, duplicem sensum habere potest Primrus, quod ratio causalitatis sit causa cognitionis Alius, quod ipsa causa cognita, Sit causa cognoscendi alia Primo modo sensus est, quod Deum
esse causam rerum, scilicet, talem quae per cognitionem operatur, est ratio quare Deus alia cognoscat. Seeundo autem modo, SenSUS est, quod cum per essentiam Suam Sit cauSa rerum, et cognoScendo essentiam Suam alia cognoscat, sequitur quod ex cognitione causae
ipsarum rerum, de ipsis habeat cognitionem. Sed, primu Sen3uSVerus SSe non poteSt, et ideo non intentus a S. Thoma in agentibus enim per intellectum, cognitio praecedit causalitatem ordine naturae, cum causalitas Super cognitionem fundetur, et ideo esse cauSam gentem per intellectum, non est ratio quod aliquid cogno-Scatur, Sed magis e converso, ideo agit per intellectum quia cogn0scit, Scilicet practice. Propterea accipiendo ly inquantum, specificatiυe, Secundu SenSus est amplectendus. Videtur tamen Verius, quod tyinquantum, On accipiatur specificative, sed dicat concomitantiam causalitatis et cognitionis et sit sensus, quod necessario cogn0Scit omnia quorum est cauSa, eo quod sit causa per intellectum agens: et per On Sequens e concomitantur in ipso causalitas, et cognitio et ideo neceSSe Sit, ut prius, secundum nostrum modum intelligendi,
mecooclo voti Deus cognoscit materiam et accidentia indivi. duantia et formas in materia individuata existentes. Ergo etc. - Probatur ante edens Intelligere Dei est ejus essentia. Ergo intelligit omnia quae quocunque modo sunt in ejus essentia. Ergo omnia illa cognoscit quia in essentia sua virtualiter Sunt omnia, quae quocunque modo esse participant, cum Sit primum et universale essendi principium: muteria mutem labet isses in potentia, et accidens
380쪽
374 LIBER PRIMUS esse iii alio quae Uni quaedBm participatione esse. - ConSequentia etiam probatur quia c0gniti principiis e quibus essentia rei constituitur, neceSSe S rem illam cognosci: Ssentia autem singularis constituitur ex hac materia designata, et forma individuata
ot caderent in distinitione ipsius si posset destiniri. De materia hujus rationis dictum Si Superius c. 21).TQDiio Poti. Deus perfecte cognoscit communem naturamentis, SSenti3m Suam cognOScendo. Ergo cognoscit universale et singulare. Ergo cogn0Scit naturam Singularem, et Sic non repugnat sibi singulare cognOScere. - Probatur prima conSequentia quia universale et particulare Sunt disserentiae, vel per Se paSSione entiS, natura Utem generi non poteSt cognosci, nisi ejus disserentiae primae et paSSi0ne propriae cognOScantur. - Secunda etiam con-εequentia probatur quia Sicut non persecte cognosceret univerSale, qui intentionem tantum uniVersalitatis cognosceret, et naturam universalem non cognOSceret, ita nec Singulare, qui intentionem tantum singularitati cogn0Sceret, et naturam particularem non O-
Adserte circa illam prop0Sitionem Natura genei et non poteSt cogno8ei, ni8 ejus disserentiae propriae cognoscantur quod cum genus Sit totum quoddam universale, et non possit SSe in natura,
nisi sit per aliquam disserentiam limitatum, non potest persecte cognosci nisi cognitis disserentiis quibus limitatur. Non enim perlecte cognoSeitur aliqua natura, niSi cognoSeatur eo modo quo in natura esse potest. Facit autem mentionem de primis disserentiis non autem de aliis, quia ad hoc ut genus sit in natura, Sumcit ibi, quantum S e Se quod Sit ad unam suarum disserentiarum limitatum et si aliquid aliud requiratur aliquando hoc non Si ratione Sui, sed ratione inferioris requirentis alias disserentias ad hoc quod sit verbi gratia ad hoc quod corpus sit in natura, Sumei sibi quod Sit animatum, quod autem non possit esse nisi etiam sit sensibile, hoc non St e parte Sui, Sed ratione corporis animati non potentis Sse in natura, niSi et ipsum per aliquam disserentiam limitetur, eo quod ipSum etiam genu Sit, nam genus proximum iniitatum ad unam Speciem, non Xigit aliam disserentiam ad hoc quod sit. Adserte etiam, cum dicitur quod univei Sale et singulare uni disserentia entis aut passiones quod largo modo S. Thorna accipit disserentias, nam ut superius est Stensum, en disserentiaS habere non poteSt, sed dicuntur disserentia entis quia explicant aliquo modo essendi oppositos, qui nomine enti non exprimuntur. Non curat autem S. I homas an dicantur isto modo disserentiae, Vel magi pa8SioneS, quia od propositum nihil resert Videntur autem magi paSSione esse quam disserentiae, propter implicationem intentioni Secundae. Quovio voti. In cognitione divina continetur omnis cogit, tionis persectio. Ergo cognoscit Singularia. - Patet eonSequentra: