장음표시 사용
391쪽
QUOD DEUS COGNOSCIT I QUAE NOX SUNT.
Circa quam tria facit. Primo, pSam probat. Secundo, declarat.
Tertio, errorem quendam remo Vet. QUANTUM D PRIMUM ' PDoti: tuo ergo volino Scibile potest
esse absque eo quod sit scientia nostra de ipso. Ergo et scientia Dei de aliquo potest esse, absque eo quod ipsa res sit. In te edens patet, per exemplum Philosophi Praedic cap Ad aliquid. de quadratura circuli. - Consequentia ero probatur quia ut e supradictis e. 61 patet, eadem est comparatio scientiae divinae ad res scitas, quae scibilium ad Scientiam nOStram. Adserte, undamentum hujus rationis esse, quod scibile est prius Scientia nostra naturaliter, tamquam ejus cauSa, Scientia Utem divina est prior omni scibili remoto autem priori, removetur quidem pDSterius, sed non e converso l). Immo prius potest SSe absque posteriori, nisi posterius sequatur ad prius per naturalem Sequelam, et ideo scibile potest esse non existente scientia nostra, et Scientia divina non existente scibili. mo oriclo voti. Scientia Dei est sicut scientia artificis, cuni Sit causa rerum. Sed artifex ea quae nondum Sunt artificiata cognoscit, cum forma artis ex scientia artificis siluat in exteriorem materiam. Ergo etc. Adserte, quod ratio haec dissertis praecedenti quin ibi arguebatur ex comparatione scibilis et scientiae divinae, hic autem ex conditione divinae scientiae absolute. - Adverte etiam quod similitudo Scientiae divinae ad artem, attendenda est quantum ad aliquid, non autem quantum ad omnia. Est enim similitudo quantum ad CIUSalitatem, quia utraque est causa scibilis ; sed est dissimilitudo, quia scientia artificis praesupponit materiam in quam agat, ut alibi dicit S. Thomas, et larinam tantum producit in materia, scientia autem divina est causa et materiae et sormae. T vfio voti Deus totaliter virtutem et persectionem essentiae
1 Hoc habet rationem ii eo quod superiori capite posuit S. laomas quod divinus intellectus ex rebus cognitionem non sumit, sicut noster, sed magis per Suam cognitionem, Si causa rerum et mensura ipsarum lib. I, c. 24 susius ostendit S. Doctor.
392쪽
suae cognoScit, Sed SSentia Sila Si repraesentati Va non tantumentium, sed etiam non entium. Ergo cogn0Scit non tantum entia, sed etiam non entia. - Consequentia vero cum majori patet uinor vero probatur quia essentia divina est similitudo eorum quae ab ipsa procedunt, Scilicet aut actu aut Virtute tota autem universitas rerum aliarum, Scilicet existentium, divinam Virtutem et perfectionem non adaequant, cum quaelibet re alia habeat esse et persectionem limitatum essentia autem divina sit infinitae persectionis. Ergo est repraesentativa multo plurium quam Sint ea quae Sunt in actu.
Adverte, qu0d ex hoc quod quaelibet res alia a divina esssentia, habet esse limitatum, quia ex habentibus esse et persecti0nem sinitam, non resultat persecti infinita, nisi fortassis illa essent secundum speciem infinita , sicut ex nitis quantitatibus non resultat quantitas infinita; et per consequens habetur quod univerSitas entium, non potest persectionem divinam infinitam adaequare..utavio voti. Intellectus divinus cognoscit ad modum cognoscentis qu0d suid est, non solum distinitiones, Sed etiam nunciationes ut ex supra uictis e. 59 patet. Ergo etiam eorum quae non sunt p0test notitiam habere. - Patet consequentia quia intellectus ea cognitione qua cogn0Scit quod quid e8t, potest notitiam habere eorum
Sed occurrit a Ium. Nam cognitio an St. praeSupponitur cognitioni quid est. Ergo cognitio quid Si non potest esse non
Dicitur primo, negando consequentiam : Licet enim quod quideδt, praeSupponat quaeStionem an est quoad nos, potest tamen cognitio quid est, esse non enlium actu, quia intellectu in cognoscendo quod quid est, abstrahit ut actuali existentia, et ideo sive res sit actu, Sive non sit nihilominus intellectus apprehendit quod quid est ejus. Quare cum dicitur cognitio an est, praecedit cognitionem quid est non est Sensus quod Oporteat rem esse actu, et cognosci prius necesse Sit pSum SSe actu, quam cognOScatur quod sit sed quod portet ipsum naturam enti habere, et sibi esse convenire suo modo I scilicet aut certis temporibus, aut in Virtute Suae causae, aut aliquo alio modo hoc autem potest convenire rei non existenti pro aliquo tempore in natura. Unde nos de OS non Xistente in actu, quod quid est intelligimus supp0nimus tamen ipSamnaturam quandam entis habere, et esse suo modo in natura Deus tamen ea quae nondum habent esse in natura, sed tamen p0SSentesse, cognoscit quid dilative, et cognoscit illa esse entia, et habere esse in virtute ipsius Dei, licet non in seipsis. Dieitur Seeundo, secundum doctrinam S. I li omne de erit. q. 2, a. 8, quod aliter l0quendum est de scientia Dei et aliter de scientian0Stra. Nam scientia Dei est au8a rerunt, Scientia autem OStra causatur a rebus ideo Scientia Dei potest praecedere re scitas, et Sic c0gniti quid est, potest apud ipsum esse de re quae nunquam
393쪽
DE DE AEusAiTioxi 587 habuit Sse, cum causa possit Suilli essectum praecedere ut patet in arte quae Sse artificiati praecedit. Scientia autem nostra non potest esse nisi res praeexistant a quibus causatur: quia posterius non potest esse remoto priori idcirco cognitio quid est, non potest acquiri a nobis, nisi res prius habeat Sse, et prius Via sensuum cognoscatur esse, licet ipsa cognitio quid St, cum habetur, abstrahatur ab SSe. Illa ergo propositio : Cognitio an St, praecedit cognitionem quid est, habet ori tutem tantum in acquisitione Scientiae nostrae, dum priu per Sen Sus cognOScimu rem SSe, Si V rem sub notuali existentia, quam causetur in intellectu cognitio quid est non habet autem veritatem in scientia Dei, quae non cauSatur a rebus. Ad hunc sensum intelligitur quod dicitur, I. Poster De subieeto op0rtet praecognoscere quia 3t Nam in inventione scientiae,
aliqua passi de ipsa cognoscatur: quia ab illa c0gnitione qua res sub actuali existentia cognoscitur, tota scientia originatur, et ideo
de re quae nunquam fuit, non p0SSumus Scientiam per inventi0nem acquirere. Qui aio Doti Deus de rebus cognitionem habet per causam, dum Se 0gn0Scendo, qui est omnium causa, alia quasi suos est ocius cogn0Scit. Ergo etc. - 'robatur eonSequentia; quia essectus aliquis in Sua causa cognosci potest antequam Sit, sicut eclypsis sutura ab astrologo, e consideratione coeleStium motuum.
Adserte, quod ioc loco non investigatur modus cognitionis non enlium, Sed absolute eorum cognitio. Ideo praecedente rationes absolute probant, Deum non entia cognoscere, sive illa in seipsis videat, Sive in causa, ratio autem quae equitur, probat quod ea videt et cognoscit etiam ut in seipSi Sunt .m rufo DPoti. Intelligere Dei mensuratur aeternitate. Ergo ad
Omnia quae Secundum tempori Cui Sum nondum Sunt, Se Xtendit.
Patet ante edens quia successionem intelligere Dei non habet, Sicut nec esse ejus sed est lotum Simul et Semper manenS, ut dictum est supra e 15), hoc autem de ratione aeterni lati S St. ConSequentia vero probatur; quia aeternitas cuilibet tempori vel instanti temporis praesentialiter dest, cum comparetur ad totum temporis decursum, sicut indivisibile ad continuum non quidem sicut indivisibile quod est terminus continui, cum omnino aeternitaSextra tempus sit, sed sicut illud quod est extra continuum cuilibet tamen parti continui, aut iuncto in continuo signato coexistit, sicut centrum circuli se habet ad circumferentiam. Ergo quidquid in quacumque parte temporis est coexiStit aeterno, quasi ei praesens et cum aeternum Successionem non habeat, sequitur quod omnia toti aeternitati sint praesentia. Ergo divinus intellectus in tota sua aeternitate intuetur quasi praesens, quidquid per totum decursum tempori agitur.
394쪽
4 Quoni ouo futura sint leo pGι Sentia in ueternitate, et aeternitati praesentialiter seXi8 tu ut . In hac ratione, Quo sunt quae illicultaten faciunt. 'Dimiam, est undamentum rati0nis. Si ni in quidquid agitui in toto decursu temporis, est praeSen aeternitati, ergo nunc Stverum dicere quod Antichristus est, quia nilii est actu praesens alicui nisi dum est Ergo non erit futurum et eadem ratione nilail erit futurum, Sed omnia erunt praeSentit . item, ideo angeli, secundum doctrinam S. Thomae, I p.q. 57, a. 3, ad , non cognOScunt Singularia quando non Sunt, quia Species quae sunt in mente angeli non Sunt actu similitudines ipsorum, nisiqnando Sunt quia licet ipSae specie quantum S e Se aequaliter se habeant ad praesentia, praeterita, et sutura, non tam eli Sta aequaliter Se habent ad species praesentia enim naturam habent per quam illi assimilentur: sutura autem nondum liabent naturam perquam illi assimilentur. Similiter ergo dicetur, quod licet aeternitas, quantum S e Se aequaliter se habeat ad praesentia, praeteritu et sutura, non tamen Sta aequaliter se habent ad aeternitatem; quia
illa quae non Sunt, non habent naturam per quam OeXi Stant aeternitati. Ergo non eritia aeternitati non coeXistunt. Sociariclum utiliam est circa probationem consequentiae
non enim Videtur sequi aeternitas cuilibet parti temporis adest, ergo intelligere quod mensuratur aeternitate, sertur ad Omnia quae pro quacumque temporis disserentia sunt. Non enim valet instans praeSen menSurat ViSionem meam, ergo ego ideo omnia visibilia quae huic instanti sunt praesentia. Neque etiam ex parte intellectus valet omnia intelligibilia nunc sunt praesentia instanti mensuranti meam intellectionem, ergo ego intelligo omnia intelligibilia. 'ν NoIuliori PDimi ratii allendendum quod cum dupliciter possit litelligi non entia esse praesentia Deo in aetermitate;
Scilicet sequndun realem coeaei8tentiam ipsorum ad Deum, et Secundum esse eost uitum et objectioum tantum quidam Thomistarum tenent, non entia esse praesentia Deo in aeternitate in esse obiectivo, quia videlicet ab aeterno cognoscuntur a Deo non autem Secundum realem coexistentiam esse rerum ad SSe divinum.
Mihi autem videtur, quod et plerique h0mistae tenent, SSed mente S. Thomae quod utroque modo, omnia tam praeterita, et sutura, quam praeSentia, Sunt Deo in aeternitate praesentia, ita quod et illi realiter coexistunt in aeternitate, et aeternaliter ab pS0 cogi OSCVntur. 0Veor autem, quia ubicunque S. I homas, de haculateria loquitur, pro ratione quare Deus cognoscat futura contigentia certitudinaliter, assignat 0c quia omnia sunt Deo et aeternitati praesentia, et quod aeternitas cuilibet tempori, vel instanti tem-p0ri adest. Ut patet in hoc capite, et 1, p. q. 14 u. 9 et 13, et de verit. q. 2, a. 12, item , sent. diSt. S, a G. ESSet autem De
395쪽
titi principii si intelligeret quod omnia sunt praesentia Deo intui-tive, non autem Secundum realem coexi Stentiam quia assumeret
quod habui et probare quod, cum non Sit tanto viro et in re tanta attribuendum, dicendum est quod ipse Volebat arguere, Deum intelligere omnia sutura contingentia, quia intelligere divinum se extendit ad omnia quae sunt praesentia suae me usurae, et illi coexistunt mensura autem divinae intellectionis est aeterni las, cui non solum nobis praesentia, sed etiam nobis sutura realiter coexistunt. Sequendo itaque hanc partem, quae profecto disse ultatem maximam videtur pati, propter 8Sue saeti0nem nostram ad res temporales, ad ejus evidentiam Considerandum primo, e doctrina . Thomae , Sent dist. 19, V 2, a. 1, et 1, y q, 10, a. 1, quod aeternitaS et tempus licet in hoc conveniant, quod ambo accipiuntur tanquam mensurae durationis rei, disserunt tamen, quia tempus est mensura rei uecessis te et dii i sibilis, scilicet motus aeternitas autem est mensura esse indiuisibilis, et sequndum se totum simul eaeistentis ac omnino invariabilis, qu0d est esse divinum. Ex hac autem disserentia, et alia disserentia provenit; quia enim m0tus qui mensuratur tempore, dividitur in parte SucceSSi VaS, quarum Una recedente, alia Succedit, et unaeXistente, altera Xpectatur, oportet ut tempus ipsum dividatur in consimiles partes in tales scilicet, quod aliqua sit praeterita et aliqua sutura oportet enim propriam me Suram, SSe proportionatam menSUrato Aeternita Vero, quia mensura esse indivisibile, totum simul existens, non dividitur in plure partes, quarum una sit praeterita et altera sutura, sed tota simul existit, et se habet sicut quoddam nunc, et sicut duratio indivisibilis semper stans, et Semper praeSens, nullamque suScipiens Variationem. Propter
quod bene istinitur a Boetio G libr. de consol phil , quod St: terminabilis fila tota simul et perseeta p08SeSSO. Considerandum secundo Quod sicut esse divinum ad omneeSSe creatum comparatur Sicut commune ad proprium, communitate scilicet persectionis et causalitatis, propter quod dicuntur omnia SSein De Sicut in Sua causa, et Suo exemplarici ita aeternitas, in ratione mensurae comparatur, ad quodcunque tempta menSura I Sesse rei temp0ralis, Sicut mensura communi ad propriam mensurnm. ita quod in ipsa, omnes temporis disseretitiai continentur, Sicut propria et particularis mensura, eontinetur in mensura communi et excedente Propter quod, inquit S. Thomas, quod aeternitas com- comprehendit omne tempus, et quia quod continetur a mensura particulari, continetur etiam a mensura illius contentiva, sicut quod continetur a Vase, continetur etiam a coetu op0rtet ut omne quod sub aliqua temp0ris disserentia continetur, Sive sit tem Dus praeteritum, Sive praeSenS, Sive suturum, etiam Sub aeternitate contineatur, ut sicut dicitur esse in tempore aliquo Sicut in menSura propria, et adaequata, ita dicatur esse in aeternitate, Sicut in menSura Inadae-
396쪽
quata et excedente Sicut Omnia quae Sunt in propris locis dicuntur esse in aere, aut in coelo Sicut in loco innibus communi et sic dicinui quod milia, quae Sub quacunque temporis disserentia continentur, tam videlicet praeterita et sutura, quam praeSentia, Sunt in aeternitate. t quia eternitas non habet partes, ut possit dieiuna res sub una parte aeternitati esSe, et alia res Sub alia parte, sed est tota Simul exiStens, ideo convenientissime dicitur quod omnia continentur, et Sunt in tota aeternitate. Considerandum tertio, X riStotele , hyste, leaei comm. 114, quod aliter dicuntur duae res quae habent rationem mensurati coeXistere, et aliter duae duratione duo enim mensurata, Secundum durationem Sui esse dicuntur OeXiStere, quia eorum existentiae in eadein mensura durationi praesenti continentur : sicut duo homines in eadem die habentes Sse, aut in eodem instanti temporis, dicuntur coeXistere duae autetia menSurae proprie loquendo coeXistere dicuntur quia una in altera continetur, sicut dies simul est cum
mense, quia continetur a menSe. Cum ergo dicitur temporale Oe-XiStere aeterno, SenSUS St, qu0d SSe rei temporalis, et esse rei aeterna Una menSura durationi praeSenti mensurantur, quod cum noli possit erificari de tempore, quod est propria mensura rei temporalis, quia aeternum nulla tempori disserentia mensuratur, sed est Supra omne tempuS, oportet ut intelligatur de aeternitate quae est mensura propria et adaequata SSe aeterni, menSura Vero e cedens et in adaequata esse rei temporalis. Et sic dicimus res creatas et temporales eo exiStere Deo, etiam quae nondum Sunt in tempore praesenti, inquantum et esse Dei et esse rerum temporalium huc mensura praesenti et non divisa in praeteritum et suturum menSuratur, Unum Sicut menSUra adaeqnata, alterum Sicut mensura X- cedente.
Cum ergo inquit S. Thomas, quod res coexistunt Deo, etiam quae non Sunt in temp0re nobis praesenti, Sed sunt praeterita aut sutura noldis, intelligitur quod SSe utriusque menSuratur una menSUra prae Senti, quae St aeternitaS, non autem quod SSe utriusque tempore nobis praenti mensuretur, ut videntur intelligere qui hunc S. Thomae positionum impugnant. Similiter, cum dicitur quod aeternitas adest cuilibet tempuri, non est sensus quod in tempore nobis praesenti Sint et aeternitas, et omne tempuS, hoc enim On- tradictionem implicaret, sed quod omne tempus continetur in aeternitate quae est mensura Semper praeSens, Sicut propria et particularis mensura, in mensura communi et excedente continetur.
Sed tamen adsertendum quod illicultat0m in hac re nobis assert, quia cum cognitio nostra sit a rebus temporalibus Originata, verba imposita a nodis ad aliquid significandum rem scilicet aut actionem, aliquam disserentiam temporis consignificant et ideo cum dicimus, hoc coexisti Deo, videtur consignificari existentiam hujus cum Deo, SSe in tempore nobis praesenti, quod quidem sic intel-
397쪽
DE DE COGAitioi3 59lligendo, non potest de re non coexistente verisicari Sed si signi- sicationem verbi praesentis temporis abstrahamus a consigniscatione hujus durationis praesentis quae est tempus, sed tantum On SigilissicemuSaliquam mensuram durationi praesentem non descendendo ad
hanc vel illum, tolletur dissicultas et impossibilitas. Si enim cum diei Antichristus coexisti Deo: nihil aliud intelligatur quam quod et esse Dei
et esse Antichristi sunt in una mensura durationiS, quae non Stpraeterita, aut sutura Sed praeSenS patet ex dictis quod est verissinia, quia sunt in aeternitate, quae Si menSura praesens. Sed si cum hoc intelligeretur, quod tali mensura praeSenS, Sit tempus nobis praesens, Sset salsa, Sicut cum dicitur, quod Sortes est animal si
nihil aliud intelligatur quam quod est substantia animata sensibilis, verum dicitur: si autem intelligatur quod est talis substantia selisibilis, quae est brutum, dicitur salsum. Ex hoc patet, qu0d cum dicitur non existentia in tempore
nobis praesenti, Si V sutura, aut praeterita, coeXiStunt Deo, nil en- Sum Verum quem intendit S. I homas, non oportet intelligere quod sint simul cum Deo in nune aeternitatiS, licet hoc sit verum, sed sustici intelligere quod simul sunt in aliqua mensura durationis, quae St praeSenS, quaecunque Sit illa descendendo autem ad pur-lieulares men8uras, Si Verum de hac menSura quae est aeternitas, in qua omnia esse habent. Sicut cum dicitur Sortes est animal; non oportet ad Veritatem prop0Sitionis intelligere, quod sit hoc animal, quod est homo, quamVi non sit aliud animal quam homo. Quando autem dicitur quod omnia coexistunt Deo in tota aeternitate, descenditur ad particularem menSuram, quae e S aeternitIS, et Si sensus quod SSe omnium et Sse Dei sunt in hac praesenti mensura durationis, quae St aeternita non habens partes, sed tota simul existens et est simile, Sicut si diceretur de Sorte, quod est hoc animal, quod est homo. Si autem quaeratur Utrum e nilum positionem . Thomae, nunc Idam coeaeistat Deo, et similiter de Antichristo. Respondetur qu0d y nune, potest importare tempus e parte propositi0nis signisistantis, tanquum videlicet, mensuram Veritatis ipsius, et potest importare templa eae parte rei signisieatae, tanquam ipsius SSe mensuran S. Primo m0d Sensus est, quod in Si nunc, haec propositio est vera radam coexisti Deo; et tunc dicitur quodeS Verum, quia Adam et tempuS, in quo erat verum dicere, Adam est, conVenit cum Deo in menSura praesenti quae est aeternita S,
ut jam diximus. Secundo modo, sensus est, quod esse Dei et Adam sunt in hoc instanti temporis; et tunc dicitur quod est salsum. Et similiter dicitur de is lis propositionibus: Semper omnia coexi Stunt Deo; omnia aeternaliter coexistunt Deo; et omnia sunt praesentia Deo; et de similibus. Sic ergo intellecta positione S. I hornae, nullam patitur Calumniam, immo necesse iSi Sic tenere. quod manifeste ostendi
398쪽
592 LIBER PRIMUS potest hac ratione. - Quaero enim aut Verum est nunc ad sensum dictum, ut scilicet ad aeternitatem sit relatio quod damc0 existi Deo, et Antichristus is ut non est Verum quod coeXiStat, Sed tantum quod Adam coexistit, et quod Antichristus coexistet. Si detur primuin, habetur propoSitum; Si Secundum detur, ergo in aeternitate est praeteritum et suturum nihil enim dicitur praeteritum aut suturum in ordine ad aliquam suam durationem, nisi illa duratio habeat in se praeteritum et suturum, ut in tempore patet Sed hoc rationi aeternitati repugnat ergo te. Ad primam rati0nem in oppositum, quae sumitur e Scoto in I, Setit. dist. 39, patet solutio ex dictis. Conceditur enim quod sicut Antichristus est praesens aeternitati, quia Scilicet aeternitate
mensuratur, tanquam menSura in adaequata, quae Si men Sura
praesens, ita Verum est dicere quod Antichristus St, id est, men- Suratur aliqua praeSenti menSura, Scilicet aeternitate, pro tempore in quo verum est dicere quod Antichristus est. Sicut autem non est verum quod Sit in tempore nobis praesenti, ita non St Verum quod sit praesens Deo in tempore nobis praeSenti, tanquam praesentialitas ejus ad Deum, tempore praeSenti menSuretur. Ad eundem etiam Sen Sum c0nceditur, quod omnia Sunt Ipraesentia et nihil est futurum, scilicet secundum quod Deo et uetei nitati comparantur, licet Secundum qu0d comparantur tempori, ni nominia Sint praeSentia, sed aliqua Sint praeterita et aliqua Sint
Utrum autem debeat simpliciter et absolute coneedi Antichristus e3t, et quod omnia uni praesentia et nihil est futurum: Dieitur, quod non quia cum esse et praesens esse, abSolute Sumptum, Secundum conSuetam significationem importet esse in tempore praesenti, et nihil potiatur in illa propositione, per quod possit determinari ad aeternitatem, denotaretur et Anticlu istum et omnia SSe in tempore praesenti. Cum autem dicitur quod omnia Sunt praesentia Deo, aut quod omnia coeaeistunt Deo, quia ratione illius termini, Deo, p0test iii telligi praesentialitas et coexistentia esse in aliqua monsura communi Deo et creaturae, quae StineternitaS, ideo potest absolute concedi utrumque.
Ex quo patet defeetus rationis Sesti, loco praeallegato, cum deducit quod si aliquid laturum est in actu reSpectu Dei, simpliciter est in actu, et impossibile est ipsum postea poni in actu, qui qu0 dicitur tale respectu causae primae, simpliciter potest dici tale Patet enim quod illud non sequitur, scilicet, si aliquid futurum, est in actu reSpectu Dei, quod sit in actu simpliciter, et abSolute loquendo. - Assumptum autem ad probationem illius non habet veritatem, quando pro diversis mensuri intelligitur quod dicitur de re cum respectu ad primam causam, et quod dicitur de re impliciter, ut est in proposito. Nam cum dicitur, hoc suturum
399쪽
DE Ogi mos xiii 33 595 nobis, Si in actu respectu Dei, veri sicatur pro mensura praeSentiquae St aeternitas Quum autem absolute dicitur, hoc est in actu: intelligitur pro praesenti mensura quae est tempus ideo primum eS Verum, Secundum S salsum, et propterea nihil prohibet quin laturum nobis, possit poni in actu. Patet etiam, ex eodem undamento, solutio ad aliam rationem Seoti, cum ait, quod si Sessio mea est praesen aeternitati in esseeXistentiae, ipsa nunc est producta in illo esse; quia nihil aliud a Deo habet esse in temporis uxu, nisi sit productum a Deo Secundum illud esse. - Patet enim illud non sequi; quia non dicitur quod sessio mea sit praesens Deo in hoc praesenti tempore, sed in aliqua mensura praesenti quae est aeternitas dicitur autem esse nunc producta absolute, quando habet SSe in tempore praesenti
Patet etiam, ex dictis, solutio rationis alterius qua arguitur: quod tuli non SSe rei, non praecedet esse, Sed Simul erunt, et si econtradictoria erunt simul era. - Dicitur enim, quod abSolute non est dicendum, non esse rei est Simul cum esse ipsius, quia h0c referretur ad templa praesens, et sic implicaretur contradictio; sed bene Verum St, quod Sunt Simul in comparatione ad Deum, et in aeternitate quae Sini ut absque SucceSSione attingit esse et non
De contradictoriis autem propositionibu8, nunquam con edendum est, quod in Simul erae, etiam ad Deum et aetern ι lutem, re eomparando. Semper enim altera propositio est salsa. Cum
enim dicitur Antichristus est praesens Deo, Antichristus non est praesens Deo; negativa est salsa. Similiter, cum dicitur Antichristus non est in aeternitate salsa est proposito negative Sumpta, salsum enim est quod non sit praesens Deo, et quod n0n habeat esse in aeternitate. Sed si illa propositio acciperetur in sensu assii malivo, ut esset sensus Antichristus non est id est, habet non osse in aeternitate, ita quod praedicatum esset negativum sive insinitum, propositio autem affirmativa tunc utraque esset vera Antichristus enim in aeternitate et habet esse, et habet non esse, inquantum aeternitas simul attingit, et ejus esse et Hii non SSe: Sed tunc constat, quod non Sunt contradict0riae pr0p0SitioneS, cum utraque
Si autem reatur, quod ab assii millis de praedicat insinit0, aut negato, valet ad negativam de praedicat sinito, aut alprmato valet enim Est injustus, ergo non St justus; et per OnSequens etiam Valet Habet non esse, ergo non habet esse et Sic, iamrmativa est vera etiam negati Va Si era.
Dicitur, quod illa regula tenet ubi propositio aliqua mensuram
temporis importat, quia enim in uno tempore non OSSunt SSe Simul oppositu irae licata, et esse ac non esse ejusdem rei ideo cum alicui pro uno tempore attribuitur praedicatum in sinitum, sive
400쪽
lion 8Se oportet ut pro eodem tempore ab eo excludatur praedicatum sinitum, et esse illi oppositum. Non autem tenet regula illa ubi propositio importet mensuram quae St aeternitas; quia, ut dictum St, aeternita tota Simul existens, simul utrumque Opp0Si
munis, et inadaequata, ut possit dici, quod in aeternitate res habet
Pro rev0n3ione ad consirmationem, sciendum e doctrina . Thomae in locis praeallegatis quod licet aevum quo esse angelorum mensuratur, Sit Otum simul, et nullam habeat partium diversitatem, Sicut neque aeternitas, tamen aliquum successionem et divisionem patitur adjungi sibi in eo quod aevo mensuratur; quod sane Stab aeternitate alienum, quae nullam alterationem et SucceSSionem in re aeterna compatitur. Unde licet esse rei aeuiternae sit totum Simul, Operatio tamen angeli, qua re aliquas a se intelligit, non est tota simul, sed uni intellectio iii succedit alia et ideo intellectio angeli non menSuratur aevo, quod non habet SucceSSionem, Sed tempore discreto, quod Successionem habet sicut et ipsa operatio. Unde plures intellectiones tempore discreto mei Surantur, Unici autem intellecti mensuratur instanti temporis discreti. Sicut autem est de intellectione, ita est de repraesentatione Speciei per quam sit intollectio quod scilicet ejus repraesentatio non St tota Simul, Sed SucceSSiVa, Secundum quod res successive capiunt esse. Et ideo non est eadem ratio de similitudine intellectus angelici et de aeternitate, quia Videlicet, in aeternitate nulla est Successio, in repraesentatione autem specie angelicae poteSt esse SuceeSSio. Ex hoc equitur rationem Seoli, ubi supra, nihil contra n0Seoneludere. Ait enim, quod cum aevum toti tempori secundum n0ScoeXistat, per eandem rationem Sequatur angelum qui ae V men- Suratur, Omnia sutura cognoScere. Dicitur enim, quod repraesentatio per Speciem angelicam, non menSuratur aevo, sed tempore diScreto, et ideo non est tota simul ideo non oportet ut omnia simul cogno Scat quae sutura Sunt, quam Vi etiam Si mensuraretur neVO, non oporteret ob hoc, ut sutura angelus cognosceret, Sicut de Deo arguimus, quia intelligere angeli non mensuratur aeternitate sicut intelligere divinum, sed tempore discreto, sive instanti tempori di-Screti, ut Stendetur inserius, Aa H QDoclum otiium respoli detur quod supponit ratio istae praecilentibuS, Deum omnia cognoscere quae actu praeSentia Sunt sibi Secundum esse, et quae sub eadem duratione cadunt cum Sua intollectione, eo quod essentiu sua una existens, Sit similitudo omnium untium. Sed quia aliqui volebant non ontium cognitionem Deo rem0Vere, eo quod scientia sit tantum entium ostendit quod hoc non habet remo Vere cognitionem non entium a Deo, quia licet non entia in hoc tempore non sint actu, sunt tamen aeternitati
quae est mensura divinae intellectionis praesentia, pro tempore pro