장음표시 사용
461쪽
DE DEI OLL TATE 455tionem extrinsecam, non tantum intrinsecam sibi it essentialem aduerte tamen, quod licet concedi possit quod multiplicatio divinae essentiae, Sit Hu aliquo modo persectio, inquantum ab ipsa omnis persectio exemplatur, et de Sit volita a Deo, non tamen videtur mihi concedendum, quod Deum velle alia arae, ut Sic dicat persectionem in Deo. Quam Vis enim absolutum quod importatur in hoc quod dico, Deum velle alia a Se dicat persectionem quia est actus divinae voluntatis, immo ipSa divina eSSentia, neque tamen e SpectuSimportatus ad ipsa Volita, ullam dicit persectionem, vel impersectionem : quia relatio, ut relatio, ne ille persectionem neque imperfectionem dicit, ut Saepe inquit S. Thomas. Nec actus ipse persectionem accipit ab illo objecto, cum divina operatio non perficiatur ab extrinSeco, Sicut Iadstra operatio ab objectu extrinseco persectionem accipit. Ideo Si Deus nihil aliud a se vellet nihil minus esset persectus, quam illud Volens, quia ipse actus volendi quantum ad omnem ejus persectionem quam dicit, remaneret, etiam Si ad extrinsecum objectum non terminaretur.
moia coriiD hoc Videtur esSe proceSSUS .ahomae 1 p q. 19, a. 2, ubi arguit quod Si re naturale inquantum persectae Sunt, suum bonum alii communicant, hoc etiam ad voluntatis rationem pertinet, ut bonum quod quis habet aliis communicet et multomagi pertinet ad voluntatem dixi nam, ut bonum suum aliis per similitudinem communicet. Iste enim processus Videtur undari Super hoc quod quidquid perseetionis est in inferiori, ponendi m eS proportionaliter in superiori, et implicite intelligitur haec propositio Deum elle alia a se est perlectio Suae oluntati8.MQNDoricleio et dicitur primo, quod processu ille non sundatur super illa propositione : quidquid perfectionis etc. Sed super proportionalitate quadam substantiae intellectualis ad res naturales, quam in primo articulo illius quaestionis posuerat . homas quod sicut se habent re naturales ad suum bonum naturale, ita a tura intellectualis ad bonum per sormam intelligibilem apprehen sum; quia Sicut per bonum naturale perficitur res naturalis, ita per bonum apprehensum cujus specie insormatur intellectus, perficitur natura intellectualis inquantum hujusmodi. Ideo sicut re naturale ad communicationem proprii boni inclinantur suo modo, Scilicet appetitu naturali, ita et natura intellectualis quae est etiam Volens, in communicatione proprii boni inclinatur suo modo, scilicet per Voluntatem ; et hoc praesertim convenit Deo. Ideo concluditur, quod Deus Vult alia a Se Scilicet libere, et Secundum
Dicitur Secundo, quod nec ista propositio Demn velle alia Se, Si perfectio divinae voluntatis in hoc processu intelligenda est. Sed hic tantum comparatio et similitudo intelligitur quod sicute e quod re naturales sunt persectae, Sequitur inclinatio naturalis
462쪽
ad 0mmunicationem Sui boni, ita multo magis, quia Deus pedi sectissimus St, et Xemplar a quo omni persectio derivatur, ad ejus persectionem equitur inclinati Volunturia ad communicationem propriae bonitatis. In lio autem constat non intelligi volitionem Dei de creaturis, esse Dei persectionem, inquantum volitio
I QDiio PD . DeuS amat alia. Ergo etc. - Probatur antecedens quia Vult et amat Suum SSe Secundum Se et propter ipsum, et omne aliud est quaedam participata Similitudo sui esse amans autem aliquid propter Seipsum, e consequenti amat omnia in quibus illud invenitur probatur per exemplum de amante dulcedin uni propter Se. unx'io Poti. Omnia quod inmodo praeeXistunt in Deo per proprias ratione S. Ergo etc. - Probatur eonSequentia quia Deus Volendo se Vult Omnia quae in pSO Sunt. At Deus elit etian non enlia quae numquam erunt s Distitum). Sed videtur ista ratio concludere quod Deus non entia quae nunquam erunt, etiam Velit, quia etiam eorum rationes sunt in Deo. Hoc autem est salsum, quia si voluntas Dei non semper impleretur. Ergo te. uo Doria tio', quod illa propositio : Deus olendo Se, ultomnia quae in ip80 8unt dupliciter potest intelligi fluo modo, quod velit illa quantum ad esse quod habent in Deo, et sic tam entia quam non entia in Seipsis, Vult esse in ipso Deo. Quia non solumentia, sed etiam non entia, in Deo habent esse et rationem. Alio modo potest intelligi, quod velit illa in seipsis esse, et sic sola entia vult esse, et ly omnia, distribuit pro entibus tantum, n0n autem pro non entibUS. Et cum asSumitur, quod omnia praeexistunt in ipso per propria rationes intelligitur de omnibus ab ipso producendis, et per propriam rationem intelligit proprium exemplar et propriam ideam. Unde SenSus est quod omnia a Deo producenda, sunt in ipso quantum ad eorum propriam deam, et proprium
eXemplar, n0n autem quantum ad proprium esse quod in seipsis habent tales autem non sunt ratione rerum quae luinquam erunt. Videtur autem quod primus Sensus sit magiS
ad propositum. Dixit autem hujusmodi entia praeexistere in Deo
.taruio Doti Causalitas sinis consistit in hoc quod propter ΦSum alia considorantur. Ergo quanto sinis est persectior et magis VolituS, tanto voluntas volentis finem, ad plura extenditur ratione illius sinis quia quanto aliquid est persectioris virtutis, tanto ejuScauSalita ad plura, et remotiora se extendit. Ergo essentia divina dissundet suam causalitatem maxime ad multa ut propter ipSam
463쪽
DE DE voLLNT1T 457nmita sint volita maxime a Deo quia ipsa est persectissima in ratione bonitatis et sinis. Ex antecedente hic sumpto, habetur clare a S. Tlioma, in quo cau8uli tu sinis consistat, et quid sit causalitatem sinis consistere in metaph trica motione Voluntatis. Hoc enim nihil aliud est, quam esse illud, propter quod alia desiderantur. Sed tamen advertendum, qu0d illa res quae est finis non de necessitate habet ut ipsam, Ole I S, Velit alia propter ipsam, posset enim aliquis velle sanitatem complacendo in ipsa, et nihil ad ipsam ordinando. Et similiter, absolute loquendo, Deus potuisset Velle bonitatem Suam, abSque h0 quod vellet creaturas esse ; sed si Sub ratione causae sinalis ipsa res Sit volita, necesse est ut aliquid propter ipsam sit volitum. Propter hoc causalitas finis, ut finis est, ponitur esse ut aliquid propter ipsum desideretur; et ideo si Deus Velit essentiam suam
tanquam sinem creaturarum, necesse est ut creatura Velit propter ipSani divinam essentiam. Propterea concludit S. Thoma S, quod simitu sunt olita propter divinam SSentiam, maxime a Deo, qui eam Secundum totam Suam Virtutem perfecte vult. Nam cum ipsa sit causa finalis croaturarum, Vult pSam Deus ut causam sinalem, et per OnSequens Vult creatura propter ipSam.
λ Nio voti Deus intelligendo se principaliter, intelligit omnia alia in se. Ergo volendo se principaliter, vult omnia alia. - Patet conSequentia : quia volunta Sequitur intellectum. Distitum). Sed videtur ista ratio non concludere, Cognitio enim divini intellectus, terminatur ad res, Secundum quod Sunt in eS- Sentia divina, Actus autem voluntatis terminatur ad res secundum quod sunt in Seipsis modo non potest res non esse in divina essentia potest autem non esse in seipsa Ergo licet intellectus videns divinam essentiam videat alia in ipsa, non tamen oportet quod Deus volenseSSentiam Suam Velit alia a Se.
ItemPoocletuo, quod utique non est necessarium quod Deus Volendo se velit alia, ut inserius ostendetur Sicut etiam non est
neceSSarium, quod intelligendo Se intelligat alia practice sed tamen, sicut intellectus libere intelligit alia practice intelligendo se, ita Volunta quae intellectum consequitur, volendo se vult alia libere. Et sic est proportio inter intellectum divinum et divinam Voluntatem. Unde ista ratio, aut concludit non repugnatiam voluntatis divinae ud Volendum alia, aut procedit ex suppositione quod alia velit. Si enim alia vult Deus, illa Vult olendo e. Coonvincitu conclusio auctoritate Sacrae Scripturae: Diligis enim omnia quae simi, et nihil odisti eorum quae fecisti Sup.
464쪽
QUOD DEUS, UNO ACTU VOLUNTATIS SE E OMNIA ALIA VELIT.
PosTu M determinavit S. Thomas, de objectis secundariis divinae voluntatis nunc de modo Volendi ipsa determinat. Et primo, e parte VolentiS. Secundo, e parte Voluntatis:
Circa primum, duo facit. Primo, determinat de ipso volendi
modo Secundo, insert unum corollarium cap. eq.). QUANTUM AD PRIMUM ponitur haec CONCLLSIO Deum Moico octo voIuot 1iM, Ne ei Mi ,ἈIf. DPotinio Potino. Deus omnia Vult propter Se tanquam propter sinem. Ergo uno actu et Se et alia Vult. - Probatur con-δequentia quia sinis comparatur ad id quod propter ipsum tantum desideratur, sicut ratio formalis ad objectum Virtus autem uno actu sertur in objectum, et in rationem sorinalem objecti, Sicut eadem visione Videmus lucem et colorem, qui sit visibilis actu per
Adserie, cum dixit S. I homas quoniam cum aliquid volumus propter sinem tantum, illud aeeipit rationein oliti eae sine quod ideo addidit, tantum, quia id quod est ad sinem dupliciter potest
appeti, Scillicet Secunduli Se et in ordine ad sinem sicut medicina dulcis potest appeti, et inquantum dulcis, et inquantum conserenSad sanitatem; quando appetitur ratione propriae bonitatis, Sic non habet rationem voliti in ordine ad aliquem alium finem; sed tunctantum, quando appetitur ut utile, et ordinatum ad finem. I Propter quid requiratur lumen ad idendum s. Adferi etiam, quod . Thomas aliquando indeterminate loquitur de essectu lumini8, Sicut 1, p. q. 79, . . ad , ubi recitat et opinionem quae tenet lumen requiri ad visum ut laciat colores actu visibiles et opinionem quae tenet lumen requiri ut medium fiat actu lucidum, quae videtur esse Commentatoris; et Secundum utramque Suum propoSitum declarat hic autem acceptat primam opinionem, quam etiam tenere Videtur de erit. q. . a. 14, adi, et 1 Sent. diSt. 45, a. 2 ad 1. Secundum quam opinionem dicendum esset, quod color licet in tenebris Sit actu color, non est tamen in actu sussicienti ad movendum diaphanum motione spirituali, et propter hoc non est actu Visibilis. Unde esse visibile in potentia et undamentaliter, convenit quidem colori in secundo modo propter
Se non autem Sse actu Visibile Secundum actum completum, Sed
465쪽
DE DE VOLLITATE 459 completum per hoc quod est actu illuminatus, ut ex lumine et colore at unum objectum visus, in quo lumen est formale color autem, materiale obiectum et lumen videtur terminatum ad corpus coloratum, quod in c0rpore terminat Videri non posset, ut Sic, juxta ea quae dicuntur de erit. q. 14, a S ad 4. - Posset tamen
dici quod . Thomas nec hic, nec alibi dicit lumen requiri propter coloreS, quasi illam opinionem Sequatur Sed ex suppositione illius
opinionis vult habere, quod uno actu sertur Visu in colorem et lumen Si enim requiritur propter colorem, comparatur ad ipsum ut 0rmale ad materiale. fio tincto voti Quolibet actu quo Deus Vult e vult se et allia propter se. Sed alia a Se non vult, ni Si inquantum Vult e. Ergo etc. - nino probata est in praecedenti capite nator vero probatur. Non est ponere aliquem actum Dei Volentis, quo velit se, et quo non Velit e persecte, cum in eo nihil sit impersectum. Ergo Volendo Se Vult e Secundum totam Suam Virtutem. Ergo vult e et alia propter Se quolibet actu quo Vult Se - Prima consequentiα probatur: quia quod persecte cognoscitur et deSideratur, secundum totam Su9m Virtutem cognoScitur et desideratur. Secunda Ver probatur: quia sinis virtus est, non solum Secundum quod in Sedesideratur, sed etiam Secundum quod alia uni appetibilia propter ipSum. Qua necessitate Deus Melit alia a se, et quid de perfectione disinae voluntatis relate ad olita s. Sed circa hunc processum, utilum occurrit. Ex hoc enim videtur probari posse, quod Deu Neee88u3uo absolute elit alia arae, cujus oppoSitum in serius ostenditur. - Arguitur enim Sic Deus
necesSari Vult e persecte. Ergo necessario Vult se Secundum totam suam Virtutem. Ergo neceSSario Vult alia pr0pter Se - AntecedenSpatet quia in ipso nihil potest esse impersectum. Prima conSequentia et Secunda, probatur ex eisdem propositionibus ex quibus probatae Sunt hoc loco in propositionibus de inesse prima quidem, quia quod persecte deSideratur, Secundum totam Suam virtutem desideratur: ecunda vero quia virtus sinis est ut per ipsum alia appetantUr.MQNDooclesMP. Quod ratio S. Thomae optime concludit propoSitionem, nec X pSO processu argui potest, quod Deus alia a se necessitate absoluta Velit. Sed bene necessitate eae SuppoSitione, quam concedit S. I homas, inserius, in Volitione divina respectu aliorum a Se reperiri. Supponit enim ista ratio, Deum velle ulla a Se propter SeipSum, tanquam propter sinem, id quod in praecedenti capite Si StenSum. Et consequenter supponit, divinam bonitatem exercere causalitatem sinis reSpectu creaturarum, et ex hac Suppositione vult ostendere, quod eodem lictu Velit et Se et alia. Ex istis autem Suppositis equitur. quod Deus alia a e de
466쪽
ne essitate supp0SitDm Nelit, non autem de ne essitate absoluta. Nam si supponantia Deum Xercere causalitatem sinis in creaturis, necessario sequitur, quod Deu Velit e tanquam Xercentem causalitatem sinis et consequenter, quod necesSari Velit alia a se. Sed quia illa supp0sitio non est absolute neceSSaria, quia non necessario Deus exercet sinis causalitatem, potuit enim ab aeterno nolle aliquid producere, et Sic non Xercere causalitatem finis quae est, ut propter ipSum, alia deSiderentur et sant. Ideo non vult Deus alia a se, neceSSario absolute, sed libere. Unde ad rationem adductam, intellecto primo consequente de virtute Dei quantum ad ejus Xercitium, et actualem causalitatem,
conceditur conSequentia de neee88itate eae Suppositione negatur autem do neeessitate absoluta. Et ad probationem, negatur a8gum plum de irtute quantum ad ejus elum Xer itum. Similiter, accepto primo conbequente, in SenSu quo conceditur ultima conse quentia, confeditur de nece88ario e Suppo8isione . negatur autem de ne esSario absolute. Nee assumptum probat consequentium de necessario absolute, Sed tantum de necessario e suppositione. Si autem primum consequens intelligatur de irtute sinis quantum adaelum iunatum, et actum primum, Sic con editur prima onsequentia ue nece3sitale etiam absoluta, Sed matur ultima consequentia. Ad cujus probationem dicitur quod virtus sinis ioc modo Sumpta, non St ut propter ipsum alia actu desiderentur, sed ut propter ipsum alia desidarari possint sicut virtus agentis quantum ud actum primum, non est ut aliquid per ipsam producatur, sed
ut per ipsum aliquid produci possit. Sed ista responsio aliquam videtur dispieultatem pati. Si enim
ista consequentia Deus necessario Vult e persecte ergo neceS- Sario vult se Secundum totam Suam Virtutem, quantum ad ejus actum Xercitum et cauSalitatem actualem, Valet, tacta suppositione quod Deus causalitatem sinis in creaturis Xerceat, non autem
valet non laeta illa suppositione sequitur quod aliquid pertineat ad persectionem volitionis divinae, acta aliqua suppositione quod non pertinet ad ejus persectionem illa suppositione non acta. Ex hoc autem, ulterius sequitur, quod absolute aliqua persectio, quae nunc inest divinae volitioni absolute, potest illi non inesse cum
conditi quae nunc Supponitur, Scilicet quod Deus exerceat causa-litutem sinis in creaturis absolute, potuerit non esse, et Sic non omnis perfectio conveniens Deo est absolute necessaria, Sed aliqua est possibilis quod est contra ea quae in praecedentibus sunt determinata.
Responderi ad hoc potest; quod dupliciter aliquid ad persectionem divinae volitionis potest pertinere Uno modo, intrinSeee, Scilicet ex parte actus volendi in se. Alio modo, eaetrinSeee, Scilicet ex parte objecti voliti. Si loquamur de pertinente ad persectionem Volitionis intrinsecae, sic negatur Sequela Nam cum actu divinae
467쪽
DE DE VOLLIT TE 46lvolitionis sit unus respectu omnium volitorum a Deo, et sit idem quod diVina Ssentia, quantumcumque ponatur X liqua Suppositione, ad aliquam rationem Voliti extendi, ad quam illa Suppositione non actu, non extenderetur, propter hoc ipSe actu non habet in Se persectionem aliquam, quam non haberet illa Suppositione non acta sed semper remanet ejusdem persectionis intrinsecae sicut et divina essentia semper ejusdem in Se persectionis manet, quantumcumque Secundum diverSOS eSpectu rationis, liquo modo possit intelligi variari. - Si vero de pertinente ad perfectionem volitionis extrinseque loquamur Sic non est inconvenietis aliquid
pertinere ad persectionem volitionis divinae, aliqua suppositione iacta mu0d illa suppositione non acta ad ejus persectionem non pertineret, hoc enim illi aliud est dictu quam quod volitionis divinae persectio, ad aliquod obiectum, Vel ad aliquam rationem objecti, aliqua suppositione acta habitudinem habet, ad quod illa
suppositione remota, habitudinem non haberet. Sicut Si ponamus, Deum determinuSSe Se producturum alium mundum, pertinet ad persectionem divinae scientiae extrinseque, ut ad hanc Dei determinationem Xtendatur hoc autem non supposito, non pertinet ad divinae scientiae persecti0nem, ut ad hanc determinationem habitudinem habeat. Cum autem in8latur, quia tunc aliqua persectio quae nunc inest divinne volitioni, poterit absolute non inesse, et Sic non omnis persectio divina erit absolute necessaria. - Dico quod nullum horum S magis inconveniens de perseetione Sibi extrinsece conveniet ite, quam quod habitudo divinae Voluntatis ad creatu, possit absolute sibi non convenire, et non sit neceSSaria ubSolute. TOPfio Doti. Si alio et alio actu vellet se et alia, Sset quidam discursus in ejus voluntate. Hoc autem in De non est,
cum Sit extra omnem motum. Ergo etc. - Probatur antecedens
quia ita e habet sinis in operabilibus, sicut priueipia in speculabilibus. Quia sicut per principia cognoscimus concluSioneS, ita X sine procedit appetitus, et operatio eorum quae sunt ad sinem. Sed in intellectu est discursus per hoc quod Separatim cognoSCUntur principia, et ex ei in conclusiones devenimus. Ergo si aliquis seorSum Velit sinem, et ex eo velit ea que sunt ad sinem, erit ibi discursus VoluntatiS. Aduerte, quod licet discursus proprie pertineat ad rationem, tamen improprie et per quamdam similitudinem, potest etiam in Voluntate poni discursus, secundum quod in ipsa ponitur SucceSSio
operationum quarum una Si alterili cauSa.
Movio Pola Sequeretur quod duo actus simul essent in voluntate divina, quod est impossibile quia unius simplici potentiae non sunt simul duae operationes, scilicet totaliter distinctae. Probatur consequentia quia Deus Semper Vult e.
Quinto I vola Sequeretur quod erit aliquid aliud movens di-
468쪽
462 LIBER PRIMUS vinam Voluntatem. - Probatur consequentia quia in omni actu voluntatis, Volitum comparatur ad Voluntatem, ut movens ad motuin quod intelligendum est de primo et per se Volito aliquo actu, ut conveniret aliis a Deo, Si Deus alia vellet, non quidem volendo
Se Sed Se OrSum et Separatim.m rufo DP . Esse Dei est tantum unum. Ergo et Velle quia velle Dei est suum OSSe. UIfimo. Intelligit uno actu se et alia, inquantum essentia sua est exemplar omnium. Ergo vult se et alia uno actu inquantum bonitas est ratio omnis b0nitatis. - Patet consequentia quia Velle competit Deo secundum quod est intelligens scilicet concomitanter
QUOD VOLITORUM MULTITUDO NON REPUGNAT SIMPLICITATI DIVINA SUBSTANTIAE.
Ε Pn ECEDENTI conclusione deducit S. Thomas corollarie quod J Iimitiva voIi ovum non QPugon uoi nil imvli 1 ni cli itan NotiMinosine. PPotinfra PDiino sic: Si plura volita inducerent in Deo aliquam multitudinem, non esset in eo, una tantum operati Voluntatis, cujus Oppositum S Ostensum. - Patet consequentia quia secundum objecta distinguuntur actus.
Adverte, quod ex ista probatione, vult habere . Thomas, quod distinguibile proportionatum objeeto, est eius et ideo si plura objecta faciant aliquam pluralitatem, illa erit actuum pluralitas: non autem intendit, quod per quilecunque plura objecta, plurificetur actus; unde sensus illius propositionis est quod actus est id quod proprie et prim plurificatur, quando pluralitas objectorum, aliquam pluralitatem inducit. R Quoia DPoti. Omnia in bonitate divina sunt unum quia aliqua sunt in ipso secundum modum ejus scilicet materialia im- materialiter, et multa unite. Ergo etc. - Probatur eonSequentia quia hoc modo comparantur aliqua ad voluntatem Dei, quo comprehenduntur a bonitate ejus, cum Deus alia velit inquantum vult
Adverte, quod omnia dicuntur unum esse in bonitate Dei, inquantum bonitas divina est exemplar omnis bonitatis non autem quia conveniant in aliqua una bonitate a Deo producta. Teotio PDoti. Multitudo intellectorum, non inducit multitudinem in essentia divina neque compositionem in intellectu HUS.
469쪽
DE DEI VoLΠNTATE 463 Ergo te. - Patet onsequentia quia diviniis intellectus et divina Voluntas, Sunt aequalis Simplicitatis, cum utrumque sit divina substantia..in Pso DP . Appetitus est Secundum quod sertur in rem p petibilem, inquantum appetens quaerit in quo quiescat. Ergo te. Ante edens patet ex disserentia inter cognitionem et appetitum: et etiam, ex auctoritate riStotelis dicentiS, 0 metaph. teXL, Du/m. . 8, quod bonum et malum sunt in rebuS, erum autem et alsum in intelle tu. - Consequentia Ver probatur: quia quod aliquid ad multa se habeat, non repugnat ejus implicitati unde et unitas est multorum numerorum principium.
QUOD DIVINA VOLUNTAS AD SINGULARI BONA SE EXTENDIT.
Srcu Do loco determinat . Thomas, de modo e parte Voluntatis se tenente. - ponit hanc C0NCLUSIONEM. Deo voIL Iin hoon Hora notiam in quo-arem nivePS Itini inquantum Vult se esse principium honorum quod ab ipso possunt emuere M a finin in Doufi uInDi, ne Gio Uia mimi Iiclinii evrigon .PPotin ut DPimo Velle est Secundum comparationem Volentis ad rem volitam. Sed divina simplicitas, non prohibet quin etiam ad multa singularia comparari possit, cum dicatur Optimum et primum etiam respectu Singularium. Ergo etc. me oraclo voti. Non Solum universitas bonorum, sed etiam singulorum bonorum, a bonitate divina, bonitatem sortitur, sicut et SSe. I g etc. - Patet onSequentia: stram voluntas divina ad alia comparatur inquantum participant divina bonitate. TQDiio PDoti Deus vult bonum ordinis totius universi, Secundum parte Suas ad invincem Erg etc. Patet oriseqitentia quia b0num ordinis consistit in singulis bonis. In te edens Vero pr0batur: quia Deus ex hoc quod Vult se ut est sinis, vult alia quae ordinantur in ipsum ut in finem quod pertinet ad primum ordinem universi et per consequens Vult etiam secundum ordinem, quia ille secundus est propter primum ut habetur 12, metaph.,
Adverte, quod inquit S. Thomas: Deum ex hoc quod vult se, ut est finis, velle alia quae ordinantur in ipsum, quia causalitas sinis, ut supra se. 75 dictum est, consistit in hoc ut propter ipsum alia desiderentur. Unde si Deus vellet se absolute, non autem Ut
470쪽
causam inalem, non Vellet alia pr0pter Seipsum; quia autem vult se sui, ratione causae sinalis, de et alia propter seipsum vult. Durivio Doti. Si l eus non Vult Singula bona, ex quibus constat universum bonum ordinis universi erit a casu lioc autem est impossibile quia multo magi alia OSteriora SSent a casu. Probatur eonsequentia quia n0n Si poSSibile quod aliqua pars universi omnia particularia bona compotiat in ordinem universi. Ergo si neque causa univei Salis, quae per V0luntatem agit, ea componat erit ordo ille a CaSU. Quinto PDoti Deus intelligit etiam particularia bona, intellectu scilicet praetico Ergo etc. - Patet eouSequentia rima bonum intellectum inquantum hujusmodi, Si Volitum. Cootivmntu autem Genesi Cap. I. ubi ad singula Opera complacentia divinae voluntatis ostenditur, cum dicitur Vidit Deus lucem quod esset bona I, 4, in. Et sic de aliis operibus, et postea de omnibus simul: Vidit Deus cuneta quae te ei ut, et erant alde
QUOD DEUS VELIT ETIAM QUAE NONDUM SUNT.
PosTQUAM e terminavit S. Tliomas de volitis secundariis incommuni, nunc de quibus lata, in particulari determinat, et ponit hane
autem ConcluSionem non probat . Thomas, sed adducit instantias contra ipsam, et solvit singillatim e earum s0lutione relinquens conelii Sionem, SSe Ver3m et probatam. Circa hoc autem, duo sucit. Prinὶ0, ponit instantia S. Seeundo, ad illas respondet. QUANTUM AD Ri3IUM. Do Sunt quae circa hanc e0nclusionem faciunt dissicultatem. Urium est, quia cum relativa oporteat Simul esse, et Velle dicatur per comparationem volentis ad volitum, videtur quod nullus possit velle ea quae non Sunt. It Dum est, quod Deus non p0test dici creator dominuS, et pater nisi eorum quae sunt. Ex quibus sequitur quod Deus nihil velit quod non sit semper, cum velle divinum sit imprnutabile. QUANTUM D ECLXDLM, reSpondet S. I homas, et duo lacit. Prinio, sal Sam quandam reSponsionem reprobat. Seeundo, ponit Veram respon Sionem.