장음표시 사용
501쪽
QUOD DIVINAE VOLUNTATIS POTEST RATIO ASSIGNARI.
PosT0ΓΑM determitiavit S. Thomas, de neceSSitate divinae voluntatis, nunc de rius causa determinat. Et primo ex parte voliti. eundo ex parte Oluntati S. QUANTUM AD PRIMUM, tuo facit. Primo concluSionem probat. Secundo eam declarat. COXci Usio est haec: Diviori voIux freti Polio voto f
Ad cujus evidentiam sciendum, quod ratio voluntatis hoc loconccipitur pro eo, quod habet rationem causae quare aliquid ad divinam Voluntaten respectum Voliti habeat, ut patet capite sequenti ubi enim unum est Volitum per alterum, id propter quod alterum est volitum est sibi ratio et causa pr0pter quam est Volitum, Sicut color dicitur ratio mi malis qua lapis habet ut sit visibilis et sub
qua actualiter videtur quia videlicet, non habet terminare actum visionis, nisi inquantum est coloratus; unde dicere divinae voluntatis esse aliquam rationem, et dicere unum Volitum a Deo esse alteri volito rationem sorinalem quare sit volitum, et actum divinae volitionis terminat, quod est Deum Velle unum propter alte
PDolantis itaque vim sic Deus vult bonitatem Suam tanquam sinem, omnia autem alia tanquam ea quae sunt ad finem. Ergo te. - Probatur consequentia quia sinis est ratio volendi ea quae sunt ad sinem.
Idoerte, quod eo modo, aliquid est volitum, quo modo Sthonum cum Objectum Voluntatis Sit bonum id autem quod ordinatur ad finem ut sic, non habet rationem bonitatis, nisi ex sine non enim medicina est aliquid bonum ut ordinatur ad sanitatem, nisi ex ipsa sanitate ad quam ordinatur. Si enim ab ipsa rem Oveatur ordo ad sanitatem, jam non habet rationem boni in genere sani propter hoc non habet rationem voliti et appetibilis, id quod ad sinem ordinatur, inquantum hujusmodi, nisi ex fine principalitervolito et ideo dicitur quod sinis est ratio volendi ea quae sunt ad finem. Sicut enim visus, aliquod est objeelum materiale, aliqu0d vero formale ita et voluntati volentis aliqua propter sinem, materialiter volita sunt ipsa ordinata ad finem ratio autem formalis eae qua habent quod sint Volita est, sinis.
me uoclo PD . Bonum universi est ratio riuare Deus vult
502쪽
unumquodque bonum particulariter. Ergo etc. - Probatur antecedens quia Sic aliqua cadunt sub divina voluntate, secundum quod se habent in ordine boni: bonum autem articulare ordinatur ad bonum totius, sicut impersectum ad persectum. T Diio Poti Ratio quare Vult Deus ea quae requiruntur
ad unumquodque est ut sit illud ad quod requiritur. Ergo etc. Probatur ante edens quia Si Deus Vult aliquid, nec 'sSario Vult ea quae ad ipsum requiruntur quod autem aliis necessitatem imponit, est ratio quod illud sit, et per consequens quod si Volitum. Ex iis coneludit S. I h0mas, quod in assigilanda divinae Voluntati ratione, Sic procedere possumus Deus Vult hominem habere rationem ad hoc ut homo sit, Vult hominem esse ad hoc ut completio universi sit, Vult bonum univer essu ad hoc quod habeat bonitatem pSitIS. me oriclo Io o onclusionem declarat, declarando simul quomodo hae rationes v0lendi, in iis tribus rationi hus 8Sumptae, disersimode ratio volendi sunt. Nam bonitas divina quae in prima ratione boSita est pro ratione Volendi universum, neque a persectione universi dependet, neque sibi ex ea aliquid accrescit. Persectio mutem universi quae posita est in edunda ratione, pro ratione Volendi bonum particulare, licet ex particularibus quibusdam bonis, quae Sunt essentiales partes uniVersi de necessitate dependeat. in quibusdam tamen non dependet e Iadcessitate, sed ex eis sibi aliqua bonitas, Vel decor accreScit. Particulare vero bonum, quod tertio oeo pro ritione volendi p0Situm St, ex necessitate dependet ex iis quae absolute ad ipsum requiruntur, licet et quaedam propter melius habeat. Ex quibus concludit S. Thomas, quod aliqua nil ratio divinae Voluntatis, continet solum decentiam, aliquando utilitet tem aliquando neceSSitatem e SuppOSitione, nec Sitatem vero abi 0lutam, Solum cum Vult Seipsum Sensus istorum est, quod aliqua nil ratio Volendi, est ratio volendi aliquid tanquam decens ipsi rationi, cui cum Deia SVult universum propter bonitatem divinam aliquando autem est ratio volendi aliquid tanquam utile ad talem rationem, sicut cum Deus Vult parte non SSentiales universi propter ipsum universam Paliquando Vero, Si ratio Volendi aliquid tanquam necessariuin ad illam rationem, Sicut cum Deus Vult ea quae absolute re tu runtur ad aliquod particulare bonum, propter ipsum bonum parti utare. Si enim Deus aliquid vult, necesse est ut ea quae ad ejus 8Sentiam Xiguntur, Velit.
503쪽
QUOD DIVINAE VOLUNTATIS NIHIL POTES ESSE CAUSA.
OsTEIso, quod divinae voluntatis aliquam rationem assignare pOSSumus, Stendit quoniam propter De Hora vox te ἈμiIi
Ubi advertendiaui, qu0d aliud est dicere aliquid esse rationem divinae voluntatis, et aliud ipsius Sse aliquam causam. Cum enim dicimus, ejus 38 aliquam 'ationem, intelligitur ex parte voliti esse aliquam causam, qua reSpondetur ad interrogationem qua quaeritur, quare hoc est Volitum, et quae est ipsius Voliti causa, ex qua habet quod ad divinam voluntatem ordinem habeat ratio enim volsendi ex parte Voliti se tenet. Cum autem dicimuS, Ῥ3iu eSSealiquan cau8am, ponitur ipsum actum Voluntatis, ab aliqua causa dependere: sicut cum dicimus cognitionis conclusionis in nobis, causam SSe 0gnitionem principi 0rum, intelligimus ipsum actum quo Ob. 0Seimu ConcluSioneS, SSe cauSatum ab actu II cogno-Scimus princ' pia. Hoc autem impossibile est in Deo: ideo concedit quidem S. Th0mas esse divinae voluntatis aliquam rationem, aliquam autem SS HUS cat Sam negat. PDolant iri hac ratione. Voluntati causa volendi est sinis. Sed sinis divinae voluntatis est sua bonitas, non autem aliquid ali0rum. Ergo ipsa S Deo causa V0lendi, non autem aliquid aliorum sed ipsa bonitas est etiam ipsum suum Velle Supple ergo neque ipsa bonita est realiter causa ipsius actus volendi, cum nihil sit sui psitIS IUSI. mutilistagi autem Mo. I imum St, quod unum aliorum a Deo est alteri causa, ut 0rdinem habeat ad divinam voluntatem, et sic intelligitur Deus propter unum eorum aliud Velle. meQuoi tam Si, quod ex his patet, non oportere in divina voluntate discui Sum aliquem ponere, id est, successi0nem aliquam cum causalit unius actus Super alium quia Deus uno actu Vult Suam bonitatem, et Omnia alia, cum sua actio Sit sua essentia ubi autem est unus actus, non OnSideretur discursus. Aduertendum, quod divina bonitas est quidem, Secundum O-Strum modum intelligendi causa divinae voluntatis, eo quod sit sinis, sinis autem apud n0s movet Voluntatem ad ea quae Sunt ad silem, Secundum tamen rem non est ejus causa, cum non sit realiter distincta
504쪽
cum dico ipsam esse causam, non intelligo Secundum realem causalitatem, cum Sit idem cum pSo Velle, sed tantum secundum nostrum modum intelligendi. Notandum etiam, quod mens S. Thomae est probare, nihil aliud a Deo esse causam divinae Voluntatis et secundum modum nostrum
intelligendi cum nihil aliud a Deo sit divinae voluntatis sinis, licet
unum creatum alterius rei creatae sinis sit; non autem absolute non SSe pSiu aliquam causam, Saltem secundum modum conSiderandi. Ideo admisso quod bonitas divina aliquo modo Sit cauSa, sussicit sibi ostendere, quod alia volita, non in ejuS CRUSa. Cormiderandum ulterius quod etiam in nobis volitio finis, tunc tantum est cuiaS Volitionis eorum quae sunt ad finem, quando alio actu Volumus inem abSolute, et alio actu ea quae sunt ad finem, quando enim utrumque eodem actu volumus, tunc volitio sinis non Si cauSa eorum quae sunt ad finem, quia idem non est causa Suiipsius sinis tamen volitus, est ratio volendi id quod est ad finem. Propter hoc, quia Deus unico actu, et se et alia vult, Olitio sui non potest esse causa olitionis aliorum. Ex iis excluditur error dicentium quod nullius eorum quae Deu Vult, portet reddere rationem, nisi quia Deus vult. Qui etiam error in Scriptura sacra removetur, perhibente omnia Deum Secundum
ordinem Suae Sapientiae secisse, ut in Psalmo III, 24 Omnia in 8apientia fecisti: t ccli. I. 10, Pudit sapietitiam uam Super
Adi ei tendum, quod primi essectus Dei eae sola diuina uoluntate
dependent, ut dicitur 1, p,4 19, a. 5 ad 3, alii autem eae alii cauSis. Ideo illorum non potest primorum essectum assignari aliqua ratio creatari Sicut productionis universi nulla est ratio, nisi quia DeuSVoluit bonitatem suam manifestare et communicare, quod Dium ad divinam Voluntatem pertinet. Aliorum autem potest ratio creata assignarici voluit enim Deus hominem habere munus ut deserVirent
intellectui operando diversa opera. Ideo salsum est quod omnia dependeant ex simplici voluntate Dei, nulliusque sit ratio, nisi quia Deus Voluit immo potius dicendum est, qu0d divina Sapientia Stregula divinae Voluntatis; et quod ideo Deus sic Voluit, quia per Sapientiam suam Si hoc ordinatum ad illud, et ordinatum ut huc sit, iuxta ea quae dicuntur de erit. q. 23, a. 6.
505쪽
QUOD IN DEO EST LIBERUM ARBITRIUM.
P0sTuis 3 determinavit S. Thomas de voluntate divina ut Voluntas est nunc de ipsa determinat ut habet rationem liberi arbitrii, et ponitur:
vult. rg etc. - Probatur conSequentia; quia 'iberum urbitrium dicitur respectu eorum quam non de necessitate quis ortu Sed propria ponte. Considerandum, ad hujus rationis evidentiam, ex dot trina .
Thomae, quaestionibus de Malo, . 16, a. 5, quod aliquid se habet
ad liberum arbitrium, tanquam existens de ratione ejus aliquid vero convenit sibi secundum quod est in aliqua natura. De ratione enim ejus est, ut in diser8a possit obiecta ordinata ad sin in Posse autem in bonum et ahim non est de ratione liberi arbitrii, sed sibi convenit inquantum invenitur in natura potenti deficere. Similiter, qu0d unum Velit, et poSte ejus oppοSitum, per mulationem voluntatis, convenit sibi secundum quod est in natura liquo nodo mutabili Volens ergo S. Thomas ostendere in Deo esse liberum arbitrium, assumit dumtaXat, quod est de ratione liberi urbitrii, scilicet non necessitari ad hoc vel illud, sed posse velle hoc aut illud in ordine ad finem hoc enim De maxime OnVenit, Cum nullum creatum ad ejus bonitatem, quae est sinis, necessariam habitudinem habeat. me uoclo PDoti Voluntas divina in iis ad quae si cundum naturam non determinatur, inclinatur quodammodo per intellectiam, ut dictum est supra cap. 82). Ergo etc. - Probatur conse inmitu quia ex hoc homo dicitur habere liberum arbitrium, quia ad Olendum, iudicio rationis inclinatur, non impetu naturae ut bruta.
Adsertendum, quod cum ratio liberi arbitrii consistat in ioc, quod in diversa potest, sequatur autem appetitus animali Cognitionem, ad hoc ut appetitus in diversa possit, oportet ut cogniti0 et iudicium de appetibili, ad multa se habeat est autem hoc proprium intellectus et rationis, nam in brutis est determinatum iudicium a natura. Ideo bene dicitur hoc loco, quod homo est liberi arbitrii, eo quod iudicio rationis ad volendum inclinetur. Unde, ut dictum est supra de mente . Thomae de verit. q. 24 a. 6 radix libertatis est in ratione, licet lai maliter sit in voluntate. Ubi ergo inclinatio Voluntatis sequitur non naturam, sed iudicium intellectus, qu0d
506쪽
est per intellectunt inclinari, ut in De respectu creaturarum invenitur, illa inclinati libera est, et ad liberum pertinet arbitrium. TODiio voti Deus respectu ui habet Voluntatem tantum, respectu autem aliorum habet electionem. Ergo etc. - Probatur antecedens quia Voluntas est finis ut dicitur 3 ethie. e. 7, electio autem eorum quae Sunt ad sinem ConSequentia etiam probatur: quia electio semper per liberum fit arbitrium. Cir a illam probositi0nem Aristotelis voluntas est sinis asverte, quod non acer pitur Volunta pro potentia, Sed pro actu Voluntatis, Ut dieitur 1, 2 q. 8, a P actus enim ille voluntatis qui simpliciter et absolv. dicitur Velle, est proprie reSpectu sinis, quamvis et quand0que indisserenter Omnem actum Voluntatis dicamus Velle, sed est impropria acceptio ; quia actu denominatus a potentia, est ejus actus impleX, actu autem SimpleX, Si qui terminatur ad per se obiectum autentiam sinis autem Si primo et per se obiectum Voluntatis ideo ille proprie actus Voluntatis dicitur Velle, sive Voluntas, qui ad finem terminatur. Utrum electio emper per liberum arbitrium it s. Circa illam pr0positionem Deleetio Semper per liberum arbitrium sit a JalfritoD: quia ut hic dicitur, electio est eorum quae Sunt ad nem. Sed multu sunt ad finem quae non libere Volumus, Sed eadem neee'Sitate U' Volumus sinem, Sicut ea sine quibus sinis haberi non potest. Ergo electio non semper pertinet ad liberum arbitrium, nisi dicamus liberum arbitrium in aliquid necessario inclinari, quod rati0ni repugnat. Ad hujus viventiam considerandum, quod cum electi Segregationem quandam ab aliis importet, segregatio autem non sint nisi
eorum quae commixta Sunt, electi proprie eSi respectu eorum quae Sunt CommiXta, et OnVenientia, dum unum eorum prae alii prae-
acceptatur; ideo ubi sit unum tantum medium ordinatum ad finem, reSpeCit e u non St electio. Sed eadem erit ratio Volendi nem, et id quod est ad item, et eadem necessitas ubi autem ad sinem mussis medii potest perVeniri, respectu uniuscuiusque illorum potes esse electio. Similiter, omnia neceSsaria ad sinem, Sine auibus scilicet, ni haberi non potest, habent rationem unius medii, et eadena neeebbitate Sub Voluntate cadunt cum sine, si cognoscantur neceSS I in USSe, et eorum non St electio, eum necessarium aliis: praeueceptari n0n possit, eo quod cum aliis utilibus tantum, non conveniat, sed Se ipso ab aliis sit segregatum in ratione ordinati ad finem: pSum enirn neceSSarium St, alia Vero, Utilia. Illa ergo propositio, est universaliter Vera electro Semper ad liberum a1'bitrium perlinet quia electio est eorum quae ad finem non nee SSario Ordinati tura et ideo quod unum prae aliis acceptetur, est ex libertate volentis sinem. - Ex quo etiam patet, illam propoS
507쪽
DE DEI voLuNT TE 50ltionem electio 3 eorum quae sunt ad sinem oportere intelligi de iis uuae contingentia sunt, non autem de iis quae necessuri Sunt ad item quia illa non cadunt sub electione eorum necessitate cognita, seu sub Volitione sinis. Unde omnis quidem electio, Steorum quae Sunt nil finem, non autem omnia ordinata ad finem, sub electione cadunt. Et sic, cum creaturae, ad divinam bonitatem habeant ordinem contingentem, non neceSSarium, Sequitur quod omnia creata sub divina electione cadunt, et per consequens Sub
Quo G DP . Deu est maxime dominu Suorum ae tuum, eum actu ejus, ab alio non dependeat. Ergo etc. - Patet onSequentia quia homo per hoc quod habet liberum arbitrium, dicitur
dominus Suorum actuum. Confirmatur e nomini ratione, quia,
liberum dieitur quod sui causa est, ut dicitur 1, metaph. Η0 autem nulli magis competit quam primae CRUSae. Advertendum, cum dicitur Deum esse marime dominum suorum actuum, quod hoc intelligitur, non quoad Substantiam actus, cumactus ita sit ibi naturalis sicut essentia, sed intelligitur quoad terminationem ad obiecta, quod enim hanc et illam creaturam producat, est in libertate Dei, ipsa tamen substantia productionis activae, Si ibi a natura, et non subest libertati, nisi diceretur negative actuum Substantiam ibi libere et ex se conVenire, quia a nullo alio sibi convenit, sicut naturalia creatoris, ab alio illi sunt tributa.
QUOD IN DEO NON SUNT PASSIONES AFFECTUUM.
PosT0ΠΑ determinavit S. Thomas, de intellectu et voluntate divina, nunc de passionibus et irtutibus determinat. Circa hoc autem, duo lacit. Primo, determinat de passionibus. Secundo, de virtutibus c. m. Circa primum duo lacit. Primo agit de iis quae a Deo removentur. Secundo, de iis quae sibi conVeniunt e. seq.). Primo autem determinat de passionibus quam de virtutibus, quia aliquarum Virtutum obiecta, Sunt paSsioneS, prius autem determinandum de obiectis. Circa primum, duo facit. Primo, Stendit nullam pasionem conVenire Deo, ratione generis, Scilicet Secundum rationem passionis. Secundo Stendit, aliquas etiam ratione propriae specie ab ipso
508쪽
502 LIBER PRIMUS QUANTUM AD PRIMUM, aduertendum, quod assectionis nomine, ipsa&paSSi alie, ut patet e 1 2 q. 22, a. 2, S. Thomas intelligit iunde cum inquit quod in Deo non sunt passione assectum est constructio intransitiva, et est SenSus quod in pS non Sunt paSSiones appetitus, quae Sunt assectioiles quaedam dicuntur autem pasSiones, appetitus assectiones quaedam, ad disserentiam passionis intellectus et
SenSUS, quae Sunt receptione tantum, non autem motuSet inclinationes ad rem, quod nomine assectioni importatur. PDotinio ergo PDimo Nullam paδ8ionem, ut pa8Si CSt, Deo conυenire poSse, Sic Secundum intellectivam assectionem non est aliqua paSSio, Sed Secundum Sensitivam tantum, ut dicitur 7,piινδic teXt. comm. 58. Ergo in Deo non est aliqua passio in eo enim non St Sensiti V assectio, Sicut nec Sensitiva cognitio. Aufertendum ex .P, loco superiuS allegato, et de verit q. 26, a. R. si uid puSSi proprie dicta, invenitur tantum ubi est transmutatio corpori, ii quia paSSi proprie nominat receptionem alicujus cum altorius abiectione per motum et quia moVeri S corporum, ideo in eiu appetitus intellectiui, quia non St actus organi corporalis, Aon ει αδSio: Sed tantum in actu appetitus sensitivi unde et ipsius appetitu Sensitivi motus cum aliqua transmutatione corporali ueliniuntur dicitur enim ira accensio anguini circa cor. mPQ Miclo voti Deus non eSi corpus neque Virtutin corpore. Ergo etc. - Probatur consequentia quia omnis assectiva passio sit secundum aliquam tranSmutationem corporalem. Teuti DP . Non est possibile Deum extra suam naturalem dispositionem aliqualiter trahi, cum sit omnino immutabilis. Ergo etc. - Probatur con8equentia quia in omni assectiva passione, patiens aliqualiter trahitur extra suam conditionem essentialem, Vel connaturalem dispositionem unde per earum intensionen animalia
Quomodo patiens aetra Suam conditionem 3Sentialem, vel connaturalem divo3itionem, trahitur .
Sed occurrit hoc loco utitum non dissimulandum Nam conditio essentialis dicitur, quae consequitur rei essentiam ; et dispositio dicitur connaturalis, quae naturae principia conSequitur:
remanente autem SSentia, et principii naturalibus, non poteStremoveri quod essentiam consequitur, alioquin non conSequeretur neceSSari eSSentiam. Ergo passi non potest trahere aliquem extra
suam dispositionem essentialem, nisi illum corrumpendo. Ergo salSum est quod hic dicitur, scilicet quod patiens trahitur extra Suam conditionem SSentialem. MESPona lino, quod conuitio aliqua potest diei essentialis dupliciter, et similiter dispositio connaturalis Uno mod0, quia ud principia essentialia et naturalia, de necessitate consequitur Sicut esse risibile est dispositio connaturalis hominis et essentialis cim
509쪽
DE DEI VOLuAT TE 505 ditio Ilio modo, quia concomitatur essentiam, Semper Si Suae naturae res relinquatur, et nisi interveniat impedimentum sicut habere duas manu est homini connaturale. Prima conditio essentialis non potest removeri a re manente Subiecto mon enim per quodcumque agen potest removeri risibile esse ab homine. Quae autem essentialis vel connaturalis secundo modo dicitur potest, ex aliquo impediente, aut extrinsecu agente, remoVeri poteSi enim aliquis esse homo, et tamen duas manus non habere. Hoc ergo Secundo modo intendit
S. Thomas de conditione essentiali loqui. Unde cum dixisset, quod patiens trahitur aliqualiter extra Suam conditionem essentialem, ne aliquis existimaret ipsum loqui, ut de principiis essentiae, aut de eo quod talia principia de necessitate consequitur, quasi exponendo quod dixerat, addidit vel eonnaturalem dispositionem, ac si diceret: Voc conditionem SSentialem, omnem connaturalem dispositionem; id scilicet quod consequitur naturam rei sibi derelictam, omni deducto impediente hoc autem in omni passione aliqualiter sit,
quia aut concalescit corpus e motu appetitus, aut frigescit aut contrahitur cor, aut dilat9tur propter cursum con Suetum naturae Suae. Dicit autem, patiens, aliqualiter, non autem simplieiter, trahi extra conditionem naturalem et essentialem, quia non omnino quidem sua naturali dispositione privatur, Sed aliqua tantum ex parte dum, verbi gratia, aut magis solit intenditur, aut remittitur. Quovio PPOD. Divina voluntas non determinatur Secundum Se ad unum respectum creaturarum, sed ex ordine divinae sapientiae. Ergo te. - Probatur consequentia quia omnis assectio quae est Secundum passionem, determinate in unum sertur secundum modum et menSuram paSSionis, cum passio impetum habeat ad aliquid unum, Sicut et natura et propter hoc, ratione oporteat eam reprimi et regulari. Quomodo passi ad aliquid unum, impeturn habeat: et regulari ratione poSSi s. Circa istam propositionem Passio impetum habet ad aliquid
unum, Sicut et natura cli tinfisi . Nam reprimi et regulari ratione, convenit ei tantum quod diversimode potest serri, et dirigi propter hoc, operatio Virtutis nutritivae non regulatur ratione, quia est ad unum determinata sed, ut hic dicitur, oportet regulari ratione, et reprimi passionem. - Εrgo non est ad unum determinata, et sic videtur . Ihomas sibiipsi hoc loco contradicere. Ad hujus evidentiam considerandum ex quaestionibus de erit. q. 25, , , et , quod aliter appetitus naturalis determinatur ad unum, et aliter appetitus animalis. Nam appetitus naturalis, non sequitur aliquam apprehensionem appetentis, sed sormam naturalem; et quia res naturalis in suo esse est determinata, ideo talis appetitus est ad unum appetibile determinatum propterea, posita forma,
510쪽
et deductis impedimentis, Sequitur actus, sicut posita gravitate in corpore graVi Sequitur motu deorsum, Si graVe sit extra locum ipsum, et non sit impeditum Appetitu autem animalis, sequitur apprehel Sionem SenSuS, et quia Sensu potest apprehendere aliquid ut conveniens, et ut nociVum; et aliquando nihil apprehendere ut OnVeniens, aut ut nocivum, ideo talis appetitus non determinatur ad unum appetibile Secundum Se neque Semper exit in actum,
deductis impedimentis sed si apprehendatur aliquid ut delectabile et
conveniens, de neceSSitute fertur in illud; et e contrario, si apprehendatur ut nociVum Secundum Sensum, illud necesario refugit in
quo dissert ab appetitu rationali, qui non determinatur ad unum nisi respectu sinis, quantumcumque ibi aliquid proponatur ut bonum
et utile. Ex quo patet, quod appetitu naturalis ex Se determinatur ad unum appetitu autem animalis, non determinatur ad unum, nisi
Suppotita apprehensione qua proponitur sibi aliquid sub ratione proprii obiecti et quia ut dicitur, , , . 17, a. 7, apprehenSio
sensitiva in homine, nata est regulari ratione, cum ipsa Sit particularis et ratio Sit nivei Salis, Sicut et Virtus activa particularis, a virtute universali regulatur; ideo et ipse motus appetitus sensitivinatus S a ratione regulari, ut Scilicet, ipSi modus et terminus quidam, a ratione impono tur judicante Sic SSe appetendum, putavindictam sic debere appeti et non aliter. Pussio igitur determinatur ad unum, ex apprehenSi0ne qua judicatur aliquid delectabile et conveniens, aut malum et nociViam ad illud etiam secundum e toto impetu sertur, cum naturaliterseratur in omne delectabile, naturaliterque refugiat omne triste; Sicut ira, Secundum Se et abSolute, tot impetu sertur ad vindictam et ideo ad hoc ut vitiosa non it, necesse est ut a ratione aliquiS sibi limes imponatur, et similiter est de aliis passionibus. Aia utitum ergo Dicitur primo, quod similitudo inter naturam et paSSionem, accipienda Si tantum, quantum ad determinationem ad unum, non autem quantum ad modum determinationis quia et natura et paSSio, ad unum quid ei determinantur, sed tamen diversimode; nam natura, a forma naturali determinatur ad unum paSSi autem, ex apprehenSione SenSuS, aut etiam rationiS. Dicitur secundo, quod tale determinatum ad unum ex apprehenSione, poteSt reprimi, et regulari ratione, et potest ad illud unum diversimode se habere et Secundum Scilicet totum impetum, si ahprehensio sensu non it se eundum rationem imperata et Secundum aliquam limitationem, Si pSa apprehenSio, ratione reguletur determinatum autem ad unum e forma, non Si neceSSe, ad hoc ut bonum Sit, quod ratione reguletur, quia ex Se non Subditur