장음표시 사용
521쪽
DE MEL VOLLATATE l Ihonum, et ea ad rationalium creaturarum utilitatem ordinat. Et hoc significavit S. homas hoc loco dum inquit quod Deus vult bonum uniuscujuSque, ut St ejus, licet unum etiam ordinet in bonum alteri US
Aa utitum itaque dicitur, quod . Thomas, in Prima parte, accipit amorem amicitiae pro ipsa amicitia, ut patet ex iis quae ibi dicit, non autem pro amore amicitiae proprie dicto. Similiter,
henevolentiam accipit proprie, non autem communiter dictam, quorum neutrum est ad irrationalia, non autem negat eum amare irrationalia amore amicitiae proprie sumpto, et benevolentia communiter
sumpta, ut hoc loco voluit ideo non equitur, quod ea amet tantum Secundum quid, et quod nullo modo Velit bonum creaturae irrationalis ut est ejus. - Quod autem videtur ibi dicere, quoniam ea amore tantum concupiScentiae amat, intelligendum est de amore concupiscentiae, ut a vera amicitia distinguitur, quod quidem, morem amicitiae non excludit. Nam quia irrationalibus non vult bonum, ut est tantum ipsorum bonum, sed ut est ipsorum, et etiam ut in utilitatem aliorum cedit, ideo dicitur illa amare concupi Scentiae amore, et non tantum amore amicitiae, licet ad illa amicitiam non habeat quod est ea amare amore concupiScentiae tantum, ute intra amicitiam distinguitur, non autem ut contra amorem distinguitur amicitiae juXta ea quae praedicta sunt. Primo ergo modo loquitur hic S. Thomas, secundo autem modo in Prim parte. Teutioivgrais Id, unde omnia uniuntur Deo, scilicet ejus bonitas, quam omnia imitantur, est maximum et intimum Deo, cum sit ipsa bonitas. Ergo in Deo est amor, non Solum VeruS, Sed tiani perfectissimus et firmissimus. - Probatur consequentia quia amans se habet ad amatum, sicut ad id quod est aliquo modo ii num cum ipso lum quia cum unumquodque naturaliter Velit, et appetat Suo modo proprium bonum, si hoc habeat amoris ratio, quod amans Velit unum amati, sequitur quod amans ad matum se habeat sicut ad id quod est liquo modo unum cum eo; tum quia ut Dionysius de Diu nom. . . inquit umor Si iSinitii a. Quanto autem id unde amans est unum cum amato, Si majuS, tanto Si amor intensior quantoque est magis intimum, et unitum amanti, uni amor est firmior. Circa illam propositionem Unumquodque naturaliter vult Suom0d proprium b0num; attendendum, quod ideo dixit S. Thomas, Suo mod0, propter diversitatem appetituum: cum enim Sit appetitus quidam mere naturalis, non consequens apprehenSionem appetentis, Sed formam naturalem, sicut appetitus graVi ad locum deo sum Sit etiam appetitus animalis, consequen apprehenSionem Sen-SUS et sit appetitu rationalis, consequen apprehensionem rationis secundum diversitatem naturarum unaquaeque re naturaliter appetit proprium bonum. Quae enim cognitione Marent, ir0prium
522쪽
bonia in appetunt appetitu mere naturali quae autem habent cognitionem sensitivam tantum, ut bruta, Suum bonum appetunt appetitu sensitivo quae autem rationem habent, ut homineS, appetitu rationali naturaliter, proprium bonum appetunt. Circa illam propositionem Amans ad amatum e habet, sicut ad id quod est aliquo m0do unum eum ip8o adVerte, quod amanS, aliquando cuia amato Si unum per Ssentiam, Sicut cum qui amat seipsum aliquando S unum vel secundum similitudinem, vel quacumque alia unitate Sicut cum unus artifex amat alium artissi cem ejusdem artis Ad amorem ergo non requiritur Semper unio secundum substantiam, sed Sumcit uni secundum similitudinem,
vel alio quovis modo. Et de dictum est, quod amans se habet ut
aliquo modo unum cum amato, non autem Semper, ut unum Simpliciter. Circa id quod dictum est: quanto id, unde aman8 8 unum
eum amato Si maju8, tanto δε inten3iorem amorem attendendum ex doctrina S.Ihomae 2 2' i. 26, a. 7. et 3 sent di8t. 26, quod hoc Verum est in ordine ad illud bonum, quod pertinet ad illam conjunctionem, sicut intensior assectu quis vult consanguine bo num naturale, quam Velit commilitoni, quia conjunctio naturalis originis est major conjunctione militiae et intelligendum est, implieiter loquendo, quia, Secundum quid ex aliquo accidenti potus accidere, ut major et intensior assectus habeatur ad minus conjunctos. Unde subjungit S. Thomas, quod interdum amor qui est X aliqua paSSione, Sit intensior amore qui est ex naturali origine, licet sucilius transeat contingit enim ut aliquis ex superveniente Siti, intensius appetat dulce vinum sibi propositum et oblatum, quam
Qua ratione amans ad amatum se habeat sicut ad id quod est aliquo modo unum cum ipso et quomodo amor i virtus
Pulmo). Quantum ad rationen qua probatur amantem Sehabere ad amatum, sicut ad id quod est unum aliquo modo eum; ipso. x Stis enim duabus propositionibus Amare est velle bonum amati et Unusquique naturaliter ut proprium bonum nihil aliud equitur, quam quod unusquisque naturaliter amat e non autem Sequitur quod amans se habeat ad amatum sicut ad id quod est unum cum pSO. meo clo). Item, non videtur quod propositio a DionySio Sumpla, Sit ad propositum intentio enim S. I homae est loqui de unione amanti et amati, quae praecedit amorem unde ex magnitudine HUS, Unde aman unitur amato, accipit intensionem amoriS PI 090- Siti autem Dionysii, scilicet, amor est vis unitisa, non intelligitur
523쪽
Ad evidentiam Plini utilici Attendendum primo, quod dupliciter potest intelligi, aliquid naturaliter velle proprium b0num.
0 modo, quia proprium bonum Vult et appetit actu naturali, non 8utem actu libero eo modo quo dicimus hominem naturaliter velle beatitudinem. Alio modo, quia ad proprium bonum habet habitudinem naturalem, tanquam ad obiectum fluum, eo m0do quo dicimus visum tendere naturaliter in visibile ; habet enim ordinem ad visibile Secundum naturam Suam, quia St apprehenSivus visibilis, non Butem audibilis. Attendendum secundo, quod proprium bonum, duplieiter possumus Becipere. Uno modo, ut opponitur bono accidentali, quomodo dicimus rationale et risibile esse proprium hominis bonum, albedinem Vero, non esse proprium hominis bonum. Alio modo ut opponitur bono alieno et extraneo, eo modo quo dicimus, id quod ab aliquo O Sidetur, e SSe proprium dux et omne quod alicujus quomodocumque est, esse ipsius ut isto modo idem sit dicere proprium bonum alicujus, quod bonum suum. In ista ergo propositione: Unumquodque naturaliter ult proprium bonum accipitur, naturaliter, Secundo modo et similiter, secundo modo, proprium bonum et StSenSUS, quod unumquodque per Suum appetitum habet naturalem ordinem ad bonum, quo eSt aliquo modo Suum, tanquam ad principale appetitum, non autem ad honum alterius, inquantum omnino
Cum enim appetitus sit inclinati comequens formam rei, aut naturalem aut apprehensam detur autem naturae inclinatio, ad
bonum ipsius naturae, sicut lapidi datur inclinatio ad locum μον Sum, quia locus ille est gravi conveniens et brutis datur inclinatio sensitiva ad prosequendum quod ibi conveniens est secundum sensum et similiter homini uatur rationalis inclinatio ad hoc, ut per rationem sibi de necessarii proVideat sequitur quod natura ei uslibet appetitus ordinatur et inclinatur in bonum appetentis aliquo modo, tanquam in Suum principale obiectum. Unde et quando quis vult alicui bonum, hoc est quia illum cui vult bonum, existimat tanquam alterum se et Sic bonum quod illi vult, est aliquomodo Sutipsius, propter unionem ipSiu cum Illo secundum assectum. Bene ergo ad hunc sensum procedit ratio S. I homae sic: - Amans vult bonum amati; sed voluntas non fertur nisi in bonum quod est aliquo modo volentis ergo amans Vult bonum amati, inquantum est aliquo modo amantis sed h0 non est nisi quia aliquo modo, Bman et amatum sunt unum ergo amans ad amatum se habet, sicut ad id quod est aliquo modo unum cum pSO. Quantum ad Mi Primi iram, comiderandum est ex doctrina S. Thomae 1 2 q. 28, a. 1, quod ad amorem, tripleae concurrit unio Bmantis cum amato. Una Scilicet, praecedens amorem tanquam ejus
524쪽
causa, quae S uni aut Secundum Substantiam, Sicut cum aliquis amat seri aut secundum similitudinem. Sicut cum aliquis amat alterum Ilia est Secundum assectum, quae est amor, nominat enim amor complacentiam quandam et coaptationem appetitus in appetibile. Tertia est consequens ad amorem, et est uni realis quaerit enim amans rem amatam Sibi unire realiter quantum potest indoquod dicitur a Dionysio loe cit. quod K amor est is sal. Virtus)unitisa, s intelligitur formaliter, et causativm est enim uni quaedam amantis et amati, et cauSat unionem quamVi etiam antecedentis. possit dici vis unitiva, tanquam videlicet praeSupponen unionem quandam amantis et amati Propter hoc ergo bene adduxit S Thomas, quod quia amans se habet ad amatum, sicut ad id quod est aliquo m0d unum cum pSO, OuSequen est, quod ratio amori, consistat in hoc, quod assectus unius, tendat in alterum, sicut in unum cum cum ipso aliquo modo id est quod sit quaedam uni Sεcundum assectum amantis, et amati et huic auctoritas Dionysii adstipulatur dicentis, quod amor est is unitiua formaliter. Falsum ergo SSumitur in obiectione, scilicet quod intentio S. I homae sit loqui de unione quae amorem praecedit, immo loquitur de unione quae est Ssentialiter amor, Ad probationem dicitur, quod ex magnitudine eiu unde amans unitur Inato, arguit inten Sionem amoris, tanquam ex magnitudine cauSae, arguen magnitudinem essectus : Si enim amor unio quaedam Secundum assectum est, Sequitur quod quanto id quod hujusm0di unionem causat, fuerit majus, tanto erit major unio, et Sic major et intensior amor. Unde non valet ex magnitudine ius unde Sumitur unio arguit intensionem amoris ergo l0quitur de unione praecedente inorem. Dicitur tamen, quod si etiam loqueretur de Unione amorem praecedente, adhuc propositio Dionysii esset ad pr0positum; quia intelligeretur quod amor est Vis unitiva amantiS, idest unionem quandam amanti et amati praeSupponenS. Qvovi Ἀν*vit Amor non repugnat Deo secundum rationem Suae Speciei. Ergo est in ipso. Probatur antecedens. Non repugnat ratione obiecti, quia obiectum ejus est bonum; nec ratione modi
se habendi ad illud, quia amor est rei non minus cum habetur, Sed magis, quia sit nobis assinius quum habetur, licet per accidens opp0Si tum aliquando accidat quando scilicet experimur aliquid in
amat quod repugnat amori. Declaratur ex motu in rebu naturalibus qui ex propinquitate ad sinem intenditur. Ergo etc. Iuuertendum quod, ut statim dictum est, ad amorem aliqua praecedit unio, tanquam amori causa quae St, aut Secundum SubStantiam, aut Secundum similitudinem, aut alio aliquo modo. Et quia, quando aliquid jam est actu unitum amanti jam est magis unum cum ipso, ideo magis amatur re cum S unita, manente scilicet eadem apprehensione qua judicatur aliquid bonum et On-
525쪽
DE DEI OLυ TATE l 9 veniens. Quia ero contigit, ut id quod dum absens erat, reputabatur omni ex parte bonum et conveniens, et ob lio valde amabatur dum vero habetur, cognoscitur aliquid haberi mulitiae, et non convenientis amanti, atque idcirco habere alii luis repugnans amori, ideo minus amatur praesens quam absens et hoc in singulos dies experimur. Et ideo inquit S. Thomas, quod quia bonum cum habetur sit nobis ast inius, id est intimius, et coniunctius, ideo magis amatur, caeteris scilicet alii paribuM: Uandoque Iutem, per accidens evenit oppositum, quia Videlicet, contingit ali luid in re
amata cognoSci, quod prius non cognOSCebatur. Quinto ovgoii Deus OVet Omnia alia ad unionem cum ipso dando is esse et persectiones. Ergo te. - Probatur eonSequentia quia amoris est, ad unionem mo Vere, SiVe ad invicem unir , ut
inquit Dionysius. Declarat hoc S. I homas tangendo triplicem unionem
Superius adductam, quae ad amorem concurrit Scilicet. Secundum similitudinem, secundum convenientiam asse tus, et Secundum actum , quarum Ultimam, patet X more ait Sari, quia amicorum pr0prium Si mutua praesentia, et convictu, et collocutioitibus gaudere.
moxioivguis. In Deo est gaudium et delectatio. Ergo etc. Probatur consequentia quia amor est principium ramis assectionis, gaudium vero et desiderium non est nisi boni amati, timor et tristitia de malo quod contrariatur bono amato ex iis autem aliae
Quia ratione amor sit principium omni assectionis, et quomodo gaudium, desiderium, timor et tristitia Sint principales pa8Sione 9. Allendendum primo eae 1 2 q. 25, a. 1, et de erit. q. 26, . G, quod cum dicitur, amorem e88 omnis albeetionis prineipium, intelligendum est secundum ordinem executionis et consecutioniS. Prius est enim complacentia in bono, et adeptio per assectum, quam motus, ut quies in ipso, aut otium suga mali oppositi. Secundum autem Ordinem intentionis et appetendi, delectatio et gaudium, amorem praecedit delectatio enim intenta causat amorem
et desiderium ; et nihil amatur nisi quia apprehenditur sub ratione delectabilis.
Aduertendum Secundo, cum dicitur, quod omnes aliae pa8SioneSoriuntur eae gaudio, desiderio, imore et tristitia; quod per desiderium intelligitur spes ut dicitur de erit ubi Supra, ad 1, et 1, 2. q. ubi Supra, , , ad 1, habent enim Similitudinem, quia utraque paSSio est respectu boni nondum habiti. - Item, quod non eodem modo Sunt istae quatuor passiones aliis principales ex gaudio enim et tristitia, oriuntur aliae passiones inaliter, et completive simpliciter, Omne enim passiones ultimo terminantur ad gaudium, aut tristitiam, et est gaudium et tristitia ratio omnis alterius passionis Spes autem et timor, Sunt principales in Suo genere, quia non praeSupponunt aliaS
526쪽
passiones in sua potentia, scilicet irascibili, et sunt completivae aliarum, quae tendunt in aliud tanquam in futurum quod intelligendum est de iis auae per Se tendunt in malum aut bonum; quia si loqueremur ue iis quae tendunt in malum per accidens, Scilicet sub ratione b0ni, Sicut est ira, Sic spes non est ultima, Sed magis praecedit audaciam et iram. Sed haec sunt alterius negotii, hoc tantum ad propositum Subsiciat, quod amor in Via consecutionis est principali passio, quia praecedit has quatuor passiones quarum quaedam Sunt Simpliciter Omnibus aliis priores, tanquam ratione omni actu appetendi, scilicet gaudium et tristitia aliae, scilicet Spe et timor. Sunt principales in potentia irascibili, et in ordine earum quae tendunt in
Sed occurrit utilum, Ex hac enim ratione potest argui, qu0ddeδiderium pruri acceptum est principium omnis assectioni3 De- Siderium enim, Secundum iam consecutionis, praecedit omnes illa Squatuor paSSiones e quibus aliae Oriuntur prius enim moVetur appetitus per desiderium in bonum, quam in illo quietetur per gaudium. Ergo Si propter hoc amor est principium omnis assectionis, eadem ratione et desiderium. WQSDoocletuo, et dicitur primo, quod licet desiderium quandoque gaudium praecedat, non tamen neceSSario ipSum praecedit, quia de bono naturaliter conjuncto est gaudium, ut Si in Deo, de quo tamen non est desiderium Amor autem, de necessitate praecedit, quia non gaudet aliquis nisi ex praesentia rei amatae. Dicitur ecundo, qu0 e Se conStat desiderium praeSupponere amorem, non enim desideratur nisi quod amatur, unde non potest desiderium esse primum principium omnis assectionis. - Si ergo sic intelligenda ratio S. homae: Amor est prima origo, et neceSSaria illarum passionum, ex quibus omne aliae oriuntur. Ergo est principium omnis assectionis. Constat autem, sic non poSSe argui de desiderio, quia antecedens esset salsum non enim desiderium est prima et necessaria origo illarum paSSionum. QUANDUM AD SECUNDUM, quia in nobis contigit ut unum magis altero amemus, quia intensio et remissi in actu amandi invenitur, posset aliquis credere, quod licet in Deo sit amor, non tamen magis unum amet quam alterum cum intensio et remissio inveniatur in natura mutabili tantum et aliae operationes non dicantur de ipso Secundum magis et minus: non enim unum magis altero cognoScit,
neque de uno magis gaudet quam de altero ideo removens hoc dubium: Iouisi DPImo, quod disserentia est inter amorem, et alias
operatione3 quia ullae operationes in unum tantum seruntur Obiectum, amor autem proprie et per e sumptus, in duo sertur ob
tecta Amare enim est xi liis nititui limit sic sirit in in eum cui
527쪽
voluitius bonum, et in bonum quod illi volumus; ipsum autem bonum, quod nobis aut alteri Volumus, non dicimur proprie et per Se amare, Sed per accidens, quia illud alii volumus, dicimur autem illud proprie desiderare. - Ex hac disserentia sequitur alia scilicet, quod
aliae actiones uno tantum modo dicuntur secundum magi et minuS,Scilicet, Secundum vigorem actionis, quod est dictu, Secundum intensioliem et remisSionem dum scilicet mcacius quis circa obiectum operationis operatur Amor autem, duobus modi Secundum magis et minus dici potest aut scilicet ex bono quod alicui volumus, quia, inquam, aut magnum, aut parvum illi bonum Volumus aute Vigore actionis secundum quod aequale bonum alicui emcacius, aut serventius VolumUS. Dicit Securiclo, quod primo modo Deus unum magi altero amat, dum majus bonum uni Vult quam alteri sed Secundo iodo non, cum Vigor actioni Secundum Virtutem qua agitur menSuretur:
Omnis autem actio divina, unius et ejusdem virtutis sit et sic non est disserentia inter amorem, et alias operationes divinas. Nullo ni in m0do invenitur in amore divino intensio et remissio, sicut nec in aliis suis operationibus, licet uni majus bonum velit, et alteri minus. Circa no quod inquit S. Thomas: solum amorem ad duo obiecta ferri advertendum, quod hoc intelligendum S de amore, in comparatione ad illas operationes animae, quae formaliter et proprie ponuntur in Deo, ut sunt intellectio et gaudium, et ut pa te ex verbis . Thomae non autem in comparatione ad alia puSSiones appetitus Sensitivi. Nam, ut dicitur 1, 2' q. 46, . . etiam ira in duo objecta sertur similiter, per hoc quod dicitur Solum amorem in duo objecta ferri, non excluditur odium, immo includitur: quia cum Sint opposita, portet ut si unum in duo objecta fertur, quod etiam alterum seratur in duo. Item intelligendum etiam hoc de amore ut complete accipitur, Secundum scilicet, quod idem actus est amor concupiscentiae et amicitiae quia si acciperetur pro amore concupiscentiae praeciSe Sumpto, Sic non sertur ieceSsario in duo objecta. Unde et loco prae- allegato, inquit S. Thomas quod amor et odium quandoque reSpiciunt unum objectum tantum, Sicut cum quis dicitur amare Vinum, vel habere odio.QUANTUM AD TERTIUM probatur quod in Deo si gaudium et delectatio, auctoritate Psalm XV. 11 Delectationes in deaetera tua -δque in sinem. Prov. VIu. 50 Delectabor per singulos dies ludens eorum eo. Luc. XV. 10 Gaudium est in coelo super uno peccatore poenitentiam agente. Et Aristoteles VII. Ethic cap. ult. 14 Deus Semper gaudet, una et simplici delectatione . Quod autem in ipso sit amor, probatur auctoritate Deuter. XXXIII. 5, Dileae populos Ierem. XXXl, , In haritate perpetua dilexi te Ioatin XVI, 27 Ipse enim Pater imit vox. - ali luin
528쪽
rum Philosophorum ponentium rerum principium Dei amorem.
Et Dionisii IV cap. de Divin. Num dicentis quod Divinus amor, non permi Sit eum Sine germine SSe.
In Deo igitur, nulla de nostris assectionibus proprie est, nisi gaudium et amor, quae etiam in pS passiones non sunt sicut in
dum rationem suae speciei divinae perseetioni repugnant, de Deo in Seriptura metaphorae dicuntur propter similitudinem essectuum, aut alicujus assectionis praecedentiS.Circa seeundum modum, qui ei licet est, propter similitudinem asseetionis praecedentis, advertendum, quod passiones quae de Deo metaphorice tantum dicuntur, nullo modo dicuntur de ipso quantum ad assectionem quam formaliter important, quantum Scilicet ad ipsum actum appetitus, quem important cum ille actus ex propria disserentia liquid repugnans divinae persectioni dicat tristitia tamen licet ration propriae assectionis, non ponatur in Deo, ponitur tamen metaphorice, quia est aliqua assectio in ipso similis assectioni, quam praesupponit in nobis tristitia. Tristamur enim quia evenit aliquid contrarium iis quae volumus et approbamus et sic tristitii praesupponit amorem et voluntatem oppositi ejus quod Venit, quae est ussectio quaedum et actus appetitus simili modo, quia Deus aliquid approbat et amat cujus oppositum evenit, et ex hoc habet assectu in similem assectioni praecedenti tristitiam in nobis; ideo propter similitudinem iiijusmodi assectionis, dicitur Deus tristari. Quomodo eveniat contrarium iis quae Deu amat et approbato Sed occurrit otiium: si aliquid evenit contrarium iis quae
Deus amat et approbat, Sequitur quod Oluntas Dei non semper impiseatur hoc utem salsum est cum sit ellicacissima. Erg etc. WQM oclesiam quod oluntas conSequens iit Deo, Semper impletUr non autem olunta antecedens. Unde quod hic dicitur evenire quandoque contraria iis quae Deus mat et approbat, puta cum aliquis agit contra praeceptum divinum, et ejus prohibitionem, intelligendum est, de amore et approbatione ut ad Voluntatem armtecedentem tertinet, non autum ut pertinet ad Voluntatem consequentem - Hujus autem distinctionis explicationem Vide . p. q. 19, a. 6 et , Sent di8ί. 47, a. 1 et 2 et de erit. q. 23 α. 2, 1).
I . Ad celebrem hanes divinae voluntatis ex parte volitorum distinctionem explicandam, quae vel maxime inservit ad voluntatem Dei sulciscam quadam tenui intelligendam, subiicere praestat ipsa S. Doctoris verba quae errariensis ex Theologica Summi indicat. a Considerandum est, Cita . h. Ioc cit ad n quod ununiquodque secundum quod bonum est, sic est volitum Deo. Aliquid autem. potest esses in
529쪽
0U03I0D IN DEO PONANTUR ESSE VIRTUTES.
PosTQUAM Ostendit S. Thomas quomodo passiones ad Deum se habeant, nunc de virtutibus idem ostendit.
prima sui consideratione, secundum quod absolute conSideratur, bonum, vel malum, quod tamen, prout cum aliquo adjuncto consideratur, quae est consequens consideratio ejus, e contrario se habet. Sicut hominem vivere est bonum, et hominem occidi est malum, secundum absolutam considerationem, sed si addatur circa aliquem hominem, quod sit homicida, vel vivens in Iericulum multitudinis, sic bonum est eum occidi, et malum est eum vivere, unde potest dici, quod Judec justus, anteo denter vult omnem hominem vivere, sed consequenter vult homicidam suspendi. Similiter Deus antecedenter vult omnem hominem salvari, Sed consequenter vult quosdam damnari, secundum exigentiam rauaes justitiae. Neque clamen rid. quod antecedenter volumus, simpliciter volumus, sed secundum quid; quia voluntas compara tri ad res secundum quod in seipsis sunt, seipsis autem sunt in particulari. Unde simpliciter volumus aliquido secundum quod volumus illud, consideratis omnibus circumstantiis Iarticularibus, quod est consequenter Velle Unde potest dici quod judex justus, simpliciter vult homicidam suspendi sed secundum . quid vellet eum vivere, scilicet inquantum ' est homo. Unde magis potest dici vellet-tas, quam absoluta voluntas. Et sic patet quod quidquid meus simpliciter vult, fit, licet illud quod antecedenter vult, non fiat. Et in quaestione cit de verilaletabcit a Illud ad quod Deus creaturam ordinavit quantum est de se, dicitur esse Nolitum ab eo quasi prima intentione, sive voluntate antecedente; sed quando creatura impeditur, propter sui desectum, ab hoc fine, nihilominus tamen Deus implet in L id bonitatis cujus est capax; et hoc est quasi de secunda intentione ejus, et dicitur Olanta consequens. Quia ergo Deus omnes homines propter beatitudinem fecit, dicitur voluntate antecedente, omnium altilem velle; sed quia quidam suae saluti adversantur, quos ordo suae sapientiae ad salutem venire non patitur propter eorum desectum, implet in eis alio modo id quod ad suam bonitatem pertinet, scilicet eos per Justitiam damnans ut sic dum a primo ordine voluntatis deficiunt, in secuti dum labantur; et dum Dei voluntatem non faciunt, impleatur in eis voluntas Dei. Ipse autem laesectus peccati ... non est volitus a Deo neque Voluntate antecedente, meque consequente; sed est ab eo solummodo permissus. Nec tamen intelligendum est quod intentio Dei frustrari possit quia istum qui non salvatur praescivit ab laeterno sore non salvandum; nec ordinat ipsum in salutem secundum ordinem ira odestinationis, qui est ordo absolutae voluntatis; sed quantum ex parte sua est, dedit ei naturam ad beatitudinem ordinatam. D
530쪽
Circa hoc autem, v sucit Primo Stendit quomodo irtutes sint in Deo Secundo quaedam corollaria deducit. Circa primum, duo facit Primo ostendit universaliter se vidi tutibus nomodo sint in Deo Secundo, de speciebus virtutibus in hoc eodem capite determinat.
PDimis DP afrivr Sicut esse divinum continet omnem perfectionem, ita bonitas divina, continet quodammodo omnem bonitatem. Sed virtus est bonitas quaedam Virtu0Si, cum Secundum eam dicatur bonus, et ejus opus Onum. Ergo te. Advertendum, quod sicut SSe divinum licet omnem persectionem in se comprehendat, non tamen eodem modo omnes continet, sed quasdam quidem formaliter, ut perlectiones simpliciter:
quaSilam Vero eminenter, ut perfectione corporales ita licet bonitas divina omnes virtutes contineat, non tamen omnem ormaliter continet, ut patebit inferius sed quasdam formaliter, quasdam Vero eminenter. Ideo ad hoc insinuandum dixit S. homas, bonitatem divinam omnes bonitates in se quodammodo comprehendere. Et in conclusione dixit, bonitatem divinam Virtute continere Suo modo. Securia quoque conclusio Potitatisv l Tum quia non convenit Deo bonum esse aut agere per aliquid Superadditum, sed per essentiam Suam 2 Tum quia actus divinus Omnis est her sectissimus habitus autem nominat actum imperfectum, medium inter potentiam et actum. 5 Tum quia in Deo nihil est potentiae, habitus autem est persectivus potentiae 4 Tum quia in Deo nullum est accidens, habitu autem accidens est Virtus ergo in Deo non dicit habitum aliquem superadditum divinae essentiae, sed est ipsa divina essentia ut per ipsam Deus bonus est, et ejus Opus redditur bonum. QUANTUM AD SECUNDdM, de vestiebus virtutis agit. Cum autem dupleae sit virtus humana quaedam scilicet ad activam Vitam pertinens, ea quaedam pertinens ad contemplativam; primo agit de pertinentibus ad activam, secundo, de pertinentibus
ad contemplativam se . .)Circa primum, duo lacit. Primo agit de ipsis in communi S