장음표시 사용
541쪽
DE DE VOLUNTATE 555 ratione cognοScuntur et quia omnium, etiam quae sormaliter in De non Sunt, propria ratione Deus cognoscit, ideo omnia exemplariter sunt in intellectu divino, sive in divina sapientia, ut hic dicitur. Sic ergo virtutes nostrae, quas in Deo formaliter ponimus, a virtutibus existentibus in natura divina exemplantur: non autem virtutes quas in Deo proprie non ponimus Seu tantum metu phorice. I uvlicite autem, circa ipsum corollarium clutilitatisv. 'x in o : Quia videtur nihil posse esse in divina sapientiaeXemplariter, quod non sit exemplariter in divina natura. Num ideo divina sapientia omnium complectitur propria rationeS, quia SSentiam suam apprehedit ut propriam rationem uniuscujusque quod
unumquodque Sit quaedam participatu similitudo divini esse. Ergo oportet, ut quod in divina Sapientia est exemplariter, sit etia in indivina naturari alioquin divina essentia non posset apprehendi ut
propria rati uniuscuiuSque. Securiclo: Quia . Thomas 1, 2, . 1 u. 5, tenet temperantium et sortitudinem, esse virtutes exemplares in Deo; qua tamen constat Deo non conVenire proprie, Sed tantum metaphorice.
Aia Pimum horum respondetur, primo quod exemplar alicuius esse in alio dupliciter potest intelligi. Un modo, secundum conVenientiam in natura, quia videlicet in ipso est similitudo sui
Secundum SSe naturale Sicut unum album est simile ulteri tho. Ilio modo, Secundum repraesentationem tantum, quomodo conceptio
lapidis iii intellectu est lapidis exemplar Aliqua ergo in Deo habenteXemplar prim modo, ut Sapientia aliqua vero secundo modo tantum, ut materia prima.
Considerandum Secundo, quod illa proprie dicuntur habere inter se similitudinem, secundum convenientiam in natura, quae in aliquo formaliter conveniunt, quod Scilicet secundum Suam Ormalem rationem in utroque invenitur: Si autem quod in uno sol maliter est, in altero sol maliter non sit, sed tantum irtualiter, et eminenter, illa non dicuntur intilia secundum convenientium in natura. Sed quamvis quod sic alterum virtualiter, et eminenter continet non habeat convenientiam in natura cum ipso, potest tamen accipi ut alteri proportionatum, et ut erus propria ratio, Sicut i tu solis licet non habeat cum calore similitudinem in nutura, poteSt tamen concipi ut ratio calori S eo quod calorem virtualiter et eminenter contineat, et Sic Virtus solis concepta ut proportionata calori, erit exemplar ejus proprium in intellectu quae tamen Secundum Se non St exemplar sormaliter Secundum SSe naturae, niSi improprie velimus accipere nomen exemplaris pro omni Similitudine quomodocumque accepta, Sive inquam, sit adaequata, SiVe
Ad propositum ergo negatur, nihil posse esse exemplariter in divina sapientia, quod non sit exemplariter in divina natura; accipiendo esse exemplariter in natura, pro eo quod est habere in
542쪽
ipsa similitudinem, secundum convenientiam sormalem in natura: stant enim simul, quod aliquid in intellectu divino, sive in esse cognito, iubeat proprium exemplar, eo quod ju propria ratio concipitur ab intellectu divino, et tamen in divina natura formaliter esse non habeat, sed tantum Virtualiter, et sic in ipsa natura exemplar non habeat. Cum autem probatur, quia ideo aliquid exemplariter est in sapientia divina, quia divina essentia accipitur ut propria ratio ejus conceduur hoc quidem, Sed negatur eonSequentia Supponitur enim, quod secundum modum intelligendi, prius divina essentia sit ornialis similitudo omnium tanquam scilicet in se habens sor- maliter omnium persectiones, e deinde apprehendatur ut propria ratio alicujus hoc autem salsum est. Non enim ideo concipitur eS- sentia divina, ut propria rati alicujus, quia sit ejus formalis similitudo, habens cum ipso convenientiam in natura Sed quia, aut est ejus formulis similitudo, aut eminens et Virtualis. Voco autem formulem similitudinem eam quae est ejusdem rationis aut Simpliciter aut proportionaliter. Unde cum divina essentia concipitur ut propria ratio alicujus in ipso non existentis formaliter, sed eminenter tantum, ipsa res Si in Deo exemplariter Secundum repraesentationem intelligibilem tantum dum autem concipitur ut ratio ejus quod in ipsa formaliter est, res repraesentatu habet in Deo similitudinem ac exemplar, et secundum repraesentationem intelligibilem, et secundum convenientiam formalem in natura. Sapientia enim humana, et repraeSentatur Secundum propriam rationem, per formam intellectam, sive conceptam ab intellectu divino, et convenientiam formalem habet cum natura divina, in quantum sapientia est: eo quod sapientia et in Deo et in homine, sit secundum unam rationem analogam, ut Superius est ostensum. Et similiter dicitur de virtutibus, quae proprie e conVeniunt. Aia eo inclum, dieitur primo, quod . I homa in 1-2, Olens salvare sententiam Macrobii super somnium Scipionis L . 8, versus inem et Plotini eit a uerob. ponit sortitudinem et temperantium in Deo, non Secundum eandem rationem analogam, Sed
sortitudinem vocat ipsam immutabilitatem Dei, temperantiam Vero, conversionem divinae intentionis ad seipsum, cum quibus aliquam similitudinem habent miti indo humana et temperantia unde metaphorice dicuntur de Deo. Dicitur ecundo, quod improprie accipit ibi exemplar S. Thomas, Scilicet, pro omni similitudine persectiori et eminentiori aqua alterum dependet hic autem loquitur de exemplari proprie,
pro similitudine scilicet formali, a qua alterum Xemplatur Secundum tandem rationem analogam, quae ratio Si forma concepta.
543쪽
QUOD IN DEO SUNT VIRTUTES CONTEMPLATIVAE.
ULTin loco de virtutibus contemplativis S Thomas determinat- quae, inquam, dicuntur contemplativae, quia ad eritati contem,
plationem ordinantur, non autem ad puS XtrinSecum, ut morales activae; et
motinio quod maaeime sint in Deo. PDimo quidem de sapientia: Quia maXime Seipsum cogno-Scit, qui est Omnium prima causa. Supientia autem, ut dicitur in principio Metaphysicae, consistit in cognitione primarum cauSarum. Item, auctoritate Iob, X, 4. Sapiens orde est. t ccle. I, 1, Omnis sapientia a Domino Deo est, et eum illo fuit Semper.
Et Philosophi primo Metaphysicae e. 2, dicentis, quod Si divina
non humana OSSeSSio. me oraclo Vero, de cientia: Quia cognoscit omnium causarum et essectuum ordinem, et per hoc singulorum propria cauSIS. Scientia autem est rei cognitio per propriam cauSam. Verum Sttamen, quod haec non cogn0Scit per ratiocinationem.
Item, auctoritate I Regum II, 5, Deus Seientiarum Dominus est Teusio autem de intelleetu: Quia de omnibus immaterialem eognitionem absque discursu habet. Item, auctoritate Iob. XII, 15, Ipse habet consilium et intest, yentiam. Concludit postremo, quod hae virtutes in Deo sunt exemplares nOStrarum, Sicut persectum imperfecti ejusdem intellige formalis rationis analogieae. Circa virtutem, quae dicitur intellectus, attendendum, quod quantum ad modum cognitionis, omnis divina cognitio qua cognoscit
aliquid esse, 0test dici intellectus, quia omnia simplici intellectu
apprehendit, Sicut nos prima principia, non autem cum diSCUrSu. Sed si ex parte objectorum divinam cognitionem distinguere VelimuS, dicemus cognitionem divinam Vocari intellectum, secundum quod per eam cognOScit prima principia, ex quibus omnes noStrae demonstrationes emcaciam habent.
544쪽
EX PRAEDICTis, duo S. Thomas orollaria deducit, quorum: PRIMUM est Deo rion Do με ΘΗ -Iuin et intelligitur de mulo sol maliter, inquantum malum St, et Sub ratione mali, ut patet e 1, p, . 19, . .PPotitatu PDimo. Omnis operatio divina est operatio virtutis, cum virtus Dei sit ejus essentia. Ergo non potest Deus malum velle. Ad Derte, quod licet essentia divina, et Virtus ejus, puta charita S, ratione distinguantur, sunt tamen unum realiter, et ideo non poteStoperati ab essentia procedere, quin a Virtute procedat. Et Sic in actu divinae operationis non potest malum esse propter aliquem
me oraclo. In divina cognitione error esSe non poteSt. Ergo nec voluntas ejus poteS ad malum tendere. - Probatur con8equentia: quia nunquam fertur Voluntas ad malum, nisi errore existente iii
ratione, saltem in particulari eligibili, dum judicat malum aliquod pro tunc esse bonum, et illud voluntati proponit.
quentiari quia Summum boniani non patitur aliquod consortium mali, sicut nec summe calidum permixtionem rigidi. Quisvio. Voluntlis divina a sine averti non potest, cum nihil possit velle nisi volendo seipsum. Ergo etc. - Probatur consequentia: quia cum bonum habeat rationem finis, malum ion potest incidere in voluntate, nisi per aversionem a sine. Confirmatur Deuter xxxii 4 Deus delis et absque ulla inbquitate, trabacuch I, 15 nundi sunt oculi tui, ne videas malum: et respicere ad iniquitatem non poteris. Εc hoc Iudaeorum et Luciferaniorum errori eliditur. Circa illam propositionem : bonum habet rationem sinis ad Ve tendum est, quod veritatem habet de eo quod est primo et per e, bonum, ut dicitur de erit. q. 21 a. 1. Potest etiam intelligi de bono, a quo primo habet operatio voluntatiS, ut Sit bona etc.
545쪽
Circa hoc autem corollarium, duo facit. Primo probat proposi- situm Secundo, removet dubium. QUANTUM AD PRIMUM, -guis Pimo sic voluntas Dei inclinari non poteSt ad maluua, ut Si Stensum Supra. Ergo etc. - Patet conSequentia qui iis quos odimus, malum volumus, scilicet Subratione mali. me Moclo Pgisit Deu unicuique Vult bonum. Ergo etc. Probatur ante edens qui vult in aliis rebus a se, ut Sit Suae bonitatis similitudo. . In Deus olendo priuationem 38endi, et damnationem alicuju8, Halum per e Melit, ut 8 de ratione ui s. Distitum). Sed videtur ista ratio non concludere propter duo.
PDimo, qui dici posset, quod dum Deus vult aliquid esse in
creatura, Vult utique bonum renturae, sed cum Vult privationem ipSius esSe, Vult malum. Ideo salsum est, quod semper Velit alia a Se inquantum Volendo bonitatem suam, vult eam in aliis dissundi. me oriclo, quia licet Deus oum erili velit aliquod bonum, inquantum illi ult esse, potest tamen alia ratione ipsi Velle malum, et privationem I sicut damnatis vult esse, et Sic eo amat, Vult etiam damnationem, et sic eos odit. Unde videtur illa consequentia salsa : Deus unicuique vult bonum ergo nihil odit nisi antecedens intelligatur exclusive, scilicet vult tantum bonum sed tunc salsum
Ad hujus evidentiam considerandum ex doctrina . homae, capite immediate sequenti, et in 1, p. q. 19, . . quod malum nunquam appetitur a Deo, nisi ratione alicujus boni conjuncti, quod magi appetitur quam bonum, quod per tale malum removetur. Unde Deus nunquam vult malum per se, sed aliquando vult ipsum Secundario, inquantum Vult Suam bonitatem per aliquam persectionem manifestari, cui malum aliquod conjungitur sicut, quia vult justitiam,
Vult poenam, et quia Vult ordinationem naturae servari, Vult quaedam corrumpi.
Ideo a voimum dieitur primo : quod utique Deus vult malum alicujus, dum vult illi mortem, aut privationem alicujus boni. Dieitur secundo, quod illud malum non vult ut malum alicujus,
546쪽
quod constituit odii rationem, sed ut conjunctum alicui bono puta Ordinationi universi. Ideo illa propositio: Deus Vult alia a se inquantum volendo Se et bonitatem Suam vult eam in alia distandi eSt univerSaliter vera, nunquam enim sertur voluntas divina in alia Se SiVe bonum Sit, Sive malum, quin Velit aliquam participatio item suae bonitatis. Aia es oriclum similiter dicitur quod et si Deus velit alicui damnationem, non vult tamen illam ut ejus malum per se, sed inquantum vult bonum justitiae. TQPii nugisti. Sequeretur quod Deus vellet actionem suam non SSe, qua producitur mediate vel immediate id quod odit. Hoc autem est impossibile. Ergo etc. - Probatur consequentia quia si aliquid odit, vult illud non esse, volendo autem hoc vult illud quod ad ipsum requiritur, requiritur autem ut non sit actio Dei qua producitur, cum non possit aliquid deSinere SSe, manente actione Dei formaliter qua producitur in SSe. utitum). Sed ista ratio non videtur concludere non enim est impossibile quod Deus velit actionem Suam n0n SSe, Ut terminatur ad esse alicujus, cum de facto aliquando ita sit, cum scilicet res desinit eSSO.ueFDonactuo, quod loquitur . homas de re quandiu est
in natura, quia non potest Deus velle creaturam non SSe pro tempore promu est et Sic quandiu Si creatura, Deus non potest ean habere odio..tara Pso Pguit Deu eStrerum omnium causa. Erginomnia amat.
Ergo nihil odit. - Patet prima consequentia quia omnia agentia
Confirmatur auctoritate Sapientiae XI, 25, Diliola enim omnia quae sunt, et nihil odisti eorum quae fecisti. QUANTUM AD SECUNDUM, quia posset aliquis obiicerm Dicitur Deus, in Scriptura, aliqua habere odio, ut Malach. I, 5, Da odio habui. Et in sal V, 7, Odisti omnes qui operantur iniquitatem perdeSomne qui loquuntur mendaeium, irum anguinum et dol08um abominabitur Dominus. Ergo Deus aliqua odit. ItemPoricletuo, quod hoc similitudinarie dicitur, non autem proprie et hoc dupliciter dicitur: Uno modo, inquantum malumeontrarium bono, quod Vult creaturae, Vult non eSSe, quia quae non eSSe Volumus, dicimur habere odio, secundum illud Zachar. VIII, 17. Unu8quiSque malum contra amicum suum, ne cogitetis in cordibus UeStri8, et juram tum menda ne diligatis: omnia enim hae sunt suae odi, diei Dominus: - Ilio modo, secundum quod vult majus Donum, quod non potest esse sine privatione minoris boni. Circa primum moduni, advertendum, quod ut hic dicitur, amor et odium proprie est subsistentium; ut enim dictum Si Supra, amare proprie est velle bonum alicui, et sic est ejus cui convenit
547쪽
DE DEI voLis T TE 541 habere bonitatem in se, non autem ejus cui convenit esse bonitatem alterius: similiter tabere odio, proprie est velle malum alicui, et sic est ejus cui convenit habere privationem bonitalis utrumque autem est Subsistens, quod enim est alterius bonitas, non subsistit neque quod est alterius malum formaliter. Sed bene cui convenit bonitas, et cui convenit privatio bonitatis tanquam subiecto ideo cum dicitur Deus odisse malum, quod repugnat bono alicujuS, Sicut cum odit mendacium aut adulterium, hoc non proprie dicitur, cum non in subsistentia, sed per quandam similitudinem, quia Videlicet sicut habens odio rem subsistentem, Vult ipsam non SSe aut Simpliciter, aut aliquo modo, ita Deus vult illa mala non SSe. Cire Seeundum modum considerandum, quod odium sertur in malum alicujus, ut dicitur de malo, . 12, a. 14 Sub ratione mali, non autem in malum ut habet rationem boni ex aliquo adjuncto; ideo cum Deus vult privationem alicujus propter bonum justitiae, aut corruptionem alicujus propter bonum universi, non dicitur pro-l rie diSSe, quia non Vult malum ejus, ut est malum ejus dicitur tamen similitudinarie disse, quia vult ejus malum, nam et proprieliabens odio aliquid vult ejus malum. Cum ergo dictum Si Deum non posse habere odio aliquid, intelligendunt est proprie, Secundum quod odium est subsistentis, et de malo ejus, ut ejus Stquod habetur Odio. Utrum odii propria ratio sit quod feratur In malum, sub ratione mali.
Sed utilinio circa hoc, ni si ideo Deus dicitur nihil habere odio, quia nulli rei subsistenti vult non esse, et aliis non Vultinatum, nisi ratione boni adjuncti eadem ratione, nihil homo poterit habere odio, quia voluntas hominis nihil vult, nisi sub ratione boni, ut in plerisque locis dicit S. I h0ma 1, p. q. 19, . , et 1. 2, . , , , ad , et est de mente Dionysii, , cap. de div.
Ad hujus evidentiam considerandum, quod in Objecto opera li0nis potentiae, dupleae potest inveniri ratio formalis. Una communis ub qua omne objectum refertur ad potentiam. Alia particulari Seeundum quam una operatio potentiae, ab alia specifice di-Stinguitur. Prima potest dici ratio formalis per modum moυenti8, quia nihil potest movere potentiam nisi sub illa rati0ne Ilia Vel Op0test dici ratio formulis per modum terminantis, quia ad ipSamprim terminatur Operatio, ut specificata, et ut talis operatio Sicut
cum Videtur album, ratio communis per modum moVenti eSt Olor, quia album non movet Visum nisi inquantum est coloratum, a
quo 198 90tentia visiva specificatur, sicut omnis potentia pu88iυαδpestilleatur per uum uelisum formale et adaequatum ratio autem particularis a qua specificatur visio albi, ut est visio albi distincta a ViSione nigri, Si ratio albi speeisieatur enim operati utor muli
548쪽
ratione objecti, ad quam primo terminatur ut 8 talis operatio; visio autem albi ut talis, primo et per se terminatur ad rationem albi, licet inquantum visio, abstitute terminetur ad rationem colorali. Similiter, in omni objecto voluntatis, quantum ad actum pro secutionis, Si quaedam communi ratio formali8, per modum mo-Oentis, et ista est ratio boni, nihil enim potest mo Vere Voluntatent, et universaliter appetitum, nisi sub ratione boni quaedam Vero est ratio particularis per modum terminantis, a qua ista operatio voluntatis, ut talis est ab alia operatione distinctu specificatur, et ista est ratio formalis obiecti, ad quam talis operatio terminatur ut talis est: sicut volitio sanitatis, primo et per se terminatur ad rationem sanitatis ut est Volitio sanitatis, licet sanitas non moVeat voluntatem nisi sub ratione boni, Dieitur ergo primo, quod si loquamur de formali ratione per modum moventis, Voluntas nihil vult actu per modum prosecutionis, nisi sub ratione boni inquantum scilicet, sub ratione boni apprehenditur Si autem loquamur de particulari ratione sae modum terminanti8, a qua Operatio specificatur, sic potest velle malum absolute, sub ratione mali, et sic dicimus quod odium fertur ita malum alicujus absolute, sub ratione mali, quia actus odii primo et per se, ut talis actus, terminatur ad rationem mali ejus quod quis dit, licet illud malum non moveat voluntatem, niSi ut 3pprehenditur sub ratione boni in quo dissert ab ira, quae licet seratur in nocumentum proximi, non tamen ratio nocumenti est illa ad quam primo terminatur, sed ratio justi vindicativi appetit enim iratus vindictam, tanquam justam existimatam, propter illatam injuriam.
Dicitur seeundo, quod Deus aliquid odisse proprie non poteSt, sed bene homo quia cum bonitas divina sit Deo ratio volendi
omnia alia a se, nihil potest Velle, nisi inquantum in ipso manifestatur bonitas sua et Sic malum, et non esse quod Vult alicui vult sub ratione alicujus boni sicut volens aliquid, ut medium ad sanitatem, vult illud ratione sanitatis, et volitio illa ex sanitate, tanquam ex sine specificatur homo autem, potest Velle malum alterius sub ratione mali, et nocumenti ejus absolute in ratione terminantis, ut dictum est et ideo potest aliquem habere odio.
549쪽
PosTuuis determinavit S. Thomas de persectione intellectus et Voluntatis, ex quibus ita cognosci potest, consequenter determinat de Vita diuina. Circa hoc autem, duo facit. Primo determinat de vita ipsa. Secundo, de ejus Vitae specie cap. 100). Circa primum, tria lacit. Primo determinat de ipsa quantum ad an est. Secundo, quantum ad quid e8t, cap. Seq. . Tertio, qu3ntum ad ejus durationem eap. 99).
PPotinio PDimor Deus est intelligens et volens. Ergo est vivens quia intelligere et velle non est nisi viventis.
me oriclo voti Deus maxime non ab alio, Sed a Seipso Operatur. Ergo maxime ei competit vivere. - Probatur ante eden8 quia Deu est prima causa gens. - consequentia ero probatur: quia Vivere Secundum hoc aliquibus tributum est, quia visa sunt per Se non ab alio moveri, et quia operationes sensibiles cum motu sunt ulterius, quod agit Se ad propria operationeS, Uamvis non sint cum motu, dicitur Vivere. - Assumptum hoc declaratur ex iis quae per simiIitudinem dicimus vivere, ut aquam ViVam dicimus, et argentum Vivum, quia per Se moveri identur, eo quod eorum motore Vulgus non percipiat et ex iis quae Sola proprie dicimus vivere, quae scilicet Sola per se moventur proprie, utpote composita e motore et moto, ut Sunt animata. In et quomodo grauia et leuia moveantur et in quo motu Nα-turali cordi8, conveniant cum motu nutritionis et augmenti, et in quo distinguuntur. Circa istam rationem iiDIex occurrit otiiom.
Videtur enim velle S. I homas, 1 quod omnia quae Se pr0prie movent sint animata 2 et quod omnia viventia et animata moveant e.
Conis votinum enim arguitur Nam gravia et leVia movent Seipsa et tamen non sunt animata. Ergo etc. - Probatur antecedens quia Si ponantur ab olio moveri per se, hoc non erit nisi quia m0Ventur a generante: Sed hoc non potest esse, contingit nim aliquando generans non esse, et tamen ipsa moventur essectuS autem in actu, requirit causam in actu. Si dicatur, quod hoc generata est coelum, et hoc Semper St
550쪽
actu. - Contra: stactu particulari oportet SSignare cauSam particularem, ut dicitur P. hy8ie, eael comm. 38 Coelum autem non est causa particularis. - Seeundo Quia Commentator, . coel comm. 25, ait quod motu ad Superius, Si cauSatus a levitate constat autem levitatem esse intrinsecam corpori levi. Coriton Q oocluri arguitur quia . Thomas in quaestionibus de anima a. . ad 6 in eodem ordine ponit motum cordis, motum ignis, motum augmenti et decrementi, et motum alimenti dissus per totum corpus subjungit autem quod Cor non OVet Se, sed naturaliter movetur sicut ignis ergo et quae augentur et de-CreSeunt, ut plantae, non movent se; et sic salsum est quod omnia
Ad evidentiam priini dubii, considerandum est, primo qu0dmotus naturales corporum Simplicium, ut habetur II hujus c. 25, consequuntur ad formas naturales, sicut et omnes Iliae naturales proprietates ideo de motu gravium et levium loquendum est, Sicut de aliis proprietatibus rerum habet autem hoc rei proprietas, quod primo quidem et principaliter causatur a dante sormam Pse eundario autem et prOXime ab ipsa sorma rei, sed disserenter: nam, dante formam, producitur per actionem mediam, quia primo quidem terminatur ad formam, Secundari Vero, ad proprietatem a forma autem producitur per naturalem quandam reSultantiam, -bsque media actione, ut videtur Velle S. Thoma 1 p q. 77, a. 6 ad 3 et a. 7. ad 1, Ideo, ipsum dans sormam, est simpliciter cauSa proprietatum, tanquam propria actione illa producens forma autem est quodammodo, et Secundum quid causa inquantum Videlicet, non producit propria actione media, Sed ab ipsa ut a principali gente, primo producta, naturaliter resultant sicut risibilitas Sortis, primo quidem et principaliter producitur a generante Sortem Secundari autena, et per naturalem reSultantiam, a natura Sortis producitur. Considerandum ecundo, quod illae proprietates quae impediri non OSSUnt quin re p0Sitn, Veniant, qui sunt persectiones primae, Statim habentes rationem formae completae, ut risibilitas, ponuntur in actu completo per actionem qua res ipsa producitur; cum Una acti agenti ad utrumque terminetur ad unum videlicet primo, ad aliud vero secundario proprietates autem quae impediri possunt ne posita re, Sint in actu formali et completo, eo quod sunt actus secundi, et via ad aliquid extrinsecum acquirendum, ut motus ad locum, possunt in actu formali completo poni, etiam postquam cessavit actio producentis naturam remoto enim impedimento, naturaliter reSultant dicuntur tamen, etiam quantum ad eorum complementum, SSe a generante et pro dueente naturam; quia ab ipso est fundamentum et causa a qua naturaliter, et Se-Cundum Suum complementum resultant, Scilicet forma substantialis, non autem quia per noVam actionem, illam producat. Ignorantia autem hujus, multos errare facit, arbitrantur enim,