장음표시 사용
551쪽
S Tliomas Velle gravia et levia Sic moveri u generante, etia in ipso corrupto, quaSi per OVam quandam actionem no Vumque iii iatil- Sum. pS moVeat, quod nunquam omniavit. Sed mens j iis St, quod moventur a generante, Sicut ab eo qui dedit formam, a tua naturaliter resultat motus; et per OnSequela tanquam ut, O qui motum undamentaliter produxit nec oportet ponere ut iud quo per impulSum aut actionem moveantur, Sed Sussicit remo veris prohibens, et sorma rei in qua Salvatur Virtus agenti udquam motus, deducto impedimento, naturaliter resultat Sicut si impediri posset ne risibilitas ad hominis generalionem Sequem tur deducto autem impedimento naturaliter resultaret, diceretur tu ilhomo generans, esset causa illius riSibilitati primo, et per se non autem homo genituS. Moogismeritoria ergo, ne9atur anteceden8, loquendo de ιο-υente e proprio, et Simplicuer. - Id probationem dicitur, ii odper se Ino Ventur a generante, tanquam a dante sormam, ad quam naturaliter motu resultat, Sicut et aliae persectioneS, quae aluraliter formam consequuntur, Sunt 3 generante a removente Vero impedimentum, OVentur per acciden S.
Cum h0 improbatur, dicitur ad primam improbationem quod essectus in actu requirit causam in actu, aut in Seipso. ut in aliquo in quo sua Virtus salvatur essectus enim qui non erat prius modo aliquo in actu, requirit causam in actu secundum se sed ad essectum qui praeerat in radice et undamento naturali sicut motus, qui quamvis impeditus, praeeXistit in forma gravis Sti siet ut causa principalis sit in virtute in sorma ad quam naturaliter essectus talis resultat. Et sic con editur, quod non est in si ipso pOSSU OVere per Virtutem remanentem in forma ab pSO prodricta, et causare m0tum qui radicaliter et undamentaliter in sorinu prae- existebat, et ad ipsum, deducto impedimento, naturaliter, et Ab que media actione reSultat. Si dieatur, ergo possumus dicere quod ipSa forma gravi, est id quod movet grave, quia nullum apparet OVen in actu, praeter ipsam sormam in qua est Virtus agentis, et sic grave movebit se Dicitur, quod si loquamur de nouente Simpliciter et primo RH- statur consequentia sed bene equitur, quod Sit id quo moviri is movet. - cum dieitur quod nullum apparet movens in notu XiStenS reespondetur, quod non oportet illi motui assignare aliquod movens simpliciter, quod Sit in actu in seipso quia talis motu, non producitur totaliter de novo, cum praeexistat in radice et suli dumento, ad quod deducto impedimento, de necessitate conse luitur
per naturalem reSultantiam, non autem per actionem mediatii.
552쪽
movet se secundum quid in quantum est in ipso principium acti viam aliquo modo SUI 0tUS, non tamen equitur quod moveat se
simplieiter quia illud dicitur Se Simpliciter movere, quod dividitur
in duas partes, quarum Una St OVen per actionem mediam, alia vero mota, quod in corporibu Simplicibus SSe non potest. Ad secundam improbati0nem dicitur, quod mens Commentatoris est, motum leVi cauSari a leVitate Secundum quid, tanquam videlicet a principio formali a quo per naturalem reSultantiam pro venit, non autem tanquam a principali agente, et per actionem mediam producentem motum. A SQ oriario dicendum, quod omnes illo motus posuit S. I li0mas in eodem ordine, quia Omnes in hac communi ratione conveniunt, quod Sunt motu naturales. Nam cum motus animalis distinguatur in animalem et naturalem in eum scilicet qui S per apprehen8ionem et appetitum, utp0te qui est ab anima enSitiva, inquantum est anima enSitiva; et in eum qui S per formain naturalem, qui scilicet est ab anima unimalis, inquantum persectione aliarum inferiorum formarum continet, iotu enumerati non Sunt de numero motuum qui unimales dicuntur, Sed de numero eorum qui dicuntur naturales. Sed sub hac ratione communi diStinguuntur, quia motu cordis S a principio Xtrinseco, Scilicet a generante ante sibi sormam, sicut et motus ignis; ideo non dicitur cor movere Seipsum, Sicut nec igniS; motus autem nutritioniS, et augmentationis est a motore intrinSeco,
in illa scilicet parte in qua est Subiective potentia nutritiva et augmentativa et ideo id quod nutritur et augetur, dicitur OVere seipsum. Propterea dicitur 1, p. , 18 a. 3, quod plantae Secundum sormam eis inditam a natura, moVent Seipsas. Et sic conStat quod plantae et naturaliter moVentur Sicut cor, quia a sorma naturali, et m0Ventur a Seipsis, inquantum distinguuntur in partem moventem et partem motam, in quo distinctionem habent a corde. Teufio,voti Divinum esse est Vivers. Ergo etc. - Probatur antecedens quia SSe diVinum, Omnem persectionem SSendi comprehendit: vivere autem, Si quoddam SSe persectum. Intellige, ilii impersectionis secundum suam sormalem rationem in1-
CoonPinnio . Deuter XXXII, 40 Viso ego in aeternum. Et, Psalm LXXXIlI, o Cor meum et caro mea aesultaverunt in Deum
553쪽
QUOD DEUS SIT SUA VITASΕ ΠΝDo determinat de vita divina, quantum ad quid est, et y0nitur haec
Probatur consequentia quia ita Si ipsum Vivere in abstractione significatum; sicut cursus, ipSum currere: ViVere autem Viventium est eorum esse, ut dicitur , de anim. eaet eomm. 16. sal M. Adserte, quod ita et ViVere, ut habetur 1, p. q. 54, , , ad P, non se habent Sicut essentia et esse, sed ita, aliquando significat essentiam moventium seipsa aliquiando vero significat ipsum esse rei habentis talem essentiam; et utroque modo ita et ViVere, se habent sicut cursus et currere cursu enim et currere, idem significant, scilicet actum currendi, Sed cursus Significat actum per modum abStracti, currere ero per modum concreti. Similiter vita, ut significat essentiam et vivere, idem significant; sed vita in abstracto, ViVere ero in concreto Vita enim siqnisi ut absolute e sentiam moυenti Seipsum vivere autem Signifieat habere talem essentiam, ut Videtur velle S. Thomas 1, p. q. 18, a P. Vita etiam in secundo significato, significat idem cum ipso vivere significat enim actum essendi ejus, cui conuenit mouere seipsum, in ordine
scilicet ad principium vitale. Sed vita illum significat per modum
abstracti, significat enim ipsum esse Viventis abSolute, ViVere autem per modum concreti nam significat habere esse moventis seipsum. Accipit ergo S. Thomas nomen vitae in seeunda sign/eatione non in prima.
Sed tamen advertendum ex doctrina . Thomae quodl. 9, a. 3 ad 1, quod Vivere ut accipitur pro esse, non dicit absolute et praeciSe esse, Sed connotat essendi principium, dicit enim esse aliquo modo, per aliquod principium essendi specificatum. Ideo, licet in Christo ponatur unum tantum esse Suppositi, ponitur tamen duplex vivere; nam ipsum esse divini suppositi, ut in divina natura subsistit, est vivere Divinum, ut autem Si SSesuppositi in humana natura subsistentis, Si iVere humanum. m Quoclo PDoti Deus est suum intelligere. Ergo et suum viVere. - Patet consequentia. Quia intelligere est quoddam vivere ut dicitur in P, de anim leaei comm. 13. Adsertendum, quod intelligere, dupliciter potest dici esse vivere: cno modo, ut Vivere nominat operationem rei Viventis, quae minus
554쪽
proprie dicitur vita. Alio m0d0, ut nominat essentiam vel esse rei viventis. Si primo modo accipiatur, Sta ratio probat, quod vita quae est operatio Viventis, est in Deo idem quod Deus. Si secundo modo
accipiatur, probatur quod ita proprie accepta, quae St pSum SSe, vel ipsa essentia, est idem qu0d DeuS: nam si Deus est uuin intelligere, et Suum intelligere Si Suum eSSe, SiVe Sua SSentia, quae est vita et Vivere Suum, equitur qu0 Sit Sua Vita. Utroque modo, conclusio St Vera, et poteSt utroque modo intelligi ex primo sensu habetur, quod non 80lum DEUS St Sua ita, quae est Sua eSSentia et suum Sse, ut prima ratio concludebat, Sed etiam est Sua opu- ratio vitalis. Videtur tamen Secundus modus Sse magis intentus; quia vita minus proprie Sumitur pro operationibus vitae, ut dicitur Prima parte. Tevii DPola Sequeretur quod Deus Sset Viven per parti cipationem vitae, et Sic reduceretur ad aliquid prius ipso, qu0d esset viveta per SeipSum..in Pio voti Sequeretur quod esset aliquid in ipso qu0d non St pSe, et Sic SSet compOSituS. Consirniatur Ioann. XIV. , se Sum ita.
TERTi agit S. Thomas de duratione ipsius Vitae divinae, et p0nit hanc
consequentia quia nihil desinit vivere, nisi per separati0nem Vitae, nihil autem a seipso Separari pote St. Re oraclo DP . Deu non quandoque S Vivens, quandoque non VivenS, Sed Semper Vivit. Ergo etc. - Probatur antecedenS quia divina vita non habet causam, sicut nec divinum eSSe qu0d autem quandoque St, quandoque non est, habet nusam, cum nilii Iseipsum de non esse ad SSe producat. Tevii DPoti. Intelligere Dei et vivere Dei est ipse Deus. Ergo ejus vita non habet successionem. Ergo est sempiterna, Primue0nSequentia probatur: quia ubi operatio est ipsum agens, nihil ibi per SucceSSionem transit, Sed totum Simul manet. - Secunda quoque probatur: quia in qualibet operatione, operans manet, licet operatio transeat aliquando Secundum SucceSSionem. Adsertendum, quod in omni operatione, operan manet quandiu Operatur, quia operatio non est nisi existentis in actu ubi ergo
555쪽
DE DE AEE1TiTunis 549 Operans manens Si idem quod sua operatio, ipsa operati non p0test transire per Successionem, sicut et ipsum operans SucceS-Sionem non labet, loquendo de principali operante; et sic de neceSSitate Operatio est sempiterna, si ipsum operans Si sempiternum, ut est Deus quo equitur, quod etiam ipsum Vivere est Sempiternum, cum operatio vitalis non possit esse iis habentis
Diiovio Poti Deus est omnino immobilis. Ergo neque incepit vivere, neque desinet Vivere, neque in Vivendo successionem patitur. Ergo ejus vita Si Sempiterna. Adverte, quod aliqua in Vivendo SuccesSionem patiuntur, ut eorruptibilia, sed non est hoc ratione ipsius esse substantialis Secundum Se Sed ratione motus adjuncti, per quem aut ipsum vivere et esse conservatur, aut tendit ad desitionem. Propter h0c inquit S. I h0mas, quod successio, scilicet in e8Se est propter aliquem m0tum, Si enim motu quantita Sue PSSiυα, et riu Sue cessio fundamentum omnis successionis accipiendo m0tum communiter, ut eliam se ad operationem extendit. Corini innita D, Auctoritate Deuter. XXXII. 40: Vivo ego in aeternum. Et I J0ania ultimo. V. 20) me est erus Deus et vita
PosTuis 3 determinavit S Thomas de vita divina absolute, nunc de specie illius vitae determinat, ostendens illam esse vitam beatam. Circa hoc autem, tria lacit. Primo ostendit, quod vita beata De convenit. Secundo, quod Deus sua sit beatitudo, cap. Sequenti. Tertio, quod ejus beatitudo, omnem beatitudinem excedat. eap. 102,
PPotin is DPimo. Deus est intelligens. Ergo proprium ejus bonum est beatitudo. Ergo est beatus. Probatur prima conSequentia quia cujuslibet naturae inellectualis, proprium bonum est beatitudo. Secunda etiam probatur: quia non comparatur Deus ad proprium b0num, sicut quod in bonum nondum habitum tendit, cum illud sit existentis in p0tentia, sed sicut quod jam obtinet proprium
Adverte, quod proprium bonum, hoc loco intelligit S. Thomas, bonum ad quod ordinatur natura ut talis est, sic enim beatitudo est prolirium bonum intellectualis naturae, quia ad ipsam, natura
556쪽
550 LIBER PRIMUs intellectualis, ut intellectualis est, ordinatur tanquam in Suam persectionem.
mo troclo PDoti. Beatitudo intellectualis naturae est persectissima operatio. Sed operatio Dei intelligentis, est persectissima. Ergo est beatus. - Iajor probatur: quia beatitudo ejus est quod in ipsa est persectissimum hoc enim Si maxime Volitum ab ipsa persectissimum autem in unoquoque S du persectissima operatio tum quia p0tentia et habitus, per operationes perficiuntur tum quia Philosophus 10, ethie. cap 8, in prine ponit selicitatem Sse persectam operationem. - inor etiam probatur: quia operationis persectio ex quatuor dependet, Scilicet theae genere, quod inquam, sit immanens; 2 eae principio operationis, ut videlicet sit altissimae potentiae, scilicet intellectus per habitum persecti 5 eae operationis obiecto, et 4 eae forma operationis ut Scilicet, perfecte, laciliter, si miter et delectabiliter operetur. I alis autem est Dei operatio, cum Deus sit intelligens, et consequenter ejus operatio Sit immanenS, suus intellectus sit altissima virtutum, non indigeatque habitu per- sciente, Seipsum quoque, qui est Summum intelligibilium, perfecte et delectabiliter absque omni dissicultate intelligat. Circa illam propositionem perfectissimum in unoquoque Ste ius perfecti88ima operatio conSiderandum est, quod illa comparatio
sit reSpectu eorum quae naturae jam completae in sua Substantia SuperVeniunt, non autem de iis quae Simpliciter Sunt in re quia persectissimum simpliciter in re, est SubStantia rei, non autem Operatio Sed bene Verum est, quod inter persectione Substantiae SuperVenienteS, persectiSSimum est operatio persectissima. Potest etiam dici persectissimum non quidem essentialiter et in se, Sed completive, quia Si ultimum, quod intrinsece naturae intellectualis persectionem complet. Circa disserentiam inter actionem immanentem et tranSeuntem, adverte primo quod cum dicitur per immanentem non fieri aliud praeter ipsam operationem, intelligitur quod in ipso recipiatur materia circa quam operationis; non autem quod nullo modo aliquid per ipSam producatur, cum Superius dixerit per intentionem produci verbum et conceptum in intellectu ut ibi declaravimus. cap. 53). Dissert enim actio immanens a transeunte, quia per tranSeuntem,
agitur aliquid in passo circa quod est operatio per immanentem autem, non sit aliquid in eo quod intelligitur, licet at aliquid in ipso intellectu.ΑdVerte eeundo, cum inquit S. Thomas tales operationes posse esse ultimum quia non ordinantur ad aliquod actum quod sit
nis, quod per hoc datur intelligi posse quidem produci aliquid peractum immanentem, non tamen quod habeat rationem sinis ad quem operatio sit ordinata, sicut actio transiens habet pro fine productum per ipsam operationem Verbum enim productum hermientionem, non est sinis intentionis, sed intellectio magis est Hug
557쪽
DE DE BE TiTLDiNE 55s finis, quia ad hoc producitur ut intellectio perficiatur cum enim intellectio compleatur secundum quod ad ipsam rem intellectum pertingit, et Verbum ad hoc producatur, ut per ipsum intellectus rem intueatur, sequitur quod Verbum ad intentionem ut ad finem ordinetur: Sic ergo immanens aetio a transeunte dissert, quia pertranseuntem producitur ali quid in passo, et illud est finis operationis per immanentem autem, nihil producitur in re intellecta, et si aliqui lper ipsam producitur, illud non est sinis operationis, sed magis econtrario, operatio est ejus sinis ex quibus sequitur quod actiones
immanentes sunt persectiones operationis, traiiseuntes autem Sunt persectiones operati sequitur etiam, quod immanens e SUO genere est perfectior, quia ipsa est sinis, non autem tranSiens.
Circa illam x propositionem felieitas est secundum operationem intellectus per habitum perfecti notandum, quod habet Veritatem de felicitate unaana, de hac enim loquebatur Philosophus, a quo illa propositio sumpta est: non potest enim operatio intellectus humani persecta esse, nisi habitu perficiatur, cum noster intellectus sit impersectus non autem vera est de elicitate divina, cum die- tum sit, intellectum divinum non indigere habitu perficiente, cum in seipS perlaetus it. Teolio Doti Divina persectio omnem persectionem in quadam simplicitate comprehendit. Ergo etc. Probatur eonSequentia quineum oportet esse beatum, qui perfectus est quantum ad omnia quae desiderare potest per beatitudinem enim desiderium onme quietatur, cum sit ultimus finis. - Confirmatur et Boetii auctoritate De Consol. l. III, 2): Beatitudo δι status omnium bonorum congregatione perseetu8. Quout DPoti Deus non indiget aliis, nec alia Vult propter Se quia ei indigeat, sed quia conveniens est suae bonitati. Ergo etc. - r0batur consequentia; quia ille qui sibi sussciens est, nullo indigens, Vere beatus est, cum ejus desiderium riit quietatum. Quirito voti Deus habet quidquid vult, et nihil mali vult. Ergo te. - Patet onsequentia ex illinitione beati a quibusdam data. Intecedens etiam quoad secundam partem SuperiuS S pr0batum.' Quoad Vero ad primam partem, probatur Impossibile est Deo advenire quod nondum habeat, cum nullo modo sit in p0tentia sed Deus iton potest esse aliquid impossibile ergo non potest velle se habere quod non habet. Ergo quidquid vult labet. Corinumntis auctoritatera Tim. VI, 15 Quem ostendet Deus suis temporibus, beatus et Solus potenS.
558쪽
'Potinio 'imo. Deus est suum intelligere. Sed beatitudo iis os ipsius intelligibilis operatio. Ergo te. mo oraclo PDoti Deus principali: ter Vult suam essentiam, ut osten Sum est Supra se. C. Ergo ejus essentia est ejus beatitudo. -- Probus iar eonSequentia quia beatitudo cum sit ultimus sinis, est id quod quilibet natus est liabere, vel habens principaliter Ull. FeDilo Doti. Omnia vult propter suam bonitatem, et eSSelitiam. Ergo etc. - Probatur consequentia quia beatitudo est ad tu' in omnes motu desiderii unum desiderantis pr0pter alium terminantur, ne sint in infinitum. Id eriendum, quod sicut motus naturalis in insinitum non pro edit, sed cuilibet est determinatus terminus; sicut gravibus centrum mundi, levibus autem concavum orbis lunae ita appetitus
sensitivus et intellectivus ad infinitum non tendit privative, licet ad infinitum perfectionaliter, ut est Deus possit tendere. Et ideo, licet ex uno desiderato, in aliud possit serri est tamen aliquis ibi Statulus sinis, ultra quem non amplius aliquid desiderare pote8t, e hic est ultimus sinis qui est beatitudo et summum bonum, ad quem omnes motus desiderii ultimo terminantur; sicut si aliquis colligat herbas pro conficienda medicina, medicina autem sumat propter Sanitatem, hanc ut possit vacare litteris appetat, studiumqu0que propter beatitudinem quaerat omnia quidem praecedentia propter aliud appetit, sed ipsam beatitudinem non propter aliud Sed propter Se tanquam ultimum ad quod naturaliter inclinatur, qu perit Propter hoc inquit S. Thomas, quod omnes molus desiderii terminantur ad beatitudinem, ne talis motus desiderii sit infinitus, dum unum propter aliud desideratur, nisi enim poneretur aliquid quod propter aliud non desideratur, sed omnia alia propter ipSum, motus desiderii in infinitum tenderet, et sic esset infinitus, quod natura appetitus non admittit. DonDio Doti. Si beatitudo Dei non esset Deus, duo essent Summe bona, quia beatitudo est summum bonum, cum sit ulliuius sinis, et etiam Deus. Hoc autem est impossibile, quia si uni aliquid deeSt, quod alterum habet, jam non est Summum bonum. Ergo Deus est sua beatitudo.
559쪽
In Deus sit beatitudo formalis vel tantum objectisa
Sed videtur ista ratio non concludere, per hanc enim probaretur, beatitudinem sormalem creaturae SSe Deum, nam etiam beatitudo creaturae est summum bonum, eo quod sit ultimus linis, et sic Vera esset opinio dicentium Deum esse beatitudinem formalem creatularum, et non tantum objectivalem. uQμDoria hiis ex doctrina . I homae I, p. q. 26, a 3 ad 1, quod beatitudo intellectus creati quantum ad objectum est Summum bonum Simpliciter, quantum autem ad ipSum actum, Si summum bonum in genere bonorum participabilium a creatura non Stautem inconveniens esse dupleae Summum bonuin unum Scilicet
simpliciter, aliud Vero in aliquo ordine Sed bene inconveniens est esse duplex summum bonum Simpliciter, et sic non oportet beatitudinem sorinalem creaturae esse ipsum Deum. Beatitudo autem Dei est summum bonum simpliciter, quia nihil convenit sibi participative, ideo cum non possit esse duplex summum bonum Simpliciter, oportet ut beatitudo Dei sit ipse Deus. Et sic ratio S. Th0mae concludit de beatitudine Dei, non autem de beatitudine creaturae, immo secundum quod posset concludere de beatitudine creaturae, eam Sol it S. I homas, loco praeallegato 1, p. q. Q.
QUOD DIVINA BEATITUDO PERFECTlSSIMA EST, OMNEMQUE ALIAM BEATITUDINEM XCEDIT.
ligitur autem haec comparatio in ordine ad quamcumque beatitudinem aliorum intelligentium, ut patet ex rationibus non autem in ordine ad beatitudinem supernaturalem, licet et hanc eXcedat. PPotinluvivimo. Deus est sua beatitudo. Ergo est persecte et singulariter beatus. - Probatur consequentia quia quanto aliquis est propinquior beatitudini, tanto persectius est beatuS, Sicut ille qui actu beatus est eo qui beatitudinem in spe tantum habet. Securiclo PDoti Deus magis amat beatitudinem suam, quam alii beati suam. Ergo in ea magis delectatur. Ergo magis quieScit desiderium ejus, et persectior est beatitudo. - Probatur antecedenS:
560쪽
354 LIBER PRIMUsquia tinumquodque magis amat SeipSum caeteris paribus, quam aliquid aliud, cujus signum St, quia magis amat plus sibi propinquos : beatitudo autem Dei est ipse Deus, aliorum autem beatitudo non est quod ipsi sunt. - Prima consequentia probatur: quia ubi major est amor, ibi major est delectatio in consecutione amati. Ultima ero quae n0n probatur, patet quia delectatio quedam quies e S appetitus. Circa probationem antecedentis attendendum est, quod ideo dixit S. Thomas caeteris paribus, unumquodque magi diligere se quam aliud quia non inconvenit ut homo aliquid bonum magis velit alteri quam sibi, in quo videtur magis amari proXimus, Sicut cum qui Se morti MXponit propter amicum sed in hoc caetera non sunt paria, quia cum in homine sit natura intellectualis et corporalis, magis secundum rationem diligit naturam Spiritualem, quam corporalem, et ideo Xponit e morti propter amicum propter b0num virtutis quod Si bonum naturae rationalis, unde quod magis diligat vitam corporalem alterius quam propriam, Si, quia n0n omnia sunt paria; cum in alio consideretur bonum corporale in ipso autem, bonum spirituale et virtutis sed si removeatur bonum virtutis, magis diliget unusquisque propriam Vitam quam alienam. Et similiter, si quis sit in aequali indigentia cum alio, magi pr0- videbit sibi quam aliis; sed si magis alter indigeat non est incon-Venien quod aliquis aliqua re seipsum privet, ut alteri Subveniat. Ubi ergo omnia fuerint paria, unusquisque plus Seipsum amat quam ullum, sed ubi non omnia suerint paria, potest e contrario SSe. Aduertendum ulterius, quod ex majori delectatione arguit S. Thomas persectiorem esse beatitudinem, non quia delectatio esSentialiter sit beatitudo, sed quia cum beatitudinem Sequatur, tanquam ejus complementum, ubi major fuerit beatitudo, necesse est maj0- rem quoque delectationem SSe. Circa ultimum consequens adverte, quod per Desiderium Dei, non accipitur proprie desiderium, ut est appetitus non habiti, sed
communiter pro appetitu rei amatae, etiam quae praeSenS St. TOPtio voti Deus S per essentiam Suam beatus, alii auteIn
participative. Ergo divina beatitudo omnem aliam beatitudinem
excedit. Intecedens quoad primam partem, patet quo autem ad Secundam, probatur: quia nihil aliud a Deo potest esse Summum bonum. - Consequentia quoque probatur quia quod eSt per eSSentiam, potius est eo quod dicitur per participationem. q. Quid sit sinis vel summum bonum simpliciter et secundum quid; et quomodo in ordine ad beatitudinem, intelligendum sit aliquid
Circa probationem secundae partis ante edentis frit Nam, aut Sumitur summum bonum simpliciter aut in genere b0norum participabilium a creatura. Si primo modo accipiatur, Sic