장음표시 사용
111쪽
- inbet, & quos per canonicos intelligat, simul recenset. Hae
fimi, inquit, qua tegi oportet ex veteri testamentor I Genesis. II ει dus , id est Exitur ex Arzπω. III Leuiticum. IV Numeri. V Deuterono mium. G Iesu Naiae. P II Iudicis. Ruth. VIII Hester. IX Regnorum Ie II. X Regnorum III e V. XI Pares omenon I GII. XII E eis IMI. XIII Liber psalmorum CL. XIV Prouerbia Sadomdinis. XV Delea. aster. XII Cantica canticomm. XVII Iob. LVIII madecim prophetae. XIX Isaias. XX Ieremias e Baruch, lamentationes e epistolae. XXI E MMDI. XXII Daniel. Noui autem te amariti haec: Gangelia quatuor, heundum Mattiaeum, fecundum Marcum, secet dum Lucam, secundum Ioannem. Actus apostolorum. Epistola cabolicae Hreni, videlicet Deoiamia, Penin duae, Davitis tres, Iuda Una. Epipolae .Patili quis vota eme Ad Romadios ina, ad Corinthios διae, ad Gaiaras Du , ad os for una, at Philippenses νω, ad C ostensor mai ad Thessalonicenset duae, ad Hebraeor una, ad Timotheum auae, ad I irum una, ad Philemonem una. Qua in te ensione nulli dc libris apocryphis nec apocalypsis memorantur ,- quod planissime indicat, eorum nullum in istius regionis ecciuilis legi consuevissc. Eu emin modum auctor constitutiom. IJ, de legendis in ecclesia vc teris test enti libris praecipicns, quinque librorum Mosis, Io- .e, Iui licum , Regum , Chronicorum , λ sera, & Nehemiae quos perni storias de populi reditu intelligit J voluminum tibi & Sul mono , sedecim prophetarum & psalmorum meminit: nihil autem de libris apocryphis dicit; id quod argumento est, in harum ecclesiarum libris ritualibus unde colicctiones suas feci Cum non repcrisse, quod legi soliti sint. UERvM TAMEN in aliis ecclesiis eorum lectio permissa G rat, cum nota quadam diltinctionis, tamquam librorum piorum & moralis instructionis, ad aedificationem plebis, Mon ad
112쪽
auetoritatem ccclesiasticorum dogmatum confirmano in faci- ntium, neque adeo inter canonicas scripturas rcceptorum.
' Hoc cupresiis verbis dicit HIERONYMus let . Et RuFFINVS is , qui presbyter esat Aquilei , eosdem exhibet, quos argi qua traditio de praxis istius ecclosiae, quando hi libri nec pro canonicis, necdum pro apocryphiS sensu strictiore accepti. sed ecclesiastici appellati fuerunt, quod in ecclesia quidem lcgerentur, non autem ad confirmanda fidei dogmata adhiberentur. Hisce admunerῆt Sapsentiam, Ecclesiasteum, libellum Iobiae de iudith, & Marcinorum libros, & Itirmetis Pastorem, & libc l- lum, qui dicitur diua vi. e. siue iudicram Petri. ATHAN As I vssb Jquoque hosce libros non canonicis sed cis accenset qui catechumenis Iegi possint, intor quos nominat Sapi . tram, Eccisa
Hieron. praefites ii 'libros Salomonis. bicut ergo Iudith M Tobiae & Mae -- haeorum libros legit quidem eeclesia sed eos inter canonicas scriptri nou recipit , sic & haec duo volumina c.Sapientiath de Ecclesasticum teait ad vidificationem plebis, non ad auctor halem ecclesiasti eorum dogmatum' can- . firmandam. ca Rustin. in symboIo ad ea Item Cypriani. Oxoniap. 26. Selendum tamen cst,quoa & alii Iibri sunt, aut non camoni ei, sed Melesiallicr a maioribus appellatistitit: Ut est samentia Salomoniς, & alia sipientia, quae dieitur filii Syracla eiusdem ordinis est Iibellus Tobiae & Iudith , & M.iccabaeo iam libri. In nouo vero testamento libellus. qur dici mr, pastoris siue Hermetis, qui appellatur, Duae Viae, siue iudieium petri ς quae omnia legi quidem iis ecclesiis voluerunt, non tamen proferri ad auctoritatem ex his fidei confirma
βασίλι-ς TM.f.τ, I η αρα ' βίβλοι ν--Tωβίτ. αὐ-λ. Praetex Vios imi adhue alia rari em veter Is testamenti libτι 1eton eminonici , qui catechumenis tumen tertinim . si et Iapientia Salomonis , mirer exordium est o Diligite iustitiam, qui iudicatis κrram. Sapientia Ieia Iu,ns Sirach, euitii mutum esto Omnis sapientia a domino est, cetero.. Esther cuius initium est Anno neundo regnante Artarierxe magno. In Ash, cistur 'incipium est r Anno duodecimo regni Nabuchodonosoria ess R. Tum , evuu eMm Nun est Liber sermouuiis Tobiri.
113쪽
'eum, librum Tobiae, Iudith & Estheris, & doctrinam apostolorum &Hermen sestorem. Ita in lectionario Gallicano, a MABILLONIO
publicato, lectioncs ex .libro Abiaiaudith & Uberis speciatim in lκbdomade rogationum diuersiis dictus praescribuntur. g. XVI. n tu quibusdam ecclesiis sub titulo scripturarum canonicaram , sumto hoc vocabulo sensiti quodnm latiore. In quibusdam ecclesius hi libri ctiam legebantur sub genetali nomine scripturarum canonicarum, sumto hoc Voca bulo Pusu quodam latiore pro istiusmodi libris, qui in canone siue catalogo reperiebantur librorum, quos in e Iesia exauctoritate publicae legi licitum crat. Ita certe canon conci lii Carthaginoa 9J intelli endus ess, qui praeter scripturas canonicas nihil in ecclcsia legi vult sub nomi he diuinarum scripturarum, quibus scriPturis canonicis ibi accensetur Sapientia, 'Meles rus sub nomine Salomonis, una cum obia, Iudith, Hest re, Esdrae libris duobus, Maccabaeorum libris duobus. AUG6ITi Nus hunc: canonem vidctur esse sequutus, dum omnes istos libros canonicos facit, alios tamen alia inarponit, Prout vel ab omnibus ecclesiis generatim, vel a paucioribus tantum & minoris auctoritatis ecclesiis accipiebantur. In libro suo de doctrina urima dJ omncs libros apocryphos vocat canonicos, verum illis non eam auctoritatem adsignat quam reliquis, quod non essent ab omnibus ccesesiis ut tales recepti. Sapιentiam & Ecelest eum non esse Salo nis dicit tri , eos tamen antiquitus in auctoritatem receptos esse maxime ab ecclesia occidentali. . Pcr quam Gesesiam Romanam intelligat, opor-
te Conci I. Carth. Ill. e. XLVlI. Praeter stri preras nihil in e esia testatur sub nomine diuinarum scripturarum. Sunt autem canonicae scripturae, id
uom ni libri quinque, Tobias, Iudith,' Hester. Esdrae libriduo, Maccabaeorum libri duo. se ca Augustin. de doctrin. christian. lib. II. c. VIII. Tenebit hune modum in strupturis canonicis, ut eas, q9M ab omnibus accipiuntur ecesesiis, praeponat eis, quas plures grauioresque accipiunt, eis quas paucioris minorisque auet
te Aug. de civit. Dei lib. XUII. c. XX. Non esse ipsius ,res. eos Minen in auctoritatem maxime occidentalis
non dubitant doctiois an quitis recepit e
114쪽
ut, ubi illos recepit Innocentius fra pontiferi . In orientali T-
tem ecclesia corum audisritas canonica semper fuit reiecta: Et in multis etiam occidentalibus ecclesiis. Neque enim RVFFlNvs Ad i Liae, nec PHILAsTRI Us Brixiae in Italia i l, nec HILARi vs Hctauit in Gallia fhJ auctoritatem in canone scripturae im indulserunt. Quid, quint Hl LAR Ius sit, ecuesita: Arelatensu praesul, diserte scribat AVGvSTINO, ecclelias Galli nas offensas esk. in eo, quod testimonium ex libro Sapientiae non canonico protulissct. Et dignum notatu est, quod in
Ο Innocent. epii l. Iil. ad F xii per. e. IlI. clom. II. conci l. p. us6. Qxij vero si . hri recipiantur in camone sanctarum scripturarum, breuis adnexuς ostendit. Haec sane ergo qtiae desiderata moneri voce votuisti. Moysis libri V, id est Genesis, odi, Levitici, Numeri, Deuteronomii: Et Iesius Naue unus, Iudicum unus. Regnorum libri iri stinui & Ruth. Prophetarum libri XVI. Salomonis Iibri V..Pialterium. Hiiloriamin, Iob liber unus, Toluae unus, Ebiber unus, huctb unus, Mausa rum duo, Paralipomenon duo, cetera.
. re Philosjorg, de haeres. e. XL..de apocryphis ibisti otiri patr. mav. p. 'in edit. Lugdun. MDCLXXVII. Haeresis est etiam, qnae Apocrypha, id est secreta diaeitur, quae solum prophetas & apostolos aceipit, non scripturas canonicas, id est legem S prophetas, vetus scilicet & notium testamentum. Et quum voIunt solum illa apoc pha legere studiose, contraridi scripturis canonicissentiunt, atque mulatim dogmatizant contra eas, dantes sententias contra leum re prophetas, contraque disputationes beatissunorum apostolorum eoinsus in pone ales, e quibus stant marii me Manichaei , Cnostici, Nieolairae Valentiniani I alii quam plurimi, qui apocrypha prophetarum N apostolO- rum, id eli, actus separatos habentes, canonicas leti re scripturas eo nis-mnunt. Propter quod stitutum eli ab apostolis & eorum Reeessioribus, non
aliud legi in ecclesia debere catholica, nisi legem & prophetas & euangelia& actus apostolornm & Pauli tredecIm epistolas & septem alias, Petri duas, . Ioannis tres, Iudae unam & Iacobi unam pq la: septem actibus apostolorturi coniunctie sunt. Scriptura autem abscc aditae. id est.apocrypha & legi debent morum caussa a peractis, non ab d milibus Iegi debent, qui non intelligentes multa addiderunt & tulerunt, quae voluerunt haeretiei. rh Hilar. prolog. in psalm. n. v. p. p. edit. kises. MDCXCIII. Et ea caussa est, ut in viginti duos libros lex test menti. veteris deputei. t ut cum littera
tum numero conuenirent. Qui ita secundum traditiones veterum deputantur, ut Moysi sint Iibri quinqne Icctera. - - Quibusdam autem vi nest, additis Tobia & In th , viginti q)iatuor libros secundum numerum
Graecarum litterarum connumerare, Romana quoqae lingua media inter Hebraeos Graecosque collecta. . .
si Hilar. Melat. epis i. ad Augustin. inter opera Aug. tom. II. p. s4 . 'Iliaci etiam testimonium, qu posuisti, Ruptus est, ne mahlia mutaret intiaeettim a
liti TAM MI NON CAAONICVM definiunt omittendum.
115쪽
berct adlinandi locutri cx libris 'Morum, prius se excuset, quod tcstimonium proferat cx libro non canonico .fh , sed tantum ad aedificat olum ccclas x cd to. I: Ie ctiam Av-cvs Ti Nus ν, in xcspoidiose ad theologos a P amor i. ncontendi micrius pio diuina auctoi it te libri Sa i ntiae, quem ut canonicum adlegauerat, nisi quod eo loco ab ccci cliis Agrum rvis iam ante se habitin fuerit. Qute res ex sua ipsius regula, uam antea in libro de diatrina raristiana dccloeat, non senstit ictissimo canonicuus eum facit, quia ab omnibus ccescitis oriciatis & bona palle.Occidciatis auctoritas diuinae scripturae illi abiudicata fuit. Adeoque, licet hi libri in eccletia AHri aia sub nomine scripturae canonicae lecti fuerint, non tamcn purem in reliquis auctoritatem habuere, quia ab omnibus in v- niuersum don nisi pro apocrypnis, Pol, ut alii vocant, ecclesiasticis tantum, imputati fucrunt, quandoquid in in e colesia ad instructionem tantum morum & aedificationem plebis, non ad confirmanda fidei dogmata, legi pcrmittebantur. Atque haec sunt, qaar ipsemet CAIETA Nus de praxi tradit ecclesiae, anicquam c'ncilium Tridentinum nouuiis canos,em scripturae definiuit. Isios libros dicit smJ non esse canonico , id cst, regulares ad firmandum ea, quae sint fidei: posse tamen dici canonicos, siue regularcs, ad aedificationem fidelium, ut pote in canone bibliorum reces tos & auctoritate pvaeditos. Et dum liac distinctione disccini posse putat AUGUSTINUM
Gregor. magn. morat. in Iob. lib. XIX. c. XIII. Qia de re non inordinatea imus, si ex libris licet nos canonicis, sed tamen ad aedificationem es-esesae editis, testimonium proferamus.
cI Mira de praedebin. lib. I. c. X lv. om. VII. p. 1;3. Non debuit repudia A se tintia libri sapientiae, qui muruit in ecelesia Cliristi, de gradu lectomm ς clesiae Christi rem long i annosit.te recitari, & ab omni bita christianis , ab ε.episeopi vshue ad e=tremos laicos, fideles, foenitentes, eareelmmenos cum veneratione diuinae auctoritatis alidiri. cm Caietan. in fine comment. in ii istor. vet. testam. Ad Hieronymi limam r ducenda sunt tam verba conciliorum quam doctorum. Et iuxta illius sim rentiam libri illi non sunt eanoni ei, id est . regulares, ad firmandam γquae sunt fidei i mirant tamen dici ea non iei, id est, regulares' ad aedi, cationem fidelium, utpote in coone bibli ae ad hoe receuti & auctorati. Cum
hae distinctione distertiere potetis dicti Λugustini de seritia in prouinculi concilio Cartimine li.
116쪽
et concit um Carthaginense, quorum dicta ad linaam HIERON Mi scducenda sint. Si quis vero existimet, AVGv STINUM aut ecclesiam Agricanam plus intestigcre, responderi potcst, corum auctolitarem nihil valere adiici sus Mnerali in totius ccclcsiae conscrium per omnia iretro saecula, primam canonis constitutioncm in concilio Triintino antegrcssa; quc in conscivium
plenis lime & solidis inre dc monstrauit Cost Nus episcopus inexcclienti libro, qucin inscripsit, Scholasical Hνου of thecimn of Aeripture, bi testimonia scriptorum per singula saxula suo quodque ordine producit, ut non multa eis I 'J addi possint, di proisus superuacancuin sit, icctor in hac in re demorari, quilin ad praesens institutum i)ostium sum ciat obstitiasse, hosce libros controuersae auctoritatis sub nomine vel aeocryphorum, vel ecclesiasticorum, Vci canonicorum, in plerisque antiquis ecclesiis lcgi consueuisic. f. XVI. Breuis versionum scripturae, in antiqua ecclesia adhibitarum,
VNvM superest, de quo hi culter adhuc edis ercre non alienum abs re fuerit, anicquam huic capiti sinc in imponamus. Sunt id vcisiones scriptu um, quae in Vetcri ccclesia adhiberi consueuerunL Non cst mihi animus heic denuo probare, quod iam libro ultimo satis abunde factum est, inscripturas in vulgarem linguam translatas, atquc ita in singulis ecclesiis lectas fuisse, scd iii od hoc loco obta uab maus, hoc tamc Testi inoniis ab epilcopo cosi No citatis lector eruditus addere potest testimonium FRANci ci GEORGII Venet ex Ordine eorum, qui regulam ob seruant Francisii, qui paullo ante repurgata sacra vixit: l roblemat. in seri plur. tom. VI. stet. V. problem. CLXXXIV. Paris MDCXXII. to. Cur Rriphaes
venis ινι comitatum Tobiae Z Rc spond. s omis Alsoria st siue certo au- fydire, NEC IN CANONE HABEATVR, tumen quia admittitur Ierendam ecclesia tamquam vera, Durai quoque Tei rat/onem ad LP re conaώιmur. Heie librum Tobiae mani sello reiicit de canone, nec aliter de eo, quam de vulgari historia loquitur, quam in ecclesia legere licitum sit. Quae verba adeo displietiere Romam inicis e Ut remor curatoribus, ut ea deleri iusserint euin multis aliis eiusdem auctoris locis, ubi in Versionem vulgatam, tamquam eorruptam ac taliam, animaduertit eiusque errores ad sontem Hebraetim corrigit, euius ille erat scienti imus, quamuis aliis in rebus suos haberet naeuos. ' Vid. index libror. prohibitorum & expurgandorum per S omaior. p. 4i . Madriti MDCLX II. sol.
117쪽
tuin est: Quod generatim LXX. interpretum versione usi fuerint, ubi populus linguam Graecam loqueretur, vel istiusmodiversiones in alias linguas, quae ex ista essent derivatae. Nullam enim versionem bibliorum, de Hebraeo quidem adornatam, in
ecclesia latina habuerunt ad aetatem usque HIERONYMι, sed tales duntaXat, quae de Graeca verssione LXX. interpretum crant factae. Haec enim vetito per omnes ccclesias in usu crat, exce-yta fortassis ea briae parte, in qua Siriaca lingua praeualebat, hoc est in Ostraene & Mesopotamia, ubi Vcrsione Styriaca utebantur, de Helmaeo non multo post apostolorum aetatem adornata. Haec vetus dicebatur Versio in oppositione alius, quae posterioribus aetatibus de septuaginta interpretum versione facta erat. In reliquis orientis partibus LXX. virorum Uersio communis erat versio. Haec autem lcmporis tractu & eXemplorum Uarictate valde corrupta fuit, quam ob caussam a diuersis viris eruditis, qui in hoc opere dcsudai unt, reuisa fuit & corrceta, maxime quidem ab ORI GENE& EF SYCmo Aegyptio, & LvCIA N o Antiocheno, duobuS martyribus, qui in persecutionc Diocletianea mortem pro CHRIS O oppetiuere. Hinc, uti HIERONYMvs fvi narrat, factum est, ut tita exempla editionis septuaginta interpretum in ecclesiis orientalibus adhiberentur. Alexamdria G Ac raptus, inquit, in septuaginta suis, ΗΕ SYC HIV M laudat auctorem. Cons-tinopolis usque Antioohiam L V CI NI MARTYR IS exemplaria probat Mediae inter has praviuria Palaesinos codices legunt, quos ab ORICEN Eeu istos EU SEBI US&PΛ- P Ηl LV s vulga runt r Totusquc orbis hac inter se resaria varietinae
compitavat. ORI GENES duo praetcrca hac in materia praestitit. Primo quidem biblia edidit, quae hexapta vocavit, quod scX ha-bCrent columnas, quarum prima authcnticoS scripturarum libros Imbriseis scriptos litteris DP, secunda cosdem libros Grae
118쪽
in litteris, tertia Vcissionem Iudaei, quarta reisonem sYMMACHI, quinta Versionem fpti aginta, & sexta veitionem THEODOTIONIS Dionitae exhibebat. Hisce postea duas alias addidit vetitones, Nicopoli iuXta Atium & Hierichun te inuentas , atque hae octopla eiuS conficiunt. Et intcriecto aliquo tempore aliam minorem editionem publicauit, versiones solum sp=uaginta, A QUI LAE, SYMMACHI S THEODOTIONI s complecten
tem, quam appellauit retrapta. Deinde septuaginta odidit additamentis THEODOTIO Ni S ad supplenda loca, quae desu
rant, intermixtis; haec quidem asteriscis designans, virgulis autem quae ex superfluo videbantur apposita, nec in Hebraeo exstabant. Verum haec duarum versionum permixtio postero
stim versonesosin in tetraphi dietasit.
119쪽
tempore confusionem quamdam peperit, & HIERONYMus de ea queritur spJ, tamquam rc magnae audaciae, eamque ob caus am in ecclesice Latinae usum nouam septuaginta versionems J condidit. Huc usque omnes ecclesiae vers io ne septuaginta interpretum V e Crant,cXccstis ecclesiis Sy iacis, ut antea diximus, cxccptoque Uno libro Danielis, qui in omnibus ecclesiis secundum versionem legebatur THEODOTIONIS, quemad
modum idem HIERONYMUS diuersis in locis narrat, madii- me in praefatione sua in Danielem frJ, quia septuaginta tranStrato
έρὶ Hieronia prλ satis in paralipom. tom. II. opp. p. 68s. edit. Par. MDCXLIII. a Origenes non solum exemplaria composuit qhiatuor editionum, e regione singula verba describens : ut unus di sentiens, statim, ceteris inter se consentientibus, arguatur e sed quod maioris audaciae est , in editione septu aginta Theodotionis editionem miscuit, alterismis videlicet designans, quominus fuerat, & virgulis, quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitar aliis licuit non tenere L quod semel susceperant, & post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore iactantur, singulas cellulas aperuere: hoeque in ecclesiis legitur, quod septuaginta, nescierunt i cur me non suscipiant Latini mei qui, inuiolata editione veteri, ita nouam condidi, ut laborem meum Hebraeis, qliod his maius est, apostolis auctoribus comprobem cρὶ Hieron. praelat. in Iosiae. ibid. p. 68i. Et ut in primis, quod saepe testatus sum, sciat, me non in reprehensionem veterum noua cudere, sicut amici inei criminantur, sed pro virili portione, offerre linguae meae homini biit. quos tamen nostra delectant: Ut pro Graecorum ἱμαλῶς, quae & sumtu &labore maximo indigent, editionem nostram habeant: S: sicubi in anti. quorum voluminum lectio noe dubitarint, haec illis conserentes, inueniant, quod requirunt: maxime quum apud Latinos tot sint exemplaria, quot codices; & unusquisque pro arbitrio suo vel addiderit vel subtraxerit, quod ei visum est: & utique non possit verum esse, quod dissonat cκ Hieron. prae t. in Iosue re Danielem. iuxta. Theodotionis traditionem reclesiae susceperunt Id. commenti in Dan. s. IV. tona. IV. opp. p. so . edit. Paris. MDCXLIII. Exceptis LXX. translatoribus, qui haec omnia, nescio qua ratione, praeterierunt, tres reliquae collesam interpretati fiant. Vnde, iudicio magistrorum ecclesiae, editio eorum in hoc volumine repudiatia ell, & Theodotionis vulgo legitur: quae & Hebraeo & ceteris translationibus congruit id. apolog. contr. Ruisin. li l I. c. IX. t sis. c..edit. Paris. De Daniele breui-- ter respondebo - - me docui isse lectorem, ecclesias Christi hune prophetam iuxta Theodotionem legere & non iuxta septuaginta translatores. ιθ Hieronia prae t. in Danielem. m. III. p. 6's. Danielem prophetam iuxta septuaginta interpretes domini saluatoris etcletiae non legunt, utentes Theodotionis editione: Et eur hoc acciderit, nescio in Hoc unum adfirmaiare pollum, quod. multum. a uritate discordet,. & reelo iudicio repudiatus
120쪽
huius libri magis corrupta erat, quam ullius aliuS parti S scripturarum. Innumera autem vitia in hac versione aliis in locis reperiebantur, partim ex ipso conlilio interprctum qui nonnulla de suo addideiunt, alia omiseiunt, saepius scinium pro albitrio suo mutarunt, maxime ubi scriptura de sancta TRINL
TATE cacratum aliquod testatur, uti fuse in prafatione sua in pentateuchum Ost .dit HIERONYMvs Di, ubi histoliam explodit, qua septuaginta cellulis diuisi,& diuinitus iri spirati versio
nem adornasse dicuntur in partim ex magna exemplo tum vati tale & grandibus coiruptionibus, quae librariolum ignoran
tia & nc igentia in ea irrepserunt: Et id quidem in ipsa sir e-
ea LXX. virorum cxemplaria dc Latinas Veision cS, quae e X iis conditae erant. Quam Oo caussam HIERONYMUS, Chromatis &Heliodori aliorumque piorum antistitum in ccclclia latina instinctu, nouam i sal motum ac Veteri S tcslamcnti Vcisionem ex Hebr.eo conficiebat: nonnullis quidcm ei ad ic insus sese m
gnopere opponentibusia Licci enim multi hoc institutum laudarent, novamque versionem in ecclesia lactitarent; alii tamen reprehendebant,& RVFFINVS & alii ac liter in ipsit in invehebantur, ut qui ecclesiam culparet, quae si Ituaginta &deriuatas hinc versiones ab an Ostolorum inde temporibus a hibuerit atque laudaucrit. Ipsemct A vGvSTIN vs i hoc institutum ei dili uadebat, & quum cs ct finitum, nolebat istam versionem in dioecesis suae ccclesiis lcgi, veritus ne populus o
it , Hieron. praefat. in Pentateuch. ciliad. p-62Π Denique, ubi. sacratum ali quod scriptura testatur vide patre. . & filio & spiritu sancto, aut aliter in te pretati sunt, aut omnino tacuerunt, ut & regi satisfacerent L areanum fi dei non vulgarent. Et nescio quis primus auctor L septuaginta cellulas A lexandriae mendacio suo exstruxerit, quibus diuisi eadem scriptitarinr. fu Aug. epist. XIX- ad Hieronym. clom. I l. opp. p. p4 c. edita Basilia MDIXIX. De interpretatione tua iam mihi persuasisti, qua utilitate stripturas volueris transferre de Hebraeis, ut se ilicet ea, quae a Iudaeis praetermissa vel corrii taliunt, proferre, in medium. Ideo autem desidero interpretationem tuam, de Reptuaginta, ve& tanta Latinorum interpretum, qui qualestnmque hoc ausi sunt, quantum possiimus imperitia careamus: : & hi, qui me in dere. putant utilibus laboribuq tuis, tandem aliquando, si seri potest, intelligant, propterea me nolle tuam ex Hebriden interpretationem in ecclesiis legi, ne contra Septuaginta auctoritatem, tamquam nouum aliquid proserentes, magno scandalo perturbemus plebes Chri iii, quarum aures & corda ilIam inter pretationem audire consueuerunt ,.quae etiam ab apostolis approbata es L.