장음표시 사용
131쪽
lcmpore confusionem quamdam peperit, & HIERONYMus de ea queritur spJ, tamquam re magnae audaciae, Camque ob caussam in ecclesiue Latinae usum noua in septuaginta versionem svi condidit. Huc usque omnin ecclesiae versione septuaginta interpretum Vis' crant, ex stis ecclesiis Syriacis, ut antea diximus, exceptoque Uno libro Danielis, qui in omnibus ecclesiis secundum versionem legebatur THEODOTIONIS, quemadmodum idem HIERONYMus frJ diuersis in locis narrat, maxi
me in praefatione sua in Danielem fr J, quia septuaginta translatio
' Hieron. praefatia in paralipom. tom. ll I. opp. p. sis s. edit. Par. MDCXLIII. Origenes non solum exemplaria composuit quatuor editionum, e reo ione lingula verba describens : ut unus diffentiens, statim, ceteris inter se consentientibus, arguatur: sed quod maioris audaciae et , in editione septii aginta Theodotionis editionem nuscuit, alterismis videlicet designaris, quominus fuerat, & virgulis, quae ex supersua videbantur apposta. Si igitar aliis licuit non tenere,. quod semel susceperant, & post septuaginta cellu-ias, quae vulgo sine auctore iactantur, singulas cellulax aperuere: hoeque in ecclesiis legitur, quod septuaginta, nescierunt i cur me non suscipiant I atini mei, qui, inuiolata editione veteri, iis nouam condidi, ut laborem meum. Hebraeis , quod his maiuς est, apostolis auctoribus comprobem Q. Hieron. praefat. in losue. ibid. p. 6si. o Et ut in primis, quod saepe testatus sum, sciat, me non in reprehensionem veterum noua cudere, sicut amici mei eriminantur, sed pro virili portione, offerre linguae meae hominibus. quos tamen nostr i delectant: Ut pro Graecorum quae & sumtu &Iabore maximo indigent, editionem nostram habeant: & sicubi in anti. quorum, voluminum ieetione dubitarint, hae illis conserentes, inueniant, quod requirunt: maxime quum apud Latinos tot sint exemplaria, quot codices . & unusquisque pro arbitrio suo vel addiderit vel subtraxerit, quod ei visum est : & utique non possi verum esse , quod dissonat. . :: . Hieron. praelati in Io Ge.. Quλre Danielem. iuxta. Theodotionis traditionem ecclesiae susceperuiri λ. II. commen in Dan. c. Iri ct Om. IV. Pp. p. so . edit. Paris. MDCXLIII. Exceptis LXX. translatoribus, qui liXc omnia, nescio qua ratione, praeterierunt, tres reliquae collegam interpretati fiunt. Vnde, iudicio magistrorum eccletiae, editio eorum in hoc volumine repudiata est, & Theodotionis vulgo legitur: quae & Hebraeo & ceteris translationibus congruit. Id. apolog. coinu. Ruilin. libia II. c. IX. t tap. c. edit. Paris De Daniele breui- ter respondebo - - me docui ite lectorem, ecclesias Christi hune prophetam iuxta Theodotionem legere & non iuxta septuaginta translatores.cU Hieron praeso. in Danielem. rom. li I. p. 6's. Danielem prophetam iuxta septilaginta interpretes domini Lahistoris eccletiae non legunt, utentes Theodotionis editione: Et cur hoc acciderit, nescio in Hoc unum adfirmare polium, quod. multum a uritate discordet,. & recto iudicio repudiatus
132쪽
huius libri magis corrupta ciat, quam ullius alius partis scripturarum. Innumera autem vitia in hac Vcisione aliis in i cis reperiebantur, partim ex ipso consilio interpretum qui' nonnulla de suo addiderunt, alia omiseiunt , saepius sensum pro albitrio tuo mutarunt, maxime ubi scriptura de sancta TRINLsecratum ais quod testatur, uti fuse in praefatione sua in pcntateuchum Osici dii ΗιERONYMUS l, , ubi historiam explodit, qua septuaginta ccllulis diuisi,& diuinitus irispirati versionem adornasse dicuntur) partim cx magna exemplorum varietate, & grandibus corruptionibuS, quae librariorum ignoran tia & ncgligentia in ea irrepsic runt: Et id quidem in ipsa Grae-
ea LXX. x irorum cxc mplaria & Larinas Versio ines, quae ex iis conditae erant. Quam ob caussam HIERONYMusi Chromarii &Heliodorei aliorumque piorum antistituin in ecclclia Iatiua instinctu, nouam i salmorum ac Vct ri S tcstamcnti Vcilionem ex RI Maeo confici chat: nonnullis quidcm ei ad ic nasus sese m
gnopere opponentibus- Licet enim multi hoc institutum laudarent, novamque Versioncm in ecclcsta icctitarent; alii tamen reprehendebant , cu RVFFINVS & alii acriter in ipsum inuehebantur, ut qui ecci iam culparct, quae Atuaginta &deriuatas hinc versiones ab apostolorum inde temporibus a hibuerit atque laudaueritia Ipsemct A vGVsTINVs uJ hoc institutuin ei dissuadebat, & quum cssct finitum, nolebat istam versionem in dioecesis sitae ccclesiis lcgi, veritus ne populus o
et 3 Hieron. praefat. in lyentateuch. cibid: p. 62s.. Denique, ubi sacratum aliis quod sicriptura testatur,. de patre, . & filio & spiritu sane io, aut aliter in te pretati sunt, aut omnino tacuerant, ut & regi satisfacerent de areanum fidei non vulgarent.. Et nescio quis primus auctor, septuaginta cellulas Glexandriae mendacio suo exstruxerid, quibus diuisi eadem scriptitarint. υ Aug. epist. XIXMad Hieronym. ctona. I l. opp. p. F4 e. edita Pasit. DLXIX. De interpretatione tua iam mihi persuasisti, qua utilitate scripturas volueris transferre de Hebraeis, v v se ilicet ea, quae a Iudaeis praetermissa vel corrupta
sunt, proserre, in medium. Ideo autem desidero interpremtionem tuam. de Septuaginta, ut 3: tanta I .atino tum interpretum, qui qualesctimque hoc ausi sunt, quantum possumus imperitia careamus: : & hi, qui me inuidere . putant utilibus laboribus tuis,.tandem aliquando, si seri potest, intelliganr,. propterea me nolle tuam ex Hebraeo intirpretationem in ecclesiis legi, ne contra Septuaginta auctoritatem, tamquam nouum aliquid proserentes, magno scandalo Ferturbemus plebes Chiilii, quarum aures & corda illam inter pretationem audire consueuerunt , . quae etiam ab apostolis approbata est..
133쪽
fenderetur. Narrabat si in ut ei l J, quantus tumultus in ecclesia quadam Africae factus sit, quum quidam episcopus intem
pretationem eius introduXisset, quam reponere coactus sit, volens post magnum periculum non mancre sine plebe. Vcrum aliis in locis facilius admissa fuit noua ista Hi ERONYMr interpretatio. Nam gradatim a viris doctis in cxpositionibus suis adhiberi coepta est. GREGORiVS MAGNvs f A J Vtraque
vetitone Usus est, Hieronymianam nouain, alteram autem Vet
rem nuncupans translationem; quarum haec posterior alias Nisa, ut Igata & communis appellabatur, quod in omnibus Lasinis& Dalien ecclesiis adhiberetur. Hodierna Latina vulgata translatio nec antiqua Vulgata, nec HIERONYMI noua, sed mixta
ex utraque cite viris eruditis sγJ crcditur. Psalmi in hodierna
uulgata non de flebraeo, sed ab HIERONYMo de LXX. interpretum versione, ab LVCIANO emendata, traducti sunt. Reliqui libri ad fontem Hebraeum propius quam ad I XX. accedunt, id quod, eos aliquid de Venione HIERONYMI habere, ostendit. Psalmi autem Romae semper legebantur secundum Vesecim: Augustin. epist. X. ad Hieronym. Quidam frater noster episeopus, quum lectitate instituisset in eeesesia, cui praeest, interpretationem tuam, mouit quiddam longe aliter abs te positum apud Ionam prophetam, quam erat o- innium sentibus memoriaeque inueteratum. Fasius est tantus in multus in plebe, maxime Graecis arguentibus & inflammantibus calumniam salsitatis, ut cogeretur episcopus t ea quippe ciuitas eratJ Iudaeorum testimonium flagitare. Utrum autem illi imperitia an malitia , hoc esse in Hebraeis eodicibus, responderunt, quod & C ei & Latini habebant atque dicebant. Qiaid plurat Coa ius est homo velut mendo litatem corrigere, volens post magnum periculum non remanere sine plebe. γγ Gregor. M. epist. ad Leandr. ante morat. in Iob. in fine. Novam translati nem dissero, sed quam probationis caussa e igit . nunc nouain nunc vel rem per testimonia adsumo, Vt quia sedes apostoliea, cui Deo auctore praeissideo , utraque utitur, mei quoque labor studii ex utraque sulciatur. Walton. pro legom. X. n. s. pag. t. circ. med. Certum est, in omnibus vesiagatam non else Hieronymi, nam praeter psilmas & ea, quae ex vereri via. gata , vel ex Theodotione addidit, ut in add tionibus ad Ei heram &Danielem est videre, etiam in reliquis libris ubique multa occurrunt, quae Hieri ronymi non esse, cuilibet clarum est: nam in multis conuenit cum veteri
vulg. siue LXX. ubi vertio sept. ab Hebr. diiseri; saepe cum Theod. Symm. Aq. saepissime etiam aliter haset, quam Hieronymus in operibus suis veris tendum censuit: unde Furam Hieronymi non esse, sed mitatam, saeile est colligere.
134쪽
sionem vetcrem, atque hic nam obtinuit usque ad Pi v M V. pontificem, qui vcrsionem Η rERONYMI , cum cmendationibus de LXX. citione coinpositam, in eius locum substitui iusIit.
Atque ita vetuS tran Statio psalmorum psherium Romanum ', &H i ERO NYMI noua Versio psalterium Gallicanum appellari coepit, quod haec statim in ccclesia Gallicana esset rcccpta. Hoc MΛ-BiLLO Nio M obseruatur&BONAED J cardinali ex BERNO NEAVGIENs I & UALAFRIDO STRABONE, qui GaIisum & Germanorum aliquos siccundum cluendationcm, quam HIERONYMus de LXX. cditione composuit, psalterium cantare dicit, Romanis adhuc psalmos cX corrupta Vulgata editione cantat tibus. Quae editio etiam nunc in basilica Vaticana Romae, ince Mabillo n. de cursu Gallican. p. 30 . 306. In primis Galli antiquitus peculiaripsa Iterii versione usi sunt, scilicet ea, quae a sancto Hieronymo emendata est. Audiendus hae de re Calafridus Strabo de rebus ecclesiallicis e. XXV. 'alinos autem quum sectinavis LXX. inter pretes Romam adhue habeant pGE. Gσ-M. orum aliqui scundum einevaeuilonem, sitam Veron inurpater de LXX. eacone composeuit, Esulterium cianrant e quam Greg riuae ronems epycopus a purtibus Romunis mutnatum in Gu art- ιucitur recte Br arans F. De re ipsa eadem est Bernonis Augiensis abbatis sententia : de tempore vero, quo haec versio a Gallis recepta et , hic eum NM . Iastido non consentit. Rernonis verba eo lubentius refero, quod accepta sint ex eius epistola inedita ad Megi nitidum Se Bennonem , ubi de Hier mymo agens: I ter cetera , inquit, ex emeucta LXX. interpretum trausiatatione es teritim ex Graeco in Latinum vertιt, AEud cantandum omnibus Gallae ae quibusdam Gremania ectae is ta ad dit. Et ab hoe GALLIC AENVM PSALTERUM ameffuttit, Emtarus a Muc ex ererupta vulgata aetιone balteνιtim eanentibus, ex qua Romani cautum composuerunt. v bisque t fim cunia ι contra in ferunt. niue acetit, quoa Uecta, quae irataturnis nes in v tarnis o eiis caraevia more motauliantur, intervubeam
θν , es confuse nostris NM u inserantur, is a invitu peritis haud facisso P d siem, stud nos. ae vel Romamae conueniat etationi. cetera.
t. na re r. liturgie. Iib. II. c. III. n. lv. priore editione pura, qua Iis erat ante S. Hieronymum, utebaiamr olim Omnes e lata occidentales; Romana praesertim cum omnibus suburbicariis, ut constat ex antiquorum patrum com
mentariis hi psa os; donec idem psitterin m ab ipso Hieronymo interpolatum primum quidem in Gallia, nescita quo tempore, unde Gallicanum nuncupatum est, deinde in aliis regionibus introdue irin suit. In omnibus autem urbis Roma ecclesiis vetus illud permansit usque ad Pium U. qui ipsum sustulit, & in sola basilica varicana reliqMit, in qna nune etiam relix lolillime recitatur, & nouissune tablatis mendas, quae irrepserant , piutinae integritati restivitum est.
135쪽
ecclesia AMBROS II Mediolaui, & in ecclilia Marci euangelistae Miseriis, legitur. Quid P BONA non ciubescit dicere, quod honoiificcnt us ac utilius ccclesiae futurum fuissct, si v us psalterii versio fuissct retenta, quandoquid in nunc magna dissonantia inter missate & breuiarium sit, dum idem l salinus & id cincanticum aliis Vcrbis in missa f)J, nimirum secundum Veterem translationcm, aliis in Osticio, secundum nouam vosionem, canatur. Qua de re tamquam abusu loquitur, sed mitissimo,
quia, quamuis id est ci VeteriS regulae, in Doramentario GREGOR 11, missa Motarabica & litvlgia Ambrosana obseruatae, violatio,
pio tamen pontifice praecipientc haec correctio facta crat. PossΕMus heic diuersas res alias subnectere, quae ad antiquam libros scripturae in capita, Versus, canonus, secti nes, & subsectiones, diuidendi rationem, ab hodierna cos in capita & versus diuidendi ratione prorsus diuersam, spectanti Quia autem huiusmodi obseruationes valde intricatae sunt per
se, nec ad cultum ecclesiasticum, de quo nunc agimus, pcrtinent, ideo eas hoc loco praetcrmittimus, Vna cum multis aliis
istiusmodi ritibus miscellancis, qui peculiari quadam disserta
tione critica seorsuin explanari melius possunt; progressuri nunc ad proximam cultus publici pariem in missa catechumenorum, quae erat sono siue homilia, stati in post psalmorum aliarumque scripturarum lcctionem habcri solita, antequam ullae preces vel pro speciali Oribus hominum ordinibus, catechumenis videlicet, energumenis, poenitentibus, ceteris, vel pro uniuerso ecclesiae chriltianae statu, fierent.
i, Bona ibid. n. V. Inco: lieniens & merito Vi sium est, quod idem psalmus de
idein eanticum aliis verbis in missa, aliis in Oilicio cantaretur. Haee autem di sonantia ablato nunc veteri psalterio saepe occurrit. Caeterum illa hoe Ioco notare libuit, non ut quemquλm carperem, sed ne prisca ecclesiae dias iplina ignoraretur.
136쪽
OBRI DECIMI UVARTICAP UT QUARTUM
CTANTIBUS, IN VETERI ECCLESIA. . I.
Omnes sermones antiquis temporibus vocati homiliae, disputatio. nes, adlocutiones, tractitus, se simitibus nominibis aliis. PsALMOR v M lectionumque de lacris scripturis recitatio neln, antequam catechumeni dimitterentur, proxime excipiebat sermo, quem vel episcopuS,ves alius quispiam ab cpiscopo delegatus, habebat ad populum. Quod quum praesciatibus catechumenis fieret, pro parte missae catechumenorum habebatur. Tales sermones communiter appellari solebant homiliae, a Graeco vocabulo ἡμίλίαι, quod quemcumque semaonem, quo populus instituitur, significat siue ab ipso conci natore compositum, siue de libro, ab alio quopiam compositto, icctum; quamquam ex hodierna loquendi ratione gen ratim ad posteriorem serisum rcstringatur. Inter Iatinos se
quenter vocantur tractatus, quemadmodum ex multis CYPRIANI, OPTATI, AMBROSII, AUGUSTINI, HIERONYMI, CRUDENTU, CHRYSOLOGI, aliorumque locis, a FERRA Rio
J collectis, apparet, quae licic nihil attinci interponere. Hoc unusn tantummodo obstitiamus, quod hoc Vocabulum quamcumque script uiae sacrae expositionem siue tractationem significet, tam quae scriptis quam quae voce fiat. Et in rutroque sensu tractatores & explanatoreS scripturae opponuntur canonicis & authenticis, prophetis, euangelistis ac apostolis, qui ex diuina scripserunt inspiratione, & quorum auctoritas simpliciter & absolute in fallibilis erat & authentica; quod de nullis explanatoribus, quantacumque pietate ac doctrina excellentibus, dici potest,qui meditationes suas sine ullo elusinodi peculiari subsidio dictaueiunt. Hanc distinctionem crebro
inculcat AUGUSTINUS. Ego fateor, caritati tuae, inquit,scribens
ia a Ferrar. de ritu concion. lib. I. c. II. p. a. a. 4. s. 6. ed. Paris. MDCLXII alio.
137쪽
ad Hi ERONYMvM υ , solis eis seripturarum libris , qui iam canonia
ei appellantur, didici hunc timorem honoremque deferre, ut nullam eo
rum auctorem scribendo aliquiI errasse Armissime credam. M A aliquid
in iis offendero litteris, quod videatur contrarium Peritati: nihil aliua, quam vel mendosum esse codicem , vel interpretem non ανι quutum esse , quod istum es, vel me minime intellexisse, non ambigam. Alios autem ita lego, is quantesibet sanctitate do Irinaque praepobam, non ideo
verum putem, quia ipsi ita senserunt; sed quia mihi per ilias avetiner
ranonicos, vel probabili rationa, quod a vero non abhorreat, persuadere
potuerun . Sic iterum in libro de cute hietandis rudibus se J scriptores diuinitus inspirat sub nominc canioni reum ab omnibus aliis disturguit, quos tractatores appcllat. Vt CLAVDIAN vs MAMERTus si ij de omnibus interprctibus sub nomine traetatorum , de sacris vero scriptoribus sub appellatione authenticorum loquitur. AUGusTINVS C & ΗιERONYMus fgJ tape de se monibus loquuntur sub nomine dis uationi,ni; TERTULLIANVS fgJ coS vacat aborationes, diuidens univcrsum ossicium inc ba Augustin. epist. X lx. ad Hieron. IV. l. ce Aug. de catechis rudibus, c. VII l. tom. IV. p. v . p. 'oti c. edit. Iam. Nec ipse sane inutiliter interrogatur, quibus rebus motus sit, ut velit esse Oristianus: ut si libris ei persitasum esse videris, siue cumulata siue utilium trare torrem, de his aliquid in principio loquaris, collandans eos pro diuersitare meritorum canonicae auctoritatis & exponentium QImillimae diligen
t Mamert. de statu animae lib. Ii. c. X. Sed nune loeus & tempus est, ut sicut a philosophis ad Dactatores ad authenti Os gradum consequar, ita Sc. Ita lib. l. c. II. post auth ωιcorum plurimos trauaraxes &cite a Rustiast. tractat. l XXXIX. in Ioan. s rom. IX. opp. p. 462. c. edit. Bu5I. Quo modo id fieri pollit, ii adiuuante domino per nos demonstrari poteit: quia Lee duputario est iam claudenda, nunc non potist. Id. Con: ess. lib. V. c. XlII. Studiose audiebam istulantem Ambrosium in populo non intentione , qtra debui, sed quali explorans eius facundiisam, utrum com eniret iam ae suae, ac maior minorue proflueret, quam praedicabatur, de verbis eius sis pendebar intentus. ti Hieron. epit L XX l I. ad Eult h. c. XV. Post horam nonam in commune cone irritar, psalmi resonant, scripturae recitantur ex more, & completis orationibus, cunctisque residentibus, medius, quem patrem vocant, incipit ἀθίιιών . quo loquente tantum silerntium sit, Vt nemo alium respieere, . ne ino audeat eκ screare; dicentis laus in uetu est audientium &e. g γ Teitu: l. de anima c. ix. Iam vero prout scripturae leguntur, aut psalmi ea-nantur, aut uico τι oues proseruntur, aut petitiones delegantur. Ita apud Gregor. magn ermo ποι διφν Pocatur locutio. Hom. v. clom.
138쪽
quatuor partes, scripturarum Icetioncm Salmor uni recitationem, aulocutionum prolationem, & pctitionum delegationem. Inter Graecor Dequenter appellantur λογοι, quod vocabulum latino sermonum, respondcr. Antiquissimum nomen eluangelium est & ἐυαγγελίζι ι, sermonibus apostolorum magis proprium & pccultarc ; adeoque raro aut numquain aliis quibusdam ab ecclesiasticis scriptoribuS tributum. Generalius nomen in scriptura est δ. tr αλια, doctrina: Vnde praedicantes verbum Paulo apostolo dicuntur διδάσκαλοι, doctores 1 Cor. XII, 28. 29. quod VINCENTIVS LIRINENSIS idem ac tractato. rei fri posteriorum optatum csse obseruat. Paullis quoque vocabulum κηρυγιια, praeconium I Cor. II. Iq. & in multis aliis epi
stolarum suarum locis siJ adhibet. Atque ita interdum ab ccclesiasticis scriptoribus post ipsum adhibctur. Diligenter au
tem notandum est, vocabula πιφω ζειν & κηφυγμα apud Graecor
plane diuersam rem significare, nimirum illam partem ossicii diaconi, quam ille tamquam communiS κηρυξ siue pr.eco ecclesiar peragebat, dictitando Vsitatas precum mimulas populo, in quibu, se coniungere debebant, & piovocando illos, tamquam dux & director corum in rcliquis diuini cultus partibus uniuersis. Qua de re plura loquendi occasioncm habuimus libro quodam antecedente f'J, ubi ordinarium diaconorum officium per singula considerauimus, & ostendimus, non habui sic cos in casio us ordinariis auctoritatem vel concionandi, vel cucharistiam consecrandi , vel baptirandi, sed quidquid huiusmodi fecerint, hoc cos ex speciali sciasse mandato. Adeoque antiqui illi canones, qui de praedicationc FI diaconorum
. opp. p. 12os. edit. Par. MDCCV. In ea locrisione, quae ad vos nudius ter xius Lata est. Hom. IX. Caritati vestrae colloquimur, eidem omnipotenti Deo gratias reserentes, quia post tot opaca sylliarum, tandem laeti ad carnis pos exiuimus, in quibus liberis grestibus Acutionis vestrae intrepidum pedem
ponamus.c D Vincent. commonitor. c. XL. Doctores, qui fractatores nunc appellantur. ιι Uid. x Cor. I, M. cap. XIV, t . a Tim. IV, . Titi I, 3. . t. Lib. ll. c. XX. f. X. xl. vol. I. p. 3 c. seqq.c k Conta Ancyr. can. II. -αλύαι αἰτῶs πίση τῆς Mirat :γίας, προ τοῦ σe
139쪽
loquuntur, non de recitatione sermonum, siue de verbi diuitii praedicatione, sed dc actu proclamandi ad populum intelligendi sunt, quo de peragendis diuinis ossiciis tales monitiones illi dabant, quas tamquam communes praeconta ecclesiae dare iussi erant,
Contionari proprium episcoporum se presbterorum , non diaconorum, officium in ca bis ordinariis Equio Exi diaconis, necessitate id cxigente, homilias p trum legere licitum erat, quemadmodum sectiones recitabant scripturarum Quae ratio est, a concilio Vasensi tiJ data, cur, preSbytero aegrotante, id facere illis sit permittendum. Maresbyter, inquit synod us, aliqua infirmitate prohibente per se ipsum non
Eotuerit praedicare, sanctorum patrum homiliae a diaconisus recitentur. Si enim digni sunt diaconi, qua Christus in euangelio loquutus est, legere: suare indigni iudicentur, sanctorum patrum expositiones publice rectistaret Verum si ab istiusmodi casibus discesseris, rarius veniam lagendi quidem homiliam illis. indultam esse, reperies. Nam verbi diuini praedicatio olim in praecipuis episcopi functionibus ponebatur: adeo Vt in Africanis ecclesiis presbytero nuinquam permissum fuerit concionari coram episcopo in ecclesia cathedrali, ad AUGUSTINI usque aetatem; sed episcopus hoc officio ipse semper defungebatur, & AUGUSTINUS primuS erat de presbyteris in hac mundi parte, qui praesente episcopo suo praedicandi veniam umquam obtinuit, quemadmodum e PoSSID Io in J Vitae eius scriptore alibi audiuimus. Equidem in ecclesiis. orientalibus. presbyteri nonnumquam licentiam habebant concionandi in ecclesia maiore, idque praesente epi- Ropo; at vero hoc non eo spcctabat, ut officio suo absoluetetur episcopus; sed hic nitu seminus sermonem codem tempore recitabat post presbyterum, qucmadmodum ex prini CHRYSO sT O M I & FLAvi AN I Antiochia aliisque exemplis posthac vis
Coucit. leti l V. e. XXXIX. al. XL.. to n. . p. I i6.ὸ Unum orarium oportet Levitam gestare in sinistro humero ,.propter quod Orat, id est, praedicat. ι i) Coneis vanus II. e. II
140쪽
Ira minoribus ciuitatis & regionis circumiacentis ccclesiis hoc ossicium ad presbyteros, tamquam proprios cpiscopi adiutores, deuoluebatur; diaconi autem, excepto in ante memoratis calibuS, id peragendi non habebant auctoritatem. Vt adeo hoc ossicium praedicandi euangclium tunc temporis proprium episcoporum & presbyterorum ossicium esse crede-rctur; & episcopus per se ipsic noc administraret in ecclesia cathedrali coniunctim cum. presbyteris suis vel solus sine illis ;& vicaria presbyterorum suorum. opera, ubi praesens este non posset, in minoribus ecclesiis. Bene multa loca in antiquis monumentis ad hanc materiam spcctantia, tam. in imperi libus legibus, quam canonibus ecclesiasticis.& nraestivitissimo rum patrum scriptis reperimitur, quae partim hoc, tamquam
necessarium episco natis&pastoralis. functioniS. Sciurn, Vrgcnt,. Iartim de cius neglectione conqueruntur partim etiam cen-uras & poenas hac in re delinquentibuS minantur.. C H RYS O-s ToMus. nJ in illud Pauli ad Timotheum oportet esse episcopum διδακτικον, aptum ad docendum , ait: I sobrium este atque vigilantem, temperantem , hospitalem &c. e in subditis plerumque videas soponet enim hos in istis aequales e se rectoribus J.. Vertim quoniam opo Ter episcopum, quae sunt rectσris, labere: ideirco subiunxit, aptum ad docendum: hoc quippe a subditis nequaquam exigitur, ceterum illa ante omnia adesse debet, qui huiusmodi suscepit usirium. Et iterum in illud ad I itum e. Tenacem τῶ ηματα διαχηκ λογα, fidelis illius sermonis, qui ad doctrin m facit,. ut potens fit exhortari, contradis ter arguere.. N-vides, . inquit, tu Paulus orbem conici eritia Iove lateque maloira perfecerit quam Plato α omnes. huiusmodi ceteri stat forte dicti rus es, signorum gratia hoc illam potuisse peragerer Mn ex Ignis tantum hoe ille Eotuit et nam A apostolorum eualuasi actus, sepius illam vi doetrinae obtinuisse comperies , quam virtute signorum, eodemque iugiter ruitur. Vt possit exhortari in doctrina sana,. hoe est, ad suorum custodiam G euersionem hostium. . Et contradicentes arguere.. Nam nisi