장음표시 사용
121쪽
Dinderetur. Narrabat simul ei s u3J, quantus tumultus in ecclesia quadam a leae factus sit, quum quidam cpiscopus inter
pretationem eius introduXisset, quam reponere coactus sit, volens post magnum periculum non remanere sine plebe. Vcrum aliis in locis facilius admissa fuit noua ista Hi ERONYMi interpretatio. Nam gradatim a viris doctis in caepositionibus suis adhiberi coepta est. GREGORlVS MAGNVs fa J Vtraque
versione usus est, Hierony miamm nouam, alicram aurem Uct
rem nuncupans tranStationcm; quarum haec posterior alias Iaala, vulgata & communis appellabatur, quod in omnibus Latinis& Italuis ecclesiis adhiberetur. Hodierna Latina vulgata translatio nec antiqua Vulgata, ncc HIERONYMI noua, sed mixta
ex utraque esse viris eruditis syJ crcditur. Psalmi in hodierna uulgata non deflabraeo, sed ab HIERONYMO de LXX. interpretum versione, ab LVCIANO emendata, traducti sunt. Reliqui libri ad fontem Hebraeum propius quam ad LXX. accedunt, id quod, eos aliquid de Versione HIERONYMI habere, ostendit. Psalmi autem Romae fcmper legebantur siccundum Vcr-
cin) Augustin. epi X. ad Hieronym. Quidam frater noster episcopuς. quum lectitare instituisset in ecclesia, cui praeest, interpretationem tuam, mouit quiddam longe oliter abs te positum apud Ionam prophetam, quam erat omnium sensibus memoriaeque inueteratum. Factus est tantus tumultus in plebe, maxime Graecis arguentibus δe inflammantibus calumniam falsitatis. vi cogeretur episcopus t ea quippe ciuitas erat Iudaeorum testimonium flagitare. Utrunt autem illi imperitia an malitia , hoc esse in Hebraeis eodicibus, responderimi, quod & Craeei R: Latini habebant atque dicebant. Unid plurat Coaetiis eli homo velut mendo sitatem corrigere, volens post magnum periculum non remanere sine plebe. x Gregor. M. epist. ad Leandr. ante morat. in Iob. in fine. Novam translatio nem dissero, sed quam probationis caussa exigit, nunc nouam nunc vel rem per testimonia adsumo, Vt quia sedes apostolica, cui Deo auctore praeissideo, utraque utitiir, mei quoque labor studii ex utraque sulciatur. γ Wal Gn. proleg m. X. n. s. pass. l. circ. med. Certum est, in omnibus vulgatam non esse Hieronymi, nam praeter psalmo, de ea, quae ex veteri vulgata, vel ex Theodotione addidit, ut in add tionibus ad Eilheram &Danielem est videre, etiam in reliquis libris ubique multa occurrunt, quae Hi ronymi non esse, cuilibet clatum est: nam in multis conuenit cum veteri
vult. liue LXX. ubi vertio sept. ab Hebri dissert; saepe cum Theod. Syrum. Aq. saepissime etiam aliter habet, quam Hieronymus in operibus suis veris tendum censuit; unde puram Hieronymi non esse, sed miniam, saeile est colligere.
122쪽
sioncin vcterem, atque hic mos obtinuit usque ad pavM V. pontificem, qui Misionem ΗrERONYMI, cum emendationibus
de LXX. cditione compositam, in cius locum substitui iussit.
Atque ita vetuS translatio psalmorum psalterium Romanum; &Hi ERONYMI noua Versio psalterium Gallicanum appellari coepit, quod haec statim in ecclesia Garicana ctat recepta. Hoc MΛ-B iLLO Nio jJ obseruatur&BONAEL J cardinali ex BER NON RAVGIEN si & WALAFRIDO STRABONE, qui Gallorum &. Germanorum aliquos sccundum emendationem, quam HIERONY
Mus de LXX. editione composuit, psalterium cantare dicit, Romanis adhuc psalmos CX corrupta vulgata cditione canta tibus. Quae editio etiam nunc in basilica Vaticana Romae, in
cra Mabillon. de cursit Gallican. p. 30 . 3 6. In primis Galli antiquitus peculiaripsa Iterii versione usi sant, scilicet ea, quae a sancto Hieronymo emendata est. Audiendus hae de re Walafridus Strabo de rebus ecclesiasticis c. XXV. 0. Nos autem Fuim secunduus LXX. interpretes Romani adue habeant pGE Gremanorum ahqria securidum einen Hiiinem, quam Hero inurpatre de LXX. eateone composuit, Masterium cantante quam Gre risis Turonensir e copur a pinturιs Romanis inuinatum in Gassiarum vicitur ecclesiis resumiasse. De re ipsa eadem est Bernonis Augiensis abbatis sententia: de tempore vero, quo haec versio a Gallis recepta est, hic eum N laseido non consentit. Bernonis verba eo liibentius reiero, quod accepta sint ex eius epistola inedira ad Meginfridum & Bennonem , ubi de Hier mymo agensi Iter cetera, inquit, ex eme ata LXX. intre etiam transia iasione basterium ex Graeco in Latinum vertιt, utad eantanaeum ommimae Galiae ae quibusdam Germantie ecclestis ea adHit. D ab hoe GALLIC AENVM PSALTERWM apperavis, fi mauis a. cuta ex inmuta vulgata eis ditιone ρ θοιtim canentibus, ex qua Romani cantum comp0fueru-t. -- bisque θῖm cunta .h contra Haerunt. Vnde accidit, quo verba , quis ira aer urnus vel in nocturnis officiis cavendi mos e moauliantur, intermibeam
rer, es confuse nostris Halmis inferant- , is a minus peritis haud facile possis di erui, stud nutiae via Romanae eoinuuias edulani. cetera.
t. Bona re r. liturgie. lib. II. e. III. n. lv. Priore editione pira, quaIis erat antes. Hieronymum , utebantur olim omne e Iesiae occidentales; Romana praesertim eum omnibus suburbicariis, ut constat ex antiquorum patrum com
mentariis in psilinos; donec idem psalterimn ab ipso Hieronymo interpolatum primum quidem in Galila, nescio quo telnpore, unde Gallicanum vim patum est, deinde in aliis regionibus introductum fuit. In omnibus aratem urbis Romae ecclesiis vetus illud permansit usque ad Pium V. qui ipsum sustulit, & in sola basilica Vaticana reliquit, in qna nune etiam reliis giosissime recitatur, & nouillime sublatis mendis, quae irreplerant, miti integritati restitutum est.
123쪽
ad HIERONYMvM sbi, solis eir scripturarum libris, qui iam eansvia
ei appellantur, didici htinc timorem honoremque deferre, ut utillum eo.
rum auctorem scribendo aliquid errasse sirmissime credam. Ac si aliquid
in iis ossendero litteris, quod videatur contrarium Peritati: nihil aliud quam vel mendosum esse codicem , Pes interpretem non adsoquutum esse , quod .lictum es, vel me minime intellexisse, non ambigam. Alios auiatem ita lego, ut quantestare sanctitate do Irinaque praepolleant, non ideo
verum putem, quia ipsi ita senserunt; sed quia mihi per itus auctores
eanonicos, vel probabili ratione, quod a Pero non abhorrear, persuadere
potuerunt. Sic iterum in libro de cate hisauciis rudibus De J scriptores diuinitus inspiratos sub nominc canent oram ab omnibus aliis distinguit, quOS tractatores appellat. Vt CLAVDIANusNAMERTus f IJ de omnibus intcrpretibus sub nomine traei torum, de sacris vero scriptoribus sub appes latione authentisorum
inonibus loquuntur sub nomine disputatunnm ; TER TvLLI di us fgJ coS vacat a Iocutiones, diuidens univcrsum ossicium in
ιγ Augustin. epis . X lx. ad Hieron. cap. l. ce Aug. de catechis rudibus, c. VII l. tom. lv. p.rs'. p. 'or. c. edit. Iala. Nee ipse sane inutiliter interrogatur, quibus rebus motus sit, ut velit este chrianianus: ut si libris ei persitasum es Ie videris, litie cumuiris siue utilium Iriri Epistorum, de his aliquid in principio loqriaris, collandans eos pro diueris litare meritorum canonicae auctoritatis & exponentium soleriissimae diligentiae, Sce. da Mamert. de statu animae lib. II. e. X. Sed nune Ioeus & tempus est, ut sicut a philosophis ad tractatores ad authenti Os gradum consequar, ita dec. It. lib. I. c. II. post authonticorum plurimos trauat es See. ea Augo: i. traftit. LXXXIX. in Ioan. stom. IX. opp. p. 462. e. edit. Basil. Quo. modo id fieri possit, si adiuuante domino per nos demonstrari poteti: quia e duburaru est iam claudenda, nunc non potest.
Id. Coniess. lib. V. c. xssi. Studiose audiebim iottiantem Ambrosium ain populo non intentione, qua debui, sed quasi explorans eius facundi
am , utrum conueniret stinae suae, ac maior minorue pronueret, quam praeis dicabatur,& verbis eius suspendebar intentus. γγ Hieron. epist. XXl L ad Milocli. c. v. Post horam nonam in commune eoncurritar, psalmi resonant, scripturae recitantur ex more, & completis orationibus, cunctiique residentibus, medius, quem patrem vocant, incipitae uiare: quo loquente tactum silentium fit, Vt nemo alium respieere, . . nemo audeat eκ reare; dicentis laus in fletu est audientium &e. I Tertuli. de anima c. i X. Iam velo prout scriptinae leguntur, aut psalmi ea-nuntur, aut a cocutioues proseruntur, aut petitiones delegantur. Lia asia Gregor. inagn ermo m GIer vocatur locutio. Ilom. v. clom.
124쪽
quatuor partes, scripturarit m Icctioni cm, psalmorum recitatio nein, adlocutionum prolationem, & petitionum delegationem. Inter Graecos frequenter appCllantur λογοι, quod vocabulum latino sermonum, respondet. Antiquis limum nomen euangelium est & ἐυαγγελίζιBm, sermonibus apostolorum magis proprium & pccultarc ; adeoque raro aut numquam aliis quibusdam ab ecclesiasticis scriptoribuS tributum. Generalius nomen in scriptura est δι καλία, domina: Vnde praedicantes
verbum Paulo apostolo dicuntur διδασκαλοι, doctores I Cor. XII, 28. 29. quod VINCENTIUS LIRINENSIS idem ac tra fato. re hJ posteriorum artatum essu obseruat. Paulus quoque vocabulum κήρυγμα, praeconiu=η I COR II, Iq. & in multis aliis epi
stolarum suarum locis siJ adhibet. Atque ita interdum ab ecclesiasticis scriptoribus post ipsum adhibctur. Diligenter au
tem notandum cst, vocabula re ρυσσειν & κη ζυγμα apud Graecos
plane diuersiam rem significare, nimiium illa in partem officii diaconi, quam ille tamquam communis κηρυμ sale pr.eco ecclesiae peragebat, dictitando Vsitotas precum mimidas populo, in quibu, se coniungerc debebant, & prouocando illos, tamquam dux & dirceior corum in rcliquis diuini cultua partibus uniuetiis. Qua de rc plura loquendi occasioncm habuimus libro quodam antecedente D J, ubi ordinarium diaconorum officium per singula considerauimus, & ostendimus, non habuisse eos in casibus ordinariis auctoritatem vel concionandi, vel eucharistiain consecrandi , 'ci baptiηandi, sed quidquid huiusmodi fecerint, hoc cos ex speciali lacisse mandato. Adeoque antiqui illi canones, qui de praedicationc μJ diaconorum
. opp. p. nos. edit. Par. MDCCU. In ea Arretiove, quae ad vos nudius ter tuis. i.icia est. Hom. IX. Caritati vestrae colloquimur, eidem omnipotenti Deo gratias reserentes, quia post tot opaca sylvarum, tandem laeti ad eampos exiuimus, in quibus liberis gressi biri locutionis nostrae intrepidum pedem
ponamus.co Uincenta commonitor. c. XL. Doctores, qui tractatores nune appellantur. ε i vid. i Cor. I, M. cap. XIV, s. a Tim. IV, . a it. I, 3. t Lib. II. c. XX. g. X. xl. vol. I. p. 3to. seqq.
125쪽
'eum, librum Tobiae, Iudith & Estheris, & doeirinam apostolorum &Hermen pastorem. Ita in lectionario Gallicano, a MABILLONIO,
publicato, lectiones cx libro Tobiae,audith & Uberis speciatiui in hebdomade rogationum diuersis dictus prascribuntur. . XVI. Et tu quibusdam ecclesiis sub titulo scripturarum canonicorum , . fumto hoc vocabulo senseu quo sum latior . IN quibusdam ecclesiis hi libri ctiam legebantur sub genetali nomine scripturarum canonicarum, sumto hoc Voca , bulo scula quodam latiore pro istiusmodi libris, qui in canone siue catalogo reperiebantur librorum, quos in ecclesia exauctoritate publicae legi licitum crat. Ita certe canon conci
lii Carthagimus PI intelligendus est qui praeter scripturas canonicas nihil in ecclesia legi vult sub nomi ic diuinarum scri
pturarum, quibus scripturiS canonicis ibi acconsetur Sapientia, 'Gel saliciis sub nomine Salomonis, una cum Tobia, Mialith, Hest re, Ulce libris duobus, Maccabaeorum libris duobus. Λ vGv-ITl Vs hunc canonem vidctur esse sequutus, dum omnes istos libros canonicos facit, alios tamen alia. arponit, prout vel ab omnibus ecclesiis generatim, vel a paucioribus tantum & minoris auctoritatis ecclesiis accipiebantur. In libro suo de doctri ehristiana sdὶ omncs libros apocryphos vocat
canonicos, verum illis non eam auctoritatem adlignat quam reliquis, quod non essent ab Omnibus ecclesiis ut tales recepti. Sapientiam & Ecelest eum non esse Salon nis dicit fri, eos tamen antiquitus in auctoritatem receptos esse maxime ab ecclesia occidentali. . Per quam ecclesiam Romanam intelligat, opori Concit. Carth. Ill. e. XLVII. Praeter stripstras nihil in ecclesia legatur Lb nomine diuinarum scripturarum. Sunt autem canonicae scripturae . id est, Genesis &e. - Salomonis libri quinque, Tobias, Iudith ,' Hester, Esdrae libriduo , Maceibaeorum libri duo. cd Augustin. de doctrin. christian. lib. II. c. VIII. Tenebit hune modum in serupturis canonicis, ut eas, quae ab omnibus accipiuntur ecolebis, praeponat eis, quas plures grauioresque accipiunt, eis quas paucioris minorisque auetoritatis ecclesiae tenent. 'te Aug. de civit. Dei lib. XVII. c. XX. Non esse ipsius , non dubitane doctiois
res, eos tamen in auctoritatem maxime Occidentalis anticuitus recepit e
126쪽
ici, ubi illoS reces it Innocentiar VI ponti feta. In orientali iῆ
rem ecclesia eorum au ritas canonica . semper fuit reiecta: Et in multis etiam occidentalibus ecclesiis. Neque enim RVFFINVs κ' ileiae, nec PHILASTRlvs Brixiae in Italia si, nec ΗIL Apri s Pictauia in Gallia fhs, auctoritatem in canone scri
pturae ill indulserunt. Quid, quoM HILARIus sit, echlesiae
Megarensis praesul, diserte scribat AVGVsTINO, ecclesias Galli nas offensas esse in eo, quod testimonium ex libro Sapientiae non canonico protulissct. Et dignum notatu est, quod in
cy Innocent. epiti. Ii I. ad Exuper. e. IlI. clom. II. conci l. p. us6. Qui vero ii 4. bri recipiamur in canone sanctarum scripturarum. breuis adnexus ostendit. Haec sunt ergo quae desiderata moneri voce voluisti. Moysis libri U, id est Genesis, odi, Levitici, Numeri, Deuteronomii: Et Iesus Naue unus, Iumdicum unus. . Regnorum libri IV. sirines & Rulla. Prophetarum libri XVI. Salomonis libri V. Psalterium. Historiarum, Iob liber unus, T iae unu , . rabo unus, Iuctb unus, Miaccabinorum duo, Paralipomenon duo, cetera... I Philosto . de haeres. c. XL. de apocryphis bisti otta patr. mav. p. 7rt edit. Lugdun. MDCLXXVII. Haeresis est etiam, q- Apocrypha, id est secreta dia ieitur,' quae solum prophetas & apostolos accipit, non sieripturas canonicas, id est Iegem & prophetas, vetus scilicet & nouuin testamentum. Et quum volunt solum illa apocrypha legere studiose, contrari: scripturis canonicissentiunt, atque 'ulatim qogmatizant contra eas, dantes sententias eontra leum S prophetas, contraque disputationes bea fissunorium apollolorum consulta ponentea, e quibus nint π axime Manichaei , Cnostici, Niso laitae , D iValentiniani & alii quam plurimi, qui apocrypha prophetarum &apostolorum, id eii, actus separatos habentes, canonicas leo re scripturas conis in nunt. Propter qnod statutum est ab apostolis & eorum successoribus, non
aliud legi in ecclesia debere cati alica, nisi legem ' prophetas & euangelia ἴ& actus apostolornm & Pauli tredeelm epistolas & septem alias, Petri duas, idoannis tres, ludae unam & Iicobi unam' qitae septem actibus apostolorum coniunclae sunt, Scripturae' autem abscinditae, id est , apocrypha & legi debent morum caussa a peractis, non ab omnibus Iegi debent, qui non inistelligentes uiuita addiderunt & tulerunt, quae voluerunt haeretici. Hilar. prolog. in psal in. n. v. p. s. edit. Paris. MDCXCIII. Et ea caussa est, ut in visitati duos libros lex teiumenti. veteris deputet . t ut cum littera-- tum numero conuenirent. Qui ita secundum traditiones veterum deputantur, ut Moysi sint i bri quin qne, cctera. - - Quibusdam autem visi mest, additis Tobia & Insili , viginti quatitor libros secundum numerum
Graecam m litterarum connumerare, Romana quoque lingua media inter Hebraeos Graecosque eollecta.
sa) Hilar. Rrelat. epist. ad Auxustin. inter opera Aug. tom. VII. p. - . IIIud etiam testimonium , qu posuisti, Raptur est, ne malitia mutaret Bitia eminet
oius, 'IAMAE MI NON CAAO VM desciunt omittendum.
127쪽
ipsa urbe Roma GREGORivs M AGNVs,qiuim occasionem haberct adlcgandi locasti cx libris Met 'inorum, plius se ocuset, quod testimoni uin yroferat cae libro non canonico ἔ/J, sed tantum ad aedificat ovcm cccIesiae cdito. II se etiam Av-cvs Ti Nus νύ in rcspoidiore ad theologos assica i 'on contendi lacrius pio diuina auctoritate libri Sapientiae, qtierit ut canonicum adlegauerat, nisi quod eo loco ab ecclesiis Aser i mi iam ante se habitin fuerit. Qu.e res ex sua ipsius regula, uam antea in libro de doctrina christiana dcderat, non sciami ictissimo canonicum eum facit, quia ab omnibus ccc iis Oriciatis & bona parte .Occidentis auctoritas diuinae scripturae illi abiudicata fuit. Adeoque, licet hi libri in ecclesia Alari auasub nomine scripturae canonicae lecti fuerint, non tamcn p rem in reliquis auctoritatem habuere, quia ab omnibus in seni uersum don nisi pro apocrypnis, Pol, ut alii vocant, ecci liasticis tantum, reputati fucrunt, quandoquidem in occlesia ad instructioncm tantum morum & aedificationem picbis, non ad confirmanda fidei dogmata, legi pcrmittebantur. Atque haec sunt, quae ipsemet CAIETA Nus de praxi tradit eccle-hiae, anicquam concilium Tridentinum nouinis canonem scripturae definiuit. Ilios libros dicit smJ non esse canonicos, id est, regulares ad firmandum ea, quae sint fidei: posse tamen dici canonicos, siue regularcs, ad aedificationem fidelium, v pote in canone bibliorum receptos & auctoritate piaeditos. Et cum liac distinctione discerni posse putat AVGVsT IN M
Gregor. magn. morat. in Iob. . b. XIX. c. XIli. Qui de re non inordinate agimus, si ex libris Iicet nos canonicis, sed tamen ad aedificationem e eleuae editis, testimonium proferamus. cI Aug. de praedestin. lib. I. c. XlV. tom. VII. p. st3. Non debuit repudiari senistentia libri sapientiae, qui mcruit in ecclesia Cliristi, de grado lectorum e Hesiae Cluilli rein longi annosl.te recitari, & ab omnistis Aristianis . ab .episeopi v0ue ad eεtremos laicos, fideles: poenitentes, eatechumenos cum veneratione diuinae aurioritatis audiri. cui Caietan. in sine comment. in histor. vet. testam. Ad Hieronymi limam reducenda sunt tam verba conciliorum quam doctorum. Et iuxta illius senistentiain libri isti non sunt eanonici, id est, regulares, ad firmandum ea quae sunt fidei : pomunt tamen dici canoniel, id est, regulares' ad aedisucationem fidelium, utpote in canone bibliae ad hoc rectuti & auctorati. Cum
hae distinctione disternere poteria dicta Λupustini & serim tu orouinciali
128쪽
et concit um Carthaginensi, quorum dicta ad limam HIERON Mi rc lucenda sint. Si quis Vcro existimet, A vGus TlNVM aut ecclesiam Africanam plus intclygerc, rcsponderi potcst, corum aucto litatem nihil valere aducisus generalem totius ecclesiarconta sum per omnia i ctro saecula, primam canonis constitutioncm in concilio Trii uino animi cssa; quctu consci sum
planissime & solidissime dc monstrauit Cost Nus cpiscopus in
excclienti libro, qucin inscripsit, Scholasical Histor γ of the Canon os ocriliti.re , ubi icstimonia scriptorum per singula saecula suo quodque ordine producit, ut non multa cis L J addi possint, di prorsus superuacancum sit, lectoic in hac in te demorari, quia in ad praescias institutuna nostrum sufficiat obseruasse, hosce libros controuersae auctoritatis sub nomine vel apocryphorum, vel ccclesiasticorum, v ct canonicorum, in plerisque antiquis ecclesiis lcgi consueuisIc. S. XVII. Breuis versionum βρ ipturae, in antiqua ecclesia adhibitarum,
VNvM superest, de quo brcuiter adhuc edisserere non
alienum abs re fuerit, antequam huic capiti finc in imponamus. Sunt id vcrsiones scriptu laeum, quae in Vctcri ccclesia adhiberi consueuerunt. Non est mihi animus heic denuo probare, quo am libro ultimo satis abunde faetum est, i scripturas in vulgarem linguam translatas, atque ita in singulis ecclesiis lectas fuisse, sed quod hoc loco obstinabunus, hoc tam
cs Testimoniis ab episcopo cosi No citareis lector eruditus addere potest testimonium FRANO CI GEORGiI Venetι, ex orat ne eorum, qui renulam obis seruant Franci μι, qui Paullo ante repurgata sacra vixit: Problemat. in scri plur. tom. VI. sech. V. problem. CLXXXIV. Paris MDCXXll. to. CurAriphaes
rn ecclesia tamquam veru, ιπι ροι que vel ratιonem ad Turee coxa muri Hete librum Tobiae mani sello rei cit de canone, nec aliter de eo, quam de vulpari historia loquitur, quam in ecclesia Iexere licitum sit. Quae verba adeo displietiere Romana inatris ex in Surent curatoribuἀ, ut ea deleri iunserint eum multis aliis eiusdem auctoris locis, ubi in Veisionem vulgatam, tamquam eorruptam ac falsam, animaduertit eiusque errores ad sontem Helvaeum eorrigit, euius ille erat scientissimus, 'Gaimiis atris in rebus suos haberet naeuos. Vid. index libror. prohibitorum & expurgandorum per S maior. p. 417. Madriti MDC VII. ibi.
129쪽
tum est: Quod gencratim LXX. interpretum versione usi fuerint, ubi populus linguam Graecam loqueretur, vel istiusmodiversiones in alias linguas, quae ex ista essent derivatae. Nullam
enim versionem bibliorum, de Hebraeo quidem adornatam, in ecclesia latina habuerunt ad aetatem Vsque HIERONYMI, sed teses duntaXat, quae de Graeca versione LXX. interpretum erant factae. Haec enim versio per omnes ccclesias in usu erat, excepta fortassis ea. Syriae parte, in qua 'riaca lingua praeualebat, Doc est in Osdraene & Mesopotamia, ubi Vcrsione Syriaca utebantur, de Hebraeo non multo post apostolorum aetatem adornata. Haec vetus dicebatur Vertio in Oppositione alitas, quae posterioribus aetatibus de septuaginta interpretum Versione facta erat. In reliquis orientis partibus LXX. virorum versio communis erat versio. Haec autem lcmporis tractu & exemplorum vari tate valde corrupta fuit, quam ob caussam a diuersis viris eruditis, qui in hoc opere dcsudaiunt, reuisa fuit & correcta, maxime quidem ab ORI GENE& HESYCHlo Reg ptio, & LVCI-ANo Antiocheno, duobus martyribus, qui in persccutione Dio-- fama mortem pro CHRIS LO oppetiuere. Hinc, uti HIERONYMvs fvi narrat, factum cst, ut tria exempla editionis scptuaginta interpretum in ecclcsiis orientalibus adhiberentur. AIexandria G Aeg pius, inquit, in septuaginta suis, ΗΕ SYCHIVM laudat auctorem. Constantinopolis isque Antiochiam LVCINI MARTYR IS exemplaria prolin. Mediae tutor har prouincia fati- fisos codices legum, qnor ab O RIC E N E elaboratos EUSEBIUS&PΛ PHILUS vulgariorum e Totusque orbis hac inter se trifaria varietare
compugnar. ORI GENES duo Praetcrca hac in materia praestitit. Primo quidem biblia edidit, quae hexapla vocavit, quod scX ha-hCrent columnas, quarum prima authenticoS scripturarum libros Hebrauis scriptos litteris foJ, siccunda cosdem libros Grae
v Hieron piae t. in librum paralipomenon. tom. IlI. pag. 68s. edita Paris
130쪽
eis litteris, tertia Versionem AQUILAE Iudaei, quarta veisionem sYMMACHI, quinta versionem septi ginta, & sexta versionem Tngono Tiom S Dionitae eXhibebat. Hisce postea duas alias addidit versiones, Nicopoli iuXta Actium & Hias uiuinte inuentas, atque hae octopla eius conficiunt. Et intcriecto aliquo tcmpore aliam minorem editionem publicauit, versiones solum sistiι-
tem, quam appellauit retrapia. Deinde septuaginta cd id, i, additamentis THEODOTIONIS ad supplenda loca, quae desu rant, intermixtis; haec quidem asteriscis designans, virgulis autem quae ex superfluo Videbantur apposita, nec in Hebraeis exsabant. Verum haec duarum Versionium pcrmixtio postero