장음표시 사용
291쪽
cebat, H Atamus genu σprecemur Deum: & ante alteram, mus, nos i os Deo commendemus. Vnde hae & istiusmodi preces OmneS παραΘε εις, commendationes Vocabantur, quoniam p pulum diuinae misericordiae & tutelae commendabant. Quo- modo in canone quodam codiciS Africani J inuenimus, ita decernenter Placuit, ut preces, quae Probata fuerint in concilio , sua praefationes, me παζαΘεGK COMMENDATIONES, Aue manuum impositiones, ab omnibus celebrentur, nec alia omnino contra fidem praeferantur; sed quaecumque a prudentioribus fuernns collectae, dicantur Ubi,
sicut per praefationes certar preces intelli Suntur, in cucharistia adhiberi solitae; & pcr manus impositiones, preces super poenitentibus vel populo instar benedictionis factae; ita per commendationcs intelligendae sunt partim preces pro catechumenis, & partim hae episcopi preces pro populo, ipsos ipsorumque preces & negotia gratiae Dei commendantes. Hic ca- non primum in concilio Mileuitano factus est, ubi quod sori παραθέσεις, id Iatini fx' commendationes Vocant. Vsitatissimo autem nomine in ecclesia Latina dicebantur cotictae, quod hae preces episcopi, quae in qualibet ossicii parte iunctas preces diaconi & populi excipiebant, collectio essent & commendatio prec um populi. Hoc sensu phrasin, colligere orationem, C A S- si ANus f γJ accipit, quando de ossicio in monasteriis ecclesiis Orientalibus loquens, ait: quum is, qui ORATIONEM
OLLECTURUS est, e telo surrexerit, omnes pariter fingvut, ita tetnullus remorari Irae summi, ne non tam sequutus fuisse illius conclusionem, qui PRECEM COLLIGIT, quam suam celebrasse credatur. Vbi o
seruari licet, quod collecta accipiatur pro primarii nil nistri prece in clausula alicuius partis diuini officii, colligente ac comcludente antegrossas populi precationes. Vti lieic in C Ass1,No est in clausula ordinarii siue quotidiani ossicii matutini, quae eadem erat cum clausula illius partis ossicii eucharistici,
292쪽
quae consecrationem proXime antecedebat, quemadmodum ostendimus antea, quando de quotidiano ossicio matutino ali
bi diximus copiosius. PARALLELus huic CAssi ANI loco est ille URANII , , ubi loquens de Ioanne cpiscopo Neapolitano, qui in diuini ossicii
celebratione mori S crat, ait: Populo orationem dedit, ET COL. LECTA ORAd Iora stiritum exhalavit. PatrcS concilii Agathensis LM in Gallia hanc rem ecclesiis Gallicanis perpetuam regulam csese volunt, iubentes in conclusione matutinanum vel Des rimarum mi Druin, pos hymnor capitella ιυ Isalmis dici, σplebem, collecta orari ne a i vesperam ab episeopo cum benedietione dimitti. Vir de has col. lectas inter Lati s ciusdem gelacris prcccs fuisse apparct, quas si es vocarunt ἐπιγιλmrεις de παραΘε εις . hoc est inuocariones &commendationes, quibuS episcopus prcccs diaconi & populi ii, qualisci distincta diuini Ossicii patie concludcbat. Qucmad modum in ossicio catechumcnorum ac poenitentium & in quo tidianarum matutinarum ac vcspcrtinatum prccum officiis, &iam in hac parte officii communionis, quae conssecrationcm antecessit,vidimus. Qua de re non habeo addere, risi bi circinIocum teJ cx Avs VsTs O, qui in libro de d Do persevorini Lenn .anifesto indicare vidctur, fuisse pctitioncm quamdam in his precibus communis Isius in eccicsiis Asericanis, qua Dei gratiam Liniplorauit sacerdos, ut darct fidelibus perscucrare in fide us- qtie ad vitae finem. Scribens cnim de necesi late gratior ad
tutos praest idos hominCS c intra Crrorcs Pelagi ri:om m, communes prcccs ecclesiae ad animum illis reuocat, quas saccidos faciat super fideles. An quis, inquit acerdottim super Melus domμ 1 num i orantem ,st quando dixerit, Da illis, domore, fu te Ierseverare disque in finem; vcn Iolum voce aufus est, sed saltem cogitatione ressi coe indere, ae 1uu potius super eius talem Mia dictionem a re, de reta 1 re πore constrante res dit, Aniene Obscruari hcic meretur I.)Hanc orationem eodem modo appellari, quo apud Graecos in ccclcita Orientali, inuocationem episcopisve Deo dotii super metes. Aec
293쪽
e que 2.3 fuisse partem missae fidelium siue ossicii communionis, ubi tales preces tantum fiebant. 3. Non fuisse orationem il- lam a diacono indictam, in qua populus ad singulas petitiones respondebat; sed orationem, ad quam in clausula tantum' modo respondebat, Amen. 4. Fuisse directam inuocationem Dei, instar benedictionis, talem vidclicci, qualem episcopus
facere solebat, non autem exhortationem ad orandum, quam facere diaconi erat ossicium. 3.)Pctitionem persecamdem esse cum petitione orationis episcopi in constitutioilms, Custodi illos immutabiles , irreprehensor, inculpatos: in t sancti corpore atque anima , non habentes maculam aut rugam, aut aliquid huiusmoli; sed ut Aut ii regri, nullusque inter eos fit mutilus vel imper eius. Quae circumstam
tiae omnes admodum probabile efficiunt, hanc orationem, quam adlegat Λ vGUSTi Nus, eam ipsam fuisse orationem, de qua loquimur, tamquam usitatam in clausula primae partis c Icbrationis cucharistiae in ecclesiis Agricanis. Haec sunt vestigia, quibus insistere debemus, percontaturi veteris ccclesiae
praxin in hac publici cultus palle, quae solis fidelibus propria erat, sub celebrationis eucharistiae exordium, & quae orari ni pro uniuerso militantis ecclesiae CHRISI I statu in hoc mundo , sub initium sacrae communionis in ecclcsia nostra fieri χ-litae, rcspolidet.
DE OBLATlONIBUS POPVLI ALIISQUE
REBUS, AD CONSECRATIONEM EUCHARISTIAE INTRODUCENTIBUS. . I. I.
. De consuetis oblationibus populi ad altare. P Roxi MA huius ossicii pars erat magna gratiarum actio &consecratio elementorum panis & vini pro cucharistia. Quae quum generatim ex oblationibus, a populo ad altare factis, sumerentur, necesse erit, de his oblationibus deque elementis panis ac vini, ex istis sumtis, nonnihil dicere. Vctu sta erat consuetudo, eX Naxi apostalica derivata, ut omnes
294쪽
communicantes, qui possent, panem ac Vinum, interdum alias etiam res, ad altare offerrent; ex quibus & clementa sumebantur, & commune conuiuium pauperibus parabatur. Ad hanc consuetudinem manifesto relpicit apostolus, quando Corinthiorum abusum reprehendens, ait ICOr. XI, 2r. Vnusquisque
fuant ea nam antie at ad manducaudum. Et alius quidem esurit, alius autem ebrius est. IUSTINUS MARTYR saJ harum oblationum meminit, qui copiosiores sunt, inquiens volum, pro arbitrio quisque sto, quod visum est contribuunt, e quod ita colligitur, apud praepostum deponitur, atque ille inde opitulatur pupillis e viduis, e his , qui Propter morbum aut aliquam aliam caussam egent, quique in vinculis fum, e regre assuenientibus hospitibus e G, in simpliciter dicam, indi-grarium is omnium curator est. Similia de hac aetatis suae consuetudine tradit TERTULLIANus, tantummodo inter collectionem menstruam & hebdomadalem distinguit. Modicam, inquit fPJ , et isqui ue stipem monstrua die, vel quum velit e si modo in iis, e F mο Amst, apponite Nam nemo compellitur ,s spoute confert. Hae quasi deposita pietatis funt. Nam inde non epulit, nec Potaculis, nec ingratis voratrinis di pensaretur, sed egenis alendis humandirique, e pueris ae puellis, re ae parentibus di sitimis, iamqrte domesticis senibus,
item viti agit, ta si qui in metallis, e si qui in infulis, vel in custodiis ex causa Dei stolae . alumni co=fessionis suae fiunt. Modo aliquam huius oblationis partem coenae impendi dicit, quam Graeci vocent 'αἰγάπην, qua inopes non minus quam diuites CXcipiantur. C P Rafraus fel quoque hac de re loquitur , quando feminam quamdam opulentam, quae nihil Obtulerat, ita adfatur: Lο
Fler es dii tes es, G dominicum celeisare te credis, q/t.e co bonam omnimo nan respieir; quae in dominicum fine sacrificio veris; quae partem de
Iacrificio, quod pauper obtulit, fumis ' Quibus coiisonant verbari VovsTINI , populum ad hanc christiani ossicii partem exhor
295쪽
tantis fdJ: Oblationis, quae in altario consecrentur, osscrte: Erulescera debet homo idoneus; si de aliena oblatione coni unicaucrit.
I. II Ouibasinam hominibus licitum fuerii oblationes facere, se quia
bus non fuerit. MAGNA erat conuenientia & adfinitas inter hasce oblationes & oblationem eucharistiae; adeoque, ut idem nomen oblationis & sacrificii habcbant, ita in multis respectibus ear-dem regulae circa illas obseruabantur. Irintum quidem, Ut nullis nisi vere communicantibus eas faciendi e sici priuileg, um. Nam istis temporibus priuilegium crat, facultatem huberc faciendi oblationes, & minor quaedam excommunicatio, isto priuilegio privari. Oblationes eorum, qui inimicitias vel simultatem gercbant cum aliis, neque ad altare neque in gazophylacio recipi b J volebant. Et hoc regula scruatoris fundatum csse, ait OPTAT vs J, utpote qui in altaribus fraternitatis munera non iusserit poni, nisi quae essent de pace condita. Si ost era munus tuum ad altare , σibi recordatus inureis, quod frater tuus habeat aliquid adtersum ter relinque ibi munus tuum angealtare, σvade prius , reconciliare fratri tuo: σ tune veniens osseres
munus tuum, Matth. , , 13. Eadem de caussa oblationes Oppressorum pauperum repudiabant, uti ex alio concilii Cinhaginem si canone fgJ apparci. Cum quo concordat rcgula in constitutionibus D J, quae dona furis aut meretricis admitti Vctat. Quae ibidcm rcpctitur, adiectis multis aliis istiusmodi sceleratis ti J:
Oportet episcopum scire, quorum debeat oblationes accipere, σ quorum Iron debeat. Nam ad dandum non admittet caupones: ruia non fusti cabitur caupo itu peccato Eccles. XXVI, 29.: σῶ ii sum quodam in
296쪽
loco Gaias, Israeli exprobrans , ait: Caupones tui miscent vinum aquacita legunt scptuaginta Esa. Lar. in Fugiendi etiam ei hortatorere Non enim σινα domino mercedem forti Dcut. XXIII, I p. item rapa res, alie artimque rerum crepitores e adulteri; horum quippe sacrisciamus abominattir. Sed a qui viduam Gligunt, G picor Iolentia sua
opprimunt, e carceres innocentibus replent, aut famulos suos male tractant, verberibus dico , e fame, o dura seruitute; vel qui totas urber ιastant f ii sint tibi a tersandi, o episcose, eorumque oblationes eo realiara. Reptidialis etiam adultereti oro, Goratorcs patrocinantes iniustitiae, e uricatores tritorum, ta fures, G publicanos iniustos, Gin pon eraudo flateram ad alterum latus impellenter, ei =vensores fraudulentos; atque millim calumniatorem, non contentum stipendiis, sed Pauperes concutientent; item homicidam earnificem ; adhaec iniustum iudicem, rerum euersorem, in latorem homi ni , scelorum ac impunitatis operarium, vinolentum, HUMmum, cinaedunt, fenerator s nec non quemlibet improbum cum Dei Doluntate pugnantem. CHRYSO
STOMus speciatim in opores res iniicheus, qui de iis, quae aliis eripuerant, stipem danant pauperibus, clcganter hunc in
modum loquitur fAr Audiatis, quicumque anim. e hominis pretium capienter , beneficium postea ex caede confertis. Iudaica hutnsmodi eleemu ae', iniuio vero diaboliea. Sunt eum, sim, inquam, etiamnunc, qui alienis direptis excusatos se a toto crimine putant,s aliquam
297쪽
partem pauperibur dederint; de quibus ait prcpheta: Ahare meum D erimis operiebatis. Non vult certe Christus rapina nutriri, ingratissima Me ei sint alimenta. quid ira tu dominum contemnis , Ut res immuniadas Osferre audeas' melius est committere, ut inedia tabescat in egenis membris suis) quam huiusmodi alimento sustentare. Alterum nempe crudelitatir est, alterum vero crvdclitaris sis nul contumeliae: e meliuiia est, nihil omnino dare, quam rem aliorum aliis concedere. Et alio lo
co f'j: Eleemosnis j fide purgantur peccata, s Sir. III, 29. eleem r
nis, inquam, non ex iniuste qMefitis: Me enim non eleemosyna ; sed erudelitas est, is inhumanitas. Oliae enim utilitas, si alium spolies , ut alium induary A misericordia incipiendum est, non ab immanitate. Quod
auctor eonstituti mi de fabricatoribus idolorum Obseruat, a TERTULLIANO DIJ confirmatur, qui integrum librum de id Iolatria contra illos scripsit, ubi inter alia ait: Respondebimur Hoeusationes huiusmodi artificum, quos numquam in domum Dei admitti oportet, si quis eam disciplinam norit. Et notatu dignum est, quod Valentiniano impcratori dicit AMBROSIVS, quum rogante o m. macho aras gentilium instauraturus csset. Si quid ad ideso triam restituendam conferret, futurum, ut ecclcsia oblationes. ' ipsius non recipiat. Eid respondebis, inquit, sacerdoti mJ dicto
ii tibi: Munera sua non qu.rrit ecclesia, quia templa gentilium munerum
ornasti. Ara CHRISTI dona tua res ut, qui aram simulacris feci . Ex quibus manifestum est, quod oblationes reiccerint non tantum professorum idololatrarum , sed omnium etiam eorum, qui ullo modo supcrstitiosas gentilium consuetudines iuuarent di promouerent. Constans etiam rcgula erat inter Veteres non admittere corum oblationes, qui iure communicandi gaudentes, ad faciam cucharistiam sumendam haud accederent.
298쪽
Ita expressis verbis concilium Illiberritanum fri statuit, Episcopos,
inquienS, placuit, ab eo, qui non communicat, munera non acciperei re. Et regula ulterius extenditur in OinneS eos, qui propter aliquod crimen vel haeresin per disciplinam ecclesiasticam a communione erant cxclusi, aut minus plena communione cum ccci lia fruebantur. TalcS, quales erant omneS ex communicati, omnes catechumeni, poenitentes, energument, peregrini & vagantes sine litici is communicatoriis, ncc non cletici, ob nimis Frauia quaedam crimina ad communionem peregrinam redacti. Nam ,uti in hunc canoncm rcete obseruat AL-2Aspi NAEVS, omneS isti quodam modo crant non communicantes, utpote ius persecte communionis & societatis christianae non habentes. Encrgumeni speciatim nomin*ntur in canone istius concilii proxime sequenti, tamquam hCminc S, quotum oblationes non sitit rccipiendae fri: Euerguvienus, qui ab erratico
Piritu alitatur, huius nomen neque ad altare eum tillatione reuitandum, neque premittendum, ut sua manu in ecclesia ministret. Omnes quo
que poenitent , dum disciplinae'. eccicliae subitacerent, in cadem crant classe; hoc tantum priuilegio gaudebant, ut, si subseto morerentur in poenitentia constituti di reconciliationis cupidi,' per quosdam canoncs spJ eorum oblationes post mortem recipi pcimitterentur, tamquam testimonium reconciliationis restitutionis eorum in ecclcsiae communionem: Nisi forte de iis essent poenitentibus, quibus ccclasia, ex discipli-Dae suae si ueritate, omnem externam communionem in hora
su concit. Illiberrit. e. XXVIII. to a Coneil. Illiberrit. c. XXIX. ip Concit. Arelat. II. c. XIl. De his, qui in poenitentia positi vita exresserint, placuit nullum communione vacuum debere dimitti; sed pro eo quod honorauit poenitentiam , oblatio illius sisti piatnr. Concit. Uasens. l. al. II. ean. II. Pro his, qui poenitentia aecepta , in bonae vi tae eursu satisfaetoria compunitione viventus, sine communione inopinat Honnumquam transitu, in agris aut itineribus praeveniuntur, obliati6u mae opimia mι &e. 3 Concit. Ictan. XI. e. XLI. Deliis, qui aceepta prendentia, antequam reconcilientur, ab hac vita recesierint; quamquam diuersitas praeceptorum de hoc capitulo habeatur, illor im tamen nos sententias Die iit seqai sequi mutitiplices numero de huiusnodi humanius decreuerunt; ut be memoria taIiarim in ecclesiis commendetur, & o istis pro ereum dedicata P πιιπν a
299쪽
mortis denegare consulturn ducebat; cui Gnodi multa exempla sunt in conciliis Sardicensi, Igureritano, de aliis: Tum enim OblationcS eorum non recipiebantur, siue viui essent, siue mortui: vel si in hora mortis reconciliationis dc siderium testari nugligenter praetermisissciat. Horum caussa, Vt L Eo papa dicit qJ, Dci iudicio resci liabatur, cuius in manu Crat, Vt talium obitus non usque ad communionis remcdium di ca rotur. Quibus autem viventibus ccclesia non commuiti uerat,
illis nec mortuis communicabat. Immo Vero nonnumquam eorum oblationes accipere recusabat, qui in cius cmmmuni
ne diem suum obierant, si ultima corum actio aliqv d in teli beret vitii. Quomodo ex CYPRIANo jJ apparet, qui in synodo quadam Aoricana statutum fuisse narrat, ne quis de clericis & Dei ministris tutorem Vel curatorem testamento suo constitueret, quia singuli diuino sacerdotio honotati & in clericali ministerio constituti, non mit altari & sacrificiis Uciei uire& precibus atque orationibus Vacarc deberent. Hinc quum
CYPRI A N V S prest, teris, diaconis I plebi i u si consistcntibus scribebat, non cite, quod pro dormitione Cranimi apud uos fieret oblatio, aut dcpiccatio aliqua nomine eius in eccles a frequentaretur. Vcrum in posterioribus faculis haec discipi, nor pars paullum mitigata est in Gallia. Nam canone quodam concilii secundi Aio Aiaue usis ita decretum DP lcgimus: Ollat se
hoe. At vero hoc priuilegium catcchumccis, sine baptismo defunctis, non fuit indultum, quod numquam per ete fulsicq Leo epist. XCl I. ad Ruilicum c. Us. Eor . nicati in Dei iudicio resei Manda est. in cuiua manu iuit, ut talium Obitus non vIstae ad communionis remedi um differretur. Nos autem, quibus viventibus non coluinimicauimus, in is uis communicate nou possumuS.
ct a Cyprian. epiti. LXus .al. I. ad cler. Furnitan. p. 3. p. rem edit. Iellii finistes . MDCC. Ideo victor quum coutra sorinam, nuper in concilio a sacerdotibus datam. Geminium Duilinum, presbytetrum, ausi s lit tutorem coniti lacte, non est quod pro dormitione Lias apud vo. 114t obiλtio. cetera. o Concu. Aurel. Il. c. Xlς.
300쪽
sent in communione ecclesiae. Hinc CHRYsos ToMus frJ dicit, non fieri eorum post Obitum commemorationem in precibus ecclesiae, uti quidem illorum, qui in fide decessissent P in oblatione siue sacrificio altaris. Vnum, quod pro ipsis fieri l
ceat, esse hos ut Pauperibus nriuatim dentur cleemosynae. Si beneficio baptismatis non es lent donati, sepeliendi crant ut ii, qui vi orentas manus sibi intulerant, sine solemnitate fu- onerali tuJ, siue commemoratione ad altarc. Vt summatim dicam, omnium corum, qui non persccta ecclesiae communione gau-dcbant, oblationes absolute reiici contur. Adeoque istis poenitentibus, qui per omnes disciplinae gradus lucra iv, yeque vero consistendi & ni cccs cum reliquis fidelibus aud endi na-bebant veniam, oblationes facere non erat licitum, utpote communioni altariis nondum porsccte reconciliatis. Quam ob causesam antiqui canones ΓM e OS Vocant κοινωνῶντας προσφορας,