장음표시 사용
431쪽
Ain die celebrare, has plurium missarum insitioncs inuenerunt, Aut deuotioni multorum, pctentium pro se offerri sacrificium, , nica cclcbrationc sati Siscicintcs, plura pro uno sacrificio sti-ἡpcndia acciperent. Has autem missas barbaro vocabulo bia, riatas & trifariatas nuncupat, quia duplicem vel tripliccm,,habcbant faciem : quas Vcluti monstruosas & contrarias insisti retioni & consuetudini ccclesiae improbat & detestatun,, Haec ille. Dolandum cst, hunc PETRI CANTO Ri s librum, die tum Vortum abireuiatum, in aliquot nostris bibliothccis non
rc periri. Liber cst tam rarus, ut eius mcntionem non inueniamuS in C AvEo. D v PINivs b Jautem hunc auctorem bi vitcr 1 cccnsci. PETRUS, inquit, cantor ecclesiae Parisi v is, qui s- ruit, σδε uit eisdem tempιre s faecul a decimo icrito incunte compsi in librum, inscriptum Vcrbum abbi cuiatum, opur inrer prιxime
sequentium seculorum arectores Palde celebratum, cuius Pars aliqua typis excusa est, contra monachos res peculii habenter. Scri it quoque gram-
muticam theologorum, ad intelligendas scriptus assacras apprime uti m ;librum distinotio-m s traefatum de quisit iam miraculis; mes litor Poneramentis e firmorari TRII HEMIO meminios. Addit D V PIN i V S,
inueniri in bibliothecis Gallionii glossas eius in libita es Dimmam casuum conscientiae: nullum autem de libris istis Upis incusum
ca episcopum fuisse, dicit, uti e fama acceperit, cique nunc characterem tribuit, quod in diuinis scripturis cruditisiimus fuerit, & in saeculari philosophia nobiliter doctus: quod theologicae scholae Parisis multis annis gloriose praefuerit, multosquC
U Dii Pin. biblioth. cent. Xli I. p. 14. p. ss. edit. Gallic. MDCC. Pierre Chario de l' Egli se de Paris, qui a fleuri & enseigne vers te meme tems dans P in niversu e de Paris, a compose un Livre, intitu'έ Pariae tit aegis, ouumage sorteelebre parmi les Aut cura de si ecles silvans, doni oti a imprin e une partiri ἡcrite contre les Momes proprietatres. II avolt aussi compose un auire livre intiti e la Gramma ire des Theologiens, tres uti Ie pour l' intelligence cle Pririturer un rrai te des di istinctions: un Ecrit tot fiant quelque miraeles : troisI ivres de sacramens ; & des Sermons, doni Trithemesa it mention. On troiave
dans Iemribliotheques de gloses de cet Auteur sur Ies Livres de la Bible. M
uue Somme de cas de conscience.
ιf Trithem. de scriptor. p. si. p. 6r. b. edit. Basi I. MCCCCXCIV. Petrus Cantor Patisiensis : & postea, ut serunt, episcopus: vir in diuinis scripturis eruditisti inus, de in sueuiari philosopitia nobiliter do ctus: theologicae scholae Parisiensis multis annis gloriose praesiuit: & discipulos egregios multos rerU-
432쪽
egregios erudiuerit discipulos. Quod si libri illius in vulgus exiissent, sine dubio plures istiust nodi alios monachorum ab usus in illis non minus scuere castigatos deprchenderemus,
quam cuin, quem heic e BONA notauimus.
Duxi in hoc capite de abutibus versiamur, non ingratum, puto, lectori crit, si alium huius furfuris abusum notemus, cuius ipse BARONI v s s i mentionem facit ex concilio Toletano decimo septimo, ubi canon ad castigandum eum & corrigenesum factus legitur in hanc sententiam hJ : Plerique sacer δε-
tum , qui praedicatores P ritatis exsistere debuerunt, cT ex quorum ore D. niuersias plebium Legem Peritatis debet exquirere, secundum Salomonem, qui ascite Labiasa re dotis custodiunt frientiam, es gem exquirunt de ore ei ur ; quia augetat domini est , ita praepediente delicto, atque sauciari mimicitiae dolo , non flum hominibus fallaciter loqui minime pertim fetin , sed er ius eiis basilicis sepra altare domini, eueram Deo idem nequaquam Terpetrare horrcs -- Navi missam pro requie de oti mpromulgatam fallari vota Pro Pisis student celebrare hominibus, non ob
aliud, nisi in D, pro quo G ipsum Ostieriursacrificium, ipsius saerosol
ibaminis ivlo cutu, mortis ac per tunis in I at periculum, σquod uectis datum est in salutis remedium , illi hoc perares instinctu quibusdam ωe expetunt in interitum. Obinac nostra elegit Duanimitatis con- muttis , ut si quis sacerdotum deinceps talia Perpetra fuerit detectus, a proprio deponatur gradu; c tam irae sacerdos, quam etiam ille, qui ad talia peragenda inrita e perpenditur, exilii perpetui ergastulo religatis, excepto in supremo vitae curriculo, cunctis vitae diebus faerae communionis eis deneterrer perreptis, quam Deo se crediderunt fraudulento
delibasse studio. Aliam abutionein notare Iubet, concilio Tolet no duodecimo frd memoratam, quae erat, quod facerdotes qui-
diuit. Scripsit etiam praeclara opuIcular De quibus pauca ad manus nostras memini peruenisse. Volumen praenotatiun : Verbum abbreviatum: Distinis Elionii in aliud: Grammaticam theologorum: Sermones varios: De quibus. dam miraculis: De sacramentis quoque. g Ilaron. ann. DCXCIV. n. IX. Succisa est pariter in eodem concilio tTola tano xvi I.; abusio illa, quae in sacrosantium iniissae sacrificium irrepsisset eum superstitione coniuncta, dum scilicet aliquis aduersus inimicum suum odio stagrans, ut ille quam citius ex humanis subdueeretur, pro ipsis os.serret vel cii serendum curarer sacrificium, pis deiunctis ollerti nolitum &e. tbὶ Concit. Tolet. xvii. ean. V. clom. VI. conci l. p. 366cia Concit. Tolet. Xι I. can. U. libid. p. imo. Relatum nobis est, quoiaam de
433쪽
dam habentes occasionem consecrandi cu charistiam plus vice simplici per unum di cm, ipsi percipere eam nollent, nisi in consecratione ultima. Quod aliud missae priuatae genus erat, sed quali in uertio eius, quae in ccclesia Ronimensi in oleuit. Nam uti hodie sacci dos sine populo communicat: Iginoscas, lector, absurdae locutioni, quando id communicare nuncupo, ubi nulla eli communio J Ita populus co tempore communicare cogebatur sine sacerdote: Quod utrumque illud conci
lium piaeposterum & absurdum cssc iudicabat, adeoque ant, quam disciplinam restaurabat, Vt & sacerdos & populus una
communicarent. Quae conuans & Vniuersali S praxis erat totius eccletiae primitiuae, cuius ad leges & rcgulas de communicantibus, abusibus & innovationibus rclictis, iam reuertimur.
communio nou data haereticis ct schismaticis sine praeuia conses
sioue se reconciliatione. Qv EMADMODUM omnes, qui intra pomoerium ecclesiae, latis sina vocis acceptione, Crant, lacram communion constanter recipcrc debebant, exceptiS catechumenis Rab ccclesiae societate segregatis: Ita ad cultandam ambiguitatem notandum est, I reticos & schismaticos communiter codem loco cum cxcommunicatis fuisse habitos, Ut pote nonnumquam ab ecclesia per cius censuras omnino auulsOS,& nonnumquam
sacerdotibus, non tot vicibus communionis sanctae gratiam sumere, quot saetificia in uno die viaeatur Deo offerre : sed in uno die , si plurima per se offerant saetiscia, in omnibus se oblationibus a communione sit spendunt.& in sola tantum extremi sacrificii oblatione communionis sanctae gratiam sumunt: quasi non sit totiens reus illius Veri & singularis caeriseii, quotiens participator corporis ac sanguinis domini nostri Iesii Cli risu et se destit,hit. Nam ecce apostolus dicit: Nouue grui e ut bostias, participes sint at loris p Si ergo, qui edunt hOilias, participes sunt altaris, certum est, quod hi saetificantes non edunt, rei sunt dominici sacramenti. Q eumque ergo sacerdotum deinceps diuino altario sacrificium oblaturus aecesserit, & se aeommunione suspenderit, ab ipsa qua se indecenter privabit, gratia commuis nionis, anno uno repulsum se nouerit. Nam quale erit illud sacrificium, eui nec ipse sacrifieans participari cognoscituri Ergo hoc modis omnibus est tenendum, ut quotiesctimque sacrificans, corpus & sanguinem Iesu Chri sti, domini nostri, in altario immolat, toties pereeptionis corporis & sangui ni, Chrilli se participem praebeat. Conset sis Gratian. de consecrat. destinat. II. c. X. Ibi heic canon repetitur.
434쪽
per voluntariam sui separationem segregatos. Hinc antequam erroribus suis palam agnitiS renuntiarent, & per manus impositionem ac absolutioncm rcconciliarciatur, adnumerabantur iis, ovibus communio prccum & hoc sanctum sacramentum negabatur; & hoc quidem, siue in ecclcsia essent baptietati, live in haeresi & schismate. Aliquando cum aliiς lectionem scripturarum & sermon in ecclclia audi cndi habcbant veniam, uti libro quodam antecedente ostendimus: Verum hac mises a catechumenorum finita, una cum his discedebant, a diacono his plerumque verbis, uti lain tapius audiuimus, admoniti,
Ne quis e catechumenis s Ne quis ex infidelibus f Ne quis ex h. ereticis Petherei odoris f Qua ratione recipi & reconciliari post editas confessiones conlucucrint, ad aliud argumentum spectat; quod quodam modo iam tractauimus , & proxime s. quenti voluminc iterum conlidciabimuS, quando de disciplina ecclesiae verba faciemus. In prauciati inicit obseruare, quod, quoad in haeresi vel schisinate perseuerauerint, in corum fuerint numero, quibus ecclesia hoc sacramcntum dare recusauerit, Vtpote non in persccta communione secum viventibus.
Data tamen infantibuι se pueris per aliquot secula. AB altera parte res in controuersia cst, quod, ut ccclcsa baptietatui infantes, illisque unctionem chrismatis cum impositione manuum, laco confirmationis contulit, ita ad partici- sandam sanctam eucharistiam eos statim admiserit, simulatque aptirati essent, & crcinde sine exceptione. Cuius rei documenta quaedain ad minimum pro octo taculis a nobis, ubi de confirmatione Γ'J edisseruimus, iam data sunt e GENNADIO, AL VINO, ordine Romano, IESsE AMBIANENs I aliisque publicis ecclesiae ossiciis, regulas dc baptismo di confirmatione coimtinentibus, in quibus etiam infantibus, simulac baptirati fuerint, sacra eucharistia dari iubctur. Hoc loco testimonia ad huc vetustiorum addam auctorum, ne nouitas & posteriorum taculorum inuentum mite videatur. CYP IANus huius tam
435쪽
quam communis consuetudinis saepius meminit. In libro δε Iapyis loquitur de quibusdam parentibus, qui paruulos suos in nibus impositos secum sumserint, cuiates iactificatum in altaribus gentilium: Et introducit hos infantes sic conquerentes: Nos nihil ferimus, nec derelicto cibo siJ σpoculo domini ad profanaeontagia sponte Iroperavimus. Periait nos alisna perfidia, parentes
fissimus parricidas. Paucis interiectis de puella quadam loquitur, quae a nutrice, insciis Parentibus, ad magistratus delata, de sacrificio idoli ederit; quae quum deinde a matre sua LmJ ad participandam cucharistiam inferretur, vinum sibi in communione datum cuomuerit. Ex quibus manifesto apparet, infantes tunc temporis ad cucharistiam sub utraque specie esse admissos, sit cam recipere pollent. Hinc auctor constitutionum stiJ in adhortatione sua ad fideles, Ut sacram camam percipiant, matres iubet assumere pucros. Et iterum foJ, describens ordinem, secundum quem communicabant, ait: Primum fumat e
sa Cyprian. de lapsis p. itf. p. 9O. editi Amstvlod. Insantes quoque parentum manibus vel impositi vel attracti, amiserunt paruuli, quod in primo st lini natiuitatis exordio fuerant coi sequuti. Nonne illi, quum iudieii dies venerit, dicent: Nos nihil fecimus es. m ibid. p. 13a. p. 94. edit. Amstelod. Parentes sorte fugientes dum trepidi minus suis considunt, sub nutricis alimento paruulam filiam reliquerunt. relictam nutrix detulit ad magistratus . illi ei apud idoluim, quo populus
eonfluebat, quod carnem necdum posset edere per aetatem, panem mero mixtum, quod tamen & ipsum de immolatione persuntium supererat, traiadiderunt. Recepit filiam postmod ima mater. Sed facinus puella commissum tam loqui & indicare non potuit, quam nec intelligere prius potuit. nee areere cal. cauere Ignoratione igitur obreptum est, ut, Lacrifieantibus nobis eam secum mater inferret. Sed enim puella mixta eum sanistis, preis eis nostrae Se orationis impatiens, nunc ploratu concuti, nunc mentis aestu erepit suctuabunda iactari, & velut tor ore cogente, quibus poterat indieiis Onseientiam facti in simplieibus adhuc annis nidis anima fatebatur. Vbi vero solemnibus adimpletis calicem diaconus of terre praesentibus coepit, &aecipientibus ceteris locus eius aduenit ἰ faciem suam paruula instinctu divinae maiestatis auertere, Us labiis obdurantibus premere, calicem recusare. Perstitit tamen diaconus, & reluctanti licet, de sacramento calicis insedit. Tune sequitur singinus & vomitus. In corpore atque ore violato euehar,stia permanere non potuit. Sanctificatus in domino sanguine potus de poru
lutis visceribus erupit. n) Coollit. lib. VII l. c. XII. Τα απιδία προσλαμβάνεθε - μητῆρις. co Ibid. c. X II. μία τοῦτο μεταλμM M M . ἐπίσπιπει , ἔπειτα δε πρεσβυνυσι,
436쪽
eommunicet episcopus; deinde preIbteri, diaconi, subdiaconi, lectorei, e poros e afoetae ; σ in feminis dia visae, virgines er viduae ; postea PUERI; tuncque omnis pcpulus ordine. Personatus DI O NYsi v s PI idem adfirmat, silιod infames quoque, inqui CnS, qui per a tatem n queunt int Abgere , diuinae regenerationis sanctissimorumque divin.e eommunionis in steriorum participes fiant, videtur, Pt inquis, hominibus proia fumis non immerito risiis dignum, cetera. AUGUSTINvS non tantum huius consuetudinis aetate cYPRIANI svi meminit, citatis, quae supra memorauimus, locis cx libro illius de lapsis; sed di cere etiam videtur, necessarium hoc fuisse pro infantibus in ordirie obtinendi vitam aeternam; adsertum noc suum fundans dicto seruatoris nosti i Io. VI, 33. Nisi manducaueritis carnem sibi
homiHis, e biberitis eius sang3finem, non ha sitis vitam in vobis. V mba eius sic habent: Dominum FI audiamur, uou quidem hoc de fare mento sueti lauacri dicentem, sed de facrumcnto sanctae mens suae, quo nemo rite nisi baptizatur accedit: Ms manducaueritis me. An Dero quisquam audebit etiam hoc di re, quod ad paritidos haec sementia non pertineat, possintque e parti Isitione corporis humi e unguinis iis se
habere sitam ξ Frequenter id repetit in disputationibus suis cum Pelagianis ΓΗ , in sermonibus in verba apostoli tiJ & in epistola ad G- . n eium sui ab ipso & ALYPIO iunctim scripta aduersus Pelagia-
εὶ Augustim epist. XXlII. ad Bonifatatio m. I l. opp. p. o. edit. Basil. DLXIX. Quod si scin Ebis Cyprianus arbitraretur, non eorum defensionem continuo subiiceret, dicens: Nonne m. quum iussicis aeus veneru, tacente Nos nia a ferimus Scitra August. de peccator. merit. lib. I. c. . iii Augustin. contr. duaε epist. Pelag. lib. I. c. XXII. Nec illud cogitatis, eos viis tam habere non posse, qui fuerint expertes corporis & sanguinis Christi , dicente ipso, Nisi manducaueritis &e. ιθ Id. serm. VIII. de verbis apostoli p. HO. Insantes sunt, sed mensae eius patrio ei pes fiunt, ut habeant i a se vitam. tu i Epist. CVI. ad Bonifac. p. Wr. Nullus, qui se meminit catholicae fidei ehristianum, negat aut dubitat, paruulos non accepta gratia regenerationis in Chia sto , sine cibo earnis eias & sanSuinis pinu , non habere In se vitam.
437쪽
r. Et INNOCENT Ius papa, qui Cadem cum AVGusTi Noartate vixit, eamdem opinionem Videtur fouisse. Nam in
pistola sua ad Ausustinum & concilium Mileuitanum smi pro necessitate baptismi infantium argumentatur ex incumbente cis necellitate manducandi carnem ac bibendi sanguinem filii hominis. Magna inter doctores pontificios controuersia cst de AvovSTINI & huiuS papae Romani iNNOCENTu sententia de hoc capite. BONA J & alii magno opprobrio ecclesiae suae fore existimant, si concilium Tridentinum crcderctur damnasse opinionem de necessitate dandi infantibus cucharistiam, quam eximii isti duumviri Ausus Tl Nus & INNOCENTIUS, ipsorum-met pontifex maximus, habuisse noscerentur: Itaque dicunt, quod, quamuis reuera prisci patreS soliti sint infantes communicare non tamen ad communioncm ciS CXhibendam ea ratione moti sint, quod eam crediderint ad eorum salutem necessariam. Hoc effugium est, quod illis suggerunt patres conis cilii Trido mi. Postquam enim sententiam istam tamquam haereticam damnarunt, ut veterem ecclesiam, quam hoc fecisse pa- Iam erat, ex hoc negotio eXpediant, addunt IJ: Neque adeo tamen damnanda est antiquitas, A cum mo=em in quibusdam Leis servavit. Vt enim sauctissimi illi patres sui facti probabilem causani pro
filius temporis ratione habuerunt; ita certe eos nulla salutis missitare sdfecisse e controuersia credendum est. At Cnim Vero MAL DONA rus
non idem cum his patribus sentit. Nam interprctationem c rum atque aia toritatem nihil moratus, diserte dicit, quod voteres, & in primis ΛVGusTINUS & INNOCENT Ius crediderint, infantes sine cucharistiae participationc ἱή non posse ii hcre vitam aeternam, ad illudque credendum inductos fuissepcr verba struatΟIis nostri, Nis moducat ratis caratim Abi homi- ωir σι eritis eius sanguinem: non habebitis intam in vobis. Et sano,
quisquis vel per transennain modo allcgata Ausus Tl NI testimonia inspexerit, quae BONA lectori suo cclanda duxit, adcina Innoeent. epist. XCIII. inter epistolas Augustini. I armatos aeternae vitae, pr miis etiam sine baptismatis gratia donari polle, perfatuum est : Nisi enim mandicauerint sanguinem eius, non habebunt vitam in semetipas. ix Bona rer. ii turgi c. lib. ll. c. XlX. s. l. totiis Concit. Trident. seli XXI. e. IV.ι xi Alald λι- οὐιumetuu in Ioad. Vt, 13. P. I 6. I Z.
438쪽
quaedam eorum breuiter duntaxat remisso) facile intelliget, quae eius fuerit hac in re sententia. Absurdum etiam forci cogitare, uniuersam ecclesiain primitiuam, Graecam non minusquam Latinam, a tempore inde Cypriani, dare voluisse infantibus Communionem, de necessitate id faciendi ex diuino aliquo mandato minime persuasam. Enimuero BONA suam & concilii sciarentiam testimonio FuLGENTIt, discipuli cuiusdam AUGUSTINI, probare satagit, qui, Vt ille eum repraesentat, di-Cat, actualem communionem post baptismum necessariam non esse ad salutem. Sed decipit lectorem suum, falso formans statum controuersiae, falsamque inde eliciens adsertionem. Neque enim FULGENTIUS dicit, actualem eucharistiae participationem post baptismum infantibus non esse necessariam; non enim de infantibus, scd hominibus adultis loquitur, qui moriantur, simulac simi baptizati, sine oblata sibi sacram commutatonem recipiendi Opportunitate: De quibus benigne iudicat, quod, quamuiS moriantur ante, quam Externa ct cmcnta panis ac vini recipiant, dc eorum tamen salute non sit d
jerandum, eo quod corporis ac sanguinis CHRISTI in bapti-dno participes facti sint. Quod in istiusmodi magnae necessitatis calibus sal satis respondeat scopo communionis, si homines eam desiderent, recipiendi aut in non habeant opportunitatem. Vt adeo cucharistiam in casibus ordinariis tam infantibus quam adultis necessariam, in extraordinatiis autem extremae necessitatis casibus minus necessariam csic, cicdi- rit.
SED VERO ut quaestionem iuris missam faciamus, & λ- tum persequamur materiam facti, hanc coinsuetudinem in ipsa ecclesia Romana per multa tempora obstruatam iuilla, deprehendimus. MAL DONAT vs dicit per sex sarcula, BONA vcro numerum duplicat; illam enim non nisi faeculo duodecimo ab-: Fulgent. de baptismo aethiopis c. XI. p. 6ri. Nullus debet moneri fidelium iuillis. qui etsi legitime sana mente baptizkntur, p ueniente elocius morte. earnem domini manducare, & sanguinein bibere non sinuntur, propter ilia Iam videlicet sententiam saluatoris, qua dixit, Nisi mandiicaueritis carnem filii hominis &e. Quod qliisquis mysterii veritatem eonsiderare potetit. xa ipso lauacro sanetae resenerationis hoe fieri prouidebit.
439쪽
rogatam cste dicit. In GREGORII sacramentario ibj regula data legitur de infantibus, quod non prohibendi sint lactari ante sacram communionem, li necessc fuerit. Et Vetus ordo Romanus se , liber saeculo nono compositus, monitum habet in eamdem sententiam : De paruulis Irouidendum, no postquam baptizati fuerint, dissum cibam accipiant, neque laclamur sime summa nccessitate, antequam communicent sacramento corporis Ci iRIS I I. Ita quoque
Cui Nus, vel quisquis sub ciuS nomine icmpore Caroli magus scripsit sat J: Si episcopus a tes, statim confirmari oportet sinfantem tinctum ) ebris nare, Uea communicare et D A episcopus deest, communiretur a presbytero. - - Sed e; hoc prouidendum est, is nullum eribum accipiant, neque Iactentur, antequam communicent. II A L U Z IU S
c duo adlegat manuscripta pontificalia ciusdem aeui, quae rubricas habeant clusilcm argumenti. Et IESSE si I, ccclesiae Ambianensii cpiscopus, id confirmationem Vocat puerorum per corpus ac sanguinem CHRISTI, Episcopas, in quienS,puerum chri mre confirmet s nouissime autem corpore ae sanguine CHRISFI eon'metur communicetur , ut Christi memirum esse possit. Et notatu
dignum cit de W ALTERO, episcopo Aureliorest eiusdem staculi, quod inter capitula ab ipso in sy nodo apud Billensem fundum Promulgata, unum reperiatur, hunc in modum praecipiens
Semper eueharisiam Iresbter habeat paratam , ut quando quis infrmatris crit, aut paruulus V tauerit, statim cum comminicet, ne fine Di-
mira vi riatur. Concilium secundum Marisconensi ad annum DLXXXVIII & concilium T-ιnense thJ tcrtium, tempore Caroli magni habita, reliquias cucharistiae innocentibus pueris dari
b) Greetor. saeramentar. ossic. sabbati sancti. Non prohibentur lactati ante sacram communionem, si necesse fuerit. e Oido Rom. bibl. patr. tona X. p. 84. edit. Paris. MDc La V. M Meui n. de olliciis ea p. de sabbato lancto ibid. p. 3Is. citat. editice I altia. not. in Reginonem lib. l. c. LX X. G) Ie Te Ambian. epist de ordine bapt. ap. Latoni bidosta Kal r. Rutelian. capit. c. vi I. stom. ΠΙ- concilop. 63 - Idem habetur apud Ansedisium abbatem de legibus t raucorum lib. I. e. CLV. al. CLXI. ibi Concilis latis o n. lI. e. VI. clom. VI. coiicit. p. 93r. in Q aecumque reliquiae Lienisiciorum poli peractam inissam in sacrario supersederint, quarta vel sexista feria innoceotes ab illo, cuius interet . ad eccletiam adducantur.& indieto eis ieiunio , eisdem reliquias conspersas vino percipiant. concit. Turou. uLC. XIX. ctiam. Vii. P. ta64. Presbyteri omnino admonen-
440쪽
iubent. RaDvLPHvs ARDENs, qui saeculo duodecimo in unic vixit, hac de consuetudine, tamquam adhuc obtinente, loquitur. Saturum est, inquit ν J, ut pueris mox baptizatis saltem iusteris Divi tradatur, ne ne necessaris farramento discedant. Et ΗVO O DE SANCTO VICTORE eadem aetate morem pueroS commu
nicandi commendat LM, si sine periculo fieri possit; asserit ta
men, iam suo tempore dcsiisse, aliquo eius vestigio remanente; nam presbyteri retinentes Veterem formam, sed non rem, Vinum commune pueris recens baptigatis dabant pro sangui- .ne, quod HvGO superfluum & dimittendum arbitrabatur. A que itarcs se habebat non multo post: Nam o Do episcopus I arisiensis ann. MCLXXV praecipicbat, ut ne hostias licet non sacratas darent pueris ullo modo IJ: Sie desse, ut BONA Jloquitur, in Gallicana ecessa culo XII. mos pueros communicanis.
Paullo diutius durauit in Germania, si sui CE Rus uJ in auctora suo non fallitur. Citat enim io AMNEM sEM ECAM, cognomento TEUTONicvM, qui scholia scripsit in GR TiANvM, testantem, quibusdam in locis consuetudinem illam sua aetate adeo inualuisse, ut sacramentum infantibus darent. Non autem inuenitur istiusmodi scholion loco foJ, quem adlegat, in coitione Romana; Ut adeo ille aut erret in istius loci adlegatione, aut fraus quaedam in expurgando hoc loco a correctoribus Romanis adhibita sit, oporteat. Z iNGLius de consuc-di sunt, ut cum iacra mi Tirum solemnia peregerint, a que communicaue rint, pueris aut aliis quibuslibet perlbnis adstantibus corpus domini indiserere non tribuant. Qui si sorte maioribus peccatis fuerint irretiti, magis sibi damnationem quam remedium comparant, iuxta sententiam apolloli, dicentis: Cicumque manaecauerat pianem Dei hiberit calicem domini ivaei
gne, reus erit corporis e sanguinis domini. Probet aesten e testas homo, er sie M pone illo ediat e calice tisanti Radulpi .ierm. in die pascirae de euchari iliae necessitate. t Hugo de S. Victore, de sacram. lib. I. c. XX. Vid. Loti. rer. Illurg. Iib. II. XIX. y II. Ia Odo liatur. synod. e. XXXIX. Vid. Bona ibid. Di Rona reci liturgic. lib. Il. e. XIX. s. II.
in Suiceri thesaur. eccles tona. II. p. DI . Ioannes etiam Teutonicus, qui soli lia scripsit in Gratianum, de consecrat. distinet. lv. c. IV. testatur, eam qui busdam in locis consuetudinem sua aetate adeo inualuisse, ut sacramentum infantibus darent. c οὶ Gratian. de conlecrat. dillinet. IV. c. IV. citatus etiam ab Hospiniano.