장음표시 사용
551쪽
um non meaiocrem contemtum habet. sui facis, mi homo ' Praesem risto, a ita uti bur angelis , proposita ista tremenda mensa, dum adhue fratres tui mysteriis initiantur, tu relictis illis absediti Atqui ad prandium quidem A vocatus fueris, tametsi prius fata ratus sis, recumbentibus ceteris Pion audet ante amicos discedere: hie vero, dum Christi m Itiria e lebrantur, dum sanctam illud faerificium adhuc per agitur, o- niuia in medio derelinquis erabscedis ' quis haec tandem venia digna rem fierisy quis defensione purgarit y Vullii , dicam, cuiusnam opus per μant illi, qui ante complementum emque discedunt, neque earna absoluta gratiarum actionis θmnor osserunt' isurum fortasse odiosumque videbi.
f., quod sum dicturus, sed necesse es tamen, ob plororumqM negligen
tiam dicatur. Iuomodo risima coena communicauit Iudas nocte illa pse
prema, ceteris omnibus recumbentitur , ipse se proripiens excessit. Illum imitantur Nisti, qui aute ultimam gratiarum actionem discedunt, nisi enim exii et ille, proditor factus non esset; nisi condiscipuus deseruisset, non periis et , ns se ipsum exrra ouile Proripuisset, non eum lupus flam Pudisset atque doWassa. Idcirco nimirum ille eum udaeis, si vero eum domino, hymno dicti, exierunt. Vider, ut extrema illa post sacrias tum orario ad illud sat exemplum' Hactenus CHRYSO STOMUS,
putis aures, Di et iam nos ab ustione piatrarum incipIamus. Gratias eras,
552쪽
qui innuere videtur, quod non tantum preces habuerint, sed psalmos etiam & hymnos gratiarum actionis, in imitationem CHRISTI, qui post ustimam coenam cum discipulis suis hymnum cantauit. Et id omnino probabile est ex iis, quae alio loco dicit CHRYSO STOMus , quod ecclesia psalmis Dauiduis tantopere sit delectata, ut in omnibus ossiciis suis eos intermiscue- Iit. Primur, inquit, medius e nouissimus est David ID. Auctor quidem constitutionum psalmorum siue hΥmnorum loco ante ci. lato meminit: At alio loco gJ, ubi quoque preces habet μύα την ριεὶάλνφιν, post communionem Praeter istam gratiarum Detionem cani iubctur Maranatha, hoc Est, Dominus venit: Nec, non, Hofamia filio Dauidit. Benedictus qui venit in nominis domini: Deus dominus, qui apparuit nobis in carne. Quod videtur arguere , diuersas in diuersis ecclesiis obtinuisse consuetudines,& has huius auctoris collectiones inter se variare, quia diuersarum ccclesiarum ritus complectantur. In veteri mus,li Gothieo, quod edidit MABi LLO Nivs, non nisi duae precationcs post communionem praescriptae leguntur, altera dicta postrommunis; altera
eo Delio. In cumdem prorsuS modum cst in liturgia Amra, Mira, cuius rei unum alterumue syccimen in appendice suo MAEtLLO N i us exhibet. In liturgiis aulcm G eis, exempli gratia in ea, quae sub nomine I ACOBI Dbi edita Est, praeter preces diuem si hymni & laudationes, ex psalmis aliisque scripuiris collectis, post communionem dici iubentur. Vcrbi caussa, ex psalmo
LVII , Exestare supra rector, e supra terram uniuersam gloria tua. Et, L edictum nomen domini Dei nostri in secula. Et, Benedietas, qui venit in nomine domini. Serim Deus populum tuum G hen die haeredi. tali tuis. Et, Imple ο1 no rum laude tua, dominc, e gaudio repti l bia nostra, ut lauaemus floriam tuam e toto die magnificentiam tuam,
Psalm. LXXI, . Sic in liturgia cHRYSO STOMI populus cais nere iubetur haec psalmi CXIII. Uerba: Sit nomen domini benedictum ex hoe s nunc e usque in securum. Et integrum psalmum
553쪽
XXXIV: Beue Leam dominum in omni temFore, semper laus eius in ore
g. VI. Gratiarum actiones semper facia in numero plurali ab uniuerso
recisic corpore. OhsERVARI quoque meretur, quod ex omnibus antiquis formulis gratiarum actiones semper in plurali numero fiant, repraesentanteS Vniuersum caput communicantium, ut qui laudes Deo pro acceptis beneficiis reddant. Tunc enim. temporis non erant missae priuatae nec solitariae, in quibus sacerdos solus per se sine audientibus officium dicit, vel solus, sine participantibuS secum, communicat; scd omnes adsist hant & communicabant simul. Et eo Vsquc rationi crat consentaneum, generalem reddere gratiarum actionem pro heneficiis cuinaristiae, quae omnes & singuli perceperant. Post ea autem, quam missae priuatae & solitariae inuentae sunt, omnes istae formulae incommodae sunt & absurdae, dicere Deo, quod omnes participarint de sacramento, cumque pro hoc ipso jaudare, quum tamen non nisi unus illud receperit, & interdum ne unus quidem ossicium missae audierit, praeter solum face dotem, qui illud recitauit. Verumtamen haec ossicia in Roma-κa missa nodieque exstant in sempiternam eorum ignominiam, qui illis abutuntur. Nam adhuc dicunt: Dod ore sum ui Η,
domine, pura mento capiamus, G da munere temporan sat nolis reme
dium sempiter m. Dantur & multae aliae orationes in eumdem sensum ; quae uniuersae plures simul communicasse indicant, quum tamen non nisi siaus sacerdos communionem recepit. BONA LII hoc non Cκ antiquae ecclesiae consuetudine fieri fotctur. Ista oratione , inquit, pro communieantibus institutae sunt , quando omnes vel plarique, qui aderam sacriscis , communicabama name ipsum communionis vocabutam improprie hele usurparetur, nisiplures
de re lem sacrificio participarent. Quidquid autem in excusati nem harum in missa retentarum orationum, quando carum sesus per missas priuatas adeo improprius factus est, dicere habet, hoc cst, quando sic pergite qua oras aurem mos illae deserit,
k Migal. R inaria p. aa. de ritu cel l)randi mitam, & in canone missae p. 3ού ier. liturgic. lib. II. c. XX. S. I. II.
554쪽
nihil tamen in orationibus immutatum est, sed ideo retentae Iunt, ut sciamur, quid olim factam fit, σμ ipse precationum tenore ad pristi mineruorem excitemur. Quam felix faustumqtie id foret. si ecclesia Romana in omnibus hanc regulam obseruare & ad laudabilem consuetudinem ac simplicitatem eccitatae veteris redire vellet; remi mando ossicia sua ad primitivum cXemplar, & cxterminando omnes istaS corruptiones, quae ex tota huius historiae strie noscuntur esse manifcstae innovationes, siue priuatim distimulatione ac negligentia temporibus ignorantiae illapis, siue
per vim ac tyrannidem introductae, contra antiquae ecclcsiae consuetudines, & saepen. umero contra ipsum diuini cultus scopum, ipsamque diuinarum institutionum intentionem. Quemadmodum res plana est in administratione diuini cultus in lingua incognita, in diuina sanctorum, angelorum, imaginum &crucium adoratione, in sacramenti diuisione eiusque admini stratione in una tantum spccie, multisque rebus istiusmodi aliis; quae ut vero diuinae institutionis scopo aduersantur, ita cum univcria antiquae ccc sitae praxi pugnant, quemadmodum facile videbit, qui testimonia considerare Volci, quae in hisce
collectionibus produximuS, in quibus ram ortum errorum ac fontem corruptelarum in posterioribus saeculis, quam vere antiquam priscae ecclesiae praxin in omnibus diuetiis diuini cultus partibus, ad ordinariam Dei adorationem spectantibus, ob culos ponere studuimus. ATqvg hcic concluderem hanc narrationem: quoniam vero quaestiones supersunt modicae & paucae, quae de nonnullis appendicibus & adiunctis communionis fieri possunt, ad quas hoc loco respondere proderit, scit. I.Quemadmodum de reliquiis eucharistiae post actum communicationis statuerint veteres II. Quaenam illis consuetudo & praxis fuerit ratione tam deca tatarum in historia antiqua agaparum ξ III. Quasnam praeparationes requisierint, tamquam communicantibus necessarias,' quibus ad dignam rcceptionem apti redderentur atque idonei' IV. Quo tempore coenam dominicam administrarint, & quo. ties singulos homines ad eam recipiendam adhortati sint& excitarim breuissime, quoad fieri putest, ad has quaestiones respondebo, di tum huic disscrtationi constituam finem.
555쪽
DE RATIONE, QUAM CUM EUCHARISTIAE
RELIQUIS INIERUNT VETERES. ET DE COMMVNI EORUM CONVIVIO AGME VOCITATO.
g. I. Atuaedam paniculae eucharistiae olim in Jecialiores usus ad
SupRAin diueriis huius libri locis obstruauimus, particulas quasdam cucharistiae in diuelsos usus specialiores adseruari conlueuisse, ut sacramentum ad absentes mitti,& aegrotis dari, atque testimonium communionis distantium ab se inuiccm ccclesiarum perhibere possci. Et haec una ratio cit, quam cum consecratorum clementorum reliquiis, post finitam cominu nionem , inicrunt. Ad quam, credo, auctor consiturionum rcoicit, quando diaconos fvi accipere i et, quae supersint, & inferre in pastophoria; in quibus res salictae, ad ecclesiam perti-ncnteS, reponi solebant. I. U. , 'Si quid reliquum esset, id communicantibus distributum. Si quid reliquum cssct supra id, quod ad istos usus πat necessarium, tum per alias regulaS communicantibus distribui oportebat. Quemadmodum cx canonibus T HEOPHILI cpse scopi in andrini apparet, quorum unuS ita habet fbJ: qua fusacrificii rationem a Meruntur, post ea, quae in m reriorum usum eo sumntur, elerici dividant, e nec catechumenui ex iis comedus vel biabat; sta solam Heriri, ex qui eum iis sunt fideler fratres, hoc est
556쪽
IIaee consecraιorum elementorum distributio res ab aliartim Oblationum distributioue diuersis. Vi Ri quidam docti H hanc consecratorum elementorum distributionem siue confunationein cum altera illa oblationum distributione inter clericos confundunt, adlegantque hanc in rem auctorem constitutionum, quali eam intelligat, quando
ait: talogias, qua in mysticis oblationibuν F.pers.nt, Laeoni ex vo-Iuntate episcopi aut presbyterorum distribuant clero ; episcopo pariet qua tuor, presbicro partes tres, diacono partes duas , ceteris Dero Db.lta conis, vel testoribus, vel cantoribus , vel diaconitis partem etinam. Id enim pulchrum c coram Deo acceptum es , unumquemque fecundum famdignitatem honorari. Manifestum est, non do conscciatis et
mentis lacic sermoncm esse, sed de distribuendo clericis pane ac vino, quod a populo oblatum,ncc vero a sacci dote consc-cratum erat, ut recte cXplicat COTELERI vs. Haec Cnim una ratio alendi clericos isti S temporibus erat, uti alio loco 'Isatis demonstrauimus. Et lIcri has oblationcs nominet mysti cas culogias, non tamcn id consecrata Clementa cfficit.Nam, uti supra notauimus, Culogialum nomen commune est, quod utrumque significat. Et SOCRATES se hoc nomen pro oblationibus hoc ipso in casu accipit , quando loquens de γυ-
fantho, cpiscopo Muniano, ait: Ab eccle,sis nihia arcepit, prater duos panes euigiarum, siurgulis diebur dominieis. V bi certum est, non
intelligi duos panes de eucharistia, sed de aliis oblationibus populi, in quibus cicrici suam quisque partem habere consue
vcrunt. i ea Lestrange, M anee M. Osee thap. I. p. 2I3.
557쪽
g. IV. Reliquiae eucharistiae interdum innocentibus pueris datae. INTER Duxi reliquiae eucharistiae innocentibus ecclesiae pueris distributae. Nam, ut supra breuiter indicauimus, dura irte adhuc communione infantium in ecclesia, nihil erat multis in locis usitatius, quam pueris tempore consecrationis dare cucharistiam, & reliquias inconsumtas reseruare, certo sequet tis hebdomadis die illis diuidendas. Sic a concilio secundo Mahiseo si in Gallia an . DI .XXXVIII statutum est: quineumque reliquiae sacrificiorum post peractam missam in sacrario supersederint,
quarta vel sexta feria innocentes ab illo. cuius interest, ad ecessam ariducantur , G indicto eis ieiunio, easdem reflauias conspersas vim per
cipiant. Et EVAGRl us fgJ idem illud Constamtinopoli olim fieri
consuetiisse, auctor est, Vetur est, inquiens, consuetudo Constantiis poli, ut quoties ex sacris panibus immaculati corporis Christi , Dei
nostri, magnus numerus superfuerit, pueri impuberet ex iis, qui grammaticorum scholas frequentant, evocentur, qui eas manducent. Narrat
hanc in rem historiam notatu dignam, quando statim sic pergit: MId eo tempore quum accidisset, una cum aliis pueris, conuocatus cst filius vitriarii cuiusdam, qui secta erat Iud uti - -Hic puer parentibus, caussam morae ex ipso sciscitantibus, id sequod factum fuerat, cxposuit, & quod ipse una cum reliquis, pueris degustincti Pater ira atque indignatione succensus, killico filium correptum in fornacem ardentem coniecit, in qua Avitrum formare consueuerat. Mater vero puerum quaeritans Aquum reperire non posset, per totam Vrbem circuibat, plo-oran S atque eiulanS. Tertio demum die ad ostium ossicinae mariti sui stans, filium nominatim inclamare coepit, flens at-
558쪽
isque se ipsam lacerans. Tum puer agnita matris voce ci rc pondit ex fornace Statimque mater perfractis foribus inriti Urbina, pucrum inter carbones stantcm videt, quem ignis ,,nullatenus ambusserat. Qui postea interrogatus, quonam semodo illaesus permansisset, mulierem purpurea indutam vu- seste crebro ad ipsum ventilasse dixit, & aquam ipsi porrexisse, ri& carbones, qui iuxta ipsum erant, restinxissc. Cibum quo- ue clarienti praebuisse. Quae quum nuntiata essent Iustinia. ,,no imperatori, puerum simul ac matrem regenerationis lauadro Minitiatos, clero adscripsit. Patrem Vero, christianae' rcligionis acramenta recipere penitus recusantem, tamquam proprii filii -intcrfectorem, in beensi suburbio cruci iussigi praecepit, . Ha
prodiderunt, quorum hic postcrior addit, hanc consuctudinem sua adhuc aetate viguisse; dicit enim, id sibi quoque saepe
numero, quum puer admodum Usset, contigisse, ut cum pueris aliis ad edendas istas reliquias euocarctur. ias. V. Interdum etiam igne combustae.
Qui Bus DAM in locis regulam obseruabant, datam disii-nitus de reliquiis sacrificiorum pacificorum & votivorum, sub Icge vcteri Lev. VII, . Haec erat consuctu do ccclesiae Hier selymitaui taculo quinto, quando HL SYCHIus ccclesiae istius presbytcr commcntarium suum scripsit in Leuiticum, in quo his verbis de ca loquitur : quod I reliquum est de eamnibus e punitur, in uue incenti praecepit Dcus 2. quod nunc videmus sensibiliter etiam
559쪽
in recisa feri, ignique tradi, quacumquc remanere e&nturrim in su- sumta, non omnino ea, qua una die Vel dualus aut multis seruata sum.
Vnde eruditi scriptores e nostratibuSs duo generatim obseruant.1. Non fuisse ccclesiae IIurosolymitanae consuetudinem, reseruare eucharistiam de die altero in alterum, cui hoc in aliis quibusdam ccclesiis fecerint. 2. Non credidi sic eos, illam realiter,
proprie ac substantialiter , . scd typice tantum & simbolice,
Christi sui corpus csse. Euantum enim osseniculum, Inquit ALBERTi Nus f 'J, iudaeo S ethnicis fuisset, A christianos ν fetuissem Christi Dei sui corpus animarum e gloriosum ignib9s tradere ' Sed q1ὶiI et V o scantilum iudaeorum c paganorum i Simplices rarte christi--i id tamiuam horrendum abominati fuissent. Et qua fronte ethnicis obiectare potuissent, quod colarent res eiusmodi, quae comburi pollent, squod communc ARNOBII, LACTANTII, ATHANASII, & plcrorumque aliorum argumentum est si ipsi idem feci i Iciat ξ Quod si nullum aliud algumentum suppeteret contra transubstantioncm & cultum hostiae haec res vim sola sufficerct ad persuadendum homini cuilibet rationali, talos doctrinas & consuetudines ab antiqua ecclelia numquam esse propositas ac destialas. q. I. Reliquae ollationes ex parte communi carme destinatae. uuod
veteres geueratim pro ritu spo=omo, communionem comi- . tante, habuerunt.
Vt Di Mus , quam rationem inierint veteres cum elementis . conscciatis, nunc quid de reliquis oblationibus statuerint, par est inspiciamus. Iam obsit uatum nobis cst, aliquam earum partem quanam cum distinctione, non adeo liquet) ad alendos clericos conferri consueuisse. Ex rcliquis partibus communiS coena parabatur, quae a natura & circumstantiis dici solebat agape finJ, caritas; quia ficri solebat ad mutuam carit
560쪽
tem fouendam & ad paupercs refocillandos. CHRYSos To- Mus hanc huius consuetudinis dat rationem, ab apostolorum praxi eam derivanS. Loquens enim in Verba pavLi I Cor ,
27. Hoc autem pr.eeipio, non laudam, quod non in melius, sed in deterius conueniatis, ait nJ: Sicut in tristιs millibus, quae ab initio crediderunt, omnes communiter inibant conuiuia, e possiti labant omnia commvniae ita etiam tun fiebat, quando Paulus haec fer sit, sed non adeo ex. a te saecurate. quidam autem Deluti et ixus communionis illiuI r mansit ad posteras defendit: quoniam contingebat, Di alii quidem essent palperes, alii vero diuiter, sua quidem omnia non proferebant in me lium, satis autem diebus mensas faciebant communes per a ta synaxi, post I acramentorum communionem, omnes commune inibant convivium, diuitibus quidem cibor adferentibus , pauperibus autem , es qui nihil habebant, etiam vocatis omnibus communiter vesentibus. Alio
loco DJ idem repetit: Ab hae lege c reisuetudine s nabendi omnia