장음표시 사용
81쪽
diuersae , sed uni uotatio desumitur a natura ipsa , quaesit cum eadem in Christo ac in aliis hominibus, proinde nomen hominis cst uni vocum respectu Christi de aliorum a Obiic. Si ratio terminandi humanitatem sit pro prietas personalis Veibi, seu filiatio, humanitas debet denominari filia Patris, quod est falsum. Resp. negando hanc sequelam ; quia personalitas non est forma accidentalis, & sic non denominat humanitatem : sed est substantia per se subsistens quae denomi nat conere tum , quod ex illa di humanitate resultat , nempe Christum ipsum: Christus et go pol cst denominari quidem Filius Dei, sicut & homo potest dici Filius Dei naturalis; humanitas vero in abstracto non potest dici filia Dei. ' Q V M sT Io II. 3
Non loquimur de pei sonis divisim consideratis ,
non dubitatur enim quin Pator & Spiritus s. possint assum e eandem numero naturam qua maia sumpsit Verbum; sed loquimur de illis coniunctim sumptis, utilina illa natura quae est terminata a Verbo, ulterius possit terminari, Patre Ic Spiritu S. D. Thomas concedit hoc posse fieri , negat vero nostra .
sumere eandem num et o naturam . Sic Doctorin 3 dist. r. q. a. sic & Anselmus cap. . de Incarnat. Vbi ait, Impo gibile est. Deum incarnatum secundum unam quam libet personam, incarnari adhue fecundum aliam s i ii t e li i ge de eadem numero natura Et lib. a. Cur Deus homo: cap. 9. Plu espersonae, inquit, nequeunt unum eiandem hominem a sumere tu et nitate persone, quare in una tantum persona hoc fieri necesse est. Probatur ratione. Si Deus vel tres personae D. pos sent assumte eandem num et O naturam , ita quod eadem natura csset in illis pluribus personis . illa natura esset infinita, quod repugnat; quia ideo natura diuina concluditur esse is finita , quia cadem numero ma
Eouin in Theologi Pars II. D nens
82쪽
nens potest esse in tribus personis sine sui diuisione t. ergo a pali , si natura humana esset in pluribus personis eadem num cro , esset tofinita. Deinde qua ratione ν eadem numero natura posset terminari a tribus per-fonlc, posset de ab infinitis: quia non est potius limitata ad tria supposita , quam ad centum & ad mille , si tot essent in diuinis tergo quantum est cx se , si posset esse in tribus , posset esse in infinitis , si pet impossibile iotessent: ergo si eadem numero natura posset assumi a Pluribus personis , esset infinita . Confirmatur, Nulla natura creata po. est sine contradictione personari a duplici persona r ergo nec assumi Probatur antecedensi cx definirione persona: Dpersona enim reddit naturam incommunicabilem: quando er- gQ una natura est, assumpta est ab una persona , pro tunc est adaequath in communicabilis . si est autem incommunicabilis , non potest amplius communicari alteri personae, alias esset communicabilis & incommunicabilis, quod te pugnat; incommunicabilis esset, quia iam est personata, & persona reddit natura V M incommunicabilem ; esset vero eommunicabilis, si ulterius alteri personae communicari posset. Obiic. natura humana est communicabilis personae diui me, quia est sub potentia eius obedientiali, se aest aequaliter in potentia obedientiali ad tres personas: ergo sic tu ben. personatur ab una, ita ab alijs per- sonari potest . Resp. concedendo mai. distinguo minis est in potentia obedientiali ad tres pcisonas seorsim de divisim eonsideratas, concedo r coniunctim , nego; id est, si ponatur natura humana antequam assumatur ab Vlla persona , potest terminari indifferenter a quacunisque trium personarum, suppotito vero quod sit ab Vna terminata, non potest amplius terminari ab alia, quia reddit ut incommunicabilis per primam . Dices ,s Vnum accidens potest esse in pluribus subiectis diuinitus : ergo dc una natura id pluribus personis . Ncgo consequentiam , quia accidens per primum subicctum in quo est , non redditur incommunicabile ut quo e nais tura vero humana incommunicabilis redditur ab una persona. Eadem responsio currit ad eos, qui dicunt e lunum corpus posse esse in pluribus locis . ex hoc enim non debet concludi, quod eadem natura possit esse in pluribus personis: quia per unum locum non compIetur adaequate Iocabilitas Iocati: de sic potest adhue
corpur csse in alio loco: quia dependentia a primo lo-
83쪽
eo est inadaequata , dependentia vero naturae est adaequata respectu primae personae . Obiic. Natura diuina potest terminari a pluribus per sonis , dc a tribus de facto terminatur: ergo natura humana per potentiam diuinam a pluribus assumi potest . Resp. negari consequentiam : illa enim est infinita , ista finita. Instabis. Si rc pugnotiquod natura pos- fit terminali a pluribus personis, hoc aeque repugnabit tum in natura tosirita , ac finita. Resp. negand consequentiam: quia licet, ut alias diximus, repugnet, quod natura diuina immediath communicetur pluribus personis, tamen non repugnat,quod postquam terminara est immediate a prima , possit ulterius ierminari mediate a secunda, de mediatius a tertia ; dchoe propter foecunditatem Patris, qui potest communicare suam naturam Filio , sicut Pater di Filius si piritui S. hoc autem non potest repcriri in humanis et in creatura enim non reperit ut principium productiuum, quod sit capax communicandi eandem naturam numero , de sic nil mitum est, si natura diuina possit pluri-hus personis communicari, non vero humana.
An una persona possc assumere plures naturas. LIcet unicus effectus non possit produci a pluribus causis totalibus, adaequa is, di non sub ordinatist tamen una causa PQiςst Pio ducere plures effectus totales: licet ergo plures personae, ut diximus, non ponsat terminare eandem naturam numero, quia tune eadem natura penderet in pei sonari a pluribus causis seu personis: tamen quia plures naturas non repugnat per se pendere ab eadem causa personante , seu ab eadem persona, ideo hanc secundam quaestionem subiungimus Primae.
VNa persona potest simul assumere plures natu ras, siue sint eiusdem speciei, ut plures naturas humanas: siue sint diuersae, ut naturam Angelicam ec ihumanam a
Probatur conclusio; primo, quia potentia assumen iis est infinita: ergo non exhauritur per assumptionem, Da unius
84쪽
unius naturae, & sic una assumpta, aliam & aliam assumere potest. Secundo , quia de facto una pei sona terminat duas naturas , diuinam & humanam: ergo potest assumere plures alias, siue sint eiusdem, siue sint diuersae speciei. Tertio, quia assumptio plurium naturarum non repugnat ; nec ex parte Dei , quia diuersae illae dependentiae ponunt tantum in Deo plures re-
Iationes rationis, quae Deo non repugnantῖ nec exlar te naturarum, quia lichi una natura non possit terminari per plures personas, tamen una persona plures na-
ruras potest terminare, sicut ut diximus, licet unus effectus non possit esse , pluribus carisis totalibus, ta men plures effectus possunt esse ab eadem causa totali. Obij cies. Vis generandi in patre D. est infinita- , non potest tamen alium de alium Filium genera retra aergo licet potentia assumendi sit infinita in personu,
diuina, non poterit tamen aliam atque aliam natu-zani assumere. ResPi negaudo paritatem, quia generatio Patris habet terminum infinitum, ec ad aequarum potentiae generandi : potentia vero assumendi
ad extra, habet terminum finitum in catura: bc sic quaelibet pellana diuina post assumptionem cuiuSlibet naturae, potest adhue aliam de aliam assumere . Si quis dicat, Potcntia terminandi cuiuslibet personae diuinae est cxpleta, quando terminat naturam diuinam, quae infinita est: ergo non poterit ullam aliam naturam terminare. Rei p. distinguendo antecedens. Potentia terminandi expleta est : ad intra, concedo
ad extra, nego : Sc sic Veibum D. potuit assumere naturam humanani: dc reucra illam assumpsit, dc aliam quamlibet assumere potest. Obii c. si persona D. posset assume te plures naturas distinctas specie, v. g. naturam ignis zc aquae, di naturam humanam & columbinam: ea primo sequeretur , duo contraria esse simul: & ex secundo , quod duoeontradictoria verificari possent de uno Sc eodem et - vntim enim suppostium csset simul rationale dc irrationale : Resp. ex prima suppositione sequeretur quidem , duo contraria esse simul: simultate suppositi , concedo r smultate subiecti , nego : posset enim Verbum D ' assumere aquam Vitiae dc ignem Cadomi: de sic duo contraria semper remanerent separata in s subiccto, licet essent coniuncta in supposito. Adsecundum dico, contradicti nem ex eo nullam sequi trittendi enim debet contradictio in uno dc eodem pe-
85쪽
nes unum de idem : Inde in exemplo allato sequeretur quidem idem suppositum esse rationale, & irrationale, sed respectu diuersorum: rationale scilicet ratione naturae humanae ; & irrationale , respectu natu-xae columbinae , di hoc non est absurdum , quia in incarnatione ut sacta est , habemus quod idem suppositum sit simul diuinum di humanum, mortale di immortale, respectu di uerisIum naturarum s .. . .. i
Ato,ut supposuit conclusio praecedens quod Ver bum D. assumpsisset plures naturas eiusdem spe-c ei, ut plures homines, posset ulterius inquiri, utrum illa persona esset plures homines, vel unus homo : po sito etiam, quod assumpsi stet naturas diuersas specie, V. g. hominem dc Angelum , posset quaeri virum esset communicatio idiomatum inter naturam humanam re Angelicam: id est virlim ea, quae dicerentur de Angelos diceremur de homine.& vice versa .
SI Veibum vel alia persona assumpsisset plures humanitates , non diceretur plures homines , sed unus homo, di si assumpsisseth ominem de Angelum, esset communicatio idiomatum inter naturas illas assumptas. Probatur prima pars ex eommuni usu loquendi rConcreta non multiplicamur, nisi formae & supposita multiplicentur, ita ut licci multiplicentur formae de non supposita, tunc concreta non debent multiplicari et v. g licet homo calleat duas artes , puta artem P in gelidi dc aedificandi, non diceretur propter hoc, duo artifices: licet etiam pater duas paternitates habeat , cum habet duos filios, non dicetur duo Patres, sed unus Pater di unus artifex; sed in nostraoppositione, s una persona haberet duas humanitates, supposit non multiplicarentur, sed tantum formae:ergo non deberent multiplicari concreta, nec proinde dici duo ho mlnes . Deinde humanitas assumpta se habet quasi ve-
sis ic spectu rei spox, sed qui duabus vestibus induitur,
86쪽
non dieitur duo vestiti , sed unus vestitust ergo Verbum habens duas humanitates, diceretur unus horno. Tandem , concretum significat tam suppositum quam naturam: ergo ab utroque suam denominationem accipit: ergo non debet multiplicari concretum , nisi suppositum multiplicetur sicut forma. Probatur secunda pars, quod esset communieatio idomatum inter Angelicam naturam ιχ humanam tratione cuius homo diceretur Angelus, de Angelus homo, & natura Angelica diceretur humani sata, re humana Angeli sata: licet enim tales naturae non client inter se unitae, sed Verbo, non minus tamen istae prae dicationes essent verae: Iicet enim albedo & dulco donon sint inter se unitae, sed in lacter dicitur tamen , album est dulce . Ra io conclusionis est, quia utraque natura esset sibi inuicem hypostatice unita , idest in eadem persona r sicut ergo dicitur reuera in mysterioinearnationis, homo est Deus, dc Deus est homo, ratione personae, quae terminat illas duas naturas, sic in hypothesi diceretur, homo est Angelus, dc Angelusso mo, ratione personae in qua in unirentur. Obile in primam partem: Si pluralitas concretorum non infertur ex pluralitate formarum , sed ex pluralitate suppositorum sequitur, quod verum erit dicere et in Deo sunt tres Dii: quia sunt tria supposita . Res p. duod meos nostra non sit dicere, coneret a multiplica-' ii ad multiplicationem suppositorum , quia tunc vallis da esset obiectio:non dicimus etiam, quod ad multiplicationem concretorum lassiciat multiplicatio formarum, alia a rueret conclusio, dc Verbum assumendo duas humanitates, esset duo homines: sed dicimur, duod debeant multiplicari, tum formae,tum supposita, ut eoncreta multiplicentur; quia ergo formae non multi niteantur in pexso is diuinis , ideo non sunt plures Dii. de quia in Dostra suppositione non multiplicani ut
supposita, ideo verbum non deberet diei duo homines.
An suppositum creatrum posse assumere alienam
I ive quaestio potest intelligi dupliciter di vel effe
ctive , vel terminatiue et si primo modo intelli
gatur, hic erit sensus quaistionis. An suppositum,
87쪽
ereatum pomi sacere coniunctionem sui ipsius, aut alterius suppositi creati cum altera natura ercata r si secundo modo, quaestio sic intelligitur, An supposillum creatum possit a Deo assumi ad hoc, ut terminet
aliquam naturam creatam. Quid sentiendum sit de Vtroque, assisnabit. γ
SVpposium ereatum non potest effetenter assume
re alienam naturam, bene formaliter, ecterminative. Palmum probatur: Ad hoc ut suppositum creatum posset terminare cffcienter alienam naturam, requireretur, Ut posset spoliare illam naturam propria subsistentia, si eam habereti vel posset impedire, quominus resultaret propria subsistentia a propriana iura et & postquam alterutrum essecisset, talem naturam terminaret: sed suppositum creatu iu uon potest spoliare naturam propria subsilientia r nee impe dire rcsultantiam eius: de lege enim aut horis natur Rcst, ut quaelibet natura propriam habeat subsistentiam: ergo supposium creatum nou potestςssicienter asia-rnere alienam naturam.
Prohatur secunda pars, ex hoe quod nulla si repugnautia, nec ex parte naturae, quae est terminabilis, vel, proprio vel ab alieno supposito, alias natura human non terminata fuisset a Vmbo D. nec ex parte personae , tria enim tan um ad hoc requiruntur , primum, ut pellana vim habeat terminandi secundum, ut natur
possit separatia propria subsstentiet tertium, vaseparata a propria subs stentia, possit coniungi eum aliena pellana ; sed haec omnia fieri possunt; est enim maior proportio peἔsonae creatae ad naturam creatami, quam personae increatae ad naturam creatam : ergo persona ereata terminare poterit naturam creatami ubi aduenit absoluta Dei potentia. Obile. Si persona creata praeter suam naturam prooptiam possit terminate aliena: pol erit di infinitas: erga quandoquidem terminare est perfectio, persona creata erit ea pax infinitae perfectionis. I sp.terminare no esse perfectionem , alia Vesum D, haberet aliquam perfectionem, quam Pater aut Spiritus S. non haberent. Deinde, infinitae naturae non sunt dabiles ; & se non repugnat quin adueniente polentia diuina , personatteata possit terminare omnes naturas dabiles.
88쪽
VIdimus ini praecedenti Capite ea, de quibus oriri
potest dissicultas de Unione, ex parte personet a Dsumentis considerata: remanet ergo tantum ut explicemus ea,quae diei soleat de illa considerata ex parte naturae assumptae & terminatae . Dissiculiates istae Praecipuae sunt de naturis, quas non quidem assumpsit Veibum D. sed assumero potuit: ita quod possit da-hium moueri, an, sicut assumpsit naturam humanam, quamlibet ab humana assumere potuerit .
An Verbum D .sibi intrepotuerit naturam Angelieam , V Aria sunt naturarum creatarum genera.Aliae sunt spirituales, ut Angelicae: aliae corporales: &hae
sunt vel rationales, ut natura humana vel irrationales, ut natura brutorum: aliae sunt substantiales, ut natura Iapidis et aliae accidentales , Ut natura albedinis de coloris. Exordimur a natura Angelica, ad aliastiansituri postea. --
V Libum D. potuit sibi unire naturam Angelicam.
Est totius Seholae contra Albertum et & hoe d ducitur manifeste ex s. scrip t. ad Hebro. Nusquam Hvelor, sed semen Abrahα pprehendit. Quibus verbis euidenter significat Apostolus, Deum se adamasse aiaturam humanam, ut cum pol isset naturam Angelieam ad consortium tuae diuinitatis assumere, specia-Ii tamen gratia humanam Angelicae praetulurici si enim Angelica non esset assumpx ibit is, nullum esset priuilegium naturae humanae . Ratio est, quod in AngeIodistini uitur personalitas a natura sicut in nobis: bese potuit Deus destruere personam propriam Angeli,& Ioeo eius apponere diuinam : vel potuit etiam Anzelum propria per lana destitutum creare, ac simulas-1umere, praeueniendo ipsius personalitatem, dc uiam rubstituendo loc0ςiu ' - - ν.
89쪽
ob:jc. Naturam Angeli non distingui a persona aergo persona non potest separari a natura: ergo naatura Angeli ab alia persona terminari non potest , Probatur antecedens ex Arist. I. Metaph. 6. In his
quae sunt per se , idem est quod quid est, & id euius
est. Resp. negando antecedens; ad Aristotelem dico, quod Philosophus per ea , quae sunt per se, intelligat substantias, de quibus dicit, quod definitum & definitio idem sunt; quod non verum est in accidentibus , quae cum non sint entia per se , quod quid est distinguitur ab eo cuius est; id est , de definitum di definitio distinguuntur, qu ia accidentia definiuntur per subiectum, a quo distinguuntur realiter. Obile. Si Verbum D. assumeret naturam Angeli, destrueret petis nam ipsius ; sed persona Angeli non potest destrui, quia Angelus incorruptibilis est in naturaci in persona: ergo nec natura eius assumi potest a Verbo . Resp. quod possit negari maior , quia potuit Deus creare naturam Angeli,& impedire ne propria persona resuliaret a. natura eius, di se non destrueret pei sonam inngelis quia tamen Angelum iam creatum dc personatum potest assumere, destruendo illius personam, ideo concessa maiore , distinguo minorern 3 Angelus cst incorruptibilis b agente ereato, concedo, quia caret ma reria prima, quae est principium corruptionis , ideo Angelus est ineorruptibilis naturaliter, concedo est incorruptibilis ab agente iocreato, nempe a Deo, nego.6-cut enim Deus Angelos creauit, sic di eosdem potest
dest ruere dc annihilare, siue in toto, siue in parte, id est, siue naturam ipsorum, sue petionam.
Vesium D. assumere potuerit naturam bruti lapidis 3 HAs duas quaestiones simul coniungimus, quia si Verbum potest unum, potest & aliud assumere ; non est enim maior ratio , cur possit assumere
naturam irrationalem, quam substantialem simpliciter, v t sunt lapis, arbor, nos, &c.
CONCLVs Io. iVτt mque naturam assumere potuit Verbum D. ylobatur primo de natura lapidis, quia in
90쪽
lapide distinguitur natura a supposito, quod reddit, naturam lapidis in comm uicὸ bilem e Deus ergo p test impedire, vel destruele supposirum lapidis , & Io eo illius apponere suppositum Verbi ; & pro tunc Verbum terminaret naturam lapidis Idem dicendum est de natura bruti; non per modum personationis, sed per modum suppositationis; Verbum enim D. faceret in Iapide vel in bruto, quod faceret incommunicabiliras lapidis, vel bruti si adesset ; sed non persos rent, immo tantum suppositarent: ergo verbum D. assumendo illas naturas, terminaret eas per modum suppomtationis, non personλtionis; quia personatio fit tantum respectu naturalem intelle hualium, est etaim persona , uature intellectualis incommunicabilirexistentia . ,
suppositum est u tuta substantiatis incommunicabilis exiis
Secunda pars probatur eadem ratione , Sc confirma- tur a Tertuli. lib. de exrne Christi cap q. ubi alloquens Μ ritonem, qui sustinebat indignum esse Verbo D, assumere verum corpus humanum, re propter hoc a Dbimpsisse tantum phantasticum ; sic ait Marcioni , Si reueade lupa , aut sue , aut vacca prodire voluisset,
sic, aut pecoris ivdutus eorpore re num GHomm Fra dicaret , tua . Vin , censura illip in ridere . Ergo ferae, aut Pecoris nax iram induere potuit. Deinde . in triduo mortis Verbum erat unitum cadaueri, iquod erat na tura nati rationalia, dc ignobilior natura brati; viue- . mia enim non viueatibus sunt praestan. iora, ergo PO-tuit etiam naturam bruti assumete.
Obite. Nihil porcst assa mi hypostatich a persona D
quin lanctificetur eo ipso, qao assumitur a sed natur irrationalis non est ea paκ sanctu ti: , nec gratiae: ergo non potest assumi a Verbo . Probat ut sequela maioris,.Vnio hysoliatica eis unio sanctificans : ergo quod unitur verbo sanctificatur. Res p. Nihil potest assumi 1ve ibo nisi sani ficetur, in Ordine ad cultum. Sc reuerentiam concedo: sicut vasa sacra dicantur t aachai no a
faunitate aliqua inhaerente in illis, sed 'aia sacris v si-- bas destinantur; sicat etiam Cruκ Cluisti d citur sancta , quia Christus illam tetigit: a fortiori si brutum aliquod unitum ivisser hypostatice Verbo D. fuisset sanctum supposicabiliter, re in ordine ad cultum; coli lenim debuisset cultu latriae: in ordine ad beati udi nem , nego: di sic brutum non potuisset recipere gra