장음표시 사용
151쪽
Sacramentum administrat, Ili docet S. Thomm .parte qu. 6 art. I. ad 2. at non potest gratiam illam de condigno mereri sine proprio actu vel meritosiuscipientis. Essectui Sacramentorum, ait Ahgelicus Doctor, non datur me- Iior per meliorem Ministrum. Aliquid tamen annexum impetrari poten recipianti Sacramentum per devotionem Ministri: nec tamen Minister illud operatur, sed impetrat operandum d Dest. . '
Sacramenta inqqualem conserunt ex opere operato gratiam iis qui senei qualiter disse siti Probatur ex Concilio Trid. sess. 6. cap. . ubi asserit, in baptisaeis iustitiam τε. V. recipi secundum mensuram quam Spiritur sanctus partitur singulis prout seu, propriam cujuscunque dispositionem or reoperationem. γRatio eli , quia agentia naturalia quae ex se se toto sitomis ac impetu agunt, aequalemveI inaequalem effectum producunt, prodi vetia dispositione seu capacitate subjecti in quod agunt: sic ignis intensiorem producit calorem in uno subjecto quam in alio; in ligno V. g. quam in stipula. Atqui Sacramenta aguntin causae necessariae& naturales, quae determinatum quidem habent cD sectum quoad j ciem, non vero quoad intensionem: major enim vel minor illa vis & intensio pendet ex varia capacitate seu dispositione subjecti . Quamquam ergo Sacramenta ex seipsis apta sint&postulent gratiam consedire eersectissimam, quia tamen eorum actio pendet a dispositione subjecti , idcirco majorem Vel minorem conserunt gratiam pro varia dispositione, hoc est pietate lascipientium Sacramenta. Neque est quod dicas, inde consequens esse majoremilla gratiam non dari ex opere operato, seu Viipsius Sacramenti, sed ex opere operantis, hoc est, virtute dis sitionum quae sunt in subjector namque dispositiones illae, ut supralam Observavimus, non intcauis effectrices gratiae, sed tantum cond tiones necessariae ex parte subjecti, ni Sacramentum vim suam exerat: eo modo quo V. g. siccitas in ligno non est causa combustionis & calori s , sed conditio, dumtaxat s veraenim&physica causa caloris&combustionis, est ignis.' ARTICULUS ILDe ebaractere qui νη aliqva Legis notae Sacramenta imprimimri Quid Haracteris nomine intelligunt hic Theologi si num quoddam spirituale '' animae impressum & indelebile, per quod Christiani distinguuntur Napti fiunt ad aliquidsacri sescipiendum vel peragendum: metaphora scilicet ducta vel a signo seu charactere per inustionem ferri in pecoribus expresso , tanquam nota indelebili postes ris, ait Thomas Vvaldensis de Sacramento Baptismi capo Io'. vel a charactere militari quo notabantur exterius , qui, militiae nomen suum inscribebant: quo exemplo Lepius utitur S. Augustinus Epistola I 8 s. aliasso. cap. 7. &Lib. I. contra Cresconium cap. 36. & Lib. 2- contra Epistolam Parmeniani c. ID Duo
152쪽
Duo eirea characterem expendenda: existentia nimirum ipsius, &essentiatainatura. Primum ad fidem, alterum ad Scholae opionem pertinet.
ovatorum mor circa characterem.
Circa existentiam characteris erravit Ioannes Vulci eius Lib. q. Trialogi c. I s. reserente Τhoma Uvaldensi loco mox indicato. Lutherus & Calvinus eorumque discipuli lammo consensu negant pariter ullum imprimi per aliquot Sacramenta characterem, atque Innocentium III. primum esse huius dogma tu inventorem fabulantur: quin & multos ex nostris antiquioribus scholasti
cis sibi hac in parte suffragari gloriantur. quid otims scholastici senserint δε ebaracteris exissentia.
- At immerito prorsus: illi etenim de natura magis, quam de existentia characteris; ac de genere & vi probationis qua existere ostenditur, videmetur potissimum di utasse.
I. De natura characteris; an nempe esset qualitas absoluta vel non characterem esse qualitatem abfoIutam anima inpresum, nec ratio necessaria denumstrat, nee evidens auctoritas probat, ait Gabriel Biel in . dist. 6.qu. Σ. artic. 1. C cI. I. Sic ergo patet, pergit, eharacterem ad hune b Et λDeitam in quo accipitur a recentioribus, non esse ponendum. Idem est sensus
Alberti MUni in . dist. 6. arti c. q. De charactere , inquit , in sensu quo Magistri di putant nempe an sit qualitas absoluta parum invenitur iudiciis Sanctorum. II. Disputabant de vi & pondere probationis qua characteris existentia demonstratur: an scilicet de fide sit; an tantum probabilius, propter auctoritatem Veterum, illum existere. Idem Biel loco mox citatis, ναρι, inquit , quod neque auctoritas Scripturg, neque functorum Patrum originalia dicta cogunt ponere ebaracterem. Et Conclusione 2. Per ratιones, inquit, persuasivas. Ecclesae auctoritat' ostendi potest probabiliter ponendum esse characterem. Auctoritatem autem illam Ecclesiae unice ille repetit ex Innocentio III. cap. Majores ;quamquam & addit ibid. illum exponi posse quomodo ipsemet expinnit M. Dionysium, Damascenum, & Augustinum, nempe vel de exteriori Sacramento, vel dei gratia interiori. Non laudat Biel Decretum Eugenii IV. anno I 39. CRus tamen notitiam habere potuit, cum floruerit sub Al xandro VI. Summo Pontifice anno I M. Durandus pariter in . dist. q. q. I. Atetur admittendum esse characterem; Duraniaqvra omes moderni, inquit, profitentur illum imprimi in aliquibus Sacra- sius. meηtis. Non laudat ille Constitutionem Innocentii III. quod nempe tunc pu- βῖ' ε'blica&mgnita non esset. Obiit enim Durandus anno I 333.& Decretalis Imnocentii in Corpus Iuris Canonici translata est a Gregorio IX. qui obiit
Scotus etiam in q. dist. 6. q. s. affrmat, propter Iolam Ecclesiae auctoritarem admittendum eo characterem, eum. nec Siptura e nec SS. Tatres ali-qηid satis expressum de illo tradiderint. 'Aie. Caietan in 3. p. S. Thomae q.63. art. I. latentur etiam neque ex Scripturis, Ny Tournest de Sacram. in Gen. Η 3 neque Diqitigod by Cooste
153쪽
et 18 DE SACRAMENTIS IR GERE ;
meque ex sanctis Patribus, sed ex sola Ecclesiae auctoritate, cis quidem mmmd tκm anturva, inquit, posse characterem per aliqva Sacramenta imprimi. Quod patet, inquit, ex sacris Canonibus, . priscis quastionibus Patrum de reiteratione Baptismi, qua locum non inuissent, si Ecclesia iam determi nasset imprmi in anima characterem per Baptismi m ; quod Innocentius III.
Extra. de Baptismo cap. Malores, delet ranamt . . ,
Quin in ipioni et Triclcntino Concilio , teste Pallavicino Lib. V. Historiae
Concilii Tridentini cap. s . nonnulli contendebant articulum, qui characterem spectat, ut probabiliorem dumtaxat, non ut omnino certum, ut dicebatS Npandus, declarandum esse. Non est igitur quod Novatores illorum Theologorum patrocinio abutam tur; non enim omnino negant illi per aliqua Sacramenta characterem imprimi, sed tantum dubitant an istud de fident, c- in Scripturisac strictis Patribusniilla, ut ipsis videtur, de charactere illo mentio occurrat: qua in re, si
quid illi peccarunt quod reprehensione dignum sit, non illud prosectoquod aLfirmant, de fide non esse cbaracterem per aliqua Sacramenta imprimi; quo enim tempore illi laribebant, res illa nondum clare&omesse ab Ecclesia d finita fuerat, sicut in Concilio Tridentino definita subinde fuit. Quamqnam in duobus maxime attentionem ac audicium Crietani hic des, deramus e primod quod asseratdoctrinam Ecclesiae de charactere, neque ex Scripturis, neque ex sanctis Patribus erui posse. Si ita est, unde ergo Synodus Tridentina dogma illud hausit An nova ipsi facta est revelatio λ minime profecto. Ergo ex traditione sanctorum Patrum accommuni Doctorum sentemtia illud accUit: neque enim alius est canalis per quem Christi& Apostolorum doctrina eosnt ad subsequentes aetates defluere; ac multa ex fide credimus uae in Scripturifexprecta non sunt, sed ab una Traditione accepimus, 'ualis stBaptismus infantium; qualisnecessitas pronuntiandi in sorma Baptisma tis illa verba, In nomine Patris o Filii O Spiritus sancti ; qualis veritas Baptismi ab Haraticis collati, & alia huiusmodi non pauca. Alterum quod in Casetano, sicut & in Spalatensi arguimus, istud est, quod nem ex veteri controversa circa iterationem Baptismatis ab Haeretieis dati, inferunt, tunc temporis incognitum fuisse characterem. Distorta plane & obliqua consec tio. Illi enim non negabant characterem imprimi per Baptismum, cum iste
Verus ac ratus est; sed negabant, in quia error erat, Verum ac ratum esse Sacramentum Baptismatis datum ab Haeretico; unde consequens erat ut dic rent, nullum ab nujusmodifalso & ficto Baptismate imprimi characterem everum enim Baptismum semel conferri posse, nec unquam iterari, comm nis se certa fuit Veterum doctrina.
III. denique, etsi apud aliquos exantiquis Scholae Magistris, ante definitionem Ecclesiae, incerta & dubia uisset characteris veritas, quid inde Novat res adversus tholicum dogma nihil certe. Neque enim fides nostra, ut jam observatum est, ex privata nonnullorum doctrina debet aestimari, sed ex publicis Consess bus, ac Decretis Ecclesim Varis Scholasticonm sensentia eisea essentiam characteris. Circa essentiam seu natura characterismagna est opinionum Scholet Varietas,
154쪽
Durandus in dist. q. r.existimat characterem non esse ali fid reale &absolutum distinctum ab anima , sed esse dumtaxat relationem rationis, seu denominationemextemam perquam homo deputatur ad aliquas sacras fumctiones, active vel passive: qua ratione pretiumnummiaugetur vel imminutitur per solam externam Principis Voluntatem, absque ulla entitate nummo superaddita vel detractar qua pariter ratione Magistratus ad aliqua officia deputatur sola Principis destinatione. Durandi landamentumest, mod vix explicari possit quid sit illud reale&absolutum in quo reponi dicitur characteris natura r non sit autem eonveniens in explisandis Idei dogmatibar, addis, trit. habent obscuritatis oe deculcere, ut ipse loquitur, vias obscuras quae plus
ratis, quam principaIe propositum .. - Bellarminus Lib. 2. de Sacrameptis cap. q3 3.'3. art. q. disp. II. sectibne T. judicant hNovatorum non disserre, cum ipsi talem. tionem negare non possint: at Vasques in az. late ostendit, amplum discrimen esse in
Scotus in dist. 6. qu. I o. latetur quidem eii esse qualitatem absolutam; & contendit esse cus animae advenientem, velut essectum Sacramenti: qua occasione late ibi digreditur, ut ostendat dari relationes reales per actionem agentis productas. . Fundamentum Seoti videtur istud esse, nempe characterem esse in genere signi, signum autem ad relationem reVocatur. Dominicus Soto in dist. I.q. q. art. a. postquam Durandi opinionem recensuit, haec adjungit: Haec opinio, fateor, quantum ad id quod ponit, chara- 'ires in s. partem S. Thomae i. ndi sententiam ab errorei relationem seu deputa-ert. 6. disput. 1 3 cae. i Novatorum de opulo, characterem non Ionem realem extrinse
re muItum aliena , irarum multiplicatio,
men est, quod quaηctu distinctaem, non primere, esteque θη defendi potest characnctam is subiecto, nunquam mihi visa est d verita-
quodam tamen moderamine . Vam profecto istarum et iri potess, nullibi mihi arrisit r moderamen talpi m ηρη ce eat characterem rem esse ab inteII
ubinde ne dum est Sacramentam characterem ma
secunda speciei. Igitur in mente hujusTheologi, non esse quid realiter distinctum ab anima, m do dicatur imprimi per Sacramentum; quod se videturdissicile conciliari posse, judicio Suaris in a. part q. 63. art. q. disp. II. sect. a. & Vasquesit in eamdem qu. disp. I 3 : cap. z.
Non m- dissensio est inter alios Scholasticos, quibus placet characterem esse Laid absolutum distinctiim ab anima, seu veram qualitatem .
Sunt enim i non directe, sed indirecte tantum & reductive characterem ad alitate saevocari arbitrantur cum S. Thoma q. 6 .art. a.&Richardo in q. aist. arc tu. r: ad 3. diversa tamen ex causa. Richardus quidem, quia summaturalis qualitas per se revocari non potest ad praedicamentum qualitatis naturalis: sanctus vero Thomas, quia character est Per modum p tentiae seu virtutis instrumentalis, quae per se non est sub genere , sed tam
Alii post Philosophos, qualitatem dividunt in quatuor speciesbimembres, . nempe habitum &dispositionem; potentiam naturalem vel impotentiam ;Patibilem qualitatem de passionem; formam & figuram: ad quam Vero exH. 4 illis, Digitigod by COOste
155쪽
inis , speciem qualitatis sit revocanduS character , non consentiunt. Alii revocant cum Marsilio iii . q.q. Cqnclusione . ad speciem figurae : quia per characterem quaedam fit in anima spiritualis configuratio. Alii cum Altissiodorensi Lib. Trael. 3. cap. 2. revocant ad Patibilem qualitatem; eo quod sit quoddam lumen spiritale quo anima illuminatur. Alii eum Alcnsi A. parte q. I9. art. a. revocant ad habitum seu dispositisnein partim activam, partim passivam. Ita multi crecentioribus, Suares, Vasia ques, Ilambertus&c. Ratio ipsis est, quia tria sunt characteris officia. r. f cere aptum ad cultum divinum. a. consignare hominem Christo. 3. disti,guere ab aliis. Character Maeismi est passiva potestas, qua homo fit aptus ad suscipienda alia Sacramenta cha; er vero ordinis e lactiva potestas aiu' ministranda alia Saeramentae: Uer C firmationispartim est passivus, quia facit hominem aptiorem ala Sacrammta suscipienda ; partim activus, quia facit aptum fidem. , .
Alii denique, cum S haracteremconstitutinisub secunda specia
qualitatis, nempe physica, vel morali.
De suriecto pariter rinhaereat, non minor discordia. Dicunt alii illum esse immedi ectu , tanquam dispositionem necessariam ad
exercendos actus intella . alii e contra vi voluntate, tanquam dispositi . nem adactus charitatis: alii in utraque potentiar alii denique simpliciter inlabstantia animae. Atque hae sunt controversiae in quibus permittit Ecclesia se ut, salva fidei veritate, sese exerceant Scholae Doctores. Desinant igitue Novatores hanc nostrorum discordiam nobis opponere, quasi incertum inde redderetur dogma Catholicum. Aberrant illi: ad fidem enim hoc unum hio pertinet, characterem per aliqua Sacramenta imprimit caetera 'ectant opiniones Scholae. Sequatur quisque quam verisimiliori iudidaverit.
Certum est ex fide , iis tribus Sacramentis, Bapi' scilicet. Confirmatione Ze ordine, inprimi characterem in anim est, signum quodqdam spirituale M indelebile, unde ea iterari, possunt.
Conclusio ipsis verbis Concilii Triae sess. 7. Can. 9. concepta est. Bellarminus Lib. a. de sacramentis ingen. cap. sto.& multi cum ipso Theo lagi, Conclusionem probant his Scripturae testimoniiS.. Secundae Corinth. I. V. a I. Qui unxis nos Deus, qui oe σdedit pignus Spiritus in cordibus nostris. Ephes. I. V. I 3. In quo Christo ) credentes signati estis Spiri promissionis Dndio, qui est plenur b reditatis nostrae. Et cap. q. V. 3o. lite contristare Spiritum Dei, in quo si ui enis in diem redemptionis. Signum porroillud, inquiunt, ac pignus Spiritus, est character impressus per Sacramentum Baptismi & Confirmationis. Ita sit, non repugnamus: attamen probationem hanc plane decretoriam non esse facile .judicabit, quisquis attenderitianctos Patres laudata testimonia sensu litterali interpretatos esse deinteriori per gratiam unctione, in qua pignus est Spiritus Dei & haereditatisaternae. Mius in haec loca docet ,iunctionem & consignartionem
156쪽
tionem spiritus sancti non aliam esse ab iIIa gratiae & charisinatum a mdantia qua repleti Apostoli , ac veluti sigillo quodam probati & manifest,ti Here, tanquam veri Christi ministri adversus Pseudonpostolos judatilantes. Certum porro est efficacem ex Scripturis elici non posse probati nem, nisi cum in eandem emi icationem conspirant SS. Ecclesiae Patres, juxta regulam Concilii Trid. seis q. in Decreto de Canonicis Meti pluris L. Neque propterea minus certum haberi debet de charactere dogma Catho Iictim, eo quod in Scripturis aperte expressum non sit ν cum, ut jam diximus, satis iit illud ex constanti Traditione, quae altera est fidei nostrae regula, ab Ecclesia definitum fuisse, ut & bene multa alia, do quibus dicebat
Tertullianus Lib. de Corona militis cap. q. Si Iegem expostules Scripturarum , pnullam invenies r traditio tibi prnendeιur audistae , consuetudo cotismaιrix , A. B. o fides observatrix. Et sanctus Augustinus i Lib. s. de Baptismo cap. 13. To. 9 nMusta sunt qur univerD tenet Ecclesia, ob hoc ab is postolis prccepta be ssi, e nὸ eraduntur, quamquam in Scriptura non inveniantur. Conclusio itaque ex Traditione effcaciter demonstranda est, qua constat per aliqua Sacramenta imprimi signum distinctum tisin ab externo Sacramenti ritu, tum ab interio
rigratia; quod animae inhaereat, perpetuum sit ac indelebile; quod denique Fideles distinguat a cxteris, &essiciat ut Sacramenta haec iterari non possint. Prino itaque, signum illud ab externo Sacramenti ritu distingui, pate: ex eo maxime quod sit effectus Sacramenti, quod animae inhaereat etiam. postquam fluxit actio lacramentalis. Sanctus Cyrillus prae satione in Catecheses . sane est , inquit ,
propositum Me Baptisma, captivitatis liberatio, peccatorum remissio , mors peccati, anime regeneratio, vestim/ntum candidum , fgnaculum sanctum ct in delebili. Enumerat hic sanctus Dodior edictus Baetismi, inter quos appellat signacul , seu characterem indelebilem: . at de ipλ externo Sacrame to id diei merito non potest. Et Catechesi A. inquit, tem- pore Baptismatis animam obsignat. Nimirum non tantum per gratiam, etiam per e haracterem.
Sanctus Epiphanius haeresi 8. discrimen inter Circumcisionem & Baptiusmum assignat his verbis: Illic praescripta corporis Circumcisio est,.qu in usu G. r. p.randiu fuit , quoad ingens est illa Circumcisio subsecuta, Baptismus videlicet , MC.D. quo paes a peccatis praecidimur, ct in Dei nomine signamur. Duplicem hic spiritualem essedium Baptismi distinguit, nempe circumcisionem a Peccatis perstratiam, & obfignationem per characterem 1 obsignatio porro illa spiritu iis, est a Sacramento distincta, sicut effectus a causa. sanetias Ioannes Damascenus Lib. orthod. fidei cap. 9. 'ηc, inquit , Opiritus sancti primitias per Baptismum aceipimus, ct regeneratio, alterius no- Erinbis Ultr initium, oe signaculum, oepusidium, O illuminatio esscitur. τ' ' . . Sanctus Ambrosius Lil . i. de Spiritu sancto cap. 6. Eis, ait, specie signemur iεi L.
'cypore, veritate ιamen signamur in corde. En duplex signum, exterius T.1. p.
in Sacramento, de interius in charactere. Et Lib. de iis qui initiantur seu dea E. Mysteriis cap. 7. Repete ..inquit, quia aecepissi signaculm spiritale. . A. Sanctus Augustinus saepius affirma haraeierem imprimi, haerere, porta- ri etiam a deistoribus de cim statis ; quae loquendi ratio exteriori Sacramento adaptari non potest . . Lib. 2. contra Epistolam Parmeniani cap. II. pom
157쪽
quam comparavit characterem baptismalem cum nota seu charactere quor. V. ν. militeS notabantur, ω π forte, inquit, minus Faerent Sacramenta cisissima ia f. C. quam corporalis. haec nota ' Et I.ita. I. contra Cresconium grammaticum . eundem characterem infigi, imprimi, affirmat: censet igitur eum esse quid distinctum a signo externo Sacramentali . . Secundo, characterem, de quo VetereS, distinctum esse a gratia sanctivificante constat; quia affirmant eum amitti non resse,. quod gratiae non
eonvenit; in iis imprimi qui ficti accedunt ad Baptismum; in apostatis &desertoribus permanerer unde inserunt, corrigendumquidem esse errorem desertoris, sed non iterandum Baptismum. S. Augustinus Tract. 6. in Man. Trae quod accepim, inquit, non mutatur, agnoscitur: ebaracter est 'Iis mei , non ero sacrilegus r corrigo desera D. rem, non muto characterem . Et Lib. 2. contra Epistolam Parmeniani cap.r 3. To. p. An forte, inquit, minus hgrent Sacramenta Christiana, quam eorporalis harenota, eum videamus nec apostatas carere Baptismate, quibus utique per DP.c S'. ''niteηtiam redeuntibus non restituitur , ct ideo amisti non posia iudicatam 3 Lib. denique 6. contra. Donatistas cap. I. Satis eluxit, Inquit, Pariori bus Ecclesiae Caibolitae toto orbe diffuse, per quos postea plenarii concilii auctoriatate Originalis consuetudo firmata est, etiam ovem, quae foris errabat, ct Dominicum characterem a fallacibus depraedatoribus suis Mis acceperat, venientem ad Christianae unitatis silutem, ab errore corrigi, d captivitate Iiberari, d lnere sanari, characterem tamen Dominicum in ea agnosci potius quam improbari. Idem repetit Epistola I 8 s. alias so. n. 3. ubi Donatistam inducit sic loquentem : are ergo me non baptisas, ut abIuas me d peccatis y 'θοη- ρο- , ρ. deo, Augustinus dura non facio iniuriam characteri Imperatoris, eum e
Tertio denique . Vsteres affirmanicharacterem ita tenaciter animae inlim rere , ut nullaetenus deleri possit, neciterari debeant Sacramenta per quae imprimitur, per illum nos consignari & a caeteris distingui. Sancti Chrysostomus & Epiphanius, hic haeresi 8. ille oratione 2. in Epistolam ad Ephesios docent, nos.in anima signari per Baptismum , quomo- Iudri in corpore per circumesonem signabantur: Circumcisionis vero signuntu h. perpetuum erat . . Hinc est quod sanctus Cyrillus praefatione in Catecheses Lι .p.is. Jam citata, signacidum Baptismatis in lebile appellat. Alii illum ccreparant vel cum regio charactere qui monetis imprimitur; Vel cum nota qua milites suo Imperatori, & oves suo possessori asseruntur; Vel cum ea cossecratione perquam res aliqua ab usu prophano, ad sacrum & religiosum traducitur . Ita seia sanctus Augustinus Lib. 2: contra Epistolam Parmeniani cap. I 3. ubi ait Sacramentum Baptismi & Ordinis iterari idcirco non
To. ' posse, quod consecratione quadam conferatur: utrumque, inquit; Sacra-qq. v. mantum est, ct quadam consecratione, utrumque homiri datuis, illad eum bap- ptisatur, istud eum ordinatur; ideoque in Carbolica: utrumque non. licet. itersari , quod paulo post illustrat exemplis mox dictis. . ra.... Sanctus Basilius hora. I 3e in sanctum Buptisma: Agnoscet te nemo, inquit, . via T. L nosterne sir, an hostium, nis ossicis sigηis, necessitudinem affinitatemque ostenderis ; ns Mnatum sit super te Iumem vultus Domini . Quomodo vindicabitie. Angelus p Q modo eripieι ex hostibus, nisi agnoverit signaculum cha
158쪽
ractereto Baptismi O Quomodo dicturus es in, Dei sum, si natas ae insignia non exbibeasy An iknoras Exterminatorem domos signatas praeteriisse, in his vero qua segnata non erant, primogenita occidissei Tbesaurus non obsignarus di ripi a furibus facile potest: Ουi signo carenti tam si untur infidis. Traditionem hanc certam & constantem prae oculis habebat Concilium Tridei ita cum suis. 7. Can. 9. sic statuit: Si quis dixeriι in tribus Sacramen- D. M.tis, Baptismo, Confirmatione o ordine, non imprimi chiracIerem in anima, Me est, signum quoddam spirituue o indelebile, Ande ea iterari no possunt, anatbema sit. Ante Concilium Trid. jam an. I 39. Eugenius IV. in Decreto dixerat ,
inter Sacramenta tria esse, Baptismum, confirmationem re ordinem, qur eba- To. M.
radierem, id est, spisituale quoddam si num a caeteris distinetivum, imprimunt
in anima indelebile, unde in eadem persona non reiterantur. 13 'Θ'. Ante Eligenium Innocentius III. de charactere per Baptismum impresso loquitur, velut de re trita & communi apud TheologOS; Atiam, occassione erroris Donatistarum, omnium primus clarius & expressius exposuit saninis Augustinus, & quam Synodus Tridentina aperte delinivit. Id autem dumtaxat definivit&ad fidem pertinet, nempe, in tribus Sacramentis, Ba- Itismo, Confirmatione & Ordine imprimi in anima characterem, hoc est,ignum quoddam spirituale & indelebile, unde fit ut ea iterari non possint: caetera: Vero quae naturam hu)us characteris spectant, Theologis discutienda reliquit. Quapropter Durandi Be Scoti opinio supra memorata distat ab errore Novatorum in duobus: primo, quia Novatores Confirarationem&Ordinem expungunt enumero Sacramentorim, non ita AuctoreS laudati. a. quia sebii Novatores characterem velut figmentum ab Innocentio III. excogitatum , opinio
explodunt ac rejiciunt; non ita Durandus &Scotus. Eorum igitur sententia ab Ecclesia damnata non filii, quae, licet non ita commode, absolutemen cum dogmate Catholico conciliari potest. Quamquam enim fingas characterem non esse aliquid absolutum, sed meram relationem, seu rea- rum,flclem, seu rationis, dici nihilominus potest, quod imprimatur in anima; quod inhaereat & indelebilis siti tum quia ex Sacramento resultat respectus ille, potest seu deputatio ad res saσas, quaecum nusquam a Deo reVocetur, perpetua cum dicitur Mndelebilis: tum quia quod morale dumtaxat est ac relativum, recte nihilominus imprimi, & inhamere dicitur: sic macula reccati dicitur imprimi, &haerere inanima postquam fluxit actuspeccati, cum tamen non videatur esse nisi peccatum moraliter perseverans non reVocatum nec dimissum. Inde est quod Dominicus Soto fateatur opinionem Durandi cum moderamine aliquo intellectam, sibi non displicere; & Alphonsus a Castro Lib.
MVersus haereses dicat, ebaracterem esse Muram; ae pσrum niteresse sive illa dicatis esse qualitas, fime relatio. Sanctus Thomas caeterique post ipsum Theologi, necessitatem& existemtiam characteris probant ex ossiciis ilius, quae sun I. aptum reddere hominem ad cultum divinum, sed ad res sacras percipiendas, Vel perscierudas. a. eum christo configurare, per potestatem ab teso tanquam ab aeter-MO Sacerdote derivatam. a. eum distinguere a caeteris. q. efficere ut amenta per quae imprimitur, iterari non possint. Tria autem dumtaxat sent
159쪽
sunt hujusmodi, nempe Baptismus, Confirmatio & ordo: Quia, inquit Em.1.. stius in A. dist. I. Paragr. 2O. treS dumtaxat sunt charac rest in Baptismo 1 .eol. datur character civitatis seu familis Christi, in confirmatione character milius christiant; in ordine vero character potestatis, seu ministerii Ecclesiastici.
Character non est pura relatio rationis, non extrinseca dumtaxat denominatio, nec relatio realis, sed est aliquid reale absolutum quod ad secundam speciem qualitatis revocatur, atque in intellectu tamquam in suo immediato subsecto residet. Prima pars probatur contra Durandum: Quia communi Ecclesiae ae The Iogorum usu loquendi, character imprimi dicitur, haerere in anima, atquo signum esse spirituale & indelebile: at haec omnia nonnisi valde improprie&abusive dici possunt de relatione rationis ac mere extrinseca denominati net ea porro Ecclesiae reVerentia debetur, ut quae in Scholis propugnantur opiniones, recte colim eant cum proprietate Verborum, quibus Ecclesia
Licet igitur Durandi opinio fidei non adversetur, quia tamen nonsatis ac commodata est recepto loquendi modo Ecclesiae, iὸcirco rejicienda. Adde quod ex quolibet Sacramento resultat extrinseca illa denominatio, in qua Durandus characterem reponit, neque tamen singula Sacramenta characterem imprimunt. Secunda pars contra Scotum ostenditur: Tum quia accurate ac philos phice loquendo, relatio per Veram actionem non producitur, sed restillatex fiandamento & terminor at character dicitur produci, imprimi per Sacramenta. Tum quia omnis relationis assignari debet aliquod fundame tumr at difficile cst in opinione Scoti illud assignare. Quod enim differt pΑnsratia, dona, virtutes at his etiam sepositis character imprimitur '&pers everat. An sola animae substantia, vel aliqua ejus facultas at Veteres Imdaei cum vera Sacramenta percipiebant, &animam, &facultates illas habebant, atquc ad cultum Dei deputabantur; neque tamen aliquo interno ch ractere signabantur. An denique ipsa sacramentalis actio; at jam diximus relationem Vere non produci, sed resultare dumtaxat ex fundamento & te mino; praesupponi igitur debet hujus actioni sacramentalis terminus, prius, quam intelligatur resultare illud relativum, quod character nuncupatur. Tertia pars, nempe characterem esse aliquid reale positivum &absolutum, seu qualitatem aliquam fixam & permanentςm, sequitur ex rejectis opinionibus Durandi & Scoti. Triplex dumtaxat superesse hic potest dubitatio. Prima, an ejuscemodiens absolutum directe vel indirecto& reductive sit in cathegoria qualitatis . Secunda, ad quam speεiem qualitatis revocari debeat. Tertia, in quo subjecto immediate resideat, de quibus fuse disputant Suares. Vasques & alii Scholastici. Nos, qui ad graviora properamus, levi ac suspensa dumtaxat
manu ea attingemus, reli ondendo
Ad primam: characterem non reductive tantum, sed directe esse in ca
160쪽
thegoria qualitatia'. Ratio est quia docent communiter Philosophi, alia quid in cathegoriaqualitatis reponi directe, quando eodem modo recipitur in subjecto illudque afficit, suo solet qualitas creata & naturalis: atqui
character eodem modo recipitur in anima eamque afficit, suo solent qualitates creatae & naturales recipi & afficere subjectum in quo sunt; quia nempe 'educitur e potentia animae, ipsi inhaeret, & per ipsum homo denomiis turtalis, iden, aptus ad Sacramenta activc vel passive . Ad secundam: verisimilius esse characterem reVocari ad secundam spe ciem qualitatis, nempe potentiam. I. quia non Videtur revocari ad dispositionem vel habitum. Ratio est quia dispositio est lacit mobilis a subjecto,
eharacter vero firmus est ac indelebilis; habitus autem intendi potest vel remitti, & movet ad facilius dumtaxat agendum: at talis non est character. a. revocari non potest ad tertiam vel quartam speciem qualitatis, id est patibilem qualitatem aut passionem, sormam aut figuram: quia ad illas qualitatis species ea dumtaxat accidentia revocari lent, uae adhaerent corpori; character autem signum est spiritale inhaerens animae: superest igitur ut revocetur ad potentiam. Et vero ea qualitas merito potentia dicitur, quae darsimpliciter posse agere vel patit atqui talis est character per quem homo ad sarra deputatur active vel passive, id est, suscipienda, vel perficienda. Ad tertiam denique respondemus', probabilius nobis videri characteremi immediate residere in intellectu, non vero in substantia animae, tanquam in sub)ecto proximo. Ratio est, quia character datur ad agendum vel recipiendum aliquid sacri: atqui anima non agit nec patitur, nisi per suas facultates . Character autem non videtur esse in voluntate; quia voluntas illarurn qualitatum subiectum videtur esse, a quibus homo bonus vel malus denomia
natur: at talis non est character, qui in malis est sicuti in bonis. Praeterea character ordinatur ad executionem cultus divini: cultus autem divinusqilaedam est fidei protestatio; igitur in eodem subiecto residet character ii, quo est fides; at illa est in intellectu. Q res I. an de fide sit characterem esse indelebilam. RAp. de fide esse, illum hac in vita deleri non posse; quia Concilium Trid.
ait e signum indelebile. An vero in altera vita sit delendus, plane ince tum est, cum nihil ea de re pronuntiaverit Ecclesiar verbis tamen Concis
Ili conformius videtur, illum delendum non sore, qui in beatis permansurus est ad gloriam, in damnatis ad poenam.
Qua res a. utrum per Sacramenta vetera eliaracter imprimeretur.
Resp. negati vel quia nulla auctoritate aut satis firma ratione id ostendi potest. Quaeres utrum character fuerit in Christo Domino. Resp. negati vel quia nulli bi talis characteris in anima Christi impressi mentio fit; nec tali nota Salvator noster indiguit, qui est splendor gloriae, σMura substantiae Patris. Hebr. r.V. . In quo inhabitat plenitMo divinitatis corporaliter. Coloss. 2. v. 9. Et vero character qui per Sacramenta Christi in nobis imprimitur, est participatio quaedam ac dimanatio Sacerdotii
Christi; ergo in Christo aterno Sacerdote nullus suit ejusmodi chara