장음표시 사용
301쪽
quam a majoribus imbiberant, imbutos, idololatriae aperte contradixisse. Sane hoc adeo notum est exscriptis non tantum Christianorum , sed & Ethnicorum , ut id negare tantumdem foret, atque soli Iucem denegare. Verum quomodo fieri potuit , ut posteri , neglecto vitae periculo , imo in certam mortem & immanissimos cruciatus se praecipitando, publice professi fuerint doctrinam, quam Apostoli, primi praecones Evangelii & Ecclesiarum fundatores , ita scrupulose non tantum Ethnicis occultaverant , sed & occultari jusserant, omnesque qui eam revelabant falsos vocarant fratres : Exinde enim non minus certo sibi persuasis. sent, licere , imo oportere, metu mortis & per secutionum doctrinam hanc occultam habere, ne que quisquam periculum mortis pro ea adire voluisset: perinde uti nunc Iudaei a parentibus edocti faciunt in Hispania. Verum cum contrarium exscriptis tam Ethnicorum quam Christianorum constet, accusatio illa in Apostolos contorta evertitur. Sed & sibi aperte contradicit: Apostolorum posteros ait ea fide imbutos contradixisse idololatriae: paulo Vero post, quod, quoniam Apostoli nunquam publiee id fecerint, in Chrissianismo vel semper, vel paulo pose eorum mortem, perseveraverit idololatria. Quam haec sibi invicem repugnantia sunt Unum est, quod aliqua cum specie videatur Apostolo Paulo objicere, quod in 'udaeorum senatu exclamaverit , se propter resurrectionem mortuorum judicari, atque hac ratione dissensionem quandam inter Phariuos et' Sadducaeos de negotio suo concito rit. Verum quid hic reprehensione dignum commisit Paulus' An se negavit Christianum φ minime. Tantum dixit, se judicari propter resum rectionem
302쪽
rectionem mortuorum. Nonne hoc Verum erat
Ari non praecipuum religionis Christianae, , quam Paulus annuntiabat , dogma fuit, Jesum Christum ex morte resurrexisse , omnesque in ipsum credentes & vitam ex praescripto ipsius instituentes , similiter ex morte resuscitandos φ De religione ergo Christiana qui judicatur, Vere judicatur de resurrectione mortuorum. Nimis autem notus erat Paulus Judaeis , nimisque apertum ipsum esse Christianum, quam ut ipse, etiamsi voluisset, id negare potuisset , aut ipsi id neganti fides a Pharisaeis adhibita fuisset. Locutus autem est Paulus in illo Synedrio , non speciatim de Chri- sto , sed de resurrectione mortuorum, ut osten deret, nullam Pharisaeos habere causam Christianam religionem persequendi, quoniam ipsa dogma illud praecipuum, quod Pharisaei contra Sadducaeos defendebant , vel maXime promovebat. At eorum Festo ct Agrippa, inquit Vir Doct. ne- Et Gramgmit Paulus, se quicquam contra circumcisionem aut Festo α
patrias leges docuisse eum ex Actis oe Di Mis ipsius 2b,
constet, quod Sudaeos a circumcisione o aliis legalibus 'avertebat. Verum quidem est , Iudaeos accus tionem hanc, sed falsam & maligne confictam, odio suo contra Paulum praetexuisse : sea ex nulis Io Actorum Apostolicorum , aut Epistolarum Pauli loco ea comprobari potest : imo omnia conintrarium testantur. Solummodo docuit Paulus, hominem nunc non justificari per ceremonias Le
gis , sed per fidem in Iesum Christum ; ideoque
ceremonias non imponendas esse gentibus: Quod& ipse vir Doct. agnoscit, utpote quibus nunquam a Deo datae fuerunt, sed soli Israeli: non vero ulli Iudaeo autor fuit eas contemnendi r
303쪽
quin & ipse Timotheum , utpote ex matre Iudaea natum , circumcidit, M. XVI. 3. & se in templo purificavit, M. XXI. a . Jure ergo coram Festo & Agrippa affirmavit, nihil se contra circumcisionem aut patrias leges docuisse. Sensim In initio eum religio Christiana nondum interne, stra. I gφΠxφS inValuisset , certum est, a Magistratibus res sunt ex Ethnicis accusationes Iudaeorum minoris esse aestiis citatae ab matas , & religionem Christianam conside ratam L hRi ut peculiare Iudaicae religionis dogma , cujus as sertores sectam peculiarem inter Judaeos constitu bant , quam ad se nihil pertinere Ethnici credidere. Postea autem cum , multis ex gentibus eam amplectentibus, celebrior esset facta ac magis innotuisset, illius professores durius multo fuerunt excepti, quam Judaei. Praetor a Paulo veniam deprecatus est , non quia verberaverat Christi num , sed civem Romanum , quod juxta leges Romanas illicitum erat; quae illo tempore respectu Christianorum nondum abrogatae erant: sed
non multo post Christianis privilegium illud fuit
ademptum, omnesque sine discrimine, an cives Romani essent nec ne, ad sepolicium sunt rapti. Mors Ap Negat porro Vir Doct. aliquod pro veritate hi--μ ais, EVangolicae posse duci argumentum exinde, nediea- quod Apostoli pro istius praedicatione mortem obierint; tionis ipse- quia inRe M. urimi capitali poena damnantur propter u φνiR ,commissum, quod crimen esse secundum suas leges ρη-tatur. Verum diversa longe illorum de Apost Iorum est ratio. Malefici factum suum negant: si convincantur , aut tormentis fateri cogantur, non defendunt, sed damnant, & siquidem viatam redimere possent , illud publice detestarentur , & jure se damnari confitentur. Christiani
304쪽
vero primi praedicationem suam ae doctrinam ultro confitentur , eam ut Veram ac divinam propugnant , etsi Vita offeratur nequaquam negare cupiunt, sed oblatam liberationem respuentes m gno animo , quin & quandoque cum gaudio, mortem ac dirissimos cruciatus sustinent. Sane qui haec omnia eo modo sustinet pro testimonio rei, quam se oculis suis vidisse testatur, si is alio animo quam sincero & ab omni fuco ac fraude alleis no id fecisse dicatur , nullum ullius hominis testimonium ut verax ac sincerum admitti potest. Tandem Apostolorum mortem violentam in Apostoli dubium vocat Vir Doct. quia post Evangelium nuti νς φ p οlam authenticam de morte Apostolorum historiam ha- mo,teniet
beant raristiani, ct quae habetur, multis supersitio- stinuerunt. rubus fabulis sit referta. Sed si hoc argumentum valet , ego similiter negare possem , fuisse Antiochum , qui Judaeos gravissime est persecuistus , fuisse Machabaeos , Herodem , ac tandem Iudaeam a Vespasiano in potestatem Romanorum esse redactam , & urbem ac templum ii Tito solo aequatum : Quoniam nullam habent Judaei dehisce authenticam historiam. Multa ex consentientibus historicorum narrationibus probari poD sunt esse vera , licet a viris spiritu divino amatis conscripta non sint. Mortis Apostolorum hist ria non facit proprie ad salutem nostram , sed eo-gnitio vitae ac mortis Iesu Christi: Ideo neeesse non fuit illam a viris divinis conscribi. Solumis modo reserunt, quomodo & qua occasione Evangelium ob Judaeorum infidelitatem sit translatum ad gentes : ut certi simus id non proprio motu ,
sed sapienti Dei eonsilio ac directione factum. Et ibi desinunt. Mors Apostolorum tantum alle- '
305쪽
gatur in argumentum sinceritatis ac eandoris Apostolorum , quem in praedicatione sua otanderint.
Fabulas , quibus historia illa a posterioris aevi scriptoribus conspurcata est , facile quis ab ipsa historia separabit, si antiquiores scriptores , Apostolorum aetati proximos , & consentientia ipsorum testimonia , consulat: simplicem mox deprehendet historiam, nullo fabularum fuco deturpatam. Jacobi mors traditur Act. XI I. Petrumae Paulum Romae Neronis jussu fuisse interemtos, adeo constans totius antiquitatis tradito est, ut quo fundamento in dubium vocari possit, ego non videam. Reformati quidem negant , Petrum viginti quinque annis Romae vixisse; aliqui etiam , putantes quod hac ratione fortius se Papiastis opponant, eum Romae mortuum , imo Romae unquam fuisse, negant: Doctiores autem diligentius antiquitatis tabulis excussis, id minime in dubium vocant. Sed sive Romae , sive alibi obierit Petrus, omnes eum pro testimonio Jesu mortem crucis , juxta praedictionem Domini, OBaa. XXI. I 8, 19. sustinuisse consentiunt. Atque ita quidem omnibus Viri Doch. conjecturis Sc exceptionibus ad argumentum meum respondi, prolixius & operolius quam initio destinaveram: Sed quia validissimae sunt, quae a viro sagacis & acuti ingenii excogitari potuerunt, distinctius & fusius aliquanto ad singulas respondendum putavi, ut liquido appareat, nihil alicujus momenti adferri posse , quo argumentum meum pro veritate religionis Christianae conveLlatur.
306쪽
ΤERΤIUM SCRIPTUM IUDAEI. CAPUT III.
De Comparatione argumentorum quibus Le
gis , & quibus Evangelii divinitas
comprobatur. UT argumenti hujus robur Vir Doct. penitius Validiori. perspiceret, quaesivi an Vir Doct. aequalibus bu argu- argumentis apud Ethnicos & incredulos Mosis di- λ: vinam missionem adstruere possit Et jure id quae- angelii sivi. Oportet enim ut Vir Doct. Mosen agnoscens Prophetam diVinum , argumentis gravibus , quae L ' μθ vim habent Moss divinam missionem persuadendi ad fidem illam perductus sit. Si ergo religionis Christianae veritas adstruatur argumentis solidioribus , omniaque quae Legis divinitatem suadent argumenta validius concludant pro religione Christiana , rationi consentaneum est, ut qui argumentis illis persuasus Legem agnoscit divinam, iisdem fortius de divinitate Evangelii persuade
Vir Doct. respondet, se contra Ethnicum Mosis Non hieprophetiam esse divinam , Deique existentiam , δε- ' monstrare nonposse: quia demonstratio est probatio rei stratio. per causam. Verum ego de demonstratione non quaesivit Ea enim in rebus fidei locum non habet ; sed rationes graves, quae viro cordato , Pi ac veritatis studioso convincendo sussiciunt; licet a pertinaci & contradictiones quaerente rejici pocsnt ; quia fides est obsequiosus assensus. &qualibus argumentis cordatus Judaeus de sua religione non dubitat, etiamsi non sint praecise de monstrativa. Miror autem , Virum Doct. hietam rotunde fateri, quod Ethnicus ad legem Mosius blida
307쪽
Dlida ratione eonvinci nequeat, sed aliquibus eongruem ttis , quae non multi roboris sunt ad humanum intellectum convincendum. Inde enim sequitur , legem. Mosis penitus esse inessicacem , ut gentes ad verum Deum convertat ; & ut gentes ad Dei cognitionem convertantur opus esse medio illustriore ae essicaciore. Quod non leve pro religionis Christianae divinitate argumentum est, quae doctrinae veritate ac argumentorum quibus ea confirmatur incacia totum pene orbem ad unius veri Dei cutitum & fidem permovit. Non potest Sed quid vir Doct. exinde concludit ' Cum
eua . ἡ ' - ρηι nobiscum ἶn maeo conveniunt, non esse
sputa io disputandum p sed Sudaeis tantum esse dii rationemnem eum cum solis Christianis, qui Mosis prophetiam cum ' Exhnico. dris agnoscunt esse divinam: ct sola restat dii tatis , an ea qua in Lege Moses Prophetis revelata fuerunt snt jam adimpleta, ut in Mangelio refertur ζ Et antalis nova revelatio divina st ρ sicut ab utraque parte
de anpiqua r elatione sonceditur. Sed si haec argumentandi ratio valeat , ego similiter concludere
debeo , Christiano non esse disputandum cum Judaeo. Quia sicut Ethnico non est convenientia eum Judaeo in fide Legi adhibitas ita neque J daeo convenientia est cum Christiano in fide Evan-. gelio praestita. Et sicut Lex Christiano & Judaeo est communis ; ita & recta ratio omnibus , Christiano Judaeo & Ethnico, communis est. Et eodem jure quo Vir Doct. negat Ethnico quicquam cum Judaeo esse commune, etiam ego negare posisum Judaeo quicquam commune esse cum Christiano. Non enim nuda verba, sed eorum sensus genuinus , Lex est. Atqui Christianus eontendata genuinum ac plenum Legis ac Prophetarum Digitigod by Cooste
308쪽
rum sensum juxta ultimam Dei intentionem petendum esse ex Evangelio, ac D. Jesu ipsusque Ap stolis potestatem datam , sensum illum , involutius sub Legis ac Prophetarum verbis latentem , plene ac clare revelandi : Quod Judaeus negat.
Et in eo, uti Vir Doct. etiam concedit, tota con-
troversia inter Christianos & Judaeos consistit. Ex Lege ergo etiam & Prophetis Christiani Evangelii divinitatem comprobant; sed non ex sola ;verum ejusmodi argumentis, quibus Iudaei suae Legis divinitatem comprobant : Quae in praecedentibus fusius retuli. Recte ergo & optime disputatio inde inchoatur, si comparatione instituta inter argumenta quibus Legis & quibus Evangelii divinitas adstruitur , comperiatur validiora esse pro Evangelio quam pro Lege, aut eadem quae pro Lege concludunt validius concludere pro Evinangelio , indeque inseratur, nullam esse causam cur Judaei , qui illis moti argumentis Legem ut divinam recipiunt, Evangelium respuant. Quo evicto , commodius convenientia inter Legem dc Evangelium ostendi potest. Praeterea , hic non agitur , an Iudaeus cum Quaestio Ethnico disputare velit, vel non ; sed de arguis Rit, doro
mentis ipsis, quibus JudaeuS permotus suam am' mentorum. plectitur & retinet fidem, an in se sint clariora iis, an sint sor- quae pro religione Chriltiana afferuntur. Hoc ab si p OEthnico recte utente ratione sua dijudicari potest: ath Ei Ihoc a Judaeo, a Christiano ad examen revocari debet. Nisi credat Uir Doct. eam debere esse hominum de aeterno statu negligentiam, ut quisque coeca mente amplecti debeat religionem sibi a parentibus traditam. Quae opinio in virum Doct.
vix cadere potest , quandoquidem tanto animi - studio
309쪽
studio & in suam & in alienas religiones tam acri ter inquisivit , uti ex hoc ipsius scripto patet. Rogo , si Ethnicus idololatriae pertaesus & suae religioni dissidens adiret Virum Doct. ut ab illo fundamentum fidei Iudaicae edoceretur , eam amplexurus, si in ea, quod rationi suae veritatis studi ει posset satisfacere, reperiret; an cum hujusmo- modi viro ad proselytismum festinante sermonem habere, argumenta pro Legis divinitate proponere , & dubiis respondere dedignaretur , quia
nondum penitus cum eo conveniret φ anne igitur recusare posset, argumentis illi persuadere, quod Lex Mosaica fuit Θεοπνε, quia nondum credidit φ Quid hoc aliud esset, quam nolle proselytum facere, quia nondum plane est proselytus φQuid si idem homo diceret, clariora sibi videri
argumenta pro revelatione Evangelica , quam Mosaica , nonne itidem respondere , & contra rium argumentis, quantum posset, demonstrare conaretur ' Adeo ut quicquid praetoecat Vir Doct., etiam cum iis qui de veritate revelationis Mosaicae dubitant , disputationem prorsus evitare cum
ratione ne Judaeus quidem ponit.
Piscrimen Ut autem argumentum meum a mirabili Euan pastauo propagatione desumtum vir Doct. evertat,nem reli- dicit , Mahometarios eodem argumento contra rariagionis Bianos ct Iudaeos uti; quod nempe eorum religionem,u,s vasissimae regiones σ numerosi a gentes receperint, methanae. θ quidem intra brevius multo temporis spatium , quam religio Chrisiana propriata est. Uerum quis hic non videt maximum discrimen ' Religio Christiana praedicata est a paucis hominibus, vilibus , abjectis, nulla autoritate , nulla dicendi arte instructis , nulla eruditione claris. Primus illius
310쪽
autor ac fundator cruci tanquam blasphemus & Quali, sit seditiosus erat assixus. Doctrina seu religio ipsa omnes alias, ut falsas, damnabat , & per nullam earum salutem obtineri posse urgebat. Praecepta proponebat carni ingrata, molesta , ac d ra , sui ipsius abnegationem , crucifixionem camnis & concupiscentiarum , fidem in crucifixum ut Dominum coeli ac terrae: Promissa continebat& hominibus incredibilia , ut resuscitationem ex morte : & quae praecipi non poterant ; nempe non hujus vitae bona , aut felicitatem in hoc munia do , aut aliqua carni grata ; verum post hanc vitam demum obtinenda , & spiritualia , quibus caro neutiquam assicitur. Et quod magis est, praedicebat crucem & amictiones in mundo, omnesque suos prose res quibusvis persecutionibus & cruentissimae morti quotidie exponebat. Et tamen haec religio ita a paucis hominibus Et quomo- praedicata, non artificioso sed simplici admodum do Prop docendi modo, sine ullis armis , ulla vi aut co-b' 'actione, brevi temporis spatio per omnem fere orbem est propagata, omnisque generis homines, tam sublimes quam abjectos , tam doctos quam indoctos, ad sui fidem traxit , adeo ut desertis patriis religionibus , in quibus nati ac educati erant, hanc amplexi sint, non tantum nulla spe commodi mundani allecti, sed nec gravi ssmorum
tormentorum ac mortis metu deterriti ue adeo ut plurimi, ne eam abiurarent, mortem alacri animo subierint. Profecto mirabilis illa Evangelii
vis nulli alii causae adscribi potest , quam miraculis ac prodigiis, quibus de veritate annuntiationis Apostolicae homines plene fuere convicti. Ut