장음표시 사용
591쪽
fuit, non de re levicula, sed maximi momenti,& unde tota Israelis salus dependebat , resurrectione nimirum mortuorum: Errorem adeo exitialem tollere ossicii fuisset eorum , quos Deus omnium de sensu legis controversiarum judices constituisset; ipsique ossicio suo desuissent , ac gravis se coram Deo criminis reos fecissent, si sententiam suam decretoriam non interposuissent,& errorem pietati ac saluti animarum ita exitialem non damnavissent: Sadducaeorum autem totiuS-que populi fuisset , sententiae ipsorum absque mora auscultare, aut juxta legem morte plectendi fuissent: & sic error ille brevi tempore penitus fuisset exstirpatus. Atqui nusquam Sadducaeos a Senatu condemnatos legimus , nec Josephus, ac- euratissimus rerum judaicarum scriptor, ullam talis judicii a Senatu contra Sadducaeos lati mentionem facit: quin Sc eorum secta potens valde fuit in populo Judaeorum, adeo ut quidam Senatores,
quin & Pontifex maximus ex iis allectus fuisse legatur. Unde colligo , infallibile ejusmodi de rebus fidei penes Senatum non fuisse judicium. Objicit Vir Doctiss. Iegem Deut. XVII. λ, Sed locum vel leviter inspicienti, manifestum est, agi non de rebus fidei, sed controversis civilibus, quando discerni debet inter sanguinem ct sanguinem ,
causam ct causam, aut observatione ceremoniarum
legis , de lepra , similibusque : Quae quaestiones remittuntur ad Sacerdotem , & supremum populi Senatum : Quia Reip. quies & populi tranquillitas requirit, ut ejusmodi contentionibus finis imponatur. Nec poena mortis , reluctanti sententiae
judicis infligenda , infallibile illius arguit esse judicium : Sed tantummodo, ut litium finis 1it, supremi
592쪽
supremi Senatus judicio acquiescendum esse: alias enim mera in Repub. oriretur confuso. Si enim quando injusta a judice pronuntiatur sententia licitum esset illi non obedire , quoniam unusquicque sibi blanditur, &jusa sua parte stare credit, nunquam judici obedientia praestaretur, atque ita
mera oriretur in repub. confusio. Quare omni
sententiae a supremo judicio latae obediri Deus sub poena mortis sancivit. Et si quis forte sententiae
injustae obedire detrectaret , & propterea morte plecteretur, eo casu non bonus, sed malus e medio populi tolleretur : Licet enim contra proXimum causam justam defenderit, injustus tamen ac contumax fuit, quod sententiae a supremo judice pronuntiatae reluctatus fuerit, & totius reiis publicae quieti privatam suam causam praetulerit: Quod non tantum in Rep. Judaica, sed in omnibus Rebuspub. ac regnis observatur. Objicit praeterea Vir Doctiss. verba Servatoris Et Mati nostri, Matth. XXI II. a. Scribae ct Pharisaei in Ι- , cathedra Mosis sedent, facite omnia qua dixerint --bis. Sed vero verbis illis Dominum non agno
vi ste infallibile Senatus Judaici judicium nimis
manifestum est. Sciebat Dominus & suam personam , &doctrinam, Judaeorum Senatui esse maxime exosam , ipsos omnia contra se innoxium moliri: quin & eodem in capite ipsos variorum ae enormium criminum , hypocriseos, ac tandem injuste effusi sanguinis Prophetarum, reos agit: Quis sane mentis credat, Dominum hominibus
adeo sceleratis ac desperate improbis infallibilit tem & perpetuam spiritus divini directionem adis scripsisse ' Quo argumento etiam probabit, de Senatu Iudaeorum hic esse sermonum ἶ An Scribae
593쪽
& Pharisaei eonstituunt Senatum ' Aliud ergo Dominus indicat, quando Scribas ac Phariscos in cathedra Mosis sedere ait: Loquitur de legi speritis , qui studium suum in scrutatione legis posuerunt reos dicit in cathedra Mosis sedere; quia in cathedris sedentes populum docebant ex Lege Moss , &Mosis autoritate doctrinas suas confirmabant.
Quando itaque addit , omnia qua dixerint vobis f ite , non est hoc universaliter sine omni prorsus exceptione accipiendum , ac si quicquid illi praecepissent, qualecunque tandem esset , faciendum foret: Alias Dominus, qui se ab ipsis contemniae odio haberi , ae brevi ut blasphemum condemnandum noverat, discipulis suis mandasset, ut decreto Senatus auscultantes ipsum etiam ut blacphemum ac pseudo-prophetam rejicerent: Et quoniam Vir Doctiss. uti vidimus) existimat Evangelium hoc post Iesu mortem confictum, discipuli post condemnatum Jesum figmentum aliquod Evangelio inseruissent, quo ipsi praecepto Domini sui, cujus se discipulos profitebantur, evidentissime fuissent condemnati: Quo quid ineptius
Sed pro subjecta materia restringendum est, ad omnia quae Legi Mosis consentanea , aut saltem illi non adversa, praecipiebant.
Cuius sit, Quaerit tandem vir Doct. Elus ergo signum seus dis ii mimorum, doctrinam Propheta esset examinatu- datum exa rus, ct de eo judicium pronuntiaturus ρ an hoc judia minare. eium velim adscribere vulgo ' Resp. Ex iis quae dicta sunt , ad objectionem hane responso sponte fluit. Publicum ae in fallibile judicium , quod omnibus obsequii regula foret, nulli competiit, ita ut quicunque judicio ejusmodi non esset approbatus, nulli Prophetam agnoscere liceret , quicunque
594쪽
cunque judicio illo esset condemnatus, qualiscunque tandem contra ipsum processus sit institutus, ut pseudo-propheta rejiciendus esset : Privatum autem Prophetam vel rejiciendi vel recipiendi j dicium unicuique competiit : hoc autem judicium sibi quisque format, alteri vero nec creden di nec rejiciendi regula est. Uniuscujusque autem est , in hoc judicio recte officio tuo fungi. Senatus est, pseudo- prophetas, quos ex indubitatis a Deo datis signis manifestum est falsos esse Prophetas , non impunitos dimittere : Verum Prophetam reverenter excipere , neque ex odio , invidia, aliove pravo affectu rejicere, & ut fausum condemnare ; sed populo promptae obedie tiae exemplum praebere. Uniuscujusque e populo est, pseudo-prophetam fugere, etsi sententia Senatus nondum condemnatum: vero Prophetae, etsi impiorum judicum sententia condemnatos obedire ; neque majorem hominibus quam Deo autoritatem deferre. Pergit Vir Doct. quaererer aluis Isaiam, 'er Unde d miam, caeterosque Prophetas veros σ a Deo missios de- pq 4 -L
crevit ζ Iurs etram hos Prophetarum, hi torιcos Esaiae, &e. libros, quos Canonicos habemus, tales in allibiliter
esse sancitat ρ Respondetque, id non fecisse vulgus, sed Senatum, qui si in judicando Propheta falli poterat, posset etiam im Camonicis libris decernendis, Spiritu
Sancto si pro uno , etiam pro altero non influente. Satis apparet Virum Doct. in Hispania inter Pontificios enutritum, adeo manifeste hoc argumen tum ex ipsorum schola depromptum. Respondeo , nec Senatum , nec vulgus decrevisse , Proinphetas a Deo esse mitas, neque hoc ab alterutro de
semi potuisse ; sed Deum id documentis evidentibus
595쪽
bus testatum reddidisse, quibus tam Senatus quam populus fidem adhibere tenebatur 9 contumaciae contra Deum reus futurus , nisi credidisset. Si enec Senatus decrevit , Isaiae aut Ieremiae scripta esse canonica 3 judicium illud penes Senatum neutiquam fuit: sed solummodo sive Senatus, si vealius qui Prophetarum autographa Vidit, eaque ipsorum autographa esse certus fuit, testatus est , ea ab ipso Isaia , Ieremia , aliove Propheta esse conscripta : Eo ipso enim divina agnoscebantur, quia ipsorum scriptores evidentibus signis comprobati sunt a Deo esse missi : Neque ulterius quicquam, sue Senatus , sive populus, ad scriptis propheticis autoritatem conciliandum decemnere potuit, sed ea omnis a divina missione dependet. Populus tantum vel Senatus scriptorum Propheticorum , veluti depositi cujusdam pretiosissimi, custos fuit fidelis. Hinc jam facile colliget Vir Doct. quid ipsi a me respondendum sit ad quaestionem ipsius ; Si nune
ad Batavos Propbeta aliquis falsus adveniret, miracula faceret, ct novas doctrinas praedicaret; an hoc iudicium pertineret ad vulgus , ad nautas, ad mulie culas , an ad me in Dico ad omnes et unusquisque enim suae fidei coram Deo rationem est redditurus ;ideoque cujusque est , sollicite providere , ne deeipiatur. Officium meum, omniumque eodem mecum munere fungentium, esset, vel imprimis cavere , ne impostoris fallaciis a veritate salutari abduceremur ; tum quia in nobis minus excusabilis esset culpa ; tum quia exemplo forte ac auto ritate nostra plures in similem pertraheremus eris Torem : Quia autem meum judicium nulli fidei
suae aut judicii regula est , etiam populi , ac cujuscunque
596쪽
cujuscunque e populo, soret , pseudo-prophetae, doctrinam examinare, & non humanae autoritaris , qualiscunque tandem sit , sed solius Dei in Scriptura loquentis , ductum sequi 3 & quemcunque Dei verbo adversa docentem deprehenderet , rejicere. Si quem hic male judicare crederem , non autoritate eum ut aliter sentiat compellere possem; sed solidis rationibus, e verbo divino depromptis, erroris convincere . conaret I ut ita ab errore revocatus divinae veritati constanter
adhaereat, & in illius fide ac obedientia salutem
Ex hisce ita prolixe de Senatus Iudaici autorita-Judicium te disputatis jam per se liquere puto , infallibile non fuisse ejus judicium; ac proinde, licet ossi-p huritia
cium ejus fuerit inter Verum ac falsum Prophetam tum a Se- discernere, quod tamen pravo aliquo affectu coria n tu scele- ruptus potuerit contra verum Dei Prophetam ju - dicium pronuntiare , quod fuerit falsus 3 atque ita insontem e medio tollere. Unde porro infero, non fuisse necessarium veri Prophetae requisitum , ut a Synedrio sit receptus antequam populus eum ut verum Prophetam agnoscere ac revereri possit. Ex quibus omnibus tandem concludo , cum Do minus Jesus evidentibus ac omni exceptione majoribus signis ac miraculis comprobaverit, se esse a Deo missum, quod Senatus Iudaici, qui ipsum ut blasphemum condemnavit, judicium nullate nus ejus autoritatem imminuere, ejusve missionem divinam in dubium vocare queat: Sed fuisse judicium ab hominibus sceleratis, ambitione, ac fastu tumentibus, invidia, ira, odio, vindictae cupiditate , ac hypocrisi plane excaecatis, pronuntiatum, contra hominem sanctum, ne levis. sima
597쪽
sima quidem peccati Iabe aspersum , ae sanctiss-mam vel ipso viro Doctiss. judice) doctrinam
annuntiante, hominumque illorum scelera ac hypocrisin palam libere & cum παρρησια reprehendentem : Qui vitia sua ae ulcera ita patim revelari ac traduci, atque ita larvam pietatis sibi detrahi, Indigne ferentes, in furorem ac rabiem acti sunt,& quidvis sibi contra D. Jesum permiserunt, sucque deque habentes qua via ac ratione ipsum e m dio tollerent, dummodo ipsi exitium struerent: ut ita irae, odio, ac vindictae cupiditati satisfacerent. Tale judicium tantum abest ut infallibile, aut a Spiritu Sancto dictatum fuerit, ut nullius nisi ipsius Satanae instinctui, cujus tam scelerati Senatores mancipia fuerunt, imputari possit.
Quod Christus perfectiorem cultum praescripserit quam Moses. I I ultima hac quaestione iterum repellit Vir
Doctiss. me non protulisse textum , in quo Deus disertis verbis permissionem hominibus dederit, ut totam divinam legem , praeter mora lia , non nisi futurorum umbram esse amrment. Sed vero, si unicum illud tantum voluerit, an talis textus exstaret, qui id disertis verbis assi mei, superflua fuit ipsius quaestior Ipse enim satis noverat, ejusmodi textum non exstare. Verum ulterius quid sua quaestione intendit ; Nimirum, exinde argumentum ducere contra religionem Chiistianam, quae docet, ceremonias Legis perfectioris
598쪽
persectioris cultus spiritualis fuisse umbram 3 itaque accedente cultu spirituali ceremonialem, pesis inde uti praesente corpore umbram, debere eva nescere. Itaque ut istius argumentationis viri Doctiss. imbecillitatem ostenderem, recte respondi, necesse non fuisse , ut Deus olim, sive per Mosen , sive per Prophetas praemonuerit, cer monias tantum esse perfectioris cultus figuram: Sufficere, ut Deus tempore a se praestituto immutationem istam faciat, & perfectiorem cultum in
Interim simul indicavi, ceremoniarum cessa- Minoristionem non adeo offendere debere Iudaeos, quia jam Deus olim satis indicavit, cultum ceremonia- tu spici
lem sibi esse viliorem , & absque spirituali ubi tualis. neutiquam placere. Vir Doctiss. sibi fingit, quasi
illo argumento voluerim probare , quod liceat affirmare , ceremonias legis esse tantum futurorum umbram , easque ut vanas ct inutiles relegare. Sane nihil minus cogitavi quam hoc: Nimis enim ma. nifestum est , licet ceremoniae minoris apud Deum pretii sint quam sincera pietas, eas tamen, quam diu vim legis obtinent, obligare: Tota m a vis in secundo argumenti mei membro sita est, quod Deus perfectiorem cultum per Christum introduxerit. Sed quia hoc durum est in Iudaeorum aurubus, ideo praemisi , quod Deus jam olim per Mosen & Prophetas significaverit, sibi cultum c remonialem absque morali neutiquam placerer Ut sic ostenderem, non offendi debere Iudaeos doctrina Christi , quae ceremoniarum necessitatem nusquam inculcat, sed potius cultum Dei in spiritu & veritate, quasi illa legi divinae sit adversa νcum potius ad persectionem legis tendat, ac legislatoris
599쪽
rem cultum introducere quam Moinses, constat ex Deuteron. XVIII. I s.
gislatoris intentioni optime congruat, utpote qui jam olim indicavit, ceremonialem cultum per se neutiquam sibi esse gratum, sed commendari per spiritualem & internum. Quare hoc sensu argumentum meum proponendum foret, & illius vis penitius expendenda. Pergens Vir Doctissi negat Messiam persectiorem cultum introducere debere ; idque ex sacro textu clare probari cupit. Sed per claram probationem , quando eam a Christiano exigit, intelligit textum qui disertis verbis id assirmet , cujus probationem cupit. Interim mox in hoc eodem articulo clare , uti putat, probaturuS, praecepta legis ejusdem esse perfectionis cum Evangelio , non claris pugnat textibus ; sed ex praeceptis quibusdam generalibus per consequentias longe petitas probationem suam instituit : perinde uti antea vitam aeternam lege esse promissam similibus argumentationibus probare intendit. Hae sunt ipsi in sua causa contra Christianum clarae probationes. Argumenta vero Christiani contra ipsum,
quantumvis clara , modo non sint diserta Veteris Testamenti verba, sunt tantum congruentia , Margumenta tantum verisimiliter concludentia; sed requirit ab ipso purum Dei verbum. Quam inique,& praeter leges disputandi i Interim si textum quaerat, occurrit ille Deut. xv m. I s. ct seqq. ubi praedicitur venturus Propheta, sicut Moses: Antea autem ostendi, non posse esse Prophetam sicut Moses, nisi sit legislator, perinde atque Moses : alias Mose longe inferior esset futurus. Unde eolligo, si sit futurus Legislator, perinde atinque Moses, necesse est, ut praecepta quaedam tra
dat Mosa praeceptis perfectiora: Lege enm jam
600쪽
i Iata non potest novus mitti legislator nis persectiora quaedam jam sancitis adferat: alias non est: legislator, sed solummodo legis jam latae appro- bator , aut confirmator. Sed objicit Vir Doctiss. i me affirmare, quod Pudaeis usque ad tempora Messae
absconditum fuerit antiquum illum ritualem cultum ces, saturum , unde concludit: Ergo talis unde id prob tur textus non exstat. Resp. Nulla est consequentia : Non quidem exstat textus, ubi Deus disertis verbis praedicit, cultum ceremonialem , ut figuram tantum & umbram , cessaturum: Uerum textus hic dicit, Deum Mosi similem Prophetam, hoc est legislatorem mi ssurum : Qualis autem illa Iegislationis ratio futura esset, ante impletionem perfecte cognostere non potuerunt: At quando Deus Prophetam seu legislatorem illum misi, dc novam per eum legem revelat, ex hac praedictio ne satis cognoscere possunt, hanc Prophetae illius missionem optime cum consilio divino , iisque quae Deus antea populo revelavit , congruere 3& ex impletione Prophetiae manifeste percipere, quis illius fuerit sensus , qui ante impletionem non ita patebat. Ne jam addam alia ex Prophetis loca , quae ceremoniarum cessationem etiam tacite involvebant, de quibus mox plenius.
Objicit porro Vir Doctiss. Licet Messias totum Jusu divI-culimn moresem ct internum optimis ct sanctissimis '' a' ' eonsiliis in majorem perfectiorem edoceret; si simul rL ,hm ritu
rualem Dei legem jam inutilem nam praedicaret, lem abro non perfectiorem legem introduceret , sed unam eius g/r partem perficiens , ct alteram destruens , totius disianae legis praevaricatae esset reus. Resp. Siquidem Messas propria autoritate sine jussu ac mandato divino legem ceremonialem ut inutilem & vanam Oo cessare