장음표시 사용
71쪽
regiminis divini, quo erga populum Israel jam ab initio usus est Deus , apparebit totam illam directionem respexisse Messiam , & felicia illa quae sub Messia fluent tempora adumbrasse. Ob Mecsiam solum, quem Abrahamo ex semine suo promisit , Deus discrimen illud populorum , inter Iudaeos nimirum & gentes, introduxit; ideoque etiam circumcisionem instituisse videtur, cum s men Abrahamo benedictum , quod sensu mystico Messiam designabat, promisit 3 ut semper in circumcisione promissi illius memores essent; ide que & Deus tali signo Israelem ab aliis populis discriminari voluit, quod deleri aut obliterari non posset ; ritusque illi praescripsit plane diversos,
imo & contrarios aliarum gentium ritibus : ne ulla unquam inter ipsum & gentes commixtio fi ret: ut ita indubitato constaret, Messiam ex ea gente, cui promissus erat , ortum fuisse. Inde
sequitur, Deum Ropuli sui, tanquam populi peculiaris , & a reliquis separati, curam gessisse singularem , eum per Prophetas docuisse & monuic se , usque ad Messiae tempora : hinc etiam omnes prophetiae ad Messiae usque tempora terminantur. Ab eo tempore Deus pro populo suo censeri voluit, non Israelem secundum carnem ex Abrahamo oriundum , sed quoscunque vestigiis fidei
Abrahami insistentes, ex quacunque gente Oriundos; voluitque ut omnes in unum coalescerent,
ae discrimen illud populorum aboleretur: simulque paries ille intergerinus, lex ritualis , qua Is rael a gentibus separabatur , sponte evaneiceret. Et hunc suum populum Messiae regendum tradidit. Praedicunt ergo Prophetae quanta populo felicitas sit obventura per Messiam: non quia omnes in Israel e
72쪽
Israele secundum carnem selicitatem sibi a Messia oblatam corde obsequioso sunt amplexuri , ac rei psa eam adepturit sed quia omnibus facultatem largietur eam consequendi , adeo ut si quis eam non obtineat , sibi id imputet suaeque incredulitati : & quia quicunque per veram in Messiam iadem populus Dei futuri sunt , reipsa etiam feliciatatem illam sunt consecuturi. Unde manifestum est , licet Deus per Prophetas antea diserte com minatus non fuerit, dispersionem hane praesentem poenam fore rejectionis Messiae 3 juste tamen Mnon recedendo a modo quo hactenus Israelem tractavit, eam potuisse ob spretum Messiam ipsi imis mittere : Quia jam ipsum regi suo Messiae rege dum tradidit. Et mirum non est Prophetas de temporibus Messiae adventum secuturis non ita diastincte prophetasse ac de praecedentibus, nec rej
ctionem Messiae , 3c populi Israelis propter eam eterra sua dispersionem , ita ad vivum praesignificasse: Quoniam omnes ferme prophetiae in ipseMessia terminantur. Esaias tamen cap. LILI.
Messiae rejectionem praedixit; &Daniel cap. IX. populi propter ejus caedem miserabile excidium. Praedictiones autem de temporibus sequentibus Prophetis Novi Testamenti creditae sunt. Addideram praeterea ; Si quis pertendere velit, Sine recio verba hae etiam ad praesentem Iudaeorum statum extemdi debere sciat ille, nullam veram ad Deum respi- nulla Deo scentiam esseposse, sine receptione illius, quem adpo- grata est
puli sui salutem mist. Illud ideo addidi , ut subia zPksῆς'
indicarem , licet id concederetur , nihil tamen exinde proserri posse contra necessitatem fidei in Sesum Christum. Requirit nimirum Deus a populo peccatore resipistentiam, ut in terram suam D restituatur.
73쪽
restituatur. Atqui quae paenitentia Deo grata a populo praestari potest, quamdiu eum rejicere
perseverat, quem ipsis mini redemtorem , ejus
que se legibus subjicere recusat φ Sed vero, ut dixi, vix quicquam Prophetae de statu populi Icraelis post missum Messiam praenuntiant ; nisi
summam eorum, qui ipsum recipiunt, fore felicitatem : quia huc usque separatio populorum d rare debuit: Postea omnes gentes cum Israele coa Iescere voluit in unam Ecclesiam. Solus Apost Ius Paulus in Epist. ad Roman. cap. X I. nobis revelat consilium Dei de Iudaeis, quod nempe caecitas eκ parte contigit Israeli, donec plenitudo gentium intraret, & sic omnis Israel salvus fiet. Quae fe- Iicia tempora adhuc speramus , Vovemusque ex animo, ut Israel debita animi purgatione se prae paret ad redemtorem suum agnoscendum & ven tandum 3 ae ut Deus spiritus sui luce magis magisque eorum animos illustret, ut genuinum pro phetiarum sensum, & naturam regni Μessiae sibi promissi agnoscentes , per sinceram in ipsum fidem 5c obedientiam salutem sibi destinatam conia
Messias redipiatur seum esse Promis
De Quaesito terito. tertium Viri Doct. Quaesitum responderam , Necesse non esse ut Deus olis dixerit, quod Israel propter infidelitatem in Messam esset deperdendus, o abjiciendus in nationibus, ut non sit amplius popuIus Dei, sed ιn Hemam damnandus , donee in Messam cum venit erediderit: Sed sufficere, Deum I raeli Messam promisisse : exinde enim manifestum esse,
Deum voluisse, ut , quando veniret, reciperetur θ' agnosceretur ρ
74쪽
agnosceretur ; ac proinde neminem , qui eum agnoscere recusaret, beneficiorum ejus fore participem. Haec ego eum in finem non dixi , quod ejusmodi textum in Sacra Scriptura nusquam extare credam et sed ut disputationem nostram in compendium con traherem et Praevidebam siquidem , si textus ejuς modi allegassem, prolixam inter Uirum Doct. de me de eorum sensu dc genuina explicatione exoriaturam disceptationem : Eam ut praeciderem , dc disputationem, quantum possem , ad rei caput deducerem , & breviore gyro circumscriberem , hac responsione usus sum : Sufficere Messam a Deo esse promissiim: inde enim evidens est, quando veniret, recipiendum esse , nec posse absque gravi peccato ac divini numinis offensione eum reisiici. Agnoscit hane meam re*onsionem Vir Doct. Iegitimam esse , quando agitur de Rege aut Propheta
recipiendo. Addit vero, se non quaesivisse de hac fide, sed de Maside in Messiam Mediatorem, in qua consius
rei totasalus aterna Israelis o generis humani, r spem cujus omnia quae antea Deus in Lege praeceperat quasi nihil erant , absque qua neque vere, neque υ
rum Deum credere possent; sed si quam fidem bis
rent , in Deum creatorem, futura erat quasi in non Deum , quasi in idolum. Hic primo Virum Doct. praemonitum velim, me illorum Christianorum , qui Iudaeos criminis horrendi, quasi non verum
Deum sed tantum idolum agnoscant, reos agunt, neutiquam approbare, Sentio ego , nos simul Christianos ac Iudaeos in unum eundemque Deum, caeli dc terrae creatorem , quique Israelem ex IE -pto eduxit, credere ; neque in eo versari controisversiam inter Christianos Sc Iudaeos: Sed in eo solo , utrum Jesus, qui olim in Iudaea docuit, D a dc
75쪽
Praedictam Messiae reiectionem.
& miraculis claruit, crucique amxus est, si promissus ille Israeli Messias et quem cum Judaei non
agnoscant, nec etiam Deum recte colunt. Hoc
praemisso jam ipsam responsionem examinabo. Cum Deus toties & tam sollicite Messiae adveniatum praedixit, manifestum est, voluisse Deum ut ab Israele reciperetur. Necesse non fuit, ut Deus omnia ita plene &exacte praedixerit, ut Icrael , etiamsi vellet , eum cum Veniret rejicere non posset: voluntarios siquidem sibi Deus subditos vult, qui obsequium sibi gratum praestant. Suffcit , quando Messiam misit , eum illis instruere donis, quibus omnes, quorum animi pia docilitate sunt imbuti, & minime refractarii, a unde convinci possent. Sive enim Deus antea eas adhibeat praecautiones, sive per Messiam , donis ex quibus agnosci posset sussicienter instructum , clare quomodo recipi & coli debeat, praecipiat; nulla praefracte eum respuentibus excusatio superest. Sed cur Deus praedixit idololatriam Israelis in fulmris seculis , rejectionem autem Messias nequaquam, crimen idololatria multo deterius Z Resp. Aut tales requirit Vir Doct. de Messia praedictiones , quibus Israel ita convinceretur, ut quando Messias venisset, etiamsi vellet, de eo dubitare minime posset: aut quibus de Messia lassicienter posset instrui, eumque quando Venisset agnoscere ; non
tamen ita evidenter necessario convinceretur,
quin si animo sit refractario eum rejicere posset. Si posterioris generis praedictiones requirit, eas exstare dicimus; & licet exstarent clariores, modo non tales quae invitis assensum extorquerent,
fieri tamen posset, ut Israel , maxima saltem Israelis
76쪽
Israel is pars, eum rejiceret: neque rejicientibus omnis deesset praetextus, quia semper quid invenirent quod cavillari possent. Si prioris generis praedictiones: praeterquam quod eae cum voluntario obsequio consistere nequeant, uti statim diximus 3 Quaero, an ullas ejusmodi dari posse credat ' An licet sint evidentissimae , Israel tamen non posset semper praevaricandi praetextum, sin quidem vellet , sibi quaerere ' Num clariores dari possunt, quam praedictiones de idololatria, &praeceptum divinum toties in Lege inculcatum de non colendis idolis , seu diis alienis φ Num propterea Israel ab idolorum cultu abstinuit ' Nonne sepius in idololatriam gentium , quas Deus c ram facie ipsius e terra Canaan delevit , Iapsus Arelapsus est φTandem, quoniam Deus comminatur, se Ic Praesentis raelem ob idoloIatriam disi ersurum inter gentes, nullumque inter peccata Lege vetita graVius sit nia musam idololatria, dicat Vir Doch. ob quodnam crimen nullam Israεl nunc ita dispersus sit inter gentes, & pluribus jam seculis e terra Canaan extorriS inter gen quam Mes. tes oberraverit. Non ob idololatriam. Quia le- siae reie-gimus quidem in historia sacra, Israelem ante ca- ω0Πς ptivitatem Babylonicam aliquoties se foedo idol latriae crimine polluisse , & ob id crimen Babylonem in captivitatem abductum. Post reditum autem e captivitate Babylonica , gravissima illa anflictione melius edocti, nunquam leguntur in id lolatriam relapsi Judaei, sed alia quidem crimina& peccata commisisse : imo in hodiernum usque diem, licet peccatores uti caeteri, ab idololatriae
tamen crimine puros se conservant. Explicet ergo vir Doct., quodnam illud crimen idololatria
77쪽
gravius sit, cujus poena per tot seeula Israelem premit, & quod nulla sua poenitentia , nullisque
Poenis , quantumvis diuturnis , eluere possit. Sane si maturo judicio rem expendere velit, rationemque investigare quae homini cordato in conscientia satisfacere possit, nullam aliam reperire poterit praeter Messiae contemtum. Legimus ob idololatriam Israelem olim in hostium suorum potestatem traditum, sed quamprimum respisceret, seque ad Deum convertet, jugo hostili liberatum rBabylopem in captivitatem abductum post septuaginta annorum captivitatem libertati & patriae restitutum et interimque Deum per Prophetas sitos spem secisse liberationis, eaque Israelem in mediis calamitatibus erexisse. Nunc autem ultra sexd cim secula extorres e patria vivunt, dissipati in ultimas usque mundi regiones , neque ullus Pro pheta nomine Dei eos erigit , aut miseriae finem ostentat. Minatur Deus , se parentum idolol triam vindicaturum in liberis usque in tertiam &quartam generationem et Jam autem plus quam triginta aut quadraginta generationibus exilium hoc sustinent. Promittit Deus populo poenitenti restitutionem in terram suam. An verbum hoc
Dei excidit φ Absit. Quodnam ergo est crimen illud idololatria gravius, quod ipsos tot seculis in exilio hoc detinet, quodque sincera ac constanti
sua in Deum fide, & Mosaicae Legis professione expiari non potest ' Si enim Judaei jure Dominum nostrum Jesum Christum rejecerint, soli sunt hodie in terra veri gloriae ac veritatis divinae assertois res ac patroni. Et quid Deus benignus & misericors ob tam constantem Legi suae adhaesionem tam
longinquo exilio, quin & tot afflictionibus ac calamit
78쪽
Iamitatibus , quibus nonnunquam a quibusdam Christianis , perverse zelo contra religionis suae genium in eos saevientibus , misere amiguntur , testatam , fidis suis cultoribus non esset condon tu rus ' Proferat ergo Vir Doct. tale peccatum, ob quod Deus , non obstante hae Israelis fide &constantia, iram erga eos tot seculorum decursu ostendat. Dixeram ego, Necesse non esse, ut Deus id prae- Potuit
moneret Israelem; susscere ut Messiam mitteret , σ
per illum inobedientibus pomam denuntiaret. AgnO- si in Israescit vir Doct. suffecisse Μemae promissionem : vG lis salutem rum inde longe aliud quam ego concludit: adia νςΠς x dens ; Siquidem non egebat aliqua suasione, ut reci peretur is , qui in summam Israelis felicitatem promittebatur. Fateor, quando veniens felicitatem actu ipso confert, licet aliam quam homo exspectaverat. Ita licet Jesus , Dominus noster, cum coelesti gloria venisset, omnesque Judaeos in co lum, coram oculis suis apertum , introducere paratus esset , plurimosque ipsum prompte recipientes coram aliorum oculis in coelum assumsisset , gloriaque coelesti vestitos ostendisset, dubium minime est, quin omnes Iudaei, licet nunquam de coelesti illa gloria cogitassent, sed regnum in temra gloriosum exspectassent , unanimes nemine emeepto eum pro rege & Messia promisso recepissent: neque necesse fuisset id ipsis praecipere , praec piumque istud poenae comminatione sancire: quoniam felicitas bonum est summum, hominesque tam potenter in amorem sui trahit, ut refragari non possint. Alia vero est ratio, quando promittit felicitatem futuram , mediumque felicitatem illam consequendi est cultus carnali hominis D inclinationi
79쪽
inclinationi adversus : tum enim facile a carnali homine contemni potest , qui sibi persuadere non vult , vitam desiderio suo adversam ad felicitatem perveniendi viam esse. Sane si vitam coelestem
cultoribus suis promisisset Jesus Christus , simulque Judaeis regnum , quod hie in terris desiderant , restituisset , religionemque carni non inis gratam, & carnali ipsorum exspectationi minime repugnantem, exegi isset, num eum rejecissent Iudaei φ an non obviis eum ulnis amplexi fuissent 'Non ergo eum rejiciunt, quia promittit quae captum hominis superant, quaeque Israel non excogitaverat 3 sed quia non praestitit illa quae Iudaei
exspectaverant. Quo jure, ad primam quaestio. nem diximus. Quis starii. Ego, ut responsionem meam fortius adstrue in .YI rem, quaesiVeram, an non ipse Vir Docii. agnoseat, daeis in eorum posteros , quorum parentes ex Israele oriundi
Christum jam olim in 'esum Christum crediderunt, si unquam hui, sub Messas, Fem adhuc hodie Fudat exspectant, in mum
regno Mec dum veniat, esse a beneficiis ipsius excludendos, σs qu lom graviter puniendos, quoniam ipsum non receperunt ehem, Hanc quaestionem, quae proprie est argumentatio responsionem meam confirmans forma quaestionis proposita, Vir Doct. alieno loco transposuit, ei. que tanquam quaestioni principali prolixe respondet. Summa huc redit e Tales puniendos , non quia Mesce, sed Deo immorigeri seunt. Verum ea responsio neutiquam sufficit. Manifestum quippe est, qualiscunque rex sit Messias, si ve terrenus , sive spiritualis ac coelesti , nomine Dei eum munus suum administrare, ac proinde non posse eum rejici sine contumacia in Deum. Hoc quaereba
tur , an exstaret locus in Prophetis, ubi illi, , qui
80쪽
qui ex Israele sunt oriundi, a beneficiis per Mecsam conferendis dicuntur excludendi, eo quod ipsum non receperint. Talis non producitur a Viro Doct. Addit etiam Vir Doct. pios ex gentibus , sime ex Israele oriundos , sive non, qui verum Deum coluerint, qui Umelis mirasilem redemptionem adjuverint , m. redemptionis beneficiorum fore partis pes. Quaero , an iisdem cum Judaeis privilegiis sint gavisuri sub Messia, an vero Iudaei eminentiore supra eos honoris gradu sint donandi ' Si prius: Velim produci textum ex Prophetis. Si posterius: velim similiter ex Prophetis probari, oriundos ex Israele, eo quod in Iesum Christum crediderunt , inferiore loco sub Messiae regno futuros, quam illos, qui Christo nunquam nomen dederunt. Is locus si proferri nequeat , agnoscendum nec Christianos urgeri debere in simili ea-su Iocum proserre , sed sussicere Messiam a Deo missum, poenamque inobedientibus ab ipso con
Agnoscit Vir Doct., a Christianis inter alia Io- Verba ea afferri solitum testimonium Mosis Dent. xv I D. Detitiqui verba Dei referens, ait, Suscitato prophetam scut te, &c. Quare per praeoccupationem re - Messiam, spondet, locum illum, teste Calvino, intelli- rem Jesugendum vel de Iosua, vel successuris Prophetis. quo breviter respondens , eam eXplicationem ta. concessi I ita tamen, ut vel potissimum Messias intelligaturi quia Deus dixit, se Prophetam suscitaturum sicut Mosen : inter Prophetas autem
solo excepto Messia ) neminem fuisse Mosi simialem. Respondet duo Vir Doct.: Primo: EM , etiam accipiatur de Messa, non satisfacit quaesito deside illa peculiari, in qua constitu confisit totius