장음표시 사용
241쪽
rius exstitisse: scilicet riebant, Filium, cum natura nullam praeter caeteros praerogativam haberet, utpote natura iba τρεπτις : propter singularem tamen curam & cxercitationem in malum non inclinantem, a Deo idcirco cleetum, quod praenovisset, eum neutiquam hanc praerogativam aspernaturam: Προπιώσει κώ προ θεωρία περὶ αὐτοδ εiδοτα κατα πρ γνωσιv, siet g οπι-ικR: de quo Alexander Epit copus Alexandrinus in epili. apud Theodoretum , lib. i. cap. 4 pag. F, 6. Athanasius, disputat. l. contra Amanos , pag. 124 & formula Ai ianorum ann χ4 . apud eundem Athanasium de Synodis pag. 69 i. in fine. & Sirmiensis ad versus Photinum a Marco Arethusio lcripta apud eundem Athanasium de Synodis pag 693. di Socratem, lib. 2. cap 2 s. pag s82.b ubi tamen ea lententia ab Arianis damnatur. Secundam Arianorum qui ex aequo omnes similem P tri Filium statuebant) sectam c sententiam hanc, priori contrariam, me morat Philost orgius: nempe, quod Filius secundum naturam Deus est,
κατὰ τὴν φυσιυ οεὸς, non vero siccundum praescientiam. I crtiam tandem hanc memorat, οπι ἐκ μὰ si ταν εκατερος abτῶν πεφυκε δημιουργες ἐκάτερος,
id est , alter seu pollerior productus sit ad creandum. Cuius Alsianorum sententiae , de Filio videlicci εξ ουκ οντων generato seu Creato, innumera apud veteres testimonia occurrunt. Inde certe Ariani εξκκον
dicti , testis vel Athanasius de Synodis, pag. 698. & Socrates, lib. 2. Cap. 3s. Atque ita quidem Philoltorgius hic tres diversas Arianorum
sententias exprimit. Cujus verba ita emendanda, partim vero & vertenda sunt: Οἰ μεν γὰρ κατὰ το προγυίσκειν ἐκάτερον εφασαν οἱ δε, τό τἡs Q οεο, ἄλλοι δε , οπι ἐκ μν οντων εκατερος αὐτος πέφυκε δημιουργελ Id est:
si uidam enim, Filium scilicet, secundum praescientiam, alterum stu post
rius exsitisse dixerunt: alii vero, secundum naturam Deum esse: alii denique, quod ex non entibus alter seu posterius producIussit ad creationem Hasucro tres Arianorum in speciem diversas sententias ait Philoltorgius, etsi di mei re videantur, in unum tamen convenire&conspirare, nempe quM Filium Patri ομοιώσιμ praedicent. Quomodo dc Ambrosius, de fide ad Gratianum lib. I. cap. 4. de Eunomio, Ario. & Actio: sed quem potiss mum legam ρ Eunomitimne, an Arium, vel Aetium, ejus magistros p Plura enim nomina, sed una perfidia: impietate non dissonans, communione discor dans: non dissmilis fraude, sed cogisatione discretae cur enim jecum nolint convenire. non intelligo, &c. De diversis alioquin Arianorum sententiis Epiphunius haeresi Semiarianorum 73. Socrates, lib. s. cap. 2O, 22 SOZomenus, lib. 7. cap. 17. quas tamen aliter explicant. Epiphanius quoquo
242쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLIΤANI. CAP. XI. m
Λrianorum τρία τάγματα ponit. Huculque Cl. Gothostedus. Cum his conserenda, quae cap. 8. de Arianis dicta sunt.
Oc capite considerandum nobis venit reconditum dc admirabile prorsus incarnationis Filii Dei mysterium: ubi agemus
I. De Nominibus Incarnationis. De illis totum habes caput et . in Observationibus nostris. Ibi dicta hic non repetimus , sed ea tantum eXaminamus nomina, quae a Patribus Nicaenis hic sunt usurpata. Sunt autem duo sequentia. i. Σάρκ-ς. Patres Nicaeni dicunt, se credere in Filium σαρκωθεν .Σὰνκόοι est quali incarno , id est , carneum reddo. Budaeus interpretatur, carne oppleos item, carne operios nec non, carnem alo, & ulcus impleo, ex Celso. Praetcrca, corpulentum reddo , ex Galeno. Passivum autem σαρκούσθαι, corporari, & carne indui, ex Lactantio: quod de incarnationis Christi mysterio peculiariter dici solet. Exemplum habemus in hoc Symbolo: alia passim obvia. Greg. NaZianzenus Orat. 38. pas. 6 Ig. ' ἴσαγκος σαρκῖται. Carnis expers incarnatur. ita etiam Atticus, Episcopus Constantinop. in Actis Ephesinis, pag 2s . G ασαρκος σαρκῶται. Chrysostomus in Psal. ψ. Πῖσα ἡ γῆ ἀπο τερατων εἰς τα τερατα δήολογεῖ καὶ υμυεῖ τον σαρκ ivra θε v. Unizersa terra ab una orbis extremitate ad alteram glorificat tu laudat incarnatum Deum. Isidorus Pelusiota, epist. D. lib. i. pag. 22. Nη is καὶ βίου σεμνότης taα-ρο , τού σαρκωθεντος θεῆ βαπτι μάτιτέλεσε. Fejunium iu vitae severitas Johannem incarnati Dei baptistam reddidit. Huic jam σαρκωMς , desumta voce ex Joh. 1: l . G λόγος σαρξἐγένετο. Σάρκωσις vero τῆς σαρκος δηλοῖ τὴν ἀνάληψιν , carnis assismtionem β-gniscat, ut Theodoretus loquitur Dial χ. pag. 67. vel, ut Damascenus, lib. a. orthod. sidci, cap. I . pag. χι 6. eXplicat, Uiv προς σάρκα, ρτοι προς D d E ανθρα -
243쪽
α ρωπον συνάφειαν, cum carne , Vel cum homine conjunctionem Ufitatissmia hoc sensu vox apud Scriptores Ecclcsraiticos; quod tamen Lexicographi non docent. Videamus exempla. Greg. Nazianzenus, Orat. 3S pag. 6i . Ἐφάisi θεος ἀυθράτοις δια γεννήσεως, - λ' d τὸ ειναι δους , καὶ το εὐ εΝαι χαρίσηται μαλλον δε νεύσαντας ἡμἁς ἀτο τού ευ εἶναι Aa Raκίαν, πρὸς αbτὸ κάλιυε ταναγῶγη Aa σαρκίσε- Deus per natisitatem hominibus apparuit, ut . qui vitam dederat, idem beatam quoque vitam largiretur: zel potius, ut nos per vitium a beata vita prola os, eandem ruisus per incarnationem revocaret. Isidorus Pelusiota , epist 2 ib. lib, r. pag 63. O' καιρος τῆς σαρκά- Tempus incarnationis. Gregorius Thaumaturgus cap. i. de Fide, pag 2. σαρκοισιν και ἐναυθράπηο v conjungit. Basilius Seleucientis. Orat 39. pag. et i 7. de Christo: 'Λνθρωπικῆν ἔλαβες σάρκωσιν. Humanam assumsisti carnem. Et quia Filius propter ulum tam carnem humanam dicitur σαρκω. Otie, hinc de eodem mytterio uittat illime uturpatur vox ἔνσαρκος, quam a Lexicographis omitti , prosccto mirum. Nempe incarnatio Filii vocatur , a. Ἐνσαρκοι γεμις, nativitas secundum carnem, ab Eusebio, De
monstrat. lib 7. pag zi 9 b. Eυσα κος ἐναιθρίτησις, ab Epiphanio , haeresiῖO. Pag. r. dcha resi 69. pag. 33O c. Eυο κος ἐνδημία , rursus ab Epiphanio , haeresi 69. pag. 338.& ab Athanasio, in Pial. 68. t. z. P. yῖ7. d. 'Eυσαρκος ἐπιδημία , ab Athanasio , Orat. 2. adversus Arianos. t. i. pag 36s . di a Theophylaeto in cap. i. Lucae , pag. 3 . Eodem 1ensu vocatur ἡ δε σαρκὶ μιδημία , a Balilio M. epist. 6s. pag. 8s2. ἡ διασαρώς ixiδημία, ab Oecumento in Σ.cDist. Joh. pag. 2I8. . e. Eser κος οἰκονομία a Theophylacto , in cap. L, JOh. pag. sss.1 Maximo, cent. 4 de Charitate , cap. 77. & ab aliis. Phavorinus: 'ExιQάνεια , ἡ τοῖ σατυος ἡμῶν Ιησού Xριςού ενσαρκος οἰκονομία. Evσαρκορ καὶ θεια οἰκονομία vocatur a Chrysostomo, homil. IO s. t s. pag 68i. Eodem lenia dicitur ἡ κατὰ σάρκα οἰκονομα . a Nysseno Contra Apoll. t. 3 pag. 26s. ἡ κατὰ σάρκα τοὐ λέγου οἰκογομία , ab Occumento in Acta , pag. t. οἰκονομία της σαρκὸς, a Chrysoli Omo homil. 3 i. in Johannem : si μετὰ σαν-κος οἰκονομία, a Cyrillo Alexand. in cap. IO. Jel x, pag i 89. ἡτης ἐνσάρ - κρυ τοὐ Tbοὐ τοὐ θεου παρουσίας οικονομία, in Actis Synodi N icaenae, pag s.f. αυσαρκος παρουσία, a Chryseit. homil. 3ψ. t F. pag. 218. ab co
244쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XI. 213
g. Evea Me ἔτιφά,εα, ab Eusebio hilt. Eccles. lib. I. cap. s. pag. s. Demon lirat. Evang. lib. 8. pag 226. Eodem sensu. ἡ κατὰ σαρκα ἐπιφάνεια ταυT'ιοῖ τοῖ θεῆ, a Pachym. in cap. q. Dionylii Areopagitae de coe -- lesti Hierarchia, pag. s. Σ. Ἐναυθράπησις. Rursus Patres Nicaeni testantur, se credere in Filium Dei ἐναυθρωτήσαντα . qui homo factus est. Eusebius Pamphili, teste Socrate, hilt. Eccles. lib. t. cap. 9. pag. II s. pro ἐνανθρωπησαντα, quod in Symbolo Nicaeno exstat , usurpavit, ἐν avὲρμοις πολιτευσάμενον : quod etiam Stephanus in Thesauro suo notavit quidem , non tamen monuit, anguem latere in verba. 'Eναιθρωκῆσαι namque de Dei Filio usiurpatum . non significat inter homines versari . sed carnem Bumanam assumere , bomianem seri. Audi Greg. NaZianzenum, Orat .s2. pag 747. ita de Apollinari itis disserentem : Και κερὶ τὴν τῆς ἐνα-ρωπήσεως κακουργῶσι γῆν, τὸ ενην. ἄπησεν , ἔκ ἐυ Es θρίτη γέγονεν, δν ἐαυτου περιέτηξεν, εξηγούμμοι, κατὰ τὸ εἱ- ρημεvis' 'Aυτος γαρ ἐγίνωσκε, τί νυ ευ τψ ἀνθρώπου' ἀλλ' ἁ ἀράτοις ἁμίλησε , καὶ συνεπολιτεύσατο λάγγτες καὶ διδάσκοντες, καὶ πρὸς ἐκείssis καταφεύγειτες την Φαννῆs, τι v, Mετὰ τούτο ἐπὶ τῆς γῆς ῶQθη, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνεπά*η, λέγουσαν. Etiam circa ἐυαυθρωτησεως Vocem improbe ac versute agunt, hoc verbum.
simu rora , non ita explicantes , ut idem si, quod in homine , quem sibi ipsi assixit, exstitit, iuxta id, quod ait siripturae I ple enim sciebat, quid
esset in homine : verum idem esse dicentes ac docentes , quod , cum hominibus consuetudinem habuit ac versatus eli: atque ad haec verba confugientes, Post haec in terra visus est , dc cum hominibus est conversatus. Uide reliqua apud Nazianzenum , Notas quin etiam Eliae Cretensis ad hunc NazianZeni locum, pag. 3ῆO9. Verbo δε ανρρωπεω etiam utitur Chrysostomus, Homil. de S S. Trinitate, r. 6. edit. Paris. pag. 2o3. Πλαν
ἀτρέπτωρ, καὶ ἀναλλωατως , &C. Si uis igitur sanctis scripturis crisit, adoret Trinitatem increatam , incommutabilem , versonis expertem , omnim-rentem , principio carentem , coaeternam V consuksaurialem , Patrem , cuFilium prius quidem abrique carne , deinde autem voluntate propria in sue seculorum perfeὶIum hominem factum , abrique peccato , sine versione o muta-- tione, &c. Oecumenius in cap a. ad Galatas, pag. 69O. Ἐκαςιν τοσαύτην δεῖ χάριν ὀμολογεῖν τη κριτῶ . ἁς ει δἰ αυτὸν μῆν ἐνπἀράπωπε. Cantas unum
quemque Christo gratias agere oportet , ac s propter Vesum solum homo factus
245쪽
eod ἐνανθρωπεῖν, καὶ εκ τα, ἐνου γεννασθαι. cium Christus esset carnem assumturus, ta ex virgine na citurus. Ab sia, inis eii ἐνακράτησις, incarnaiio. Baiilius Caesar. in Psal. 32. pag. 2CP. Ἐἀν τὸν θαυμασιον τρ που, καὶ x Masτηυ Φυσιν υπερβαίνοντα τῆς ρνανθρωπησεως διηγου τού Κυρίου , καινήτερον ἄσμα καὶ ξενου .uις δι admirabicem modum, θ' omnem excedontem naIuram incarnaiationis Domini nari averis, recentius utique ac novum concinis canticum. Eusebius Demonstrat. lib. 9. pag. 2S9. Vocat e vase ρασπιν τού θεῶ λίγου , carnationem Dei Verbi. II. De λ γεω a mente naturam humanam. Quamvis, ut Chrysostomus, Homil. 27. In Epist. ad Romano . pag. 2 ιδ. υπακοῆς ἡ τίςις tilam, ου πολυτραγμοσυνης, sis obedientia , non curiosiate , egeat s periculosium etiam sit, τα σεσιγημένα πολυπραγμονεῖν καὶ περιεργαζεσθαἰ nihilominus, cum
ipsa etiam pia & orthodoxa antiquitas minime dubitarit, inquirere in causias, cur Filius potius , quam Pater aut Spiritus Sanctus, humanam assumserit naturam , nos quoque hujus quaestionis decisionem ex Patribus
i. Ratio, cur Filius carnem assumserit, est, quia decuit nos restitui in jus & gradum filiorum Dei per eum , qui natura Filius Dei est, di imaginem Dei in nobis restaurari per eum , qui est imago Dei. De hoc Jobius in Biblioth. Photii, Cod. 222. pag sso. Στειδη λόγος 4 Tιος .
gine Dei cohonsatus erat, bisece postea excidit, comparatuique eli jumen. tis inlipientibus, & ipsis similis factus est 3 propterea Verbum ad eos, qui ad brutorum sortem delaps erant, accessit, ruinam nostram reparans, ac nos in prisinam dignitatem postliminio revocans. Photius pag. seq. de Jobici
scribit : NMiutiuται κατά seu λεγέντων, δια τουτο τον T'ιὸν άνθρωπει γενέσθαι ,κaὶ σωτῆρα παραγενέσθαι, διότι τοῖς πρὸς υιοθεσίαν καλουμένοις τον T'ιὀν εδει, ἀλλὰ μη ἄλλου τινά, καθηγεμόνa καὶ ἀνακαινιςην τῆς υικεσίμ καὶ γεγευησθαι, καὶ κηρυττε m. Juveniliter scribit adversus dicentes, Propterea Filium hominem factum , atque Salvatorem advenise , eis quod in adoptionem vocatis , non alium aliquem , praeter ipsum Filium , oporteret ducem atque instauratore
adoptionis S esse, V praedicari. His verbis indicat Photius, Jobium hanc aliorum sententiam , utpote veram , immerito sugillasse. Jobius ibid.
246쪽
NI LENΟ-CONSTANTINOPOLITANI. CAP. X l.
ibid. pag. 6o I. Tῶν πρετωδε των , v. τὴν ἀπαράλλακτον καὶ δυσικὴν εἰκονα τούΠατρὸς κροῖς τοῖς κατ' εἰκdva v γεγον τας , τὸν δε χαρακτῆρα κιβδηλευσαυτας, ταύτην ἡμας ἀποκαθαραἱ τε τῶν κηλιδωμάτι iv , καὶ εἰς τὸ αρχαῖον κάλλο: ἀναμορ.
σασθαι. Conveniemomum fuit, ut immutabilis , per omnia sinitis, rivdque Patris imago nos ad eandem conditos s sed qui formam illam jam com ruperamus p issordibus mundares , ta pristino decori restitueret. Eandem caussam inculcat Damascenus Orthod. fidei lib. 4. cap. q. pag 28 . Aia
ὀμο. ωον, ν τοι si ἀρεrαῖς τε , ὰς εὐικτὸν ἀνεράτου Gι. Propterea Filius Dei homo factus est, ut, in Mem hominem creaverat, id ipsum ei rumsus largiretur: creavit enim illum ad imaginem ovam, intelligentem,ylibero arbitrio ornatum , nec non adsmilitudinem suam, sue in virtutibus perfectum, quantum natura humana ferre potest. Athanasius de Incarnatione Verbi, t. i. pag. 72. Obκ ἄλλου vis το κατ' εlκίνα παus ἀνακτίσαι τοῖς ἀνθρώποις, εἰ μὴ τῆς εἰκόνος τού Πατρός' καὶ gκ ἀλλοιν ην το θνητὸν ἀθάνατον ἀνα σαι. εἰ μητῆς αὐτογῆς του κυριου ἡμῖν quod χριςsi. Non poterat alius imaginem Dei in hominibus renovare, quam ipsa Patris imagor nec alterius erat, mortale
resuscitare immortale, nisi ejus, qui es ipsa vita, Domini nempe nostri Iesu Christi. Quod eleganti postmodum similitudine explicat: Καθάτερ τῆς
m, .si vigies, in tabula depicta , situ θ' sordibus obliterata fuerit, eum rursus ac tacere necesse est, cujus est eriles, ut imago in eadem materia renovari possie ita etiam inriti ui Patris Filius, patris imago ex sens, nos accessi, ut hominem ad imaginem suam crearum renovaret. Σ. Ratio est , quia nihil fuit aptius & Sapientiae divinae convenientius, quam hominem per eum resormari, per quem fuerat ab initio formatus. Hanc rationem asteri Cyrillus Alex. lib. r. Glaphyr. in Genesin,
Pag. I 3. Eδει, εδει τον Γ Ου τα παντα παρήχθη πρὀς υπαρξιν, ἀνακααις-υ γενε- σθαι τῶν κατεφθαρμόνων , καὶ τῆν ἐκ τῆς αμαρτίας ἐξελάσθαι πήρωσιν καταργψαι δε ro λυπούν , καὶ το ευ Hναι πάλιν διανῶμαι πλουσίως τοῖς δἰ αυτού γεγον σιν. orauit eum, per quem omnia ortum nacta sunt, instauratorem feri eorum. quin corrupta erant, vitiImque ex peccato contractum prostigare ; qaodquen au habebat, abolere, atque iis , qui per ipsum faciti erant , bonum habitum
247쪽
largiter impertiri. Eandem rationem urget Jobius, in Biblioth. Photii,
Cod. 222. pag. 8 i. lais verbis: Σπηυ τὴν δημιουργὰν και πλάτην. αύτει ἀναπλάσαι καὶ ανακαινίσαι συντρι3ἐν τὸ δημιούργημα. ta γὰρ καὶ ι IIaτωρ ἀπαυ- τως , καi το II νεύμα τὰ ἄγιον πλῆν ἀλλὰ ταυτα δι' T ού γενειησθαι τὸ ἰερον ἐπιμαρτύρεται γρ- Eδει τοίνυν τὸν κλα υργω, δαηυἐντος τούπλάσματος , ab τότε Hς εαυτὰν ἁναλαβεῖν , και ανασῶσαι δι' ἀνατλάσεως. Ipsum oportebat creatorem N formatorem creaturam corruptam reformare atque renovare. Etsi autem Pater quoque ipse perinde creator es . ut U Spiritus Sanctus , nihilo tamen miniss omnia per Filium facta esse sacrae literae perpetuo IesanIur. Suare creatorem oportebat lapsam creaturam ad seipsum recipere , N per reformationem servare. Cyrillus Jerosol. Catech. illum. 6.Pag. 46 Πατηρ κατε- ιδεο . εδει T'ιον διορθῶσασθαι την πλάνην. Eδει γαρ τουδί ου ἐγένετο τὰ τάντα, τιν δεσπότου τῶν ἁπάντων προσενεγκεῖν τα πάντα' αι θε- ρατευθῆναι το τραύμα. Pater despiciebatur , oportebat Filium corrigere errorem. Ostortebat enim eum , per quem omnia facta suut , Domino omnium omnia ostierre: oportebat sauari vulnus. Nicephorus, Epi Popus Conliantinop. in Actis Synodi Ephesinae , pag. 3o8. docet, propterea Filium,
non aliam personam, assumsisse carnem humanam, suae . ὀ θεν ἡ το εἶναιοτῆρξε διὰ τηου αὐατον αbτού αγαθότητα , ἐντεῖθεν και το ευ εἶναι ἡμῖν χαρισθείη , ut unde, ob inessabilem ejus bonitatem, esse habebamus, inde etiam bene esse gratiose daretur. Consentit Athanasius . Orat. de incarnat. Verbi. t. i. pag. s . Ουδεν ἐναντίον Φανήσεται , εἰ δἰ οὐ την κτίσιν ἐδημιουργησευ d IIατῆρ.εν αὐτῶ καὶ την ταυτης σωτηριαν ει γάσατο. Llud contradictionem minime involvit , s, per quem Pater hominem creavit, per eundem ejus salutem procuravit. Et orat. Cad. pag. 72. Obκ αλλου το Qθαρτον εἰς αφθαρσίαν μεταβα
Non alius erat corruptioni obnoxium a corruptione liberare , nisi iuus Sal toris , qui etiam in principio omnia ex nibilo fecit. Alias rationes Theologi suppeditant. II l. De natura assumta. Ut hoc mysterium eo solidius proponamus, asserimus cum S. Scriptura, Sc orthodoxa antiquitate, i. Λόγου veram assumsi e carnem, non imaginariam. aut putativam rassum e carnem infirmitatibus humanis obnoxiam, sed omnis prorsus peccati experiem. Multa scripturae testimonia haec omnia confirmant: cum vero illa passim sint obvia , & a Theologis studiose conquisita proponantur, nos Patrum maxime audiemus consensum. Et quidem ex iis probamus. a. Λέγον
248쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITAN L CAp. XI. et i
ture Verbum cras scite lueti ius cernitur: sub tactum non cadens Iangitur: tempore vacans initium sumit: Filius Dei st suus hominis. Theophylachus in cap. I. Joh. pag s67. contra haereticos, de quibus mox: Ἀκουμωσαν, ἔτι d λόγος σὰρξ ἐγἐνετο , έκ εἶπεν , ξτι σὰρξ ε*avτάσθη , ἡ εδοξεν , ἀλλ' ἔτι εγε-
νετο ἀληὁεία, aurὶ ουσί , και ου φαντασί Aτοπον γαρ καὶ ἀνόητον, πιτεύειν, αδ υιος του θεου ἀλήθεια ων καὶ λεγόμενος , ἐψεύσατο τῆν ενα ράτησιν. Audiam,
Verbum caro factum est, non dicit, quod apparenter fuerit caro , sed quod fuerit veritas V subsantia , non τπό phanta . Absurdum enim S su rum esset credere ; Filium Dei, qui veritas est dicitur g incarnationem esse
mentitum. Idem etiam patet ex eo, quod Veteres tradunt de sermatione corporis in utero B. Virginis, quam plerique successuam, paucissimi momentaneam statuunt. Successivam fuisse docet Chrysostomus, Homil. 8.in Matth. pag. 32. 'Oυδε ἁπλως ναὸς πλάττεται, ἀλλα καἰ κύπις γίνεται. καὶ ἐννεαμναῖος χρονος, και ἀδῖνες, καὶ τύκος, και γαλακτοτρο*ία. Neque piliciter templum formatur, sed se tumor uteri cernitur, es novem mensit tempus viavitur , tu ipse partus absolvitur cum dolore . ces nutrimentum lactis adhibetur. Idem , Homil. g . t. s. pag. 218. Cissus voluit ne μήτρανελθεῖν παρθενικῆν, και ἐννεαμηναῖον κυοῖορηθῆναι χρόνον , καὶ γαλακτοτρο*ηθῆναι, καὶ τα ἀνθράτινα τάυτα παθεῖν , in uterum Tenire Virginalem , , novem mensum 1 patio in umero gestari, o lacte nutriri, ces humaua omnia pati. Ignatius, in epist. ad Trallenses, pag. I 3. ΣκυοQορ - , ῶς καὶ ἡμεῖς ra νων τε - ριόδοις καὶ ἀληπο ἐτέκεη, ise καὶ ημεῖς καὶ ἀληθῶς εγαλακτοτροφήθη , καὶ τρο-Qῆς κοινῆς καὶ πότου μετἐσκεν, ἁς καὶ ημεῖς. In utero gestat s es , sicut Gnos, certis temporum curriculis vere natus es, scut i, nos: veia lacte iritus est, V cibo potuque communi usui es, scut O nos. Sunt vero etiam, qui momentaneam fuisse autumant, quamvis minus accurate : nobis enim in omnibus, solo peccato excepto , ut mox Videbimus 3 similis fieri de huit. Momentaneam formationem defendit Basilius M. Orat. de generationc Christi humana, pag s89. ubi ad Masili. Irao. ita scribit : 'Euris
ias δῆλον , οτι ου κατὰ τηv κοιvἡv Qύσιν τῆς σαρκὸς ἡ σχασις ἐγένετο Κυρίν' εὐοδ γαρ τέλειον, τῆ σαρκι το κυοφορουμενον, ἡ ταῖς κατὰ μικρὸν διαπλάσεσι μορ*ωθὸν, ὰς δηλοῖ τα νήματα' ου γάρ ειρηται, τὸ κυηθεν , αλλa , το γεννωβίν. Hine manifesum es, non secundum communem modum carnis constitutionem Domino fuisse. Conceptum namque illicis perfectum fuit, non per iniervalla paula- E e tim
249쪽
rim formatum , ut verba declarant: non enim dicitur, Quod in ea conceptum est , sed , quod in ea natum est. Eodem concedit Damascenus, Orthod. fidei lib. I. cap. 2. pag. I 77. quando dicit,u ταῖς κατα μικρόν προν θήκαιe ἀτηρτίσθαι τὸ σχημα , ἀλλ' ὐφ' ἔν τετελειῶσθαι , non paulatim per additamenta figuram fuisse completam, se smul absolutam. V ide etiam Theophylactum , in cap. 3. Lucae , pag. 3os. qui etiam dicit , quosdam docere , ἔτι ἄμα τει τον Κύριον ἐπισκιάσαι του μετρορ τῆς παρθένου, ε θυς τέλειον η v τσβρέφος, quod, ubi Dominus obumbravit Ierum virginis, flatim perfectus fuerit infans. Sed recte monet Theophylactus, alios hoc admittere nolle, quia scriptum sit, τὸ γεινάμπει ἀγιον, τουτέςι, το κατὰ μέρος ἐν τῆ μήτριν σου MDvmota, καὶ ἐκ ἐυθυς τελειον Oxάρων. Quod nascetur Sanctum, hoc es, quod particulatim in utero crescii, V non statim perfectum exsistit. Non ergo audiendi veteres haeretici, qui carnem Christi non veram, sed putativam & phantasticam esse , impie asseruerunt. Ignatius in Epist. ad Tarsenses di Smyrnenses docet, quosdam jam suo tempore docuisse. Christum δεκήσει tantum genitum esse. De itidem Chrysostomus , Ho-
mil. . in Epist. ad Hebraeos : Dixerunt, Chrillum δοκησει παραγενέσθαι , καὶ ουκ ἀλ-εἰ , opinione tantum Tenisse, non verλ. iterum Ignatius in Epist. ad Trallianos, pag. I 2 Tινὸς, ἔντες , τοὐτ' latu, ατις ι, λέγουσι τὸ δοκήσει γεγrrim ι αυτὸν ίυθρωπον, ὐκ ἀληθῶς ἀvειληδέναι σωμα. Suidam
atrii, id est, increduli, hunt, ipsum sola vinione bominem natum esse, nouautem revera corpus assumsesse. Hanc vero haeresin varii fovebant. Simon, Menander, Marcion, Valentinus, Basilides, Bardesenes, Cerdo , Manes , ηρνηθησαν aντικρυς τῆν Avθρωτο τητα του χριςos, prorsus negarunt humanam Christi naturam s ut testis est Theodoretus in 'Aσυγχυτ . Idem, haeret. fabul lib. s. cap. m. pag. 278. Cerdo , Manes & Marcion, se: ἄνθρωποι φανῆ ι τὸν ςὸν ἔ σαν , οὐδεv ἀνερέτειον ἔχουσα , Christum tanquam hominem apparuisse dixerunt , cum humanum nihil haberet. Idem . Epist. I pag. 97s. Simon, Basilides, Valentinus, Manes, Bardelanes, Marcion, μινει θεὸν ἀποκαλοῦσι τὀν δεσπdτUν π ςEv, ουδεν ἀνθρύπειρο εχομτα , ἀλλα Φαντασίη και δοκη ει φανέντα τοῖς ἀνθράτοις ἁς ἄνθρωπον , Deum taurammodo appellant Christum Dominum , qui humani habeat nihil, sed Nan-ra opinione velut homo apparuerit hominibus. Et Epist. ιqs. p. io24. de Simone , Menandro, Cerdone & Marcione, παντάτασιν ἀργοῖνται τἀυ
εναν Στησιν , καὶ τηου ἐκ παρθἐνου γονησιν μυθολογίαν ἀποκαλῆσι. 'Penitus ne
gant incarnationem , nativitatemque ex virgine fabulam vocant. Theorianus, Legat. Armen. pag. ido. Marcion, Manes, di Valentinus docuerunt γDjuiti reo ta
250쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI CAP. XI. 1i9
nem fuisse visum Christum, non autem vere o natura ipsum hominem fuisse. Saturni lus quoque; reserente Theodoreto, haeret. fab. lib. I. cap. 3. pag. I9 . Τον σωτῆρα καὶ Κύριο9 ὐκ ἀγένητον μίνον, ἀλλα καὶαγέν τον ἔφη . καὶ σώματον, καὶ ἀνείδεου' φαντασί . δε μαλλον,ουη ἀληθεία τυῖς ἀνθρωποις ἐτιφανηγαι. Salvatorem N Dominum non solum non factum esse dixissederiam ingenitum. incorporeum, o im formem : specie autem potius, quam rei veritate hominibus apparuisse. Huc etiam relarri debent Gnostici;qui,ut est apud Epiphanium,haeresi 26. pag. 43'. docuerunt εἶναι χριςον απὸ Μαρίας γεγεννημένον, ἀλλa δια Μαρίας δεδειγμένον σάρκα δεαυτὸν μὴ εἰλουφέναι, ἀλλ' ἡ μένει δόκηπον εἶνα, Chrisum non esse natum ex . Maria.
sed per Mariam ostensum: carnem veris ipsum non assumsisse, sed peciem tantum fuisse, seu illusionem. Theodoretus, Dial. 2. pag. 88. ex Hippo lyti , Episcopi & Martyris oratione de distributione Talentorum haec
gant , docentes, eum fallaci specie spectantium oculis illusisse, velut hominem cum hominem non gestaverit, scut Marcion , Valentinus , N Gnostici, Verbum is carne divellentes , docuerunt. De hac haeresi ex Latinis etiam ἀPatribus videri possiunt Tertullianus de praescrip t. adv. haereticos cap. 6.& si . Augustinus de haeresibus, cap. 46. Hi verb haeretici omnes, obhaeresin suam , a Theophylacto vocantur φανταει κῆται , cujus verba, in cap. 4. Joh. pag. 6os . haec sunt: Καίτοι δε δυνατὸς - ἐπ-δε τάς αὐτ
ρατου Συτυχῶ ; uamvis autem Christus potens si cohibere invidentes i, etiam impetu quodam nunc urgerent; non tamen hoc egit, ne videretur imcarnatio illuso quaedam esse. Si enim sepe per medium illorum exivi et,quid non dixissent Fhantamdocetae, id est, qui δοκησει καὶ vetari , opinione tantum N ficta specie incarnationem Filii factam esse docebant, Manichaei nempe, Valentiniani V Eutychiani Z Horum vero omnium impiam haer sin confodiunt & conficiunt Nicaeni Patres, asscrentes, se credere in Filium Dei σαρκιαντα καὶ ἐνανθρωπησαντα , qui veram assumserit carnem, &homo sit factus. Hoc quam clarissime testantur ea scripturae loca, quae E e a dicunt