장음표시 사용
271쪽
pronunciavit, Dei matrem esse sanctam Deiparam , cum aliorum ante ipsam Patrum nemo id tam clarὰ pronunciarit. Sed quis hic non turpem obsiervet ἀνι:ορησίαν λ Certe a Gregorio Nysieno & Nazianzeno , qui anno 36o. vel 3So. floruerunt, eodem insignitur nomine. Nyssenus in Epist. ad Ambrosiam, dcc . pag. 66o. t. 3 reprehendit eos, qui τήν ἀγίαου παρθενον, τῆν Θεοτικον , aus fuerunt appellare ἀκρωτοτdκον. Et Nazianzenus . Ο-Tat.-, pag. 36l. εΘις ου θεοτικον τὐ Μανίαν ὐπολαμβάνει , χωρίς ωι τῆς θεότητος. Si quis Mariam De aram non credit, extra divinitatem es. Basilius Caesar. hisce σύγχρονος, de humana Christi generatione , t. I. P. FF. dicit, θεατοκοι παρθένος. Theodoretus, qui vixit anno so. Anathemat. I. t. q. pag. 7o9. Mariam ο κ ἀνθρωτοτόκον, αλλα θεοτοκον προσαγορεύομεν , non hominis genitricem , sed Dei genitricem Mnesiamus. Chrysostomus etiam, qui vixit anno 4o . Homil. 62. t. 6. eam Vocat αγίαν παρθένει καὶ θεοτικον. Maxim h vero Synodus Ephesina , anno 43o. contra Nelsorium celebr Ia , Mariam e Ile θεοτοκον contra Nestorium defendit. Photius de hac Synodo, Epist. i. pag. 8. Patres h us Concilii τὴν πανάπαvτον τοῖ Κυρίου ἡμῶν 'lησου χριςοὐ καὶ ἀειταρθενον μητέρα κυρίως καὶ αληθῶς καλει σθαι καὶ ἀνευδη nσθαι Θεοτόκου παραδεδώκασis, immaculatam S semper virginem , Domini nostri
Iesu chrisi matrem, proprie verὸ nominari N praedicari Deiparam tradiderunt. Vide de eadem Synodo Nilum , & Auctorem incertum de Synodis, in Biblioth. Juris Canonici, pag. IIs6, I i 62, I 92. Imperator Iustinianus, Constitui. de Orthod. fide , quae habetur in eadem Biblio
dentem unum illam Dominum nostrum Psum Christum , Dei situm, Deumque nostrum , nec confitentem propriὸ θ' verὸ, quod sancta , gloriosa , perpetu) Virgo Maria sit Deipara : sed tradentem , quis d alius si ille natus ex Deo Patre Deus Verbum , S alius ille natus ex siancta Virgine Maria, qui per gratiam tu necesstudinem cum Deo Verbo factus sit Deus. Atque ita
deinceps ab omnibus nominata fuit Orthodoxis. Quae vero hujus appellationis sit ratio, veteres quoque monent. Cyrillus Alexandrinus in Actis Synodi Ephesinae, pag. 7s. Vocatur θεοτοκοι, ἀχ ἁς τῆς τού λόγου φύσεως, ἡτοι τῆς θελητος αὐτῆ , τὴν ἀρχὴν του εἶναι λαβούσει ἐκ τῆς ἀγίας παρθενου s
272쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XI. et i
ὐενου , ἀλλ' ως γε ἡρέντος ἐξ αυτῆς τοῖ ἁγίου σώματος , ψυκωθέντος τε λογικῶς οκαὶ καθ' ὐτόςασιν ενωθεις δ λιγος. γεγεννῆσθαι λέγεται κατἁ σάρκα , Deipara .
non quas Verbi natura, aut deitas ejus , initium sumserit ex sancta Virgine, sed quod ex ea sanctum corpus natum si , animamque rationalem assum rit e cui etiam postatice unitum Verbum , natum diciIur secundum carnem. Α- cacius, Epitc. Melit. in iisdem Adtis, pag. 266. Θεοτόκος, ἡ ἀγία ταρθένος θεὸς γαρ ὀ εξ αὐτῆς τε δείς' -κ ἐκωθέν τοῖ εἶναι τῆν αρκ v λαβῶv , αλλὰ ἐκεῖθοτήν αρχρν τῆς ευανθρωπε ιι δεξάμενος. Deipars es sancta Virgo: Deus enim. qui ex ea natus es: non qu)d inde essentiae suae sumserit principium, sed quod inde initium incarnationis acceperit. Basilius Seleuciensis, Orat. 39. p. 2O8:
Θων σαρκα θέντα τεκουσα , θεοτικος ὀνομάζεται. aeuoniam Deum incarnatum peperit, Deipara nominatur. Iterum Cyrillus lib. i. adv. Nestorium. Pag. 7. Uνομάζουσι θεοτόκον αοτ v , ως ἀποτεκουσαν δηλονότι θεον οντα κατὰ Oo. σιν τον ' μανουήλ. Eam De aram nominant , quia peperit eum , qui natura Deus es, Emmanuelem. Theodoretus in re fui. Anathemat. I t. S. 7O9. Θεοτέκος ἡ παρθένος, διὰ τὸν τρος τῆν κυMεῖσαν δούλου μορφὴν ενωσιν τῆς τού θεῆ
μορφῆς. ου γὰρ ε4 σαρκα ὀ Θεὸς λόγος , ἐτράπη , ἀλλ' ἡ του θεῶ μορφὴ ἔλαβε τὴν τοὐ δουλου μορQήν. Virgo Deipara es , propter unionem formae Dei ad conceptam servi formam. Non enim in carnem Deus Verbum conversum es,
sed Deiforma assumsit servi formam. Eulogius, Archiepiscopus Alexandr.
in Biblioth. Photii , Cod. 23o. pag. 837. Κατὰ τὴν τῆς ἀσυγχυτου ἐνωσεικεννοιαν, ομολογῆμεν, τῆs αγίαν ταρθivον Θεοτόκον δια τὸ τον θεον Λέρον σαρκωθῆναι καὶ ενα ρωτῆσαι. Secundum inconfuse unionis intelligentiam, confitemur sanctam Virginem esse Deiparam, quia Deus Verbum incarnatum es, ta carnem assumst. Vide etiam Socratem. Hiit. Eccles. lib. 7. cap. 3 l. p. 27s. dcim- primis Damascenum Orthod. fidei li I. cap. I 2. p Σχo. Nestorius vero non θεοτόκει, sed nu τόκον appellandam esse contendit. Theodoretus haeret. Ab. lib. q. cap. ia. p. 24s. de Nestorio scribit: Γίνεται αὐτῆ πρῶτα τῆς καινοτομίας ἐγχειὸ α, το μή δεῖν τῆν αγίαν παρθένου, τὐ τον θεῶ λέγον τεκοὐσαν ἐξ αυτῆς σάρκα λαβύντα, θεοτόκου δμολογεῖν, πι τόκον δε μόνον. Primus ei initae novitatis gradus fuit, non oportere sanctam Virginem, quae Dei Verbum peperit, quod ex ea carnem suscepit, Deiparam confieri, sed Christiparam duntaxat. Evagrius lib. i. cap. 2. pag. I et . a. Nestorius dixit, Mariam non esse θεοτόκον, ted κρι ri. κοου,&audidit, τὸν γεν μενον διμηναῖον ἡ τριμηναῖον ουκαν θεὸν θνομάσαιμι Bimesrem mel trimorem non appellaverim Deum. Socrates, lib. 7. cap. 33. refert,
Nestorium, ad Synodum Ephesinam vocatum,blasphemam istam eructassedi evomuisse sententiam. Damascenus. lib. 3. Orthod. fidei, cap. 12.Hh - Pag x21,
273쪽
mus sanctam Virginem , quia ad tollendum vocabulum θιοτίκοι Helesus Nabominabilis , atque cum Iudistis sentiens Nesorius hane appellationem inju-νisjam invenerit. Posset tamen B. Virgo etiam appellari πιςοτήκος, siquidem nihilominus concederetur , eandem esse θὲοτοκου, & ni Nestorii obstaret haeresis. Id fatetur Theorianus Legat. Armen. pag. 9ψ. quando
ἁγίων το ἄνομα. Potuissemus Deiparam etiam nominare Chrsiparame peperit enim Chrisum , Deum S hominem: id enim propriὸ declarat nomen Verrem, quia nomiuis Anificatio a Nestorio mali accipitur, tanquam blasphemum Nisi tam est hoc nomen a sanctis. De his tandem consulendi sunt Theologi, qui variis rationibus probant, Λίγον carni non σχετι- , sed -κατικως unitum fuisse, ita ut ex duabus naturis, divina & humana, una tantum evaserit persona , ac proinde Chri ilum neque esse ψιλὸν αὐορ-ου, neque θεῖμ ανθρωxis tantum , sed θεάνθρατον Sc ἀνθρωτόθεον , & Virginem Mariam non esse πι τόκω tantum , sed etiam θεοτ ηον , dc θεομήτορα, quo nomine insignitur a Nysieno , de occursu Domini, t. 3. pag. 46o.& a Damasceno, lib. 3. Orthod. fidei, cap. 7. pag. 2Oq. a Εu0ches, Archimandrita Constantinopol. a quo dicti Gisbiani, alias etiam Diosioritae dicti, a Dioscoro, Patriarcha Alexandrino, διας ois φο διαποψῆ διορθουμνος, in contrariam delapsus est haeresin ex ἀμετρίψ τῆς αὐθολκῆρ. Nestorius, duabus in Christo observatis naturis, duas etiam putavit esse Personas : Eutyches vero e contrario, unam respiciens Perionam , unam etiam censuit esse naturam. Photius, Epist. I. pag. s. de Eutychianis & Dioscoritis, in Synodo Chalcedonensi, oecumenica quarta, anno As l. celebrata, damnatis, sic scribit: Tον ενα κύριου ,ΣCIMO
nicum Dominum nostrum Iesum Christum, ex divina ces humana natura agnitum , , in duabus MDe naturis adoratum , per summam audaciam tasustitiam in unam naturam commiscentes , confuderunt. De iisdem Har menopulus de Sectis, Sedi. s. pag. s . Κατα Φαντασίαν ἔλεγον τὸν υιξυ τουλῖ ανθρωπον γεγονίγαι, μίαν ἔχοντα φύσιν. Secundum phantasam dicebant s-lium
274쪽
NICAENO-CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XI. et g
ilum Dei factum esse bominem, unam habentem naturam. Eutyches, apud Evagrium , Hilt. Eccles. lib. I. cap. 9. pag. I 26. b. dixit : O'μολογῶ εκ
δύο φύσεων γεγενησθαι τον κύριον ἡμῶν πρὸ της εἀσεως' μετὰ δε την ενωσιν , μίαν - ἐμολπω. Consteor , Dominum nostrum ante unionem ex duabus naturis suile compostum : post unionem veris unam agnosco naturam. Idem de eodem testatur Theodorus Presbyter, de Incarnatione Domini, p. 234. Et ranaras , ad Concilium Chalced. pag. 92. Tac δυο φυσεις της θεότητος
καὶ τῆς ἁνθρωτότητος μετὰ την ενωσiv αγκραθηvαι , καὶ εἰς μίαν ἀποτελεσθηναι φύ- - ἀσεβῶς ἐδογμάτιζεν , ως καὶ τῆ θεότητι προσαρμόζειν τα πάθη. Duas naturas
deitatis humanitatis pos unionem fuisse commixtas , , unam naturam factas , impie domu, adeo ut etiam Deitati passiones attribuerit. Confer , quae hoc ipso capite attulimus, num . iii. g. sub lit. a. Ab hac haeresi vo- Cantur a veteribus Μονοουσῖται, de quibus Nicephorus Hist. Eccles. lib. i 8. p. p pag. 868. Eodem tempore , sub Lenone nimirum & Anastasio, Ac bali, quorum dux Severus Antiochenus fuit, unam Verbi ta carnis naturam male praedicantes : N praeterea Jacobitarum . Cbeodosanorum , Julianisarum , N plurimorum aliorum catervae , Ecclesiae insultarunt: OI καὶ
Μονοουσῖται ἐκ θησαν , ἰτε δη μίαν Φύσιν τῶ Λόγου καὶ τῆς σαρκὸς μετα την ἀρνητον ενωσιν πρεσβεύοντες τε καὶ δογματίζοντες , qui etiam Monophysitae appellati sunt , quod unam Verbi j carnis naturam pos inessabilem unionem esse sentiant. doceant. Vide de iisdem plura ibidcm , dc cap. 66. Dam sceni , Orthod. fidei lib. 3. cap. g. integrum est τερὶ τῶν δυο φύσε κατὰ
Μονο σιτῶν, de duabus naturis contra Mono Isitas s unde simul hujus -- resis refutationem petere licet. Optime Photius contra Eutychianos, Epiit. r. pag. 9. 'Eι μία ἡ τοὐ χρπου ψύσις , ἡ εεία παντως , Μ ἀνθρωπίνη λαι' ἀλλ' at μεν μνη θεία . ποῖ τὸ ἀνθράτώπ ε, εἰ δε ἀνθρωτὼη μ νη , πῶς οὐκ ἔυρνος της δε τηνος; εἰ δ' ετενήν τι ταρα ταύτα τούτο γὰρ ὐτολείπεται, καὶ πρὸς τούτομαλλον αὐτῶν νεύει τὀ μόνημαὶ πῶς gχ ετεροφυὴς αυτοῖς ι χριος καὶ τῶ Πατρὸς, καὶ ἡμῶν ἀνακλασθησεται , ου τι αν δυσσεβὰερον η ἀφρονἐ pM 3 ἀνθρώπω γενέσθαι φάσκειν τὸν του θεου Λόγου καὶ , ἐπί τε φθορέ τῆς ἰδίας θε4τητος, επὶ ἀναιρεσεισης προσληφθείσης ἀνθρωxύτητος ; τούτο γὰρ επεται πάντος τόῖς μηδετέρας *ύσεως, ἀλλ' ἐτέρας καρὰ ταύτας, του χριςὸν ἐιπεῖν τετολμήκασι. Si una tantum natura
Chrsi , mel divina prorsus ea fuerit, vel humana. Sed si tantum divina, ubi tunc humana r sin tantum humana, feri non potest, quin negetur divina. aeuod quid diversum ab utraque natura fuerit , nam hoc in hac causo unicum iis relinquitur , N eis videntur propendere) quomodo non erit apud ipsos Christus alterius cujusdam , diverse naturae cum is suo Patre, tum a nobis ZH h 1 quo
275쪽
quo quid magis impium , aut delirum magis sngi potes ρ asserere nimirum
Verbum Dei Deum, hominem facIum eum in sinem, ut cum divinitas destrueretur propria . etiam assumta humanitas in nibilum redigeretur. Hoc enim ita plane consequetur , s quis tueri ausus fuerit, Christum non alterius istarum, sed praeter istas alius naturae participem esse factum. U. De Incarnationis necessitate. Hanc Datres Nicaeni exprimunt his
verbis : Tον δἰ ηριας τάς ἀωθρώπους , καὶ διὰ τῆν ωετεραν σωτηρίαν κατελθόντα
εκ τῶv ουρανῶν , και σαρκωθέντα. An i propter nos homines , S propter salu-r in nostram e coelis descendit , cu incarnatus est. Hanc caussam etiam inculcat Chrysostomus, Homit 73. r. 6. An ἁγάτην κατηλθε πρὸς ημας 4 ἀγα-
λήλουe ἀγάτρο διδαξει άυθράτους. Pt opter charitatem ad nos descendit dilectus ille Dei stius , , cum hominibus habitavit atque edit , ut errore , deorum multitudinem ad ruente , sublato vera Dei cognitione annunciata , mutuam inter se dilectionem homines doceret. Athanalius de incarnatione Ver
πίνη γευεσθαι καὶ Oavῆναι σάματι. Transgressio nostra Verbi charitatem iis B mines excitavit, ut ad nos usique Ueniret Dominus , inrerque homines appareret. Siquidem incorporationi ejus occasonem nos praebuimus , ac propter no-sram salutem Uectavit feri atque apparere in humano corpore. Cyrillus Jerosol. Catech. Illum. 4. Πί - , ον ουτος 4 μονογενής υιὸς τῆ θεου , δια ται μαργίας ἡ ων ἐξ ουρανῶν κατῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς. Crede hunc unigenitum Dei suum propter nostra peccata e Gaelis in terram descendisse. Theodoretus in Epit. div. Decret. cap. 1 i. pag. 270. Ἐνηνθράτησ- ὸ Θεος Λιγος, Lar89ὐτὸ τ,ie ἁμαρτιae δια*θαρεῖσαs νεου σιU Aa τούτο πασαν την ἡμαρτυιυῖαν ἔλα- λυ , Ra σῶσαM IMMπαι Propterea Deus Verbum homo factus es , ut corruptam is peccaIo naturam renovaret: propteres totam , quae peccaverat, assumst, ut totam sanaret. M carim, Homil. 34. pag 4;6. Η' ἔλευσις τού
Adsentus Domini fuit prorsus in gratiam hominis, qui mortuus jacebat in sepulchro tenebrarum , peccati , spirituί impuri, ces perversarum potesatum aus
276쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAp. XII. 2 s
ut nunc in hoc seculo resuscitet ac vivificet hominem , expurget ab omni nigredine, illuminet eum suo lumine, N operiat eum suis ipsus divinis V caelestibus indumentis. Confer, quae hoc capite , sub num. 1 I habentur. Hic igitur jam proscribenda eorum opinio, qui nimium confidenter & temere definire sunt ausi , Christum , etsi non peccasset homo , nihilominus in mundum fuisse venturum : Nicaeni enim Antistites, & cum iis reliqui Ecclesiae φωτῆρες nullam aliam Incarnationis Christi causam proponunt , quia1 σωτηρίαv ἡμε ἐραν , ac proinde generis humani in peccatum prolapsi restaurationem: neque aliam agnoscit scriptura Joh. 3:i6. Matth. 9:12, i 3 & L. Timoth. I: Is.
CAPUT XII. Te Fassione . Sepultura S Resurrectione Christi.
Σταυρα iveta υπερ ημῶν επὶ Ποντίου Πιλάτου , γαιὶ καθόντα , καὶ ταφέντα , καὶ ἀναOura τῆ τρίτη ἡμέρη κατὰ τας γραφάς. πm: Ria hoc capite nobis consideranda , nempe Passo , Sepultura ,
t 'di Resurrectio Chrsi. eal I. Passo Christi. Eam his verbis exprimunt Patres Nicaeni:
Σταυρωθεντα υπερ ἡμῶν ἐπὶ Ποντιου Πιλάτου, καὶ Taθοντα. . Σταυρωθεντα , crucisxum. Vocabulum υρος duplici maxime sumi
a. Propriὸζ atque ita υρκ. juxta veteres Glossas, est patibulum, crux. Suidas : Σταυροὶ, τα oθὰ πεπηγότα ξυλα. Cruces: recta ligna humi defixa. Hesychius: Σταυροὶ, οἰ καταπεπηγότες σκολοπες, κάρακες, καὶ πάντα τὰ ἐςῶταξυλα, απὸ του ἐς αι ταυροος, ἐκ του ἐκ τῆν αυραs χασθαι. Cruces , de xi pati , malli, O erecta quaevis ligna , ab ἐςάναι vocant ς αυρους, quod in aerem erigantur. Vel , ut tradit Eustathius , -υρὸς dicitur , οτι Iχαται εἰς ἀέρα, μένος, quoniam flat in aerem erecta. Σταυρὸς idem quod σκιλοι. Hesychius: Σκ λοι, ξύλον, ὁ μου. Scribe, ξυλον diυ. Palus, lignum acutum. Confirmatur haec lectio tum ex ipso Helychio , tum ex Suida , quorum ille. Σκιλοτες, α ἐα ξύ ὀρθά. Pali, ligna acuta recta. Item: Σκ λοxv, d a sicribendum dρθα, vel ὀρθια ) καὶ sita ξύλα , ςaυροὶ, χάρακεν.
277쪽
Pali, recta N acuta ligna , cruces, valli: hic vero , Σκόλοι , ξυλον αλPalus, lignum acutum. Celsus de Chritto, per comemtum, &ut Christianis aegre faciat, pro ςαυρὸς usurpat vocem σκόλοι. Lib. 2. pag. IO2. apud Origenem: v λεν εἰς ἐπίδειξέν θε τητος, απὸ του σκολοπος ἐυθυς ἀφανῆς γενίσθαι. Debuisset ad deitatem probandam, mox ὸ cruce evanuisse. Ibidem aliquoties repetitur. N σκόλοι est ἀνασκολοπίζειν, quod Hesychius per ἁναγυρουν exponit. Quem Christiani ταυρωθivria dicunt , eum Lucianus contumeliose τὸν εν τῆ Παλαις ἀνασκολοπισθέντα dc ἀνεσκολοπισμάνον dixit, palo Uxum. Chrysostomus . Homil. 4. in a. ad Timotheum : G Που
te ad terram verso in crucem fuit actus ab hominibus abominandis sy crudelibus. De ejusdem martyrio sic Hieronymus: A Nerone assos cruci, marurio coronatus est , capite ad terram verso , cst in sublime pedibus eleva-iis. Adstipulatur etiam Eusebius; qui Hist. Eccles lib. 2. cap. 2s. p. zo. a. Petrum lub Nerone ἀνασκολοπισθῆvati scribit. Crux figuram nabuit literae G ecorum Tad, & Latinorum T. Tertullianus lib. 3. adv. Marcionem, cap. 22. pag 679. Ipsa est enim utera Gr.ecorum Tau, n ira autem T , species crucis. Tertullianum sero ad verbum imitatus est Hieronymus in Comment. Extrema, inquit, Tau litera crucis habet smilitudinem. Amtenna etiam crucis figuram eX primit. Tertuli. lib. ad V. Judaeos, cap. Io. pag. 3- Antenna navis , crucis pars es. Minutius Felix : Signum san crucis naturaliter vismus in navi, cum velis tumentibus velatur. Maximus Taurinensis : Cum a nautis scinditur mare , prius arbor erigitur , -- lum distenditur , ut cruce Domini facta aquarum fluenta rumpantur. Hinc
a Graecis antennae extremitates Vocantur κέρατα , cornua. Statius: --tenme gemina cornua. Virgilius: Cornua velatarum obzertimus antenn rum. In excerptis ex veteri Lexico Graeco-Lat. Antenna, κέραe. Aliud vetus Lex icon: Κέρας τλοίου. Antenna. Κεραία etiam est antenna, id est,
lignum in transversum mali positum . unde pendet velum. Hesychius: Κεραία, εν τ* πλοίη οἱ- τὶ καλεῖται. Ita in navi aliquid vocatur. Hinc Homerus 1l. E , Vs. 3-
Τον δ' εὐρε τροπάροιθε νεῶν θρθοκραιράων. Hunc autem invenit ante naves erectas antennas habentes.
278쪽
NICAENO-CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XII. et r
Erectas antennas habentes. Κεραία autem vocatur in supremo malo a timtransversum lignum , unde velum nauticum dependet. Hinc veteres illud Matth. 3': i 8. Iῶτα εν η μία κεραία ου μὴ παρέλθη ἀπὸ του νωου , εως αν πάντα 'ται, de cruce interpretantur. Theophylactus ad illum locum . p. 29. Scribit , χλλοι τὸ Ἱῶτα και τἡv κεραί- , τὸν Usi Oaσι' τοῖ γαρ ςαυρῶ Iῶτα
ἐςι το 0οον UλM , καὶ κεραία το πλάγιον. Aliι fota sei apicem dicunt esse crucem: nam crucis, Iota es re tum lignum, V κεραία transversum. Et Greg. Nymenus, lib. de Vita Mosis, t. I. pag. 2I7. 'Aλοῶς γὰρ τοῖς καθορ ν δυναμένοις ἐν τη νέμ* μάλιζα τα κατὰ τον ταυρ.ν θεωρεῖται μυτήριον. Διι φησί που τὸ ' αγγελιον , ἔτι ἐκ τού ν μου τὸ )ῶτα καὶ ἡ κεραία ob παρέρχεται σημαῖνον διατῶν εἰρημενων , την τε ἐκ πλαγίου γραμμὴν καὶ τῆν κἀθετον , Γ ων τὸ σχῆμα τῶ
ποῖ καταγρά*εται. Nam vere iis, qui in Legem respicere possunt , crucis mysterium maximὸ patet e propterea Evangelium alicubi dicit, jota & apicem ex lege non praeterire , transversam lineam N perpendicularem ac rectam , quibus Hura Crucis describitur , per jota apicem Uendens. Εκ quibus vero lignis crux Chrsi compacta fuerit, solicite, sed frustra , qua,
runt Graeci. Paracletice , pag. 4 I. sic habet: Uράθης υιούμενος ἐν κυπαρίσσω δέσποτα . καὶ τῆ τευκη , καὶ κiδρη δἰ αγaθ τητα. Visus es exaltatus,
Domine, in cupresso, cu pinu, S cedro propter bonitatem. Pag 62. Tu κυ. παρίσσο , καὶ τευκου , καὶ κth. υιώθη ι μνὸς τῆ θεῆ. In cuprem , cst pinu. cedro exaltatus es agnus Dei. Pag. 69. Keh. avwιάθει, πεύκη τε καὶ κυπαρίσσιν δεσποτα Domine, in cedro exaltatus es , cst pinu , bi cupreso. Eadem est sententia Michaelis P selli : Κάλλη δὲ θρέων δ σαυρὰ: τέουκεν Elγαρ , -ς d τῆς χυίας λόγος εχει, ἐκ πεύκης , καὶ κεδρου , καὶ κυπαρίσσου συμπέ- πηκται κάλλη δε ταὐτα εωὶ τῶν Ουο ιο- ἐν ορεσι, τοῖτο μεν φυλλοις κομῶντα πυκνοῖς , σοῖτο δέ ἐπὶ πολυ τύ ἀέρος ἁνατεινόμενα , δια ταὐτα κάλλη τῶν dρἐ- τι νι- κοποιὸν ἴzλον ἀνόμα ι. Pulchritudines vero montium crux est, siquidem , ut
historiae narrant, ex pinu , cedro , θ' cupresso compacta es , quae eorum, quae nascuntur in montibus , pulchritudines junt, tum quod frequentibus foliis
vernant, tum qu)d in multum aerem se extendunt. Propterea pulchritudines montium arma victoriam asserentia nomen habuerunt. Nicolaus, Metropolita Congrensis : 'Es σω με σῶζει προσταγεὶς ο δεσπότm τφ πευκοκἐδρη , καὶ
κυπαρισσοξυλ . In te me salvat a us Dominus ex pinu, cedro , Et cupressino ligno. An vera haec sit lententia , non dii putamus , id tantum monemus, ex veris historiarum monumentis nihil tale haberi. In id potius inquiramus, cur mortem crucis, non aliam, sustinuerit Salvator noster. Ea de re audire juvat Athanasum , Orat. de incarnatione Ucr-
279쪽
bi, t. r. pag. 77 & 78. qui duas affert rationes. Frior est, quia debuit
fieri pro nobis maledictio. Et τῆs καθ' ημῶν γενομένην κατάραν ηλθεv αὐτος βπασαι, τως av άλλως ἐγένετο κατάρα , εἰ μὴ τον ἐπὶ κατά- γενωμον θάνατον ἐδόξατο ; ἔτι δε ουτος ι ταυρο ς' οὐτω γαρ καὶ γέγραπται. Ἐπικατάρατος ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου. Si nostram venit laturus maledictionem , quomodo aliter mais
udietis seri potuisset, nis maledictum mortem sustinuisset ' foc vero es mors crucis e sc namque scriptum est e Maledictus, qui pendet in ligno. Posterior est , quia in cruce pendens omnes ad se vocare debuit. 'Eι ὸ θάνα.
ὐιωθῶ , φκμι, τάντας ἐλκύσω προς ἐμαυτ v. Si mors Domini pretium redem-rionis est pro omnibus , buseque morte medius paries maceriae solviIur , gentesque vocantur, quomodo nos adse vocasset, nis crucisxus fuisset y In sola enim cruce expalsis quis manibus moritur. Muam ob caussam hoc quoque Dominum sustinere oportebat, ces manus expandere , MI altera quidem utierem populum, altera ve= o gentes traheres, S utrinque in se ipso conjungeret. Hoc enim ipse tuoque dixit, An cans , qua morte omnes Uset redemturus : si exaltatus facero, inquit, omnes traham ad me ipsum. b. Impropria, dc quidem metonymicὸ, pro morte , quam quis in cruce perfers. Sic υρός ad Hebr. 12:Σ. notat mortem Chri iti. T'τέμεινε ςαυ- νὀs, sustinuit crucem, id est, ut Theophylactus exponit, οὐκ ἀτλως θάνατον , ἀλλα τὸν ἐπονείδιςον , non smpliciter mortem , Iid contumeliosam illam. Ita ad Galatus 6: I . καυχῶσθαι ἐν τη ς αυρν τα Κυριου , gloriari in cruce Domini , eit gloriari ἐν τῆ εἰς τον ἐςαυρωμένοv πχει, in fide erga cruci xum , ut
iterum Theophylactus. Atque huc jam referri debent infinita pene clogia i ita , quibus veteres crucem Christi eXornant; quae profecto non proprie de ligno crucis . sed de crucifixo sunt accipienda , utpote cui etiam soli competunt. Talia sunt, quando Chrysostomus, Homit 8 i.
t. s. pag. s6s. de Cruce scribit : Σταυρὸς, το κατὰ των δαμυ- τρόπαιον, ἡ κατὰ της ἀμαρτίας μάκαιρα το ξίφος . ω τὸν ο*ιν ἐκέντησεν Σφιςος. Σταυ ρoe τὸ του I ατρὸς θελη- , ἡ τοὐ μονογενους δ ξα, το του Πνεύματος ἀγαλλίαμα , ἐ-ν αγγiλων κωμος , τῆς εκκλησίας ἡ ασφάλεια , το καύχημα Παύλου , τὸ vis μίων τεῖχος, τὸ ψος της οἰκουμένης ἀπῶσης. Crux , illud adversus daemones
280쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XII. 2 9
tropaeum , ille conetra peccatum gladius: ensis ille , quo Chrsas serpentem trucidavit. Crux Patris voluntas, unigeniti gloria, Diritus ex suis alio, Angelorum ornatus, Ecclesiae securitas, Pauli gloriatio, sanctorum moenia, totius univers lux. His gemina legas apud cundem : Homil. 3 . t. s. pag.
γώγησεν , ολος καταλλαγὰς θεοῦ τρος ἀνθράπας ἐποιήσατο, οὐτος ἀπὸ τῶ βυθοὐ τηρ κακίας ημῶς ἀνασπάσας , εἰς αύτὴν τῆς ἀρε της τὴν κορυφὴν ἀνήγαγεν , ούτος τῶν δαιμονων τὴν πλάνην εσβεσεν , οὐτος τῆv ἀπάτην καθεῖλε. Crux , caput illud o-
Iutis nostrae et crux , illa infinitorum bonorum caussa. Propter hanc . qui prius abjecti eramus N abdicati , nunc in suorum ordinem humus recepti. Propter hanc non amplius erramus, sed Veritatem cognovimus. Ῥropter hanc, qui prius ligna S lapides adorabamus , nunc rerum omnium conditorem cognovimus. Propter hanc , qui servi eramus peccati , ad libertatem justitiae ariducti sumus. PropIer banc terra deinceps coelum es. Haec nos ab errore liberaetit , haec ad veritatem deduxit, haec Deum cst homines reconciliavit, Baec nos ex peccati voragine eductos, ad ipsum virtutis verticem deduxit, Medaemonum errorem exsinxit, haec seductionem defruxit. Similia quaere apud eundem, Homi l. i 26. tomi ejusdem, pag. 8i9,82O. & Homil. i 27. pag.
82ψ, 82s. & Homil. I s. pag. 9o6: apud Damascenum, Orthod. fidei lib. 6. cap 12, pag. gos, 3o6 qui expresse dicit. per crucem intelligi mortem Christi. Iδοὐ, inquit, ι θάνατος τῆ χριςού , ἡτοι ὀ ςa Q. Ecce mors Chrisi, videlicet crux : apud Theophanem , Homil. 4. pag. 26. &apud alios passim. 2. πτερ ἡμῶν, pro nobis. Pro quibus Christus mortem crucis sustinuerit, variantcs reperias apud veteres sententias.
a. Alii enim Chrisum pro omnibus mortuum esse Usserunt sne discrimine.
Theodoretus in cap. 2. Epist. ad Hebraeos, ad V. 9. pag. Os. πτερ μάν-τ- τὸ σωτήριον ὐπἐμεινε πάθος. Pro omnibus salutarem passonem sustinuit. Basilius Caelar. in Psal. 6. pag. 274. Σπεὶ ὐτ- των ἀνθρωτων εμελλεν οιοῖσθαι