장음표시 사용
371쪽
e. Καθολικοὶ Στίσκοτοι. ε 3 etropolitani olim jus ordinandorum Episcoporum provincialium habebant , cui juri connexum fuit & alterum jus provocationis. Nam qui ordinationem hilbebat , eidem etiam provocatio in caustis Ecclesiasticis ab Epilcopis provinciae porrecta competebat. Hujusmodi sui juris ac suae ditionis Metropolitanos, quales omnes Concilii Nicaeni, primi Cecumenici, temporibus fuerunt, poliarior aetas
Graeciae καθ κοῖς vocavit. Hoc nomine etiam Exarchi totius dioecesis, sive Patriarchae, appellati suerunt. Sic eos vocat Nilus, lib. 2. de Primatu Papae : 'S μὲν τα κλίματα της γῆς ἐκMae τῶν Καθολικῶν Ἐπισκόπων διανε.
υσμημένη. Siquidem climata terrae unicuique Catholicorum Episcoporum disributa. Episcopus καθολικός, universalis Latine dici potest . ita catholichCassiano idem quod in universum. Sic enim ille tib i. de habitu Mona-cbi , cap. 3 pag. 23. Θιicquid enim inter famulos Dei praesumitur ab uno
Cel paucis . nec catholice per omne corpus fraternitatis tenetur , aut super- suum, aut elatum est. Καθολικὸς igitur Ἐπὴν απος non alius, quam qui τῆυ θίλου ετισκοπι ν sibi creditam habet, ut loquitur Clcmens in Constitutionibus. Quae significatio Catholici congruit cum Oecumenici appellatione. Non igitur solus Constantinopolitanus οἰκουμενικὸς appellatus, scd omnes alii Patriarchae , quibus nomen καθολικῶν Rdditum constat. Tenendum tamen, notionem καθολικοῖ in hoc lentu restringendam csse ad universam
dioecesin , cui praesidet. Ita cum Carthaginensis Episcopus , qui primus erat Africanae dioecesis , asserit, se cunctarum Ecclesiarum solicitudinem sustinere , καθολικὸν se esse totius Africanae dioecesis indicat, non omnium orbis Ecclesiarunt rectorem. Sic enim loquitur Aurelius in Concilio Carthaginensi, Can. ss. Codicis Eccletiae Africanae : Ego enim cunctarum Eccles arum , dignatione Dei, ut scisis fratres , sollicitudinem sustianeo. Intelligere debes cundiarum Per Africam constitutarum , quarum se καθολικὸs Episcopum esse significat. Hinc , ne omnes per totum orbem Ecclesiae intelligi videantur , transsatio Graeca , pro cunctarum Ecclesiarum , habet πολλων ἐκηλπῶν , multarum Ecclesiarum. Ρrocopius de Persarum Patriarcha, lib. 2. de Bello Persico : Tos τε κηγανῶν si uti Καθολι-κὀυ καλου n τῆ Ἐλλήνων φωνῆ, ο τι δὴ ἐφiς-ν ε4 ων ἄταει τοis ταύτης κωμοις. Et
Christianori sacerdotem lingua Graecorum Catholicum appellant, quod nimirum , unus cum si , omnibus praesit 6 s regionibus. Quod unus ampliL. simae praeesset dioecesi , plurimosque regeret. Otto Frisingensis ait Armenios Metropolitanum suum Carbolicum vocare, idest, universalem, Gamplius quam mille Episcopos sub se habere. Patet hoc ipsum ex Theoriani Disit Od by Corale
372쪽
NICAENO. CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XV. 34t
ni Legat. Armen. ubi per totum Tractatum Theorianus & Armeniorum Καθολικος colloquuntur : ac proinde Cl. Meursius in Eruditissimo Glossario tuo hanc appellationem de Armeniorum Catholico , meo quidum judicio, ad dignitatem Politicam male refert. q. est , quod si Ἀσοςολικὴ, Apostolica. Ita etiam Epiphanius in An
mus in unamsan tam Catholicam S Apostolicam Ecclesiam. Vocatur Eccle- Apostolica , quia omnes ad hanc Ecclesiam pertinentes superfructi sunt superfundamentum Apostolorum ac Prophetarum , ad Ephcs 2: 2o. Tertullianus de Praestri pr. adv. haei et icos, cap. χo. pag. 334. de Apostolis: G-cusas apud unamquamque cizitatem condiderunt, a quibus traducem frit Ufemina fidei , caeterae exinde Ecclesae mutuatae sunt, γ' quotidie mutuantur, ut Ecclesae sant. Ac per hoc G ipsae Apostolicae deputantur, ut Adiboles inpostolicarum Ecclesiarum. Omne genus ad originem suam censatur necesses. Itaque tot ac tantae Ecclesae , una es illa ab Apostolis prima , ex qua omnes. Sic omnes primae , , omnes Apsolicae , dum unam omnes probant
in hi Uae de variis Baptismorum generibus, & Baptismi per Christum instituti appellationibus, Observat. nostrarum cap. 3. diXimus, hic repetere nolumus, considerabimus vero sequentia. I. Baptismi caussam efficientem s quae duplex :1. Principalis est Christus Jesus, 'gulariter: communiter vero tota SS. Trinitas. Hinc Baptii mus Johannis dicitur fuisse e coelo , Matth. 2:2y. Marci D: 3o. Lucae 2O: ψ. . Instrumentalis , Ecclesiae ministri. Videamus hic consuetudinem Ecclesiae, non tantum orthodoxae, sed etiam haereticae. a. Ius baptizandi habebant soli Episcopi Presbteri. Constitui. Apostol. lib. 3. cap. II. Pag. 896. 'Oυτε τοῖς λοιποῖς κλωκοῖς επιτρiπομει βαπτίζειν,
373쪽
O ου ἀυαπιάςαις, ηιάλταις, ἡ πυλωρορ , η ὐ φεταις' ἀλλα μόνοις Ἐπισκότοιο καὶ τρεσβυτερσα , ἐξυπηρετουμναν αὐτο ς τωγ διακονην. Neque reliquis Clericis permittimus ut baprizent, quales sunt Lectore1 , Cantores, Ianitores , Mini-sri stastis Episcopis N Pres ieris, iras ministrantibus Diaconis. Idem
vult Caia 49. Apostol. ad quem Baliamon, pag. 2F9. Δια τούτο δε 'Exuκ - κων καὶ Πρεσβυτέρων μονον ἐμνήσθη ὀ Καναν , Aiτι ἐτέρη τινὶ ουκ ἐφεῖται βαπτίζειν. Ideo autem Episcoporum S Presbyterorum tantism meminit Canon , quia alia cui alii non licet baptizare. Theophylactu in cap. 19. Lucae, pag. 489. Οἱ τρεσβύτεροι φωτίζουσι διὰ του βαπτίσματος. Pre Dieri illuminant per Baptismum. Chrysost. lib. 3. de Sacerdotio , cap. s. pag. II. de Episcopis
scribit: Ο τοι ἡ- εἰσιν , ουτοι , οἰ τὸς πνευματικὸς πινυθiντες ἀδινας , καὶ τον διἁ του βαπτίσματος ἐτιτρατiντες τέκον Hi sunt, hi sunt, quibus tum concredita est spiritualis partura , tum etiam per Baptismum partus commissus est. Vide cundem Homil. 6 i. t. 7. pag 623. β. Baptizandi munus interdum Diaconis concessum. Sed illi ad hoc etiam fuerant vocati , ut opitularentur Pastoribus in ministerio Verbi : quibus vero locis non vocati etiam essent ad praedicandum populo , iis nec baptizare concedebatur. Hac de re Tertullianus lib. de Baptismo, c. 17. pag. 392. Dandi Baptismi habet jus summ*s Sacerdos , qui est Discopus. Dehinc Presbieri N Diaconi: non tamen siue Episcopi auctoritate , propter Ecclesiae bonorem: quoDiso, salva pax est. Quod Presbyteris jus bapti1andi assignat, habet sibi consentientes veteres omnes. Quod idem Presbyteros negat baptietare debere, nisi auctoritate Epit copi, consentientem habet Ambrosium lib. 3. de Sacramentis, cap. ι. Hieronymum in Dialogo adv. Luciferianos : Inde venit, ut sue Episcopi j ssone , neque Presbter, neque Diaconus , jus habeant baptizandi. Pachymeres etiam in cap. s. Dionysii Areopagitae de Eccles. Hierarch. pag 323. ἀρχαῖαν συνήθειαs esse dicit, ut solus ἁρχιερεῖς Baptismum administret; addita ratione, χρεία γὰρ
του αρκιερἐως lam, εἰς τὸ πίσαι του μυρη τον βαππιμῶντα. Summo enim sarem dote opus erit, ut uuguento inungat baptizatum. In casu necessitatis aus ha-ptigandi habebant Diaconi. Chrysoli omus Homil. 6 l. t. I. pag. 23 ἐὸν Humrm ανάγκη , καὶ ε Aia παιδίω ἀβάπτιτον, καὶ μέλλου τελευτῶν, ων. του διάκονου βαττίσαι Si necessias adst, o infuns non baptizaius reperiatur . 1ui morti vicinus es , Diacono licet bapticare. Theodoretus quaest. i. icir. Paralipom. pag. 389. Πρεσβυτέρου ob παρωτος, καὶ τῆς χρεὼς κατεπειγούσης, αναγκάζεται καὶ διάκονος προσφθειν τῶ δεομεν το βάπτισμα. Absente Presbtero, urgente necessitate, necesse babet etiam 'Diaconas, ei, qui indiget, conferre Baptismum. γ. Etiam Diuitigod by Corale
374쪽
NIC ENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XVI. 3 3
ν. Eliam Laicis quidam jus baptieandi concesserunt s nimirum in casu
fantes non baptizatos , si quis talis reperiatur absiente Episcopo , bapticari oportet. Si etiam proprius Pater baptizet, vel qualiscunque tandem homo, dummodo si Christianus, non est peccatum. Tertullianus lib. de Baptismo, Cap. 17. pag 392. Alioquin etiam laicis Ius est sic. baptigandi. Eaciem est sententia Concilii Eliberini , Can. 38. Hieronymus Dial. adv. Luci seria. nos : Si necessitas cogit, scimus etiam licere laicis baptitare. Ut enim accia sit quis , ita V dare potest. Eadem aliorum quoque sententia est; cujus antiquitatem ipse quoque agnovit Calvinus Institui. lib. 4. cap. I s. num. χo. Non tamen defuisse , qui aliter sentirent , fidem facit Basilius in Epist. ad Amphilochium, Can. t. pag. 7w. ubi ait, omnes ab haeretici baptizatos , esse rebaptizandos , veterumque hoc fuisse judicium , Baptis. mum eorum non esse majoris faciendum , quam si quis baptizatus foret alaicis. Dum ita loquitur , omnino indicat, se Baptismum laicorum minime pro vero agnoscere. Verba ejus sunt: Διὸ , ῶς παρὰ λαῖκῶν βαττι - μενους τοῖς παρ' acre v ἐκέλευσαν ἐρχομἐνους ἐπὶ τηου Σκκλησίαν τῶ ἀλκω ψ βαττί. σματι τε τῆς Ἐκκλησiας ἀνακαθαίρεσθαι. Idcirco eos , velut a laicis baptieatos , cum ad Ecclesam venirent, jussere vero Ecclesae Baptismo repurgari. Constitui. Apost. lib. g. cap. io. Ἀλλ' ουτε τοῖς λαῖκοῖς ἐπιτρέπομεν ποιεla τι τῶν λεατικῶv εργων οἰον θυσίαν, η βάττισμα, η χειροθεσίαν, κλ. Sed neque laicis concedimus, ut sacerdotale aliquod munus exerceant: veluti sacriscium , vel Ba-Fimum , vel manus impositionem, &c. δ Apud quosdam mulierum etiam Baptismus locum habebat. Jus baptizandi mulieribus concesserunt PepuZiani, te ite Epiphanio, haeresi
pud eos mulieres ad Episcopatum N Presfuratum promoventur. Hinc etiam baptizabant. Vide quae de iis Augustinus ex Epiphanio asseri cap. 2 7. de Haeresibus. Marcion quoque, ut idem resert Epiphanius, haeresi M. Pag. I 36. δίδωσιν ἐπιτροτην γυναιξὶ βάκτισμα διδοναι, dat mulieribus licentiam baptizandi. De eodem Balsamon ad Can 9s. Concilii in Trullo, p. 484. Παρεχάρ ε και ταῖς γυναιξὶ βarigus. Etiam mulieribus permist, ut baptizent. Hodierno etiam die obstetrices in casu necessitatis apud Graecos baptizant. Testis est Metrophanes Critopulus in Confessione Ecclesiae Orientalis, cap. 7. pag. 87. 'Aναγκης δε κατεπειγούσης , εἰευς μετa την γέννησιν
375쪽
urget, flatim post nativisatem baptizatur, quod genitum se G , s Presbγ- ter non adyit, obstetrix id facit. - uου vero convaluerit infans, hoc Baptismo contentus erit. Hunc tamen mulierum Baptismum Ecclesia Graeca aliquamdiu damnavit. In opere Constitutionum Apostolicarum . quod Ulementi Romano tribuitur, haec habet si conititutio : OG ου Gἡ γυναῖκας βαπτίζειν αὐ- βες γὰρ , καὶ τῆς τού χρισοῖ λδασκαλιας άM τριον. Non oportet mulieres baptiatare: hoc enim impium , Ex is doctrina Christi alienum. Pro hac sententia stabilienda multa ibidem afferuntur argumenta. Epiphanius, haeresi 79. pag M . de Collyridianis loquens, ait: Ἀλλ' ὐδε βάττισμα διδόναι τετίμι.
neque baptisma dare concreditum es B. Virgini: alioqui potuisset Chrisus ab ipsa baptizari potius , quam is Iohanne. His gemina sunt, quae lcguntur
Constitui. Apostol. lib. 3. cap. 9. pab. 893'. Σι καἰ εδει ύτο γυναικῶν βαττίζεσθαι. πάντως ἄν iurὶ ο Κυριος ὐπὸ τῆς lyaς μητρὸς ἐβαπτiζετο, και οὐχ υπὸ Iωάδεου. Putas a mulieribus etiam baptizari oportebat, omnina etiam Dominus is o-pria matrefuisset baptizatus, non a fodiune. Eadem est sententia Tertulliani lib. de velandis Virginibus , cap. s. pag. 3i2. lib. de Praescriptionibus adv. Haereticos, cap. 4 i. pag. 339. Concilii Cari trahi nensis Ca- non Ioo. decernit, Mulier baptizare non praesumat. Vide Cl. Vositi Di se
.. Quodsi ad ipsam Baptismi institutionem ascendamus, patebit, Christum mandasse Bapti l mum, non Apostolis lolum; sed in his, dc per eos, idem praecepisse ordinariis Vcrbi minit tris. Nec aliorum , qui baptizarint , exempla legimus in Scripturis, quam quibus jus eruet praedicandi Versum: quales, praeter Johannem Baptistam, sunt isti: Petrus, Actor. 2: 1 Philippus baptizans Eunuchum , Act. 8: 38 Ananias Paulum bapti Zans, Aet. 9: IS. Paulus baptizans Crispum , Gajum, & Stephanae
ceris Philippensis , ibid. vs. 33. Hic quoque consulendus Cl. Vossius, Dii putat. 9. de Baptiimo. II. Materiam Baptimi; quae etiam duplex: I. ExIerna, quae dicitur signum, quod itidem duplex:α. Elementare. nempe aqua. Ex inititutionc Baptismi, dc ex usu EC-clesiae Christianae temporibus Christi δέ Apostolorum , ut ex N. Te ih. patet sDiuili oti by Coo e
376쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XVI. 3έue
patet. sola adhibita fuit aqua. Idem docet Greg. Nysienus Orat. Cate- es et . CV. 33. t. 3. pag. 9F. Tυχἡ προς τον ων , και χάριτος ἡρανίας ἐπίκλη
Deum preces , S gratiae coeles is invocatis , aqua , es sunt ea , per
quae perscitur mysterium regenerationis. Aquae Symbolum adhibetur, quatenus habet vim sordes corporis auferendi. Praeter aquam, successit tem Ioris adhiberi coepit ἔλαιον , oleum , ac proinde πίσμα , unctio. Cyrilluseros Catech. mystag. a. statim post initium: 'Aποδυθέ ες, μύ ἡMusis,
summis capitiis ad in mos utique peruncti estis. Haec ergo fuit unctio . non confirmatio. Confirmatio enim prioribus Ecclesiae Latinae temporibus ne de nomine quidum nota erat. Quis enim veterum Patruin meminit in hac ceremonia verbi confirmare ' Non Tertullianus, non Cyprianus, non Ambrosius, non Augustinus, non Hieronymus, nec quisquam veterum Latinorum Patrum mentionem facit Confirmationis hoc lignificatii. Nec Graeci ullum habent verbum, quod huic Latino responde it. Consignandi voce utuntur Latini, Gricci σφραγίζειν. Eusebius, Hist. Eccles. lib. 6. cap. ψ3. pag 7o a. refert Cornutii Papae de Novatiani baptismo verba ad
Fabium Antiochenum : Ob μηυ ο δε τῶν λοιπῶν ετ ε . διαφυγὼν τῆν νοσον, ων χρὴ μεταλαμβά. ειν κατὰ τον τῆς 'Eηκλ ίας κavdνα , του τε σφραγισθηναι υτο του Ἐπισκιπου. τούτου δὲ μη τυχ v. πῶς αν του ἁγίου Πνεύματος ἔτυχε ; Neque etiam
reliqua es consecutus, ex morbo elamus, quorum participem sieri oportet juxta Ecclesae cauonem , N ab Episcopo consignari per manuum impositionem.'s Dod cimi consecutus non si, quomodo Spiritum sanctum consecutus est y in Emitiva Ecclesia sola manuum impositione hoc fiebat: atque ita debuit,iquidem referatur ad eam Apostolicam manuum impositionem , qua ba- ItiZatis Spiritus sanctus dabatur. Unctio pars postea Baptismi integransabita est, sine qua nec persectum eum conisebant. Quod &ipsum, etiamsi antiquum iit respcctu recentioris aevi , si tamen Apostolica tempora & instituta respiciantur. plane est novum. Multo enim recentius, quod nunc agitur , & ab initi tuto ipso , a quo derivata creditur Confirmationis ceremonia , rc motius, quod chrismationem simul cum impositione manuum conjungant, dc separatum a Baptismo sacramentum ex ea conficiunt. Tertulliani aevo baptizati de lavacro egressi statim ungebantur , & uncti impositionem manuum accipiebant. Sic enim ille lib. de Baptismo, cap. 7. sag. ῖ89. Exinde egressi de lavacro perunguimur benedicta uniIione de pristina disciplina , qua ungui oleo de cornu in sacerdotium X x sol
377쪽
I dilabant. Vide ibidem plura. De impositione manuum statim subjicit cap. 8. Dehinc , inquit, manus imponitur, per benedictionem advocans Sincitans Spiritum sanctum. Tres ergo crant Baptismi, hoc est, unius sacramenti , veluti partes, lotio , unctio , dc impositio manuum. Cypriani aevo idem servabatur. Rus verba, Epist. 7o. pag. I73. sunt: Ungi quoque necesse es eum, qui bapti tussi, ut accepto chrismate, id est, unitione, esse unctus Dei, habere in se gratiam Christi possit. Et Epist. 73. pag. i 82. occasione Samaritanorum credentium , dicit, Petrum &Johannem iis imposuisse manus, in ipsos, precibus habitis , Spiritum stactum effusum fuisse , & addit : aeuod nunc quoque apud nos geritur , ut qui in Accissa bapticantur, praepostis Ecclesiae offerantur , S per nostram orationem ac manus impostionem Spiritum sanctum consequantur, cae signa. culo mominico consummentur. Sed de his fuse in Thesauro nostro. β. Ceremoniale, nempe κατάδυσις Sc ἀναδυσα , immerso N emer , quibus sepultura dc resurrectio Christi adumbrabatur , dc simul notabatur, nobis cum Christo moriendum esse , dc resurgendum. Basilius M. lib.
οὶ βαττιγμενοι. Trabus immersonibus , ac totidem invocationibus, magnum Baptimatis Anserium peragitur , ut N mortis figura adumbretur , tes per traditionem divinae cognitionis animus illuminetur eorum , qui baptizantur. Theophylactus ad us 32. cap. a. ad Colosi . pag. 6so. Ο' Βαττι εἰι συδί.
κτεται τη χρ- , δια τῶν τρων καταδυσεων την τριημερον ταῖῆν του Κυρίου σχηματίζων , καὶ ἀποθνήσκων μον γε κατα τον παλαιὸν καὶ ἁμαρτητικὸν ἄνθρωπον. Bapti rus cum Chrso sepelitur, per trinam immersonem trium dierum Domini sepuuuram Animans, cu moriens, g od ad Ueterem , cst in peccatum proelisem hominem aItinet. Constitui. Apostolic. lib. 3. cap. ι7. pag. 9 .
Notat ἡ κατ-σις το συναποθανειν. ἡ ἀνάδυσις τὸ συνανατηναι τ* χρις , immer so, smul esse moriensim 3 emerso . smul esse resurgendum cum Christo. Ammonius in Catena in Cap. 3. Joh. pag. 29. Tρεῖς καταδύσεις γίνοvται , καὶ Φρεῖς ἀναδύσεις , Iba γνωμεν , οτι δυνάμει Πατρος , καὶ T'ιού , καὶ ριγίου Πνευματος σα πειτα πληρούται. nes sunt immersiones, o tres emersones, ut cogn6 ω-
mus potentii Patris , cu Filii , N Spiritus sancti Omnia peragi. Chrys
stomus etiam in cap. 3. JOh. advss. Hμῶν, καθάπερ εν τωτάδη, τ* υδατι καταδυμτ- τας κεφαλας, 4 παλαιὸς ἄνθρωπος θάπτεται, καὶ καταδος κάτω κρύττε- ται ολος καθάπαξ. εBa ἀνανευέντων ημῶν, d καινὸς ἀνεισι τaλιν. In aqua, ranquam
378쪽
Ni MNO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XVI. 4
quam insepukhro quodam, caput demergentibus nobis, vetus homo sepelitur, ac deme0us totus inferius occultatur. Deinde , nobis emergentibus , novus inde ex urgit. Utrum autem trina haec immerso N emerso trauitione, an vero Dominico nitatur praecepIO , ne inter Vetcres quidem satis convenit. Basilius M. lib. de Spiritu sancto . cap. 27. Pag. 2Ia. ad traditionem non icriptam refert his verbis: Tο δε τρὶς βαπτ εσθαι του ανορωτον, πο-οEv ; αλλα δε ὁσα τοι τὸ βάπτισμα αποτάσσεσθαι τι σαυνῶ , καὶ τοῖς αγγέλοις αὐτού , εκ τοίας ἐςι γραφης ; ου, ἐκ της ἀδημοσιεύτου ταύτης καὶ τορ ητου διδασκαλίας , dcc. Ter vero immergi hominem, unde' reliqua item. quae fiunt in baptumo e veluti , renunciare Satanae s ejus angelis , ex qua Scriptura babemus Z Nonne ex minimὸ publicata S arcana doctrina bac 8 Ad traditionem etiam refert Sozomcnus, lib. 6. cap. 26. pag. 83. b. Postquam enim docuisset, Eunomium simplam introduxi sic immersionem , statim subjicit , eum hac ratione τολμῆσαι ταραχαράξαι την ἀπο τῶν 'Aτος λων εἰσέτι νῖνόν πῖσι ψυλαττομένην παράδοσιν, ausum esse adullerare traditionem inde ab Λ-postolis huc rue apud omnes servatam. Hieronymus etiam in Dialogo adversus Luciferianos : Nam ω multa , quae per traditionem in Eccles a observantur, auctoritatem sbi scriptae legis furpaverunte velut, in lavacro ter caput mergitare. Alii tamen trinam istam immersionem ad Dominicum referebant praeceptum. Id facit Canon ψ9. Apostolorum : Eic Στάσκοπος η Πρεσβυτερος μη τρία βαπτίσματα μας μυήσόως ἐπιτελέσου, ἀλλ' εν βάπτισμα, τὸ εἰς του θάυατον τί Κυρίου διδόμενον, καθαιρείσθω οὐ γὰρ ε&εν ὁ Κύριος , δες τον θάνατόν μου βαττισατε αλλα , Πορευθέντες μαθητε σατε , dic. Si quis Episcopus aut Pre10ter non tres unius initiationis immersones fecerit , sed unam ια-
mersonem , quae sit in mortem Domini , deponatur. Non enim dixit Dominus , In mortem meam baptizare e sed, Profecti , docete , &c. Eodem modo Pelagius Pipa apud Gratianum de Conlecrat. Dillinct. 4 Hispaniae tamen Episcopi, circa annum 6oo. semel immergebavi, ut se hac ratione ab Arianis; qui ter immergcbant, ut ostenderent, Filium & Spiritum anctum non csse quidem cum P itre Dia: ; discernerent. Quod eorum factum probavit Gregorius M. Epist. ad Leandrum, Episcopum Hispalensem. Sed juvat audire judicium Walafridi Strabonis lib. de rebus Ecclesiasticis, cap. 26 Quae gularis immersio, quamvis tum ita His panis complacuit . dicentibus , trinam mersonem ideo Sitandam , quia haeretici quidam dissimiles tu Trinitate subsantias dogmatizare ausi sunt, ad con substantialitatem S. Trinitatis negandam: tamen antiquior uon praevaluit,
G ratio supra dicta. Si enim omnia deserimus , quae haeretici in Ibam per-
379쪽
Perstatem traxerunt, nihil nobis restabit: cum illi in ipso Deo errantes, omnia . quae ad ejus cultum pertinere visa sunt , suis erroribus quas propria antitarint. Optime. Si enim propter ter immergentes haereticos, simpla immersio esset introducenda: etiam ob semel immergentes, trina imis mersio necessaria erit. Simplici immersione utebatur Eunomius, non in nomine Patris . Filii, & Spiritus lancti , sed in Christi mortem , teste Theodoreto, haeret. G. lib. . cap. 3. pag. 236 Sozomeno, Iib 6. C 26.
pag 83. b. Philostorgio, lib io sest 4. pag. 336. Quod ejus faetum
merito damnatum , quia de S S. Trinisate male sentiebat. Alias parum rcfert, quoties baptizandi immergantur in uno Baptismo, dummodo ceremoniae novae, & necessarib quidem obtervandae , non introducantur.
Quidam male singulari mersione sunt usi , Trinitatem abnegantes: quidam male trina , ubi singularis alioqui in usu erat, divinitatem dividentes, ut Ariani. Eadem elt lcntentia de aspersione, in regionibus nostris occidentalibus usitata. Et singularis, di trina adhiberi potest, dummodo dogma de S S. Trinitate servetur illibatum , adeoque Baptismus juxta Christi institutionem administretur. 2. Interna , seu res Ariscata , quae per Bapti simum adumbratur .
nempe ablutio interna a peccatis, quam Patres Constantinopolitani vocant ἀφεσιν aμαρτιαν. De utraque Baptismi materia . externa nimirum interna , loquitur NazianZenus Orat. 6o. Pag 6 l. Διττων ἔντων ἡμῶν ἡ ἐκ
Φυχῆς λέγω καὶ σώματος , καὶ τῆς μεν ορατης , τῆς δε αορά rου Φύσεως , διττη κώ θαρσις , δι' ὐδατις τε φημι και Πνεύματος , του μεν θεωρητας τε καὶ σωματικας λαμβανομέ9ου , τῆ δε ἀσωμάτως καὶ ἀθεωρητως συντρέχοντος και του μεν τυπικού, σου δε αληθινοῦ , καὶ τα βάθη καθαιροντος, ὸ τῆς πρώτης γενεσεως ἐπικουρία τυχάνον, καινους ἀντὶ παλαιῶν , και οεοειδε ς ἀντὶ ταν ἀν δυτωv ἐργάζεται ' χωρὶς τυρὸς ἀνα. χ-ευαν , και ἀνακτίζον δίκα συντριιεως. uandoquidem duabus partibus, hoc
est , animo S corpore constamAs, quarum altera Iub aspectam cadit , altera oculorum sensum fugit: duabus quoque rebus constat Baptiymus, aqua scilicet G Spiritu , illa vi ili N corporeo modo accepta . hoc veia lucorporeo b invi bili concurrenter illa typica . boc veris etiam intimos animi recessus purgame, qui primae nativitati opem V olumentum ferens, ex Ceteribus novos, ex humanis divinos e it, absque igne nos rursus constans , , abrique confractione rursus indiens. Theodoretus in cap. 6 Epist. i. ad Corinth. ad us. I t. pag. I . Tu ἐπικλήσει τῆς αγίας τριαδος αγιάζεται σωυ ὐδατ- ἡ Φύσις, καὶ χορηγεῖται των ἀμαρτημετων ἡ ἀQεως Per Sanine Arinitatis iuvocationem aquarum natura sancitiscatur, cu remisso peccatorum exhibetur. Bas
380쪽
NICAENO CONSTANTINOPOLITANI. CAP. XVI. 349
lius M. cap. is. de Spiritu sancto , pag r 77. Ti μευ ὐδωρ τοὐ θανάτου τήν
ἐικήνα παρὲκει , ῶσπερ ἐν ταῖη τὰ σωμα παραδεχομενου' τι δε IIvευμα τι / Goum δει ι δύναμιν ἀπὸ τῆς κατὰ τήν αμαρτιαν νεκροτητος , εἰς την ἐξ ἀρχῆς ζωκν τὸς Φυχὰς ημαν ἀνακαινίζον. Aqua mortis exbibet imaginem , corpus et ciui tu sepulchro recipiens: Spiritus veris vim viviscam immittit, is moi te peccati renoTans animas nosras in novam vitam. Hanc externam fu internam BD
ptismi materiam ostendunt loca Matth. 3: ii. Marci i 8. Lucae 3: i6JOh. I: 26,ῖ3. Actor. i: s. dc cap. ii: 16. In quibus locis Minister dicitur ba-γietare aqua, Christus vero baptizare Spiritu sanctor ut significetur, non,
in quidam volunt ό Baptismum Iohannis subitantia diversum fuisse a Baptismo Christi , sed Baptisam minis triam tantum fuit se, Christum vero rem significatam exhibuisse, & adhuc exhibere. Huc facit illud Chrysoltomi,
Homil. 3. in I. ad Corinthios: οὐκἐ βαπτίσας, ἀλλ d καλούμενος εχτοβάπτισμα, ζητεῖται ουτος γαρ ἀφικητι τα ἁμαρτήματα. Non qui baptidat. Ied qui in Baptismo invocatur, quaei itur: is enim peccata remittit. E t mox: Μέγα μεν τὸ βάπτισμar, ἀλλὰ μέγα το ουκοβατ ζων ποιεῖ, αλλ' d καλούμενος Ac το βάπτισμα. Magnum qui
dem es Baptima, verum illud non reddit magnum qui baptieat, sed qui in Baptismo invocatur. Vide etiam interius de De Aa kmi ἔ, dc de ejus essectis. III. Formam Bapii l. Formulam Baptismi aliam adhibebant. η- Orthodox'. Qui ipsi quoque variant. a. Occidentales dicunt, Ego te baptizo in nomine vel, nomen) Patris, Filii, Spiritus jancti. Haec sormula continet Baptismi caussam cssicientem tum principalem , quae est SS. Trinitas : tum initrumentalem , quae eth Mini iter.lb. orientales causiam instrumentalem, quae per pronomen EGO significatur , omittunt , & sequenti formula hodierno adhuc die utuntur:
tris, amen: U Filii, amen: cu Spiritus Sancti, amen: ita est in Eucho- Iogio, in Ἀκολουθι τῆ ἁγίου βαππισματος, pag. 63. b. tandem formulam reperias apud Metrophanem Critopulum , in Consessi. Ecclel. Orienta- Iis, cap. 7. pag. 86. hoc tamen dii crimine, quod vox ἀμὸν semel tantum ponitur, nempe in fine. , e. Alii in solo Christi nomine baptizabant. non facta mentione Patris, aut Spiritus lancti , idque eam ob cauilam , quod Apostoli nusquam legantur aliter baptizasse, quam in Iesu Christi nomine. Vide Actor. 2 38. Cap. 8:I6. cap. Io: o. cap. 19: s. Adde Rom. 6:3. ec Gal. 3:27. Ambr