장음표시 사용
131쪽
habent oe. Atque hinc etiam nonnunquam in favorem sectie alicujus dogma aliquod tale esse, quod nec in1τως nec κη πινα - h. e. neC interminis nec quoad rem sive sensum in Scriptura Contineatur, pronunciant, ex eo landamento quod pars errans credit illud nec Μτως nec si elaeis in Scriptura exstare, sed potius contrarium. Ita enim hujus libri cap. s. in favorem Socinianorum de Anabaptistarum, dogma, quo illi jus gladii h. e. sanguinis noxii effundendi sive capitali supplicio in sontes animadvertendi Magistratui eripiunt, controversum esse, ut ipsi loquuntur, h. e. nec λτως nec νοι- evidentem liquere probant exinde, quia Sociniani dc Ana baptistae non credunt illud liquere. Ita enim p. ras. Supponit Ved iiis Deum gladii usum mandas Magistratui, se eum esse mundi statum ut inum gladii
poctulet. Fateor. Os hoc Vsum, An Dem usium ictum gladii ma dat erit in Novo Tectamento controversum e P. I uὸυ ori καὶ ι raρητιν vel καs ἀυ λανοι evidentem liqueret mandati aucuritas,acIum esset. in tantum abent ut hi ictud liquere credant altero i-sorum modorum,ut contra gladii usum olim in V. Bam. non con-eesum tantum sed es mandatum, jam in N. Testam. non modo non concessum,sedor vetitum atque interdictum esse a Chrisu contem
dant, alioquin gla Lium non tantum probaturi se laudaturi sed is inurpaturi ad publicam quietem. Ex hoc eodem fonte fluit, quod
dicunt, sussicere ad hoc ut quis communionem cum aliqua secta colere non possit, si credat dc persuasut sit dogma aliquod de quo quaestio est non exstare in Scriptura nec in1τως nec per cui- dentem Consequentiam. Ita enim lib. a. c. s. p. iΙΣ. Susscit a tem ad hoc ut quis communionem cum aliqua secta colere non post,
scredat se persuasin sit assa parte, dogmata it 'necessaria propter
quorum negationem communio coli non potess, in Scriptura ex ore vel καπι το ρ ον vel τω ρητω aequivalentem consiquentiam, quam
nempe is qui dogmata ista negat, scire se facile potest o necessario debet evidentem π Sole clariorem esse cte. Ita isti homines de Necessariis dc communione Spirituali quae in Necessariis fundatura
132쪽
datur, docent. Contra autem docet tota Ecclesia non suffi-cere apud Deum, ut quis credat aliquod dogma esse necessarium; verum requiri etiam ut sit revera necessarium; & hominem non excusari s credit dogma partis adversa: non exstare in Scriptura & ideo communionem Ecclesiae rumpit, triste distidium & Schtasma excitat perniciosum; sed suminum crimen incurrere si male credat. D. Atque haec omnia nituntur eo ipsorum fundamento quod dogmata controversa necessaria non habent pro iis quae a Deo ipso in verbo Mus decisa sint: adeoque contendunt ei, qui acceptare non vult illa, liberam debere relinqui interpretationem suam : prout videbimus cap. 6. g. q. Quaeso, qualia jam sunt Necessaria dogmata illa quae ab ipso Deo decisa non sunt ξNunc uno complexu consideremus, qualia sint illa dogmata n cessaria Controversa, quae pro Necessariis se agnoscete dicunt A rminiani. Sunt igitur Necessaria talia, ut doleant controve fas non paucas inter Christianos in Necessaria dogmata abire, . re querantur Resormatos veritatem divinam non sine controversia propositam dicere. Necessaria talia, quae qui negat errore aliquo &C. adductus eum dicunt non excidere jure posse titulo Christiani. Necessaria talia, quorum studium susiaciat, etiamsi eorum cognitionem aliquis non assequatur, sed in errore in necessariis dogmatis illis persistat S ea porro neget. Necessaria talia, propter quae anathema aut damnatio denticianda non sit illi,qui ea negat. Necessaria talia, propter quae anathema dicendum non sit illi qui ea negat; etsi ca ita clara sint,ut ne Α- theus quidem ea negare possit, nisi hominem exuat. Necessaria ad saltatem talia, absq; quibus homo salvari possit. Necessaria talia quorum decisio non es: in fallibilis cui tuto acquiescere possit conscientia alterius hominis. Necessaria talia quae credenda sunt tantum Certitudine humana cui falsum subeste potest. Necessaria talia circa quae licet sententiam mutare & contrariam
amplecti. Necessaria talia quae alicui videntur esse necessarim
133쪽
Necc ssaria denique talia, quae ab ipso Deo non sunt decisa.i2. Ex quibus omnibus jam patet primo quae intima & arca
na mens Arminianorum ministorum sit circa naturam Haer
seos de Haeretici. Capite quarto libri secundi vindic. in quodς Haeresi agunt, ita mussitant circa rem illam ut nequaquam inde scire possis quae eorum in ea re mens sit Sed ex dictis larava omnis tollitur ipsis, ut non amplius sub ea latere possint. Etenim vidimus quae sint sensu Arminiano Necessaria. speciatim sectione praecedente decima. Dicunt hinc inde Haereticum esse qui errat in Necessariis ad tautem. Itaque secundum ipsos Haerericus est, qui errat in eo quod alius putat esse Necessarium ad salutem, S quidem ideo putat, quia Mus necessitatem credit in seriptura expresam esse vel λτως vel per evidentem consequentiam. Secundo per consequens manifestum est quod sit fundamentum doctrinae ipserum de pari aure Haereticorum &quorumvis coetuum circa judicium de errore & Haeresi, aut de veritate Contraria. Fundamentum enim illius turpis doctrinae est non solum in sententia eorum de fallibilitate judicii hum ni, unde etiam Necessariorum decisionem dicunt non posse es.se in fallibilem: sed etiam indoctrina eorum, qua dicunt ea sensi suo Necessaria esie, ad quae, ut quis ea pro necesiariis habeat. sufficit ut eorum necessitatem quis putet sive credat exstare in Scriptura &c. Iam unusquisque credit, statuit, in Scriptura explesiam esse necessitatem dogmatum suorum quae pro necessariis habet. Unde sequitur ex eorum quidem hypothesi par jus esse omnium circa ludicium de Haeresi Id quod locum non habet, si dicatur ad Necessaria non siussicere ut quis Credat ea esie necesiaria, sed requiri insuper ut revera talia sint. Tertio Mis non videt per consequens, sic totam Religionem Christianam in meram opinionem converti, ita ut si Theologia horum hominum locum inveniat, nihil amplius certi rclinquatur in onnibus illis quae controversa sunt inter Christianos rquandoquidem & veritas Necesialia & Haeresis Arminiano
134쪽
sensi talis est qualem modo vidimus. I uarto denique luce clarius meridiana est, hos homines non agere causam conscientiae& Religionis, sed esse meros illusores & impostores in tam gravi & arduo negocio. Id quod est manifestum tum ex aliis quae his tribus partibus Arcanorum exposuimus, dc porro qu.itta parte exponemus; tum speciatim ex eo quod in Vindiciis hinc inde dicunt se agito sicere dogmata quςdam controversa pron cessariis ad salute. Simulant enim tantum se agnoscere dogmata quςdam controversa Necessaria ad salutem & speciem quide eorum aliquam ost datant, quam ubi propius contemplaris non nisi meram larvam, fraudem S imposturam esse deprehendis, qua praestringere volunt oculos universi, ne animadvertat arcanam impietatem ipsorum atque Libertinismum, per quem Socinianismum introducere conantur. Ut igitur illud non ansemadvertatur quandoquidem odiosu nimis esse vident expressis verbis docere ut in Apologia fecerunt, Nulla dogmata Controversa esse necessaria ad salutem j dicunt se agnoscere quaedam dogmata controversa necessaria; sed revera candem rem proponunt, ut ostensum est; h. e. negant Necessaria quaedam Controversa esse. Patieturne orbis diutius sibi ab his hominibus il- Iudit Et boni populi, qui ab iis decepti sunt, annon tandem justum dolorem adversus eos concipient ac iis relictis in viam redibunt Z
Arcana nova Arminianorum de Professione Reli- gionis; ex cap. r. lib. 2. Vindic.
Dogmata Arminianorum: i. gum qui manet in aliquo coetu quem pro impuro babet , atque ab eo dissentit mentem
tame uam dissimulat, non profiteri Religionem istius coe-
135쪽
tus. r. ctricilianum teneri erigere no a ectam, quando dogma aliquod profert, propter quod nultas alius coetus eum evult tolerare. 3. Cos qui pro Teligione Pontificiu
quam ipsi A rminiani pro idololatrica habent sanguinem Iisum profuderunt saluoi esse, ces magnum di inae gloriae,
meritatis, fes bone conscientiae amorem in istis fuisse. q. iubium esse quae secta aut numero Mart rum aut tu de constantiae in patientiae eorum triumphet.
I. π π Actenus communi omnium Christianorum consensur at dicebatur is profiteri Religionem Ecclesiae seu coetus iblius cuius membrum est sive in quo coetu manet, Musque sacris participat: & quidem si non aperte profiteatur dissensionem suam in ullo dogmate, judicatur profiteri eandem Religionem per omnia; si autem expresse declaret se dissentire in hoc aut illo capite,& Communionem colat cum illo coetu, tunc judicatur etiam profiteri Religionem illius coetus in omnibus dogmatis praeterquam in illis in quibus aperte profitetur siententiam suam diversam a sententia Ecclesiae illius. At Arminianis hodie aliter videtur. Docent enim, hoc non esse Religionem profiteri coetus seu Ecclesiae illius quam pro impuro habet, quando quis in ea manet, & sacris illius participat; atque interim dissimulat suam opinionem 5 eam non declarat: id quippe esse saltem tolerare sententiam diversam vel contrariam. Hoc autem tantum esse profiteri Relisionem coetus impuri, quando quis verbis publice profitetur sententiam illius coetus contra mentis siu dictamen. Dixeram ego Arminianos doccxe, debere aliquem interdum profiteri Religionem a liquam, quam in corde suo credit aut scit esse falsam. Hic, ut illi veritatem hujus querelae effugiant, dicunt, manere in coetu aliquo impuro de dissimulare suam sententiam no*c e prosteri Religionem illius. Ita enim lib. 2. vindic. c. r. i': 69. Nec agitur ab Arminianis) de pro-
136쪽
fessone Religionis seu sententiae propria qua contra animi sententiam fiat, sed tantum rimansione in cartu impurosve ea conjuncta
sit cum d fumulatione sintentia ρropriae, sive cum professione eius ocontrariae aut diversae toleratione. Haec quam longe inter se disent, quis non videt' Aliud est aestimulare sententiam se tolerare di- mersam vel contrariam; aliud profiteri sententiam aliquam contramentis suae dictamen. δε re suadetur his disimulatio, sed transito tantum scandalos dissuadetor, sive flat ut quis mentiam veritatis illius quam pure doceri audit in aseo coetu, diu dsimulaverit tolerando contrariam in gratiam pacis se concordiae, set e fiat ut quis scientiam Hampro situsit se dissensionem sinam publice testatam fecerit, paratus tamen in 'tu isto manere si per catum liceat. Quae opinio quo tendat, unusquisque videt. Ita enim v. g. ex Armianianis illi qui se in nostros coetus ingerunt, & dissimulant sententiam suam, non possunt accusari simulationis, fraudis ac imposturae; quandoquidem tunc seeundum Arminianos non profitentur nostram Religionem, sed eam tantum tolerant : tunC demum autem eam profiterentui si sententia nostram in Controversis dogmatis conti a mentis suae dictamen profiterentur.
Itaque etiam ex eo dogmate vident Resermati qua machina Arminiani ministri utantur ut ad scopum suum tam in Religione quam in Republica perveniant; & intelligunt quantopere occasionem habeant cavendi sibi in posterum magis ac magis ab artibus horum hominum. Interim observa futilitatem corum, dum audent dicere non solum plures sed etiam unum aliquem, qui in coetu aliquo est a quo dissentit ac interim sententiam suam dissimulat TOLERARE coetum seu sententiam illius coetus, & id quidem in gratiam pacis α Concordiar. Hoc profecto non est tolerare sed silentio suo approbare, ac simulatorem & hypocritam agere. Cui accedit quod non plures ab uno sed unus a pluribus toleratur, nisi is unus caeteris λ. mul sumtis potentior sit & superior. a. Hactenus credidit Ecclesia ossicium eorum, qui C tene-M in bris id
137쪽
bris idololatriae & superstitionis emersere , requirere ut sibi caveant a nov.l Religione h. e. nova secta erigenda. At Arminiani docent Christianum teneri crigere novam sectam, quando alia quod dogma profert propter quod nullus alius coetus eum vult tolerare. Ita enim eodem capite secundo p. 77. Christiano cuia vis licet consensionem suam profiteri cum ortu in iis in quibub cum eo consentit, tolerando aut dissimulando ea in quibus citus ille homsm ab eo sentit si necessaria non sint, aut si citus toga ut necessaria
non urgeat, eaque omnibus com tinus membris pro necessiris, haberi
non jubeat. Hoc emim at, deserendus est carius iste cr quaerendus purior, aut erigendus nodusim quo justa necessariorum dogmatum distinctio a non necessariis locum habeat. Quibus ultimiis verbis, in quo justa dcc. hoc sibi volunt, Musmodi hominem debere co tum erigere novum talem in quem recipiat eos qui sententiam ipsius non damnant, etsi eam pro vera non habeant, ncc non in aliis quae non necessaria videntur, dissentiant ab ipso. Hoc scilicet est studium illud pacis & sarciendi omnia Schistriata Christiani orbis, de quo hi homines tantopere hactenus ausi fuerunt gloriari. Quis enim non videt hac ratione unicuique Tyroni in Theologicis fenestram aperiri somnia sua quae verbo Dei &rectae rationi Crcdit convenire venditandi, & Ecclesiam in infinitas partes lacerandi. 3. Hactenus credidit Ecclesia ex verbo Dei eos tantum quiveritatem sanguine suo oosignant, non autem idololatriam &crrores aliosfundamentales, nivos fieri : item in illis magnum divinae gloriae veritatis & bonae conscientiae amorem flasse, qui nec atrocissim et mortis metu, nec vitς hujus tranquillae aut commodς spe potuit suffocari; his autem fuisse magnum idololatriae& falsitatis amorem, ac summam pertinaciam. At Arminiani docent etiam eos qui pro idololatria Pontificia & aliis erroribus fundamentalibus sanguinem profuderunt salvos esse; magnumque divinae gloriς,veritatis,& bonae conscientiae amo-.xem in illis fuisse. Ita enim ibid. p. So. Preciosius es unguis Mart rum
138쪽
brum in oesilis Domini. Sanguinem tantum abest ut vilipenda , ut contra,es credam cum Theologis omnibuν nonsuppliciumsed causam facere Martyrem, nihilominus tamen credere malim, si qui forte in mediis Pontificiis tenebris istam scientia exactae lucem non habuerunt, ut inter necessaria se non necessaria dogmata aecurate dictiu- erepotuerint quales an unquam arbrio a ectisnt, absit ut ego adseram) ct tamen anguine suo eam quam aὰhibita omni diligentia se cura judicabant neces ariam veritatem esse obsignarunt; issclementissimum ac benignisimum Deum istam eorum ignorantium condonase, ob solam sam innocentiae conscientiam, se bonae conscientia amorem, quem vitaesiuae,adgloriam Deipraeposiverunt. Magnus enim divinae gloriae,meritatis, o bonae conscientiae amo ueris necesses, quem nec atroci simae monis metus, nec vitae huius tranquillae aecommoda dies potuerilsuffocare ut hoc, inquam ego, credere malim, quam ut eos coeles, haereὰitate oaeternae vitae praemio indignos -- dicatum iri adseram. Qua ratione an non excusatio parata sit doctrinae & praxi parricidali Iesu itarum dc similium, qui sanguine suo obsignarunt hoc dogma quod necessariam veritatem putant; Consessori nimirum Iesu itar aut similibus hominibus in negocio pietatis & salutis necessario obediendum este, qui docent Regem vel Principem Tyrannum aut Haereticum e medio tollendum esse; unicuique sapienti dijudicandum relinquo. Pro qua enim re parricidae diversi Regum ac Principum in Gallia, Anglia, Belgio vitam suam periculo exposuerunt ce
tissimo,& contemserunt mortem atrocissimam Z Certe pro tota doctrina Pontificia & speciatim pro dogmate isto parricidali& illius praxi quam aeque ac ipsum dogma neccs artam esse putabant omni adhibita diligentia S cura, qualis est diligentia & cura illa quam Arminiana Theologia docet. Et habebant in gnii istum amorem divinae gloriae, veritatis,& bonae conscientiae quem habent secundum Arminianos alii Pontificii qui pro idololatria sua moriuntur aut mori possim t. Ac profecto si quis in errore uno fundamentati,item in pluribus quales in Papatu esse
139쪽
Arminant ipsi dicunt, nec non in praxi errorum istorum spe clatim in idololatria ejusque praxi salvus fieri potest, certe e iam in aliis erroribus fundamentalibus eorumque praxi salvari potest, qualis est error & praxis hujus erroris, lirere Principems eu Regem occidere quem Tyrannum aut Haereticum putas. Nec enim potest reddi vera solida ratio cur is qui absque uno, duobus, tribus 5 c. simpliciter necessariis ad salutem salvari potest, non possit etiam salvari absque alio aliquo necessario ad salutem. Et experientia docet me verum dicere. Ex hoc enim principio factum, ut, cum ante annos quasi undecim Armini ni ministri aliquot, nec non alii ex ipsis conspirassent in necem Laudatissimi Herois Principis Mauricii gloriola memoriae, oceversionem Reipublicae, non nemo ex reis professus fuerit se circa id negocium conscientiam suam sedulo scrutatum esse Meam tranquillam circa id nefandum parricidiu reperiisse; prout ex sententia condemnatoria ejus videre licet. Habebat enim conscientia ipsius & complicium hoc fundamentum; optimum illum Principem Tyrannum esse & Religionis suae oppressorem, pro qua conservanda quidvis tentandum sit. Deinde, paratam habet excusationem, hac hypothesi stante, Israelitarum idololatria qui liberos suos Molocho sacrificabant& comburebant in Dei honorem,ut putabant, S ex magno illo divinae gloriae, veritatis, Δ bonae conicintiae studio quod hic vocant Arminiani: quem magnum amorem secundum hos homines esse oportuit in illis idololatris, utpote quem nec insensissumus amor proprii foetus, nec commiseratio tenellarum & vagientium animularum potuit exstinguere. Nec excipere posistini Arminiani: istorum Israelitarum idololatriam λrως damnari in Scriptura.Nam idem ipssdicunt in his Vindiciis de Pol tifieiorum idololatria, speciatim lib I. C. 8. p. 4 . ex gr. idololatri t. si gus imaginem Dei aut Sanctorum formet cir coram eas incurvct,genua sectat, eam adoret, eique siupplicia ac et oras faciat. Hos enim ρητως in Decalogo vGito est, adeo clarὶ ut palpari
140쪽
possit Ne. Pudeat igitur hos profanos homines l . A. Hactenus creditum est ab omni Ecclesia ; Martyres non , esse nisi in vera Ecclesii, & hanc solam triumphare Martyrio: item solis iis qui pro vera, non autem pro falsii Religione mo-
a riuntur, patientiae S Constantiae laudem tribuendam esse. At o Acminiani docent, dubium esse quae secta aut Martyrum nus mero, aut patientiae S constantiae corum laude triumphet. Ita
enim postquam dixissent, quando quaestio est de rebus fidei, , non esse allegandum sanguinem Martyrum verorum; quales, talentur esse illos ex Reformatis qui a Pontificiis ob doctrinam Reformatam e medio sublati sunt in probant illud ex eo, quia alias causam justam habeant reliquae sectae sua dogmata erronea isto argumento asserendi: Et sane, inquiunt in eodem cap. a. p. 8 I. non levem causeam ὰ nobis habent reliquae secta. cum iso a gumento erranea sua dogmata adsertum eunt : hine Martyrologiorum nec sinis nec numerus. Et dubium est, quae se Ia aut Martyrum, qui νocantur,numero, auisemitiorum atrocitate, aut patientia gloria aut con antiae diuturnitate triumphet supra caeteras. diuis Ponti clarum Martyrum catalogos percenseat' deuu Anabaptistarum Martyrologia percurrat ' Et Ariani mriadas martyrumsuorum allegant ; se qui non 8 Ubi neminem moveat , quod dicunt Martyrum qui vocantur &c. Nam eodem modo loquuntur de illis, quos pro veris Martyribus habere se profitentur eadem pag. 8i.& 8a.dc dicunt se ea limitatione v. I VOCANTVR Ma tyribus non adimere laudem veri Martyrii, sed aliud sibi velle,
quemadmodum in secundo capite lib. 2. pari. Iv. videbimus.. C A P. I II.
Alia dogmata eorum nova ; de Pura Antiquitate Ecclesiastica I ex cap. 3. Vindic. lib. 2.