장음표시 사용
91쪽
7. Credidit etiam Ecclesia tota, ista dogmata, quandoqui dem adeo clare atque aperte in Scripturis proposita dc ad salutem absolute necestaria sunt; non debere taceri sed in Ecclesia perpetuo inculcari & urgeri; nec etiam ullis nedum solis conjecturis de probabilitatibus de iis docendum aut sentiendum esse, nec denique in iis di)udicandis libertatem opinandi dc tolerantiam mutuam locum debere habere. At contra per omnia sei tiunt Arminiani. Contendunt enim dogmata illa Orthodoxa aut plane tacenda esse, aut solis conjecturis de probabilitatibus de iis disputandum esse, ac in iis di)udicandis libertatem opinandi dc tolerantiam mutuam locum debere habere. Eos ita
docere ostendamus par. H.lib. I .cap.3. quo lectorem remittimuS.
8. Denique Ecclesia vetus oc moderna orthodoxa unanimi consensu judicavit Iesium Christum secundam personam S cro mctae Trinitatis, etiamsi tanquam verus ac aeternus DeMS summo dc vere e n9m' sit h. e. liberrimo arbitrio praeditus, non potuisse tamen non obedire voluntati patris sui de obeunda legatione ad salutem nostram; sed ita libere obediisse ut tamen etiam necessario obedierit, tantum abest ut peccare potuerit. Idque ob eam causam quia Pater 8c Filius ita unum sunt ut inter eas personas non possit esse κω ονοια dissensiose disordia ι de filii voluntas nequaquam potest sejungi aut
separari a voluntate Patris; quam etiam tanquam aeterna ejus
sapientia plenissime de persectissime cognoscit, denique quia in
Christo, utpote vero etiam atque aeterno Deo nulla est mutabilitas , quae susceptibilem eum faciat vitii aeque ac virtutis dec. Contrariam autem sentcntiam tanquam blasphemam dc non tolerandam damnavit, atque eam tenentibus tanquam Haereticis anathema denunciavit. At Arminiani non solum in Apologia cap. r7. f. I 87. b. t 88. a. b. docent contrariani sententiam, sed etiam postquam ob eam rem censura notati essent a
Cll. DD. Leyd. persistunx in ea impietate sua, nimirum' Christum voluntati Patris sui de legatione ad salutem nostram ita
92쪽
libere obediisse ut potuerit etiam non obedire. Et quamvis non conceptis verbis dicant Christum potuisse peccare ; tamen quemadmodum in Apologia f. i88. a. dicunt quantum ad potentiam peccandi attinet; nos id non audemus assismare. ιan-
quam s id omnino af irmaremus, nec primi nec soli essemus. . Certum enim eis complures olim fuisse hodieque esse inter δελ- lacticos ipsos,qui id publice Osine periculo adseruerunt ad eruntque:
ita in responsione ad Excerpta p. II9. repetunt, & dicunt praeterea, id sine ullo periculo alteri posse : Non defuerunt, inquiunt, inter Scholasticos, nec desunt hodieque qui asseruerunt asseruntque siue ulispericulo Christum non tantum potuisse non obedire sed etiam potuit peccare. Et postea convellere ibidem student evertere fundamenta impeccabilitatis, ut ibi loquuntur, in Christo. Atque per se evidens est, non poste asseri, Christum potuisse non obedire voluntati Patris, quin necessario simul asseratur Christum potuisse peccare. Nisi quis dicere velit, non esse peccatum Deo non obedire, item dissentire a voluntate divina. Quod allegant auctoritatem & exemplum Scholasticorum; fateorScholasticos quosdam ita docere quos Bellarnimus Iesulta sequitur lib. v. de justific. c.xi: sed debebant Arminiani addidisse,
ante Scholasticos ita docuisse Haeresiarcham Arium, cui eo nomine Concilium Nicenum anathema dixit. Is enim statuebat αυms βουνῖ κακίας καἰ de ετῆς MnGν το ν ψον τοῦ λεῆ silium Dei liberrima voluntatepraeditum mirtutis se vitii Heptibilem fui e , teste ipsa Synodo Nicena in Epistola ad Ecclesiam Alexandrinam , quam Epistolam legere est apud Socratem seu si ς ε - , να φ 9ως , -ετῆς f νωικίας ἴλλκlos ν mutabilis esse naturae, Gr 6. virtutis ac viti usceptibilem ut de eadem haeresi Arii loquitur Alexander Alexandrinus in Epist. ad Alexandrum Constantino- πὸλ polit. apud Theodoritum, α eundem Socratem. Videatur et- bb. r. c. ii iam Sozomeniis lib. r. c. i . d Athanasius de sententia Dionysii Alexandrini. Unde etiam dicebant Ariani δε- χονοιαν inissensionem se discordiam seu dissidium esse posse inter
93쪽
Patrem & Filium, teste Concilio Sardicensi ducentorum MN,ialis. quinquaginta Episcoporum in E ei stola Synodica sua apud
a c. 3. Theodoritum. Hanc doctrina Arti,non minus ac reliquas ipsius heterodoxas opiniones, conceptis verbis impiam &blasphema vocat Synodus Nicena,& plane intolerabile esse judicat, di
tuisse impia ipsius pulta, se blasphema dogmata; adeoque se ei anathema de nunciasse ipsa testatur in Epistola ad ecolesiam Ale-su M.tib. Xandrinam S Episcopos 2Egypti, Lybiae &c. apud Socratem. 3 c. 6. Eodem nomine Arianis anathema dixit Synodus Alexandrina
sub Ioviniano ut ipsa Synodus inIpistola sua ad eum Imperat
raudib. rem testatur, quam legere est apud Theodoritum. Renovant igitur Arminiani etiam hac in parte Anti trinitariorum veterum haeresin, h. e. Arianorum, ut unusquisque luce clarius meridi
na videt. Ubi observetur, hanc ipsorum sententiam de libera ista obedientia Christi esse verum fundamentum haeresium Antilii nitariorum. Ex eo enim quia Christus cum posset non
obedire, tamen obedi vit patri, ex eo, inquam, tanquam eX ovo
exclusit Arius suam illam haeresin, quod Deus, quia praevidebat Christum cum posset non obedire tamen obedientiam praestiaturum, cum Deum fecerit. Ex quo ipso quoque principio N storium elicuisse haeresin suam, utpote qui etiam statuit Christonustis in diVinitatem collatam esse pro merito, testatur Prosper in Chro- nico. Unde, ut hoc obiter dicam, patet jam quam pernicio λ-i' sit non Blum illa doctrina Arminianorum de obedientia Christi; sed etiam in genere doctrina eorum de Libero Arbitrio. P tet etiam exinde Pelagiani simum & Semipelagianismum esse verum foetum Arianismi, adeoque Pelagium suam sententiam ex Arii lacunis hausiste, qui ea opinione fuit imbutus ante Pelagium a quo postea nomen suum accepit. 9. Ex his omnibus jam manifestum est, verissimum esse quod in Arcanis dixi, Arminianos longe aliter de mystecto Trinitatis sentit
94쪽
sentire quam Orthodoxa Ecclesia vettas & moderna. Recensui in Arcanis septem modos,quibus adde modos hos octo quos in hoc capite exposuimus, S denique quod Ecclesia credit mysterium Trinitatis es. necessarium ad salutem in suo vero sensu; id quod Arminiani non credunt: & deprehendes eos sedecim modis dissentire ab Ecclesia quae Deum in tribus personis adorat. Loquor saltem de eo quod aperte profitentur; ut Iam taceam quod revera ipsa dogmata Sociniana animo ferunt, &tantum simulant doctrinam Orthodoxam de Trinitate, ut a me est ostensum parte secunda Arcanorum; qui decimus septimus modus erit quo ab Ecclesia tota quae Deum in tribus personis, adorat, disiciatiunt.
Arcana nova Arminianorum circa dogmata ContrO- versa; ex capite 8. lib. I. Vindic.
ter probari ex ScripturI, Spiritum S. esse adorandum, quia id non exstet in terminis in Scriptura. 2 Fidem etiam tunc quando merbo iei nititur, in eo ipse allibilem esse rasi fide fastibili credenda esie omnia dogmata controversa. 3. Tredecim modi, quibus Arminiani docent controversa Vera dogmata explodere, rejicere, negligere. Aυτοκρο-
I, I I Actenus credidit Ecclesia ad probationem solidam ali-- -- cujus dogmatis controversi, speciatim dogmatum controversorum mysterii Trinitatis sussicere ut per necessariam &cvidentem consequentiam inde eliciatur, etsi non totidem ve bis seu iis ipsis terminis aliquid in Scriptura contineatur. At Armia
95쪽
Arminiani quando id ipsorum cauis conducere videtur , dicunt dogma firmiter & selide demonstrari non posse, nisi i τως
in Scriptura contineatur. Ita enim cap. 8. vindic. p. q6. dicunt: se in Confessione sua argumentum ab adoratione Spiritus x adprobandam Deitatem illius desumtum non adhibuisse quia Uiud mmum o solidum est e demonstrare non possunt, nisi ex Scripturis aut
mandatum de adorando Spiritu S. aut exemplum ad orati Spiritus S. in terminis adferant, cum neutrum in Scriptura reperiant. Hinc
ibidem dicunt, probari non posse minorem hanc: Atqui Spiritui S. debetur adorationis cultus ex praecepto divino, aut cultus adorationis ei tributus legitur in Scriptura. Et addunt: Da hujus minorisprobationem, si vir es. Viceris si vel hilum dederis. Qua in resibi non constant: nam alias ipsi admittunt in aliis rebus probationem non solum eam quae in terminis sit, sed etiam qua per evidentem consequentiam aliquid e Scriptura elicitur. Contradicunt igitur sibi in hac re & sic sunt ι- καὶ DΥι. Verum in hac parte, h. e. in hoc dogmate de adoratione Spiritus Sancti,utuntur modo agendi majorum suorum h. e. Anti trinitarioruveterum. Ita enim Maximus Arianorum Episcopus negabat in Scriptura sacra legi Spiritum S. esse adorandum, & postulabat ab Augustino testimonia illius rei, teste ipso Augustino lib. 3. contra Maxim. cap. 3. Da, inquis, testimonia ubi adoratur Spiritus Sane ius. Et quidem postulabat sibi id probari interminis. Nam postquam Augustinus id ei per evidentem consequentiam mstendisset, non acquiescebat; sed , inquiebat, testimonia ubi adoratur Spiritus Sanctas. Cui merito respondet Augustinus id quod nos Arminianis: I asinonex iis quae legimus, aliqua etiam quae non legimus intelligamus. Et quemadmodum Arminiani hic, ita sibi quoque Ariani in ea re contradicebant. Nam ipsi Ariani utebantur vocibus & phrasibus & proponebant dogmata quae in terminis non exstant in Scriptura, sed Ni .ae per conse quentiam e Scriptura dicebant se elicuisse, & quidem interdum vere. Hoc etiam Augustinus post alios priores Patres Arianis
96쪽
ol iret ibidem: Sed tu, inquit, ubi legisti Patrem Deum ingenitum vel innatum es tamen verum G '. r. Hactenus ox verbo Dei creditum est, non esse nisi unam eram fidem seu certitudinem, quae verbo Dei nititur; nimirum eam qua credenda sunt omnia dogmata vera, seu necessaria seu non necessaria, sive controversa sive non controversa; dc huic verae fidei seu certitudini huic quae verbo Dei in hoc aut illo dogmate consorinis est, falsum subesse non posse, quia venit ex merbo Dei ut loquitur Apostolus Roman. Io. 17. adeoque eam non posse everti aliis rationibus melioribus. At Armini ni d qent, fidem seu certitudinem quae verbo Dei nititur, duplicem ei se,unam fallibilem vocant, quam etiam certitudinem humanam nominant, quam volunt locum habere in controversis dogm Us:alteram infallibilem quam certitudinem disinam vocant. Huic falsum subeste non posse aiunt, & eam includere absolutam in- fallibilitatem, ac locum habere dicunt in iis quae extra controversiam sunt. Ita enim ibid. pag. 47. Fidem enim seu certitudianem humanam non eam morant Remonstrantes, quae rationibus nil
tur opposite ad iam seu certitudinem quae verbo Dei nititur. enim adeo ineptiat, qui vel primoribus labrissacra guseavit' Seo
dem vel certitudinem humanam vocant, quae rationibus ex ipso ver
bo Dei petitu nititur, o quidem eam quaesormidinem contrarii e cludit, sed qui in tamen falsum sub sepolin, etsisin quo ea certit is eis, iis falsum non sobos persuaseum se ibi habeat. Hanc 2 certit dine dioina distinctam volunt, cuisubesse falsum non poim, qu que ab olutam infallibilitatem includit, qualis exempli gratia in , qua quis ex Scripturis sit Deum prohibere idololatria perjuinium fumtum, adulterium Hrc. Christum in mundum Oenisse es voluntatem Dei nobis revelasse, ex mortuis resurrexisse, se in caro ad dextram Deipositum super omne nomen quodnominatur in hoc seculo se in
futuro sec. Hanc enim nemo negare, nemo in dubium vocare po- teis, neque unquam qui quam negavit aut in dubium vocavit, qui
merbum Dei in V. 9 N. Testamento expressumpro vero Dei merbo
97쪽
deo infallibilis non est,quin aliis se melioribus rationibus et Nip sit. Auam diu id non sit, tam diu firmiter conis anterque rationibus illis quas optimas esse credit Christianus, adhaeret, eo tamen animo, ut, si . meliores occurrant, iis cedere paratus sit; certus hocsufficere apud Deum , si, quas adbibita omni diligentia in conscientia optimas jndicat is adhaereat, o quia earum consequentia non omnibus et deni sima et , alias audire o equiparatus'. Vlterius ire non potin in controversis, o ut ultra quicquam ab homine potausetur,r tis non sinit. Hi sunt termini, quos ustra citraque nequit con sistere rectam. Ita Arminiani. Quis non videt eos hoc loco revera d cere homines fluctuare in dogmatibus omnibus controversis. Si enim nisum iis stubesse potest, si pos uno fortassis everti in lioribus rationibus: certe semper fides illorum conjuncta esse debet cum hac cogitatione: Si quis FORTE meoora ostendatcs c. prout loquuntur & docent Apolog. Exam. Cens praefat. sol. .a. yihil consanter firmiterque credendum est in rebus ejusimodi de quisi controversia incidit inter doctos optos quales ipsis sunt Haeretici Sociniani nisi cum hae lege ut si quis FORTE
meliora octendat, cedere semper paratus sis Et tamen audent ibi dicere, hoc non esta dubitare: quod prosecto falsiim esse vel infans viderit. Nam j, FORTE ab homine pronunciatum, omnino dubitantis est. Observa etiam quod dicunt ibi Suoicere apud Deum si quas oc. Sic igitur juxta Arminianos sufficit apud Deum Anti trinitariis,quod adhaerent blasphemae doctrinae tuae,
quia eam optimam esse credunt &C. 3. Credidit etiam hactenus Ecclesia non licere contemnere, explodere, extenuare dogmata ulla vera seu quae secundum Scripturas sunt, aut ea oppugnare & negare, utut controversa
sint; ullo praetextu quicunque talidem ille sit. At Arminiani praeter diverses modos, quibus ut ostensum Arcanorum lib. I.
98쪽
cap. 8 p 7 7s. 76. 77. 78. 79. in Apologia docent contemnere, exsibilare & explodere dogmata vera controversia cadquam rem sibi a me 'bjectam ne verbulo quidem respondentinctiam post Apologiam suam editam in Resp. ad Excerpta Cll.
DD. Proff. Leyd. etiam aliis variis modis & praetextibus ea docent explodere & contemnere. Sic enim simpliciter dicunt aliud esse verum cultum Dei, aliud cultum de quo quaeritur an sit verus cultus Dei : Ita enim in Responsone illa p. 3 q. lim eis arcere quae perturbant verum Dei cultum , aliud arcere quae pc turbant cultum de quo quaeritur an verus Dei culti '' Hoc non simpliciter verum est: interdum enim unum idemquecst; nam re vetus Dei cultus in controversiam ab adversariis vocatur.
Alius modus est: dum dicunt ibidem p. 83. 8 . Singulae controiersae totide copuli unt, in quos nisi admodum circum se Iussiis non minus facio quam periculose impingitur. Quod si verum
est, tum controversa vera fugienda sunt: nam scopuli fugiendi sunt & ad eos non est accedendum. Alius modus est: dum dicunt ibidem p. 2o. 2I. A Reformatione circa non nec aria recedere nihil habet in se culpa aut crimi-Natisne dignum, etiam forte sine Isissima causa aut per errorem ab illa recederetur, dum modo Reformatio circa necessaria constanter retineatur es in reliquis mutua tolerantia sanciatur. Si hoc verum, quis igitur finis novitatum Z Item quid fiet de mysterio Trinitatis non solium prout est in controversia seu oppugnatur a Socinianis &c. sed etiam prout est extra controversiam positum Z nam de hoc in animo suo non cininiani pro ne
cessario ad salutem, ut ostensum est Par. II. Aican. lib. I. C. .
Alius modus est, dum docent licere negari, quod non potest probari locis quorum interpretatio extra controversiam sit. Eo enim praetextu negant Peccatum Originis in eadem Resp. p. 98. Dixerant Theologi Orthodoxi, Remonstrantes dum negant peccatum Originis, audacter se Scriptura: de totius Ecclesia:
consensui opponere. Respondent illi: Atqui Scripturam P Gg a attinet
99쪽
attinet, un- ex Scriptura locus, qui controversia id quod Doctores solum asserit, is non dubitabunt Remonstrantes audaciae haesiqua est,culpam agnoscere se deprecari. Quid igitur fiet etiadec tetis
dogmatis veris controversis; quandoquide nullus fere locus scri- .pturae est que non errantes aut olim aut nunc etia depravarint Alius modus consistit in praetextu dissicultatis omnium controversarum & laboris qui circa eas carumque terminos impendendus est; nec non in variarum opinionum praetextu ci
ca easdem: Longo ludio, inquiunt pag. 83. pertinaci labore, indefessa contentione ingenii opus es ut termini oz terminorum propria definitiones recte intelligantur orcum jam intelliguntur ad me
rem cujusque Doctoris, annus es ut circa eas moventur controiresiae, non icosolide dijudicentur sed accurat epervideantur. Et P. 99. Tot euim ac tam varia sunt de peccato Originali definitiones, ut incertum si quid peccatum Originale Aaut in quo formalis ejus ratio consipat. Certe hac ratione via egregia sternitur ad contemtum ipsarum Scripturarum; prout experientia i statur in Iuliano Apostata, qui praetextu dissicultatis & vari tatis opinionum circa sensum illius adeoque circa controve sias fidei ipsas Scripturas contemnere didicit. Etenim teste S crate αγ- G, εφ' μ μ 1 -νως si argi τῶν Ἀρων γωφων x, - - ijs aegrefert Iulianus, inquit Socrates, quod non omnes eandem lententiam circ. cripturas habent. Sed recte respondet ei S
talem seu potius imperitiam J tantopere insectari, neque ob eam in ipsas sacras Geras insolenter inoebi, atque adeo sensus sensentia sque praeclaras in litas comprehensis odisse ideo quod non omnes recte eas inteligunt adeoque inter se non consentiunt. Judica nunc lector, quantum hi Apostatae Arminiani absint a profanitate di impietate Iuliani Apostatae. Ille praetextu varietatis opinionum cura sensum Sciipturarum adeoque etiam praetextu dissiculi
100쪽
tis earum ipses Scripturas contemnebat: hi eodem praetextu
verum sensium controversum Scripturae contemnere docent.
Quaeso quid est Scriptura absque suo vero sensu, utut incontroversiam vocetur ab Haereticis & aliis errantibus Zi Huic modo similis est, quo praetextant Arcana scrutanda non esse. Ita enim ibide p. 88. Dinam hoc non in hoc tantum argumento
de omnipraesentia Dei) Sed in compluribus aliis animadvert ret Christianus orbis' Dissutamin pene de omnibu ne discrimine orsne haesitatio . Arcana omnia crutamur, neque quicquam impe mium putamus ingenio nostro. Nulliam disputando, quaerendo, in-
mus de iis quae jura nos sunt plures Soli nubes atras dense que objec videmu , quam dis fas. Simplex or nuda veritas involuta iacet pannis istissubtilitatum , ut non appareat cir quod dolendum maxime eis, tandem curiositatis nimiae praemium t stultitia aut αλου ς. Hic prietextus etiam illegitimus est. cenim sui Augustini verbis utar' ideo negandum eis quod apertum e I; qui comprehendi nonpotest quod occultum est, lib. a. de bono perseveri
c. iq. Apertum autem dc non occultum est etiam dogma v rum controversum in verbo Dei revelatum.
Alius modus est, dum vera dogmata controversa, quale est illud de omnipraesentia seu immensitate Dei secundum essentiam, inter difficiles nugas reserunt de epicedium illis scribet dum esse contendunt, eo praetextu quod deceat nos simplice& clara Scripturarum veritate contentos esse. I uani aliusfareremus subdunt immediate praecedentibus verbis p. 88. Si simplice ac clara Scripturarum veritate contenti Epicedium secribe remus sis dis cilibus nugis, ac proinde etiam in hoc de quo agimmargumento, Deum ubique esse agnosseremus quod pa sim Scriptura clamat; de modo autem contendere de quo Scriptura nus iam vel merbulo 'meminit supervacaneum putaremus. Vide pietatem scilicet horum hominum: Quasi vero controversa vera dogmata
quale est illud de omnipta leutia Dei secundum essentiam scui Gg 3 immen-