장음표시 사용
261쪽
solutionis per modum iudicij collata iuuari, quod ni illa praecessisset causae disicussio, sed per modum siffragi j adhibendam esse , inclusa conditione tacita , Vel expressa, inquantiam possum & quatenus capax es. Hac etiam opinione relata suspendit iudicium , sed istud exerte profert, Vnum era Confessaraum teneri sub lathati . absolutionem sub iondmone ampendere morabundo quoties orate saeuu- dum aliorum opinιonem potest : Atqui contra tuam , plures quos refers, docent absoluendum moribundum, eodem modo quo baptisandum , & Extrema- Vnctione muniendum , ea sola praesumpta voluntate a vitae Christianae tenore, nulla alia contritionisi aut voti confessionis insinuatione: ita enim ex te docent suis Thesibus Theologi Societatis Viennenses, ita Diana & alij: Ergo illis assentiar , & nisi paream damnas me peccati mortalis. At ego contra intercedo tuae falsissimae regulae versatilis tuae probabilitatis ad nutum cuiusque Doctoris, qua contendo non solum me non adstringi, sed neque etiam mihi licere, in quaestione proposita discedere ab institutione certissima Traditione confirmata, Sacramenti Poenitentiae omnino nullius & vani, nisi praeter interpretatiuam voluntatem , adsit signum praesentis contestatae, petitione consessarij , aut doloris sensit, gemitu , vel verbis expresLe. Atque his abunde responsum sit utrique propositioni :duo tantum animaduerto. Primum mirari me relatam S. Anthonini opinionem , in antiquo Sacerdotali Romano desiderari in tecenti: nec ab Amadaeo librorum helluone quaesitum aut inuentum , aut certe non citatum: quod
mihi omnino suspectum nullam fidem facit. Sed multo grauius peccat testimonio D. Thomae, pessima fide ascito ex opusculo 6s. de Sacramento Vnctionis ubi docet infirmum, qua petitis ramone ante aduentum S cerdotis sensum cs morem amisis , unondum esse; quia eo casu debet etiam baptisari ,& a peccatis absolui. Ex Cadem opusculo g. de cautela in consessione habenda ait,
νnfirmum ante a entum Sacerdotis etiam mortuum , ha .
.endum pro confesso ,'post moriem absoluendum. i , nquit, Iesulta in hae parte non aeruiescunt et Hic Ama- us fidem absoluit dicti Sapientis i Occasionem qω-tqvi
262쪽
.uti Pecedere ab amico, Prouerb. I9. Sui instituti legibus astringitur D. Thomae doctrinae: sed qui extruxit aggerem contra ictum fluuij, & qui regimen tyrannicum libro uno tollendum , aut moderandum stacepit, ratus sibi illa constitutione, de sequendo D. Thoma , jugum est. ampositum , quod nec ipse , nec plures Patrum suorum serre post unt , Occasionem captat, non solum recedendi a D. Thoma, sed etiam totam Societatem semouendi, ex falsis & adulterinis D. Thomae operibus. Non adeo peruersi, aut obtusi criterij , in recensendis Autho tum libris est , ut nisi excaecasset animum libido carpendi Diuum Thomam , non posset facile agnoscere illud opusculum, nec stylum, nec eruditionem, grauitatem, aut inodestiam S. D octoris resipere. Nam ut omittam infinita argumenta , S. Doctori omnino insolens est, quodcumque conuitium , aut verbum asperius dictum : quare
obseruatum est, stultitiam nulli umquam ob jecisse homi num , sed semel sententiae Dauid de Dinando i cui etiam voluit parceret qua materiam prunam loco Dei consti-huit.
At duobus quos vitat Amadams Paragraphis, sacerdotes , qui aliquid peccant in administrandis Sacramentis stultos Diuos vocat Author illius opusculi, quod a D. Thoma adeo alienum est, ut ne dicam Sacerdoti aliquid praeter ossicium agenti, sed nec etiam Atheo stultitiae no-ham voluerit inustam , contentus opinionem stultitiae damnasse. Adde huius opusculi Authorem perpetuum esse in citandis ad singulas lineas canonibus , & plures uno Paragrapho apud ipsum extare, quam apud D.Thomam,totis supra viginti Voluminibus: ut facile agnoscas opus esse alicuius Iuris Canonici, non Theologiae consul ti. Cur igitur, inquies, insertum est operibus D. Thomat Sed ego reponam, cur operibus Augustini additae sunt Homiliae ridiculae ad Fratres de Eremo λ quasi non si hoc commune malum celebrioribus Authoribus multa illorum nomine prorsus indigna in lucem prodire, ut sint vendibiliora. Sed haec condono homini quaerenti occasones, Ut r cedat a D. Thoma. Quis posset excusare apertam loci citati falsationem 3 Author ille Canonistam potius agens, Theologum, rδtus non minus sibi sine Canonibus,
263쪽
quam Iuris-Consulto, turpe esse sine lege loqui, fetit ab Amadaeo verbis, quibus post mortem aegrum pro con fesso habendum & absoluendum a peccatis docuit, haedaddit verba : ' de Paemi Hsy I. multiplex ut de sent. excom. a nobis. Quae submouit Amadaeus castiganda fraude , ut locum daret epiphonemati ,PP. Societatis D Thomae in hac parte non acquiescunt; & ne Lector agnosceret, illud opus alienum esse a D. Thoma, & verba re lata de ab lutione mortui, iuxta Canonum sensiam interpretanda , de absolutione a censuris, non a peccatis: hanc vero crassissimam institiam & impietatem, non dubitauit Amadaeus D. Thomae imponere. Certe dum ista cogito tentata a depontano sene, ut cum Gregorio loquar, flere magis libet, quam aliquid dicere.
De Confessionis onere , seu de Peccatis 2 peccatorum circumstantiis Confessario aperiendis
Hoc est secundum caput Trachatus de Poenitentia, quo pertinent duodecim Propositiones Amadaei
expendendae, quas ferὸ omnes unico argumento repetito ex institutione huius Sacramenti refello. Certum est quaecumque hominis Christiani peccara mortalia, post baptismum admissa, sola vi clauium, id est, Absolutio- 'ne Sacramentali, aut voto absolutionis remitti posse, ac proinde clauibus subiicienda consessione; si liceat per tem pus & mortem , aut ad minus absolutionis volo : Vt proinde aeque late pateat donfessionis onus , ac virtus clauium, & nihil omnino subtrahi possit silentio a clavibus, quod possit remitti. Vnde cadunt fere omnes Propositiones Amadaei, quibus eximit ab onere & pudore confessionis , peccata dubia , quae tamen certum est, si vera sint, ut contingere solet , non posse remitti , nisi virtute clauium , quibus fi subducantur Voluntatio silentio , numquam veniam consequantur.
264쪽
Sed sorte quis causabitur, princ*ium a nobis donstitutu, de pari amplitudine confessionis cum vi clauium incertuesse, aut falsum. Sed in confesto oportet esse apud omnes Catholicos, & soli Haeretici negant, qui consessionis onus, vocare solent carnificinam Pontificiorum, &inue tum vim in ossicina diaboli ad animarum perniciem, &ludibrium Scripturae. Nos haec conuitia nihil morati, demonstramus consessionis onus explicatum tota sua amplitudine ex verbis Christi ad Apostolos Ioan. 2 o. Acci e te Syfritώm sanctum, quorum rem/seratis peccatia remiι- 'runtur eis , cit quorum retinueritis retenta seunt. Non
Potuit apetitoribus verbis Christus iudiciariam in Christianos omnes potestatem Apostolis conferre, quam cum praemisia & prius infusa Spiritus sancti gratia, veluti quadam consecratione, aptat ad tantum ministerium, quos gratiae donis, veluti stipendio quodam, dignos se praebeant huic muneri obeundo. Confert Vero ius , non tantum dissoluendi , sed etiam retinendi peccata: nam sola condonatio peccatorum vi clauium, nisi adderetur facultas retinendi, voluntariam quidem & beneficam in nos potestatem constitueret, cui utilissimum esset conseia sone peccata submittere certo condonanda, non ramen
necessariam, seu quae vim haberet iure exigendi consessionem , sed cuiusque arbitrio permitteretur hoc beneficio Vii. Quare ut optime obseruat Suares, addita potestate prout visium fuerit retinendi peccata; hinc imposita est lex aperiendi nostris iudicibus quaecumque peccata: alias excidimus ab omni spe indulgentiae peccatorum, quae a clauium potestate, fiolito silentio subduxerimus. Vim argumenti & rem totam, placet illustrare luculento exemplo, iudicis & praefecti a Rege, in Prouinciarii missi, cum amplissima potestate, dirimendi quascumque causas, seu iudicio capitis, seu rei ordinariae. Certum est liberum esse hunc iudicem adire, iis omnibus, qui ex illa Prouincia contendunt,& lites eius arbitrio permittere;sed debere,nego quid enim vetat quin priuatim aut amicorsi arbitrio, conueniant Quia litteris regiis collata est quidem voluntaria se sponte adeuntium lites dirimendi non1iecessaria potestas, quin possint illo inconssilio lites componere. Si vero praefectura regio diplomate, perinde ad cetinendas, ac dirimendas causas itastituta sit, certum in
265쪽
tum potestatem fore necesIariam , & quamlibet ab alii tentatam sententiam aut concordiam , futuram praeterius, iudici & praesecto regio comparatum : atqui Apostolis & Pastoribus Ecclesiae, non solum voluntaria dissoluendi. sed etiam necessaria retinendi, cogens ad subiicienda sibi consessione peccata, a Christo potestas est collata: Ergo frustra est & vana , quaecumque speratur, aut tentatur remissio peccatorum , nisi re ipsa cum licet ingenua confessione , aut confessionis voto, iudices nostros adeamus , & omni ambage semota, sigillatim peccata aperiamus , prout necesse est ad certum iudicium, nosse singulorum speciem,omnium numerum & circumstantias,quae conferant ad grauitatem , unde desumenda est iudicij
Quamuis in hoc soro conscientice , haberemus tantum rationem potestatis iudiciariae , caderent quaecumque Α- madaeus u. Propositionibus docet de onere minuendo confessionis, de peccatis aut peccatorum circumstantiis :sed cum dati nobis snt sacerdotes, non solum ut iudices ad praeterita peccata retinenda aut condonanda , sed etiam ut medici , ad cauenda futura , & ad curandos morbos animi, certum est necessario aperienda esse peccata consessariis, ut possint utroque munere ad nostram salutem defungi.PARAGRA pHvs PRIMVs.
De onere confitendi peecata dubia. A T ste a sine refellitur valide de peccatis dubiis dua
A plex propositio;quarum prior apud Aquilam quarta, authore Conincti eximit ab onere confitenai dubia peccata , nisi saltem probabiliter constet, nos illis implicarit altera huius appendix apud Aquilam I . ex Delugo con-Κssum peccatum ut dubium liberat ab onere confitendi, si sublato dubio certum fiat & compertum. Falso in horum opinionum patrocinium aduocati sunt, primum ab Henriques, & ex illo ab Aquila , & ex utroque ab A daeo, Cajetanus, D. Anthoninus, & alij: Sed cuius suffragio stare poterit luec opinio, quae ipsimet Dianae est
266쪽
1m cibabilis 3 Tomo decimo Trach. I 6. Resolutione VIait, aduersara commωπι opinioni Doctosem, communi praxi totius Ecclesia, & alibi, probissse omnino esse re, en -
Atque ut paucis Scholae nostrae sensium , remque ipsam per se satis intricatam, & fraude Amadaei obscuriorem aperiam , notandum est triplicem esse veluti gradum mentis , de peccati conscientia , aut de quacumque redubia: Primum propriissime, cum paribus , hinc inde argumentis probabilibus librata, suspendit assensium, neque in alteram partem flectitur , immo. rte nec potest, ut ex Aristot. diistum est Dis p. h. nisi pro rationum momentis , & ii paria sint utrimque, necesse est suspendi: atque hic est primus dubitantiu animi, & quasi in aequilibrio positi status. Secundo credimus nos probabilius peccati reos , & conscios esse. Tertio denique verisimilius reputamus nos minime peccasse: & si eo progrediatur virationum consensus , ut leuissimae supersint suspiciones de peccato commisso, aut confesso quem unum Caramuel dubitantis animi gradum agnosciti tum concedimus , quod contendit Amadaeus, & ex Thomistis refert nullum superesse onus confitendi, si deueniatur ad postremum ter iij gradus statum : secus vero si dubitatio posita sit in primo & secundo statu, vel tertij status gradu; id est, si aliqua probabilitas Vrgeat pro peccati conscientia : tum enim obtinet resula, in dubiis tutiorem pariem esse eligendam. Idem etiam censet Layman, in articulo mortis vult morituro incumbere onus confitendi peccata dubia: quidni etiam fano Neque enim ab articulo moriatis sed ab institutione diuina petendae sunt regulae confessionis, nisi aliam dixeris sano , aliam aegro esse consti
Nec placet conditio secundae Propositioni ex De Lugo posita , ubi semel peccata ut dubia consessus quis fuerit, non adstringi ad ea iterum confitenda , ubi deposito dubio , certa accesserit perseasio peccati commissi. Nam lex, & dos praecipua confessionis ea est, ut sit quasi speculum conscientiae pellucidum, & peccata ocuIis Sace dotis subij ciantur, prout insunt conscientiae ac memoriae. atque iudicium Sacerdotis variare possunt: atqui longe alia est ratio conscientiae, peccato dubio aut certo impli-
267쪽
catae; & hoc maxime refert ad iudici j pondus: nam prencatum dusium materia esse potest absolutionis necessaria ι quandoquidem non potest remitti, si reipsa insit animo , niti absolutione & vi clauium , non tamen sussicit nisi certum euaserit : Ergo alia est peccati eerti, alia dubij, ad hoc tribunal collati ratio, ut dubij consessio nequeat eximere ab onere confitendi, ubi certum euaserit: Atque ut rem absoluam, argumento communi, quo caeteras Amadaei Propositiones impugnauimus , id omnino aperiendum est Sacerdoti, quod nequit ulla ratione remitti, nisi absolutione, aut illius voto ι quod tum tantum sussicit, aut excusare potes cum deest copia Sacerdotis , vel menti non occurrit , Ut possit saltem tanquam dubium manifestari: Atqui ipsamet peccata dubia, nequeunt remitti nisi vi clauium , nec votum sussicit; quan-cloquidem ipsamet dubitatio peccatu suggerit memoriae. Vnde praecluditur argumentum Amadaei ex Concilici Tridentino Sessione I . cap. 3. ubi praecipitur ut necessaria consessio peccatorum , qwώων se Dom3num ,-Deum suum mortatiter quis Ostendisse meminerit , At qui dubitat , non meminit: sea est haec mera viti litigatio. Atque huiusmodi cauillis praecludendis, obseruandum est , non posie conscientia aut memoria , res conuenientiori ordine digeri, quam a Philosophis praescripto praedi-
eamentorum classibus, ubi species & indiuidua pleno iure& primo loco reponuntur, oblique, indirecte eo reuocantur, partes specierum puncta linearum res denique incompletae integrarum appendices, ita dubia peccata subduntur clauibus Ecclesiae, earum que Vim sentiunt, quandoquidem aboleri nequeunt, nisi absolutione ipsa , aut eluc oto , nec deest recordatio cum ipsamet dubitatio proba
bilitati juncta, satis vellicet memoriam, ne ab illa sibi
Λmadaeus praesidium quaerat. Sed nullam praeterire patitur occasionem lacestendi Thomistas: unde authori Summat Margarita Confessorum crassum errorem impingit, quasi docuerit, hominem alicuius tantum interni peccati reum, non posse adstringi ad annuam confessionε praece-cepto Ecclesiae. Si copiam libri haberemus, in promptu esset depulsio calumniae, nec deest legitima interpretatio, depromenda ex dictis de praecepto ieiunii, & quolibet alio Ecclesiastico, vim non habere ligandi conscientiam, CR
268쪽
stlo iure Ecclesiastico sed ut adjungitur iuri naturali, cuinius est designatio. Et ne repetam hic necestaria, Videndus est omnino locus iam insinuatus.
De onere confitendi circumstantias aurasinantex. CONTROvERsi A de peccatis dubiis consecta, grauiod
Vrget de circumstantiis aperiendis , huc remissa ex Tractatu de Matrimonio. Mirum est quantum incidim creet Amadaeus S. Doctori, quot & quantas strages animarum edat, mentito illius nomine, dum omnes fere circumstantias peccatorum decem Propositionibus, contendit nullo iure confitendas esse, hoc argumento: D. Thomas & antiqui fere omnes Theologi. excepto Alensi, Altissiodorensi , aliisque paucis, docent quascumque cir- cumstantias peccati, quae speciem non mutent, neque SVeniali faciant mortale, taceri posse. Hoc habet D. Th mas in . dist. I 6. quaest. 3. art et. quaest. p. sic enim habet.
Quidam dicunt omnes circumstantias , qua atiquam no-b iam quantitatem peccato addunt , neesarium esse confiteri in memoria oreurrante aias vero duunt , qMod non serat de nece late ransirenda , nisi cireum untia qua ad in ud peceas, genus trahunt, hoc probabilim est. Atqui, inquit Amadaeus. ita se res habet, si Christianus cum Iudaea aut Mahometana peccet ut Azorius docet Propositione 4. neque enim circumstantia Iudaismi speciem mu-xat fornicationis. Atqui idem iudicium est de Propositione T. cum quis una detrachione, plures laedit homines, aut uno ictu decem occidit homines : Ergo unicum est peccatum physicδ & moraliter, ac proinde non tenetur huiusmodi peccatorum reus . quot & quantis infamiam, aut mortem intulerit aperire. Idem etiam iudicium est de Propositione I 8. qua mille aureorum Qr dicitur satisfacere praecepto consessionis, si tacita semma quam subripuit, dicat se reatu teneri furti laethalis: quia qua nium-Cutrique nummorum subtrahatur , eadem est peccati species, nec ad aliud genus transit, ex magnitudine rei subruae. Eidem fundamento astruit g. Propositionem, cur
269쪽
qui mulam , aut quodlibet aliud brutum subigit, satissa
cere praecepto consessionis , si dicat se uno larinali peccata teneri libidinis praeposterae : neque enim bestialitas a aliam speciem trahit. Eodem principio defendit V. Propositionem, ex peccato libidinis praeposterae non elle confessione explicandum, an agens fuerit quis , an patiens :quia immutata specie, discrimen spectat ad circumstai
tias, quas negat D. Thomas confiteri oportere. Non alio nititur fundamento io. Propositio , stuprum virginis sponte consentientis, etiam sub patria potestate, malitiam tantum habere simplicis sornicationis, ac proinde circuna stantiam virginitatis non este explicandam, sicut nec pollutionis voluntariae in Ecclesia si fuerit occulta, locus est exprimendus, quia inde non asciscit notam sacrilegi j , ut habet Propositio M. ex Vasques : multoque minus circumstantia loci explicanda est consessione,iactuum impudicorum, quamlibet turpium in Ecclesia ut Sanches, & Fagunder docent Propositiones ret. Eodem argumento ducitur Turrianus, dum Propositione I 3. docet, eum qui rem habuit cum soluta, fatisfacere praecepto, si dicat grauis peccati cum soluta contra castitatem , se reatu teneri. Idem omnium propositionuin est iundamentum,
circumstantias furto aut libidini adjunistas, augere peccati grauitatem, non mutare speciem : ab huhismodi vero circumstantiis , consessione aperiendis , eximit S. Doctor cum antiquis Theologis ,& si consessarius velit in has circumstantias inquirere, a poenitente iure reiici his verbis , ista ad te non pertinent, satis ci ossicio meo. Adeo veritatis & salutis animarum studio flagrane Thom istae, ut si haec quae ex D. Thoma infert Amadaeus, certa & necessaria consequutione deducantur , malinesium magistrum deserere, quam adeo periculosis propo-ίtionibus assentiri. Sed non eo angustiarum nos adigit Amadarus , neque, ut ab huiusmodi dissicultaribus eripiamur , confugiendum est ad Soti responsionem, D. Thomam iuniorem,cum interpretem Magistri Sententiarum ageret , hanc Disiputationem una tantum quaestiuncula perstrinxisse alia sine dubio additurum , vel mutaturum
sententiam , nisi mors immatura, cum ad tractationem de poenitentia peruenerat, intercepisset, opus & Manum. suscepta scriptione summoniaci. Sed longe expeditior
270쪽
videtur , meliusque D. Thomae honori , & animarum saluti consulit solutio Suaris Theologorum Societatis sapientissimi & eruditissimi. Ille disputatione 22. sech.
de Poenitentia fusissune ut solet, controuersia de circumstantiis aggravantibus, inter Theologos antiquos agitata numero I 3. sententias distordes conciliat hoc temperamento , a quo longissime recedit Amadaeus : quamuis inruit, hae duae sententiae, si uniuersim attendantur, sinti icordes, parum tamen discrepare, cum deuenitur ad sinSulares casius. Quoties enim circumstantia variat iudicium morale, conueniunt omnes quamuis ex diuersis
Principiis, esse confitendam : sed quidam nempe Alensis, alii, quia notabiliter aggravat, & mutat iudicium , illi
Vero quia speciem moralem variat. 'PARAGRAPH vs SECUNDUS.
Expenduntur sigillatim Propositiones Amadai de
circumstantirs aggravant;bsu. QVIs qnim neget, ut exactius singularu propositionum
examen ineamus, scandalo osse maximo,quo nomen
Dei blasphemetur in Gentibus, & traducatur religio, cum Christiani accedunt ad domos meretricum Iudaearum, Vel
Mahomelanarum, & ideo in Hispania hoc peccatum sibi seruant Episcopi remittendum, & leges ciuiles puniunt poena a carnifice infligenda : Ergo aperienda est poenitenti ha c circumstantia , quod peccatum fornicationis adeo facit religioni exitiale. Non desinit hac propositione Amadaeus Thomistas insectari, Ludovicum Lopes inducit , quasi dubium in hac controuersia , & inde anam arripit accusandi Conradum de plagio, quod verbis ex Lo-pes , tacito authore respondeat huic quaestioni non omnino certus. Mallet sibi quidlibet perire quam occasiones Thomistas sugillandi cum vel leuissimas aucupetur. Sed ovibus virga censoria leuiter percussis, pastore impetit hoc argumento, horribilior est cum matre copula , quam cum Iudaea; Atqui satisfacit praecepto qui congrestes cum matre reus, accusat se uniuersim Vmus Pe