장음표시 사용
461쪽
4eti Dio I. Piato Pars III. De Mente. mundi productione ab opifice. Fra , inquit.
erat,neque es quiequam,nisi pulcheννimum Doc re, eum qui es optimu3. cum igiιαν ex ea itasser, inuenit nihil earam qua secumiam naturam inoec uisabiectis sunt, F expers intelligentiae sit, intelligente
alio , totum toto pulchrius umquamserer intelle ctum vero abeat sine anima dari non posse et bae rationε mentem quidem animae, animam verὸ corpori dedit.
Ex hoc verbiaquitur intellecthm participatum esse abstractum a matella. edm non possit ii tellectus eorpori immediate communicari. Deinde ex sententia Platonis certum est, quis quid ad se reuertitur, de se reflectit supra se, esse incorporeum & immixtum , ut patet ex Proclo, cuius verba supra attulinius, Gap. r. huius partis, sect. . prop. Atqui certum est omnem intellectum habere virtutem reflectedi se supra se. Denique ex sententia Platonis omnis intellectus ad suam operationem non utitur corpore, ut patet ex testimonio Plotini supra allato , in hoc capite sect. 2. prop. a. Hoc verb signum manifestum est, intellectum nullo modo dependere 1 corpore & abstrahere a materia omninb. TERTIA PRosos et a Io. In mentibus
participatis sunt species &jformae rerum inn tae. Probatur, quia intellectus participatus ha- , bet ex natura sua ea omia quae sunt necessaria ex parte actus priim ad intestigendum. id est, quae constituunt intellectum in actu primo
persecto ad intellisendum: Atqui species seu
462쪽
rationes intelligibilium sunt necessariae ex pat- te actus primi ad intelligendum, unumquodisque enim e noscitur in quantum cognitum est in cognoscente. sequitur ergo quὀd intellectus participatus habet ex natura sua species rerum innatas, & non Meeptas a rebus ipss. Confirmatur prim b,quia si non haberet species innatas . elset in potentia ad eas recipiendas:
Ergo vel a se vel ab alio : non a se,unumquodq; enim reducitur ad actum per. id quod est actu clim itaque non sit actu, non potest eas habere a se. Sequitur ergo quod ab alio illas recipiae quod sit in actu.& eum idem si iudicium de omnibus intellectibus pariicipatis, sequitur quodulas habeat a primo intellectu, cui omnis intellectus participatus subordinatur in suo esse. Secundo: confirmatur , quia habitus prine piorumaest naturalis intellectui . ergo quae iunt necessaria ad habitum principiorum sunt illi a natura. Atqui . species sunt necessariae ad habitum principiorum, non potest enim esseeognitio principiorum, nisi in intellectu sine species de formae terminorum quibus principia constituuntur. Sequitur ergo quM species &rationes sunt naturalitet inimellectu & illi innatae. Denique confirmatur authoritate D. Augustini: libro enim x.de Gen. ad litteram cap. 8.dicit ea, quae in vel bo. Dei ab aeterno praeextiterunt, dupliciter ab eo fluxisse; unomodo, in intellectum Angelicum 3 alio modo, ut subsisterent in propriis naturis. Ex quo D. Th. I. parto
463쪽
q Mente. iqu. 36. art.2. colligit quod unicuique spiritu, num creaturarum , verbo Dei sunt impressi
omnes rationes rerum omnium tam corpora'
lium quam spiritualium. Haec propositio est secundilm doctrinam.' Platonis. Nam non possunt esse scientiae in intellectu sine inimis & speciebus eorum . de quibus est seientia. Non enim est cognitio in intellectu, nisi quatenus intelligibile est in imtellectu; est autem intelligibile in intellectu per speciem. Atqui ex sententia Platonis non iunt seientiae acquisitae in intellectu pallieit
to, sed infusae a natura: eam enim cognitionem,quam acquirimus non esse nisi reministe
tiam docet Plato multis in locis, itavi habe mus naturaliter scientias in intellectu inditas. Sequiturergo quδd ex sententia Platonis etiam in intellectu partieipato sunt species di rati nes rerum intelligibilium: in Menone quidem illud probat experimento et quendam ens' imperitum inducit, quem non docendo, sed interrogando excitat , itot respondeat ea quae principiis scientiae consentanea sunt. Ex quo concludit illum non didicisse de nouo illa quae prius ignorare videbatur, sed illorum n titiam, eum eam iam haberet, in memoriam
COR LL AR Iv M. Notandum est quod Scotus admittit quidem in Angelis esse species rerum uniuersalium eonereatas. sed in duobus
di sientit ab aliis Poctoribus Seholasticis: pru
464쪽
parsimndum. De Intellecta. qas
mum est quod existimat Angelos non habere cognitionem singularium , sed eam acciperea rebus; quia species illae concreatae . quae rein .
presentant essentiam rerum, non tamen repre
sentant existentiam actualem: itavi solum praebeant cognitionem abstractivam, non intuitiuam. Secundum est quod possent Angeli accipere species etiam uniuersales a rebus , si non haberent innatas , quia cum in nobis sit virtus abstrahendi species uniuersues, nulla est ratio quare haec virtus denegetur subflanriae nobiliori. Haec opinio quantum ad primam p r tem probabilis est, non autem quantum ad secundam partem. Nam intellectus patricipatus iam in actu constitutus per species rerum, po- test acquirere cognitionem de nquo singularium; sed impossibile est quod intellectus, qui non est constitutus in actu, sed est in potentia, se possit ipsum reduce te in actum: nihil enim reducitur de potentia ad actum , nisi per id quod est actu.
ticipatae non sunt per se subsistentes separatima participantibus. Probatus primb, quia non est necesse ut in omni gradu participatum sit per se subsistens separatim 1 participante, It patet in gradu diuino unius & boni, ex iis quae diximus in secunda parte Dialecticae, capite de bono, sect. q. prop. 3. Non enim bonum par- ' ticipatum ordinis diuini est petis subsisteno, independenter a substantia spirituali creata,
465쪽
416 Dialea. Plat. Pars III. De Mente.
in qua recipitur. Quod autem non sit necessa
rium ut participatum sit per se subsistens separatim a participantibus , ratio est: quia esse
participatum, qua parte participatum, requiritur tantum ut perficiatur inserius a superiori: non enim participatum ex se absolutum est,
sed infert participans, & non esset participatum , nisi esset participans. Atqui ut inferius perficiatura superiori, non est necesse ut participatum per sq, subsistat independenter a partieipante r sufficit enim si participatum recipiatur formaliter in participante. Potest autem formaliter recipi in participante, etiam si
non sit po se subsistens; immo quando est per se subsistens . indiget aliquo medio quod se
habeat per modum illustrationis & formae dependentis in suo esse a participante, ut perficiat formaliter participans. Sequitur ergo quod non est necesse, ut in omni gradu participatum sit per se.subsistens separatim participante. Secundb probatur , quia non sunt intellectus participati , nisi in Angelis & hominibus e non enlin Theologia agnoscit substantias creatas intellectuales . praeter homines & Angelos. Atqui certum est non esse in Angelis & hominibus mentes participatas per se subsistentes separatim : nam intellectus in Angelis & hominibus non est aliqua substantia, sed potentia quae recipitur in stibstantia ipsius Angeli & hominis. Ac quantum ad An- gelos, patet authoritate D. Dionysii, de eae
466쪽
lesti Hierarchia. cap. tr. ubi dicit qubd Angeli diuidunt ut in subitantiam, virtutem, & op eaei onem. Quantum verb . ad homines , patet authoritate D. Damasceni, lib. 2. de fide, ubi expresse asserit animam non esse intellectualem per mentem quaeret extra ipsam, sed quae sit pars' ipsius perfectissima. Et confirmatux ratione D. Th. quae probat intellectum creatum esse potentiam & non essentiam 3c si iactantiam per se subsistentem , se aut in solo Deo inteflectus sit eius subsantis & essentia,
. pari. qu. 79. art. I. Tunc, inquit, solam , ne tam priuespiam spe isnu est .na essestia νῶverantis , quoda ipsa operatio est eius esse. Sieua enim ρMentim ' habet ad operatisnem ut ad ara mavum , ita se habet essemia ad ope r in buo aestem Deo idem est inreuigere quia suum esse: unde in salo Deo intellectines et messentiae in aliis astem me taris intellectuabbus , iatellectin est quadam potem
Haec propositio non est certa in doctrana Platonis. Nam Plato dicit quidem in Timaeo, non communicari corpori mentem sine anima, itan primo animae communicetur: sed absolu-tὸ non dicit mentem participatam esse insep rabilem ab anima. Proclus veru absolut8 akerit duplicem esse mentem participatam; unam,
quae est tantdm illustratio, & est inseparabilis ab animq; alteram, quae est perfecta substantiare separallis; in Elem. prop.6 . Omnis.inquit,
principalis Misas duplieem eonfiisit numerum, vu-
467쪽
418 Dialea. Plat. Pars III. De Mente.
perfectaram Dpostasion, alterum vero cotili stratianion in Hiis υροβ m babentium : si enisu per submissionem sit progressin per ea qua propria sunt eausis eonstituentibus ab ipfis omnino perissctis, perfectae. σ ρεν baeo media , imperfecta νο-grediuntur ordinate. Ero alia quidem Dposta eserunt perfectae , alia imperfectae, o ba quidem fune forma eorum quae participant ; cum enim imperfectae sint, bubiectu indigens ad earum subsistentiam : aliae vcro faciunt ea quc partierpam. Vnde ita concluis
dit, Ex bis igitur ρεν , icuum est quad sp ipsae unitates, illa quidem quae simi per festae , ab νno sunt pr
gressae, alia vero illuminationes unitatum G mentis ;.er aliae quidem essentiae perfecta, alia vero sunt tan- ο si uiaebra animarum. Et pro p. 8 I. Omne et Fbeparatim participatur , per aliquam inseparabilem
tiuet. Opus est igitur ipsis aliqua medietate, quae contineat alterum eum abero sit similior ei quod ριν-ticipatur , or quae sit in ipso partieipante. c. Plotinus Enn. s. lib. 3. cap. a. asserit qnidem esse in auima mentem, quae suppeditat animae vim ratiocinandi , sed dicit ill .im mentem esse purum antellcctum distinctum ab anima, neque esse Jnter animae partes. Uidnam, inquit, prohibet pu/um este in anima intellectum ' nihil sane probibere dicemus. Praetet ea num in εll ctum purum esse aliquid anima asseremus prof cto non anima quidem dicemus esse, nUrmn vero iniellectuis sesalebimur, qui
468쪽
aliud quiddam sit praeter ipsam euitanssi natuν ametque super i προ ituin , nostrum tamen , tametsi νna
eum an miae partibus hune minime numeremus. Sed
notandum est ex illis testimoniis constare quod, quamuis sit multae participationes mentis ab imparticipabili derivatae in participans, tamen ex illis sola illa participatio habet rationem 'mentis quae est separabilis, illa vero quae non est separabilis non dicitur mens, sed mentis
tes participatae dependent a prima mente, tamquam a principio. Probatur primo, quia omnis numerus est ab uno, & in omni gradu unitas habet principii rationem, & continet
eminenter multitudinem. Atqui prima me se habet ad mentes participatas, ut unitas adnumerum : nam mentes participatae sunt multae& numero comprehenduntur; prima vero mens una est, & cum extra numerum sit, toti numero mentium praeest , & se habet ad animas participatas , sicut primum unum ad omnia quae numero comprehenduntur, & primum ens ad omnia entia. Certum igitur est primun mentem esse principium omnium mentium partici. patarum. secundo probatur, quia omne petparticipationem est ab eo quod est pex se &per essentiam , tamquam , erincipio. Atqui prima mens est per se de per essentiam mens: quidquid enim est vel est per se, vel per participationem ; non est autem per participatio-
469쪽
nem, nam supponeret aliam mentem prioresneuius esset participatio . ac proinde non esset prima.Sequitur ergo quod prima mens sit mens
per se & pei essentiam. od si ita est, cum omne per pariaciparionem sit ab eo quod est per se & peressentiam, tamquam a principio, sequitur qubd mentes tarticipatae sint a prima
mente , t quam a principio. D. Thomas si , mili argumento probat omne ens ereatum esse a Deo , I. pari. quaest. ε . art. I. in corpore.
se , sed parite eur esse. Neces est .gitur Omnia aedis refiDantur secundum aluersi- 'rerisipatio. nem elisi , vi sint perfemus o mi rus perfecte, causari ab νηο 'im rete , quia tae furisime est. νηουε σ plvio dixit quod nereope est inve ο-m mniatitudinem ruere unitatem. Terri δ PFbatur. quia omnis patticipauo est est ras eius cuius est Participatio: nam essectus est pari icipatio suae cauis. Atqui mens partieipata est participario primae enentis : nam non est participatio
470쪽
Caput secundam. Inteluctu. 43i
nisi mentis : non est auxena participatio nisi primae mentis, quia praeter primam omnes sunt mentes participatae. Sequitur ergo quod mens participata sit effectus primae mentit. Haec propositio est secundum doctrinam Platonis. Pro lus praeter prop. 23. in Elem. cui verba retulimus supra 2. p. c.I. sect.3.pro p.I. id asserit prop.99. Omm,inquit, Pin. impasticit e
omniam qparticipam..ita principiam erem in unaquaque μνὰ ηοη est generatum. Et concludit: Non igitur quatenm impanicipabili, eatenis a causa es: quatenm enim a causa participat=s es, neque sm. participabile s : quatmiis vera est imparticipabiis. est causa eεrum qηae particitantur. σ ipsium non es alioνηm partieus. Praeterea fundatur haec pro .
positio in principiis doctrinae Platonicae. Nam certum eii indoctiina Platonis inferiora perfici . superioribus, itavi gradus inferior perficiatur ii superiori, ut notauimus profos. prima huius praetentis festionis , ex PIotino Enn. 6. lib. 7. cap. 23. Vnde consequitur necessarium esse , quod in gradu superiori, praeter illud primum quod est imparticipabile, sint quaedam participata, quia inseriora non posunt perficia superioribus nisi recipiant aliquid in se quod pertineat ad gradiun superiorem. ac proinde illud est participatum , quia participatur ab inserioribus. Hoc verbsupposito consequitur necessatio illa participata superioris gradus,