Examen philosophiae platonicae. Authore Lud. de Morainuillier d'Orgeville presbytero oratorij D. N. Jesu, doctore sorbonico, ... Maclouii apud Antonium de La Mare, typographum eiusdem illustrissimi & reuerendissimi D. Episcopi Maclouiensis, 1650

561쪽

l Caput II. De prima anima. 3Platonis, & quidem quantum ad voluntatem attinet; certum est primb Platonem inter motus animae primo loco ponere voluntatem, de-eimo de legibus. Secundo certum est non aiasignare menti motym ad bonum, sed tantum circa bonum, quod quidem proprie respondet statui in bono, non motui & tendentiae in bonum, in quo consistit ratio appetitus boni, vediximus. Tert id, quia primum motum ibidem dicit esse motum animae: ex quo sequitur non esse in mente motum proprie, ac proinde neque propriὸ voluntatem quae est motus di tendentia in bonum. Quantam autem ad amorem at livet, Plotinus Enn. 3. lib. s. cap. 3. expressis verbis asserit amorem propes E pertinete . ad animam & non ad intellectum. , inquit.

sabstantiam essentiamque ab essentia emanantem mi' narem quidem generante , existentem vera simul netare van. licet. Etenim anima ilia .essentia est nata exactu qui suer 'sam est , essentia inquam vivens ab ψsa entium essentia ρendens . illudque: μί latex squod primaesentia est vebementerq; μβiciens, atque primum i us θ f acalum id ipsum est, qMd quis dem tamquam suum bonum flectat, gaudetq- idos.

atque ipsium tale est ut quod inimetur non negligenter intueatur , adeo ut ipsa veluti vola tale intentioneque

ad ipsium, Uyamsi e vehementia aliquid generetον ab ipsa tum ea tam θectae uti dignum. Quamobνem tum ex eo quod iniensi Πω agit eirca θectaculum tum ex ea quod ab ἐρ- lectaeati defluit, imbutus aeul- , velat vilia quaedam. eum simulachra natiu est. . . XXx ii

562쪽

attribuitur Spiritui sancto qui est tertia in Trinitate perlona. Probatur, quia quae primae

animae conueniunt, ea attribuuntur Spiritui sanctor nam primae animae conuenit esse primcipium omnium motuum qui stant in corportibus: At hoc attribuitur Spiritui sancto, Emitte. ρirisam tuam cr creabuntur e i renas dis faelem erea. Psal.w3. Conuenit animaedare vitam: aehoe attribuitur Spiritui sancto in saeva seruptura, Ioan. 6. S mirm est φιi umificat. Prima animae conuenit amore At Spiritui salino a tribuitur amor ex communi consensu Theoialogorum Seholacticorum. C filmatur authoistitate Patrum, nam D. Cyrillus Alexandrinus in praefatione lib. contra Iulianum, cuius teis stimonitu supra retulimus in praefatione. ad

lectorem,quod Plato dicit de anima hoc interis pretatur de spiritu sincto, 3e confirmat suam sententi , ex eo quod in sacra scriptura vi tus rivificandi, quoad animam pertinet, ae- tribuitur Spiritui sancto, viritin es p i vivise ι.. D. etiam Cyprianus litade Spirisu sancto, quod Plato dicit de anima mundi quae est principuim omnium motuum qui sunt in hoc mundo corporeo, reserendu esse censet ad Spiritum sanctum; loquens enim de Spiritu sanctor Huim, inquit, sempiterme virtus er dim- , cum is pronia ni ra ab inm toribe m.

563쪽

Caput II. De prima anima. 3 3 bitasvbu propriὶ inuestigari non disset, subtilisn-mis tamen intuiti eoniecturis compositionem mundi. eampositu π disiuctis elementorum affectἰbin, praesentem amnib- animam ad fuisse dixerunt, quibuo fecundum genus oe ordinem singulorum vitam praeberet σ motam, o intra strigibiles figerer metM , e sabilirarem Uignarer, er v nuersam ham vitam, hunc motum , bane rerum essentiam, animam mundi

Haec propositio habet aliquod fundame tum in doctrina Platonis: quaninis enim non perfecte agnouerit mysterium Trinitatis, ha- buit tamen aliquam impersectam huius mysterii cognitionem ι Nam in Epistola secunda ad Dionysium naturam diuinam agnouit in tribus substantiis quas vocat tres Reges, Plotinus autem vocat tres principales substantias, quod ab eis totum uniuersum dependeat, primam quidem vocat bonum , secundam verbvocat nentem, tertiam dentave vocat animam. Neque mirum videri debet si ex creaturis ad . hanc tanti mysterii quamuis imperfectam cognitionem deuenerint Philosophi, cum non defuerint ex Doctoribus Scholasticis qui aD sererent creaturarum productionem dependere non tantum ab unitate essentiae diuinae.

sed etiam a diuinarum personatu productione tamquam 1 primatia & absolutissima causa, venotauimus in latione ad lectorem: ab esis sectis autem pol perueniri ad cognitionem

causae.

564쪽

sensitiva, tum quia non sunt verae animae sed tantum idola & illustrationes animae, tum quia sunt mi ictae materia: & inseparabiles a corporibus qua ratione pertinent a Physicam. Agimus hie tantum de anima rationali, tum quia vere anima est, ut diximus cap. I. de anima in uniuersum, tum quia est de genere eorum quae abstrahundi materia, & habent verientis rationem. Cdm autem dubium non siequin anima rationalis conueniat homini quem constat esse animal rationale . de Angelis

ver b & daemonibus apud Philosophos dubiumst an sint in gradu animae, Hed agendum erit de Homine , de inngelis . & Daemonibus. Atque ita quidquid pertinet adi cognitionem animarum participatarum secundam Platonis doctrinam hoc capite complectemur; nam quod Plato dicit de animabus sphoetarum speciae ad tractatum de Angelis, de quibus non est dubium apud Theologos. quin illlis comis

naissa si gubematio non solum corporum cor-lestium, sed etiam eorum omnium quae in his inserioribus continentur. Erunt ergo tres sectiones huius capitis prima , is Homine e . secunda, de Angelis: tertia, de Daemoni M. . so

565쪽

errationem.

ΡRiMA PRO vos et Tro. Anima hominis est spiritualis, & inesse suo a materia i dependens. Probatur,quia anima rationalis est immaterialis ac secundum esse suum a materia independens. Nam certum est in actionem, . ruae illi maximὸ propria est, non dependere corpore, ut prael quia eius actio propria est ratiocinati unde dicitur rationalis : at rati ematio non dependet a corpore sed abstrahie ab eo . ham ratiocinatici fit sine instrumento comoreo, quia ratiocinatio fundatur in ero. pontione uniuersali,ve patet ex regulis logicae. nihil enim ex puris particularibus propositio. nibus e6eluditur: atqui ad cognitionem uniue 'salium non adhibetur corpus;abstrahunt enim uniuersaliari materia. acyrosside non percipiuntur a facultate materiali, quae sit virina

566쪽

Organi corporei. Certum igitur est ratiocin tionem abltrahete a materia & esse inde pendentem a corpore, ac proinde cum ratiocinatio sit propitia operatio animae rationalis,sequitur quos anima rationalis sit independens 1 eo ore, quantum attinet ad eius propriam actionem. Confirmaur quia in eo clistinguitur

anima sensitiva rationali quδd linias non

agit sine organo corporeo, facultas rationalis agit sine organo corporeo. Ex hoc vero sequieut quM anima rationalis secundam esse suum sit independens a matelia nam quod est indopendens materia quantum ad suam actionem multo magis est independens quantum ad suum' esse,quia operati selisur esse,ium quia sequeretur actionem animae esse perfectiorem ipso esse animae, quod enta abstrahit a materia n

bilius est eo quod dependet ab illa. Cdm ergo. anima rationalis in sua operatione sit in d pendens 1 materia sequitur quδd etiam abstra . hae a materia in suo esse. mae eum ita sine euidens est animam hominis secundiΙm esse suum absolutὸ abstrahere a materia de esse di. dependentem ab illa , nam eonstat hominis animam esse rationalem; eum enim homo sit animal rationale, sequitur quia eius sorma sit .anima rationalis quia speetes petitur . forma. Confirmatur authoritate Aristotelis lib. da

Anima, e p. s. expressis enim verbis asserie intellectum quo anima ratiocinatur non esse mixtum sum corpore , itari nullum sit esu instrum

567쪽

caput III. De animabin participatis. 3as

instriimentum sicut in sensu , quia sensi iuum non est sane corpore, intellectus autem est sep tabilis a corpore, cuius verba attulimus 3.patet. cap. 2. fecit. q. pro p. 2. Nec est quod quis dicat Aristotelem dicere intellectum quo anima ratiocinatur esse separabile , materia quantum ad operationem tantum, non aute quantum adesse: nam ut ait Scotus in quartum dist.q3. q. a. anima rationalis potest separari quantum ad Operationem , mulid magis es: separabilis quantum ad eae : ac proinde sufficit quδd habeamus testimonium Aristotelis quod anima hominis sit separabilis a corpore quantum ad Operationem , ex eo enim sequitur pecessario quod sit separabilis quantum ad esse. Et confirmatur , quia anima hominis reflectitursupra se; at nulla virtus corporea reflectitur supra

se, ut patet de sensibus. Haec propositio est secundum doctrinam Platonis. In Alcibiade ipsemet Plato probad

multis argumentis animam hominis esse ab stractam a corpore, sed praecipue qaia anima 'hominis imperat corpori , ad animam enim pertinet mouere & gubernare corpus excommuni sententia philosophorum : si enim non abstraheret a corpore , itavi anima non operaretur. nisi cum corpore eo modo quo sensus operatur, tunc non imperaret corpori anima , sed istum compositum. Atqui totum compositum non imperat , nam si ueretur

etiam corpus conserre ad imperium 3e ad illud

568쪽

33o Diali I. Plat. Pars IV. De Anima.

etiam & non tantdm ad animam pertinere imperitim corpori autem conuenit obedire imperio rationi & non imperare. Plotinus autem Et n. s. lib. I. cap. Io. alserit animam hominis

nullo prorsus instrumento corporeo indigere ad actionem propriam in puro gradu seruare rex quo concludit separatam esse neque mix

minis secundum se est perfecta subitantia , de habet esse per se subsiliens. Probatur , quia quod per se operatur habet esse eer se subsiastens : nam ad esse sequitur operari: unde a ei die quod sormae quae non habent esse independens materia , non operentur per se. sed totum compositum , non enim dicitur calor calefacere , sed calidum. Atqui anima hominis per se operatur , nam ut pictatum est superiori propositione anima ad propriam operationem quae est ratiocinari non utitur' organo corporeo, ac proinde hac operatio est solius animae & non conjuncti, & respectu eius operationis anima non est mixta corpori.

sed 1 corpore abstracta. Sequitur ergo qubdanima hominis habeat esse per se subsistens adsie perfecta substantia. Et haec est ratio D. Th.

I. pgri. quaest. 7s. art. a. cuius. verba retulimus

cap. I. huius partis, sect. h. pro I. Nec obstat quM animas hominis habeat este in materia. Nam non omnis Orma quae est in materia est

569쪽

. Caput III. De animabus participatis.

imperfecta substantia, sed tantum ea cuius esse dependet a materia , cuiusmodi sunt formae materiales. At anima hominis quamuis sit in materia . eius tamen esse non dependet a mauteria , & propterea in ratione substantiae distinguitura formis materialibus, quia formas materiales dicuntur quidem substantiae , quia cum materia constituunt unum per se & non unum per aceidens ἰ ut formae aecidentales rdicuntur autem impersectae substantiae, quia earum esse est dependens a materia. At anima hominis etiamsi sit in materia, eius tamen esse est independens a materia, atque a forismae materiales Don dicuntur propriό esse petis, sed tantum imperfectE: animx vero hominis dieitur esse per se proprim& persecta subistantia. Qubd autem eius esse sit independensa materia probatur euidenter ex eius operati ne ; ut diximus superiori propositione. Haec propositio est secundum doctrinam

Platonis. Nam illud est per se subsistens quod non indiget subjecto ad subsistendum, sed limibet vini per se subsistendi. Atqui seeunddin

doctrinam Platonis anima rationalis non indiget subiecto ad subsistendum, quia anima quae vere anima est , & non tantum illustratio midolum animae non indiget subiecto ad sub Gnendum. Cum ergoaecundum doctrinam Platonis anima rationalis sit vera anima & notitantum idolum animae, euiusmo3i sunt anuilae irrationales, ut vegetatiua de sensitiuae equi.

570쪽

tur quod secundum doctrinam Platonis anima rationalis sit per se subsistens. Neque vero in doctrina Platonis repugnat animae participatae esse substantiam perfectam & ip dependentem a subjecto ut patet ex Proclo pro P 6 . ubi expresse docet in uniuersum quod omnis imparticipabilis unitas duplicem constituit numerum . unum quidem perfectavum substantiarum . alium vero collu trationum in mis hypostasini habentium: ubi non dubium est quin loquatur de iis quae participantur: Et prop. 8 I. supponit esse aliquod participatum . quod seis paratim parricipatur, id est quod non dependet in suo esse a participante, & potest sub-tistere separatum ab illo. TERTIA PRO pos ITIO. Anima hominis est immortalis. Probatur, quia anima quae habet ella independens a corpore est immo talis : nam animae dicuntur mortales & corruptioni obnoxiae, quia pereunt separatae a compore : hoc autem accidit quia earum esse dependet T. corpore: sequitur ergo quod anima quae habet esse independens a corpore sit immortalis. Atqui anima hominis habet esse in . dependens a corpore , ut probauimus prima propos. sequitur ergo quod anima hominis est:

immortalis. Confirmatur, quia formae quae sunt perfectae substantiae non sunt corruptioni obnoxiae : nam non possunt corrumpi neque per se neque per a ccideias: non per se, quia nulla

formamrrumpitur pex se, cum illi esse conue.