장음표시 사용
571쪽
Caput III. De animabus partici tis. 3 3 3
niat per se : non potest vero corrumpi per accidens quia formae dicuntur corrumpi per accidens , quia intereunt ad corruptionem
sibi octi a quo dependent; at serma per se subsistens non dependet E subjecto ullo in suo esse. Cum igitur ibrma per se subsistens corrumpi non possit neque per se neque per accidens, sequitur quod sit omnino incorruptibilis. Atqui certum est animam hominis esse formam quae est perfecta substantia. Nam quod sit perfecta substantia probauimus superiori propositione: quδd vero sit forma hominis patet. quia unumquodque spe catur a propria se ma ; at homo specificatur ab anima rationali, dicitur enim animal rationale , anima ergo rationalis est forma hominis. Et hoc modo intelligenda est demonstratio qua D. Thomas utitur ad probandum animam homnis este im
. Haec propositio est Platonis in Aleibiade primo & Phaedone: In illis enim duobus libris
probat multis rationibus animam hominis esse immortalem. Plotinus Ann. q. lib. 7. tractae ex prolata. e materiam de immortalitate animas, & capite decimo probat animam hominis esse immortalem, quia est capax sapientiae & omnium virtutum. Profecta, inquit, cum nobis constes omne diuinum vereque em vita frui bona tque sapiente, eonsiderandam est deineos de anima ηos a qualis 'tisitatim sit natura: aeeipiamsu Ῥοὸvonduin in earpare irratis Ier ωcvscenti ea
572쪽
334 Dialea. Ptit. Pars IV. De Anima.
iras cene'ientem perfurbationesis, alias admittentem: fe qua bae expulerit omnia , neque cum tarpore' commeνeium babeat ullum, nisi quantum summa euarneeessitas r Qua quidem anima nobis procuUabio.
patefaciet , aritia . mala ipsius animae additam nra haeJam εδε ab extrinsecubobis inberra , nemρὸ purifieata iam anima ineίγ' comperiuntur , optima sellieet sapientiam reliqua virisu, tamquam familia. νia. Si ergo tali quiddam est anima quoties revertitur
in stipsam, quidnam obstat quominus fit in trado
eius natura quam aluini omnis sempiternael; esse fatemur; sapientia enim veraque virtuν, eum diuinae. νes sint , non pUFunt alluit umquam vili martaliqua inesse natuνae, sed necesse est tale quiddam esse diatanam quippe cum eo os sit diuinorum ob eognatione, quandam e munionemque subsantiae. inamobremqnieamque nostrum M affectu/ est , exigua quodam secundum animam a supernis distare videtur, in hae videlicet dumtaxat eedens , quod es in corpore: qu prurre si vel omnes hamiηes vel plurimi talibus essene aditu animis , nullu3 adeὸ foret incredulin, ut aliis quaias ἀψderer anima nostrae, nMuram esse penituελn-ην alem. Probatur etiam ex Procto p p. in. in Elamentis. Nam propositio raedicta asserit quod ad se reuertendi facultate pracilium est, habere essentiam ab omni corpore separais ram: si enim,.inquit, a quouis cονρσre inseparabilis' eset, non baberer ahqsam actionem corpore sipa.νM-: fe enim acrio 'sa antiar eger ἐρ- εμ soria. At certum est animam hominis habere
facinatem reflectendi se supra se nam instet
573쪽
Caput I De animabus participatis. 333ligit se intelligere. Sequitur ergo euidenter ex hac Procli doctrina : quod anima hominis habet essentiam a corpore separatam. Ex quo sequitur qubd sit immortalis & non desinat esse ad corruptionem corporis. COROLLARI v M. Ex his intelligitur quantilm Kae etiam in parte Platonis doctrina
praeferenda fit philosophiae peripateti A. Nam quamuis dicat Aristoteles animam hominis esse abstractam a corpore , it aut in sua propria
operatione non utatur organo corporeo lib. 3.
de anima, cap. s. ex quo videtur sequi quod sit independens i eorpore in suo esse, ac proinde quod sit immortalis: tamen cap. sequentiexpressis verbis asserit esse interitui obnoxiam ob unionem illius eum eorpore. At non solum Platonis, verum etiam totius philosophiae Platonicae habemus luculenta testimonia pro animae nostrae immortalitate, maximἡ posteriori petita nimirum ex ipsius animae operationibus. ve quia moueat & gubernet corpus, quod re-ectatur supra se, qudd sit capax sapientiae de aliata virtutum. Hae e enim euidenter ostendue animam hominis habete actionem corpore independentem , ex quo sequitur illam etiam habere esse independens, corpore, ac proinde esis immortalem. Quo loco mirandum est
Scotum asserere non teneri immortalitatem anim ae.per rationem naturalem; quamuis enim
ostendat non posse probari per authoritatem Aristotelis animae immortalitatem non sequi-
574쪽
336 Pars IV. De χmma. tur absolute quod non possit probari pertionem natur alam , quia videmus in philosophia Platonis euidetissime probari: neque hoc repugnat authoritati D. Aug. 33.deTrinit .ca. 9.nant non negat hanc veritatem fuisse cognitam absolute antiquis, inamb dicit at uos magno praeditos ingenio potuisse peruenile ad hane cognitiunem , quamuis illi pauci fuerint &eum aliqua dissicultate: & D.Gregorius Ny genus lib. de anima multas affert rationes quas asserit esse suffcientes ad probandum animae immortalitatem & multas esse demonstrationes apud Platonem dc alios quamuis non sint
omnibus obuiae .u inquit, constat animam neque corpus esse, neque conce um, neque nuxtronem, neque . vliam aliam qualitatem νι probauinus , patet ex
iis isnimam erue substantiam incorpoream. Nam in eonfisse est omnibus eam existere. Quare si neque μνω neque accidens est , manifestum est incorρο- . νεam esse substantiam Gynibil eorum quae inMlio esse habent r bae enim adbunt absunt absque bubiecit ρρrniele,ubi verὸ anima si parata est perit eouus iisdem verὸ rationibus viendo deman=rare lieet animam immortalem esse. Nam si neque corpuη es , quod quidem natura dissolubile . eadaeum esse probatum est . neque qualita , neque quantitar , neque aliud 'violam eorum qua staWilia cir corruptibili s sunt, videbeet immortalis es. Ae multa prosecto sunt immortalitatis ipfim demonstrationes apud Platopem alios , sed illae aequo longiores er perceptu disticilis
sunt, o vix iis qui educati sunt a teneris in baiaρ modi
575쪽
Caput III. De animabus participatu.
modi scientiis eunitae s perfecta. Nobu vero ad Ee non irationem immortalitatis ipsi in Ioiu superque
est diuinorum oraculor nn doctrina , qaae in se sidcifaciendae vim babet, ideo quod a Deo in 'isata est; iis
vero qui non admittunt Christianorum decreta I b- eis demonstrare animam nibit esse eorum qua pereunt, nam si nihil est pereuntium, es etiam incorrupta eademque immortalis. In qua aut horitate notandum est D.Gregorium, loquendo de probationibus non solum Platonis & aliorum , verum etiam de iis quas attulit pro animae immortalitate non existimare eas esse simplices persuasiones probabiles, sed esse veras & legitimas demonstrationes ; vocat enim illas probationes αποδεειεit, quod nomen significat non simplicem & probabilem argumentationem, sed veram & necessariam demonstrationem. v ARTA PROPOSITIO. Anima hominis unitur eorpori, non ob sui persectio- nem sed ob perfectionem corporis. Quod uniatur corpori ob perfectionem ipsius corpo- ris patet, quia non dubium est quin motus &vita pertineant ad corporis perfectionem , at anima rationalis unitur corpori ut det illi vitam & motum. Praeterea pertinet ad perfectionem corporis qubd rationem participet, atqui ei unitur anima rationalis ut participet rationem , nam corpus ipsum hoc habet propter unionem cum anima rationali ut obediat rationi. Quantdm ad appetitum concupiscibilem de iras bileri attinet, unio cum anima
576쪽
s;8 Diae Enac. pars IV. De Amma tationali dat illis hanc persectionem ut possine
esse subiectum virtutis moralis, per quam motus illarum partium, qui secundum se sunt i rationales, reducuntur ad regulam rationis, vedoeet Aristoteles 3. Eth. cap. Io. cuius rationem reddit D. Thom. a. a. qu. 36. m. q. quia hae partes habent participationem rationis propter unionem animae rationalis cum corpo-τe. Irascibitu , inquit, or eoncupi Ribilis divinciter eonsiderari plum . uno modo seeundum se inquanti m fiunt paries appetitus siensitiai; er boe modo non compesit eis quod sint subjeciam virtuι ιr alio modo possunt constareari inquantὰm participant ν tionem peν bae quod natae bunt rationi obedire,or bae
ctam virtutis humanae. Denique unio animae cum
corpore, praeter quam quod dat illi rationis participationem, dat etiam illi participati nem ipsius scelicitatis qua potie ur anima in
aeterna beatitudine : Nam ut ait D. Aug. epistola 66. Tam potenti natura Dein fecis animam, ut ex eius plenisiima beatitudine redundet in inferi νem nataram incorruptionis vis 'r. Certum igitux
est animam miri corpoti ob persectionem ipsius corporis. QOd autem anima hominis non Vniatur corpori ob ipsius anilive rationalis perfectionem probatur, quia persectio animae rationalis consistit in eo quδd sit intellectualis, ratiocinatio enim sundatur in intellecti ne, quia ratiocinatio est discursus Aua unum ex alio cognoscitur. At distur&υundatur in
577쪽
Caput III. De anis Hira participatis. 3 1ν
principiis , intellectus autem est principiorum : Atqui unio anidiae rationalis cum corpore
non est propter incellectionem, quia intellectio abstrahit a corpore , ac proinde corpus non consere ad intellectionem secundiam se. Confirmatur, quia vel necessarium est corpus ad animae intellectionem propter actum interuligendi secundiim se, vel ut anima habeat in se formas & species quae necessariae sunt ad intellectionem , unumquodque enim cognosciis tur in quantum cognitum est in ςognoscenter Atqui non est necessarium corpus neque quantum ad actum intelligendi , neque quantum ad species, non quantum ad actum intelligendi , quia fit sine organo corporeo, neque etiam quantiim ad species intelligibiles, quia cum illae sine necessariae ad actum intelligendi, de anima sit natura sua intellectualis & capax cognitionis intellectualis, habet illas ex se, non
per ministerium corporis , natura enim non deest in necessariis, vi probauimus supra cap. I.
huius partis, sect . . veru quide est quod anima quandiu est in corpore indiget conuersiohe ad phantasmata ut intelligat, ut patet ex eo quod impedito actu virtutis imaginatiuae per laesionem organi ut in phreneticis , vel impedito actu mem aliuae virtutis vi in lethargicis, impeditur homo ab intelligendo: Sed hine non sequitur qubd corpus conserat ad animae perfectionem, immd potius ex hoc sequitur quod 'mio animae cum corpore illi est impedimento
578쪽
54o Pars IH De Ammat Iad suam persectionem, quae consistit in inte,
Haec propositio est secundum doctrinam
Platonis. Nam quantum ad primam partem huius propositionis attinet , certum est superiorum participationes esse propter inferiorum perfectionem, nam in seriora perficiuntur, quatenus participant superiora H at participant superiora, cum habent in se participationem superiorum. Proclus in elementis propositione a . Omne , inquid, quod participar, inferim est eo quod participatur : quod enim parrisiis p t, ante participationem clim sit imperfectum , pe fectum verὸ fiat per participalionem , posterius es ρνομη eo quod participatur , qηatenus perfectum est , cam participauit : quatenus enim imperfictum erat, hoc etiam eo quod participatum fuit. quod ipsim
facit perfectum , es inferiin. Cum igitur participans sit inferius participato & perficiat ut per participatum, sequitur quod anima rationalis in homine quae participatur , corpore,
uniatur corpori ob corporis perfectionem. Qitatuum verb ad secundam partem attinet. Plato in Phaedone asserit unionem animae tantii in abesse vi conserat ad eius perfectionem quae consistit in veritatis cognitione, ut potius
ilik sit impedimento. Dieim--ne, inquit, imam iustam esse aliqaid, an nihil t Aliquid per Iouem. Rurseum , ipsum pulchram ipsamque bansm aliquid esse ' quid-ni ' num aliquando horam aliquid seulis perculsi ' numquam. An alia quod in sensu corpo-
579쪽
Caput III. De animabin participatis. Iris attest ' loquor autem de omnibus, veluti L ipsa magnitudine , de ipsa sanitate , de robore ipse , aesu ninatim de caetςrorum omnium egentia, idest, quod unumqua lique sit, nom luid per corpus , quod in his verissimum est, peisticitur ἰ an ita se res babeι Qui cumque nos tum maximὸ cir sinceristime cogitare mente se comparat, ipsium quid aggreάitur colitandum , hic praxime ad cognitionem ipsius aecediι ' Prorsus. Nonne igitur ille porisi me faceret , qui cumque ipsa mentis excogitatione quam micaximi in foad unumquodque censet ret , neque visum in excogitando adbibens neque bensum prorsus. vllum rastocia nationi eoniungens , sed ina sectindum seipsam mentis exegitviisne sincera utens , ipsam per se quodlibet Meerum existens fudere , νenari, ab avibus . . ut summistum dieam a ισιν eorpore tiber. utpote
sepientiamq; a se qui , si quando in commκnionem re- ejiatur Plotinus vero Enn. q. lib. q. mp. 2 q. dicit sensum non conuenire animae , nisi propter ipsum corpus, tantum abest ut secundum eius doctrinam vitio animae cum corpore sit propter animam, ut potius sit propter corpus ipsum, & si ad notitiam dati sint, non per se sed propter obliuionem tantum. Si animae, inquit, sola uiuit , sensus minime conuenit, hed una eum 'eorpore adlubentur oe bensus, nimirumpetvter ipsum corpu/ . ex quo ρο sensuε prodenni, ac propter eorporis societatem datus est se in , siue ex necessitate aliqua constquatur , dum quidqκid ρ
580쪽
s a Dialea. Plat. Pars IV. De Anima.
γ'Me pertransit, De prouisium quo videlicet e Beatur antequam pastio usque adeo inualistat , is perdat, vel priusquam minus propinques qηοdposii nem infert. Quod si ita est grai, a usus dati sunt θη-hu : etsi enim ad notitiam dati bunt , non ei qui e initionam postideat ira bunt dati, sed ignaro ob infortunium, . obliuiosis ut quandoque reminiscatur. COROLLARI v M. Hoc loco notandum est quantum doctrina Platonis conserat ad explicandam de confirmandam veritatem fidei, non tantum quantum ad immortalitatem antismae nostrae, verum etiam quantum' ad mysteririum incarnationis. Nam nihil aliud est quod induxit Aristotelem ut animam nostram interi- tui esse obnoxiam existimaret , nisi quia non putauit perfectam substantiam per se subsistentem posse uniri cum alia natura, it aut es e forma illius. Cum ergo certum sit animam nostram esse unitam cum corpore ut formam illius, non existimauit illam esse persectam substantiam. Et illud unum est quod facit difficultatem in Incarnationis mysterio, in quo fides doeet natur in diuinam uniri cum hum na natura in unitatem personae, quoniam persona diuina est perfecta substantia. In doctrina vero Platonis certum est non repugnare unam persectam substantiam uniti eum alia natura substantialiter, ut patet ex Proclo in elementis locis citatis: Et confirmatur aut horitate D. Gregorii Nysieni lib. de anima. Explicat qnim mysterium Incarnationis, per come