장음표시 사용
581쪽
Caput III. De animabus participatis. 343
parationem unionis animae nostrae cum corpore , ut probet non repugnare varam persectam sissis antiam uniri cum alia natura. Testis huiua
assertionis , inquit , es Forpbriu. qsi adueνμι christum petulantem mouit linguam. Verum veriniamicorum testimonia valida fiunt pro nobis , cum naiatim plane contradictionem admisian Hie iratur PorpbIrim in sicunda commentaria de quaepionibuν miseeuaneu, ita ad verbum seribis r Minimὸ μηδcunctandum est admiretexe essentiam aliquam una assumptam eoe ad complementam abeνim bubstantia, er eiuι partem esse , etiam iuxta naturam suam ma- προαν, postquam compleηerit aliam sentiam, adeὸ ut unum cum alia faι er quod per se νnum babet .c eruet, cir quod maius est , ipsam non mutatam, mutare illa in quibua fuerit ad suam operationem. praebentia sua, constat. Hae autem dicit de unione verbi Dei σ eorporis. Quod verin es sermo in anima , quod incorporea sit , insito magis in Deo verbo, quia magis inesmparabiliter, m ex veritata incorporeum existit. Qv INTA PRO Pos ITIO. Anima limminis non est producta antequam cum corpore uniatur. Haec propositio non potest euidenter, probati per demonstrationem: nam non repugnat animam hominis produci per se sine corpore, quia quod per se est & quod per se subsistit potest produci per se & non tantdm in
alio, productio enim terminatur ad e se. At-
. qui anima hominis est per se & per se subsistititi non tintam in alio: ergo potest produci pet
582쪽
se, & non est necesse quδd producatur in codipore , ac proinde sequitur quod potest produci antequam cum corpore uniatur. Qiiamuis
autem non possit haec propositio probari per demonstrationem , potest tamen per rationes probabiles. Ac prim b quidem ratione sumpta ex scripturas aut horitate : Nam cum sacra scriptura explicat productionem primi hominis satis indicat animam illius non suisse productam antequam cum corpore uniretur, sed in ipso corpore fuisse productam e Formauit igitur Deus hominem de limo terra m istravit is faciem eius stiraeuiam vitae , er filius, bo in .emmam viuentem. Quod si anima primi homis nis non suit prodirina antequam cum corpore Uniretur , non est probabile alias animas produci ante corpus. Secundo , quia ordo naturae postulat ut anima hominis prius sit in corpore quam extra corpus, quia natura progreditur ab imperfectis ad perfecta, & ab iis
quae minus perfecta sunt ad ea quae sunt magis persecta. At animae status extra corpus magis persectus est quam in corpore t nam nihil habet extra corpus quod impediat eius acti em, in qua consistit eius persectio , ni inirdm intellectionem , cum corpus quod corrumpi Lur . . eam impediat. Sequitur ergo quδd ordo naturae non postulat ut prids anima sit extra corispus quam in corpore. Et confirmatur haec ratiocinatio aut horitate D. Pauli I. ad Cor. I s. 'Nρη prim quρd stirituale , sed quod animale. Tertio s
583쪽
.CUM III. De animisus parrisi tu. 34
tio, si anima esset producta extra corpus, vel uniretur cum eo in poenam alicuius peceati vel propter inclinationem quam tabet ad corpus humanum: si in poenam peccati, sequi tutabsurdum, qubd nimirum productio eius animesis, quod habet imperium supra minia anumantia, attribuatur peceato & vitio. Et hanorationem filiὰ explicat D. Gregorius Nysienus lib. de anima & resurrectione. Si propter inclinationem naturaicin quam habet ad corpus,
sequitur quia prior status in quo producta est fuit violentus . quod est absurdum et in productione enim naturali absurdum est admisere violentiam, quae naturae repugnat. a Haec propositio est contra Platonem. Nam In Timaeo expressὸ docet omnes animas filio productas & distributas in varias stellas, unde descenderent ad corpora humana quae responderent dispositioni stellae in qua quaeque esset. Ee in Phadro rationem reddit quare fiat des census animarum in corpora ex statu intelli. gibili quia nimirita earum alae franguntut& non possunt sese otollere ad intelligibilia. itave propter grauitatem depti inlux vessus
naturam corpoream. Veram non sunt .hae x
tiones probabiles: nam quantum ad dispos , tionem quae est in eorporibus respondentem dispositioni stellarum, non sussiete ad Me vi anima relinquat statum in quo beata est de fruitur intelligibili veritate. Quantum attinet
584쪽
s ρ Dialea. Plat. Pars IV. De Anima. . intelligi potest quodnam sit impedimentum in anima separata , quominus se erigere posite ad intelligibilem veritatem. Quamuis haec Platonis doctrina non sit probabilis , possumus
tamen ex illa hanc utilitatem colligere ad n strae fidei eonfirmationem, qudd constet animam esse immortalem : nam si anima hominis
ut diximus, potest per se produci extra eorpus, sequitur quod sit pet se subsistens & independens a corpore in quo subsistit, ac proinde quod sit immortalis.
- SExTA P Rosos I TIO. Anima hominis separata ab uno corpore non transit ad aliud
corpus. Probatio huius propositionis dependet ex principiis fidei. Nam cum anima remaneae post corporis di lutionem dc habeae inelinationem natura sua ad aliquod corpus, non potest reddi ratio ex natura animae quare non transeat ad aliud corpus. Potest autem huius rei reddi ratio ex principiis fidei et nam habemus ex fide in hae vita mortali determin tum esse tempus merendi & demetendi, post quod sequitur iudieium in quo pro qualitate meritorum & demeritorum retribuitur praemium'& poena, non ad aliquod definitum tempus , sed ad omnem aeternitatem. Qubd post mortem futurum sit iudicium, testatur D. Paulus ad Heb. s. Staturam est, inquit, omni u h minibus semει mori, σ post Me iudicium. Vbi notandum est quod dicit esse statutum mori, non
quidem simpliciter, sed semel tantum ; nam
585쪽
CUM III. De animabus partiripatis. 3 7 ita te sequitur qubd postquam homo semel imortuus est, anima non transit ad aliud corpus: sic enim posset iterum mori. Qubd autem iudicium sit futurum ad aeternitatem, expressunt,
est testimonium in Evangelio, Matth. 2s. Postquam enim descripsit Euangelista ordinem iudicii sic concludit: ibunt, inquit, bi in puppim
cum aeternam illi autem in vitam aeternam.
Haec propositio est contra Platonem, qui asserit animas hominum post mortem transire ad alia corpora. ut patet ex Timaeo & Phaedro. Verum quamuis hic error si contra fidem . . tamcn conlati ad probandum articulum resur . rectionis , ut notauit D. Gregorius Nyssenus lib. de anima & tesurrectione: Quoniam,inquit, hamana mentis infirmitas rationibus quaι ea repsim in , magis quodammoda ad baiubmisi aliqaid credendum, eonjrmatur, baud alienam fueris ne bane quidem partem inά,-ussam er in explicatam prat rire. Et paulo post, ubi Platonis opinionem de transmigratione animae in varia corpora posuit: Nos, inquit, e modisiimam esse eensemiu, vi ab Eeelsasticis sententiis atque decretis exor-ἀentes seque quasi fundamentis nixi, tantum duntaxa de vinionibus eorum , qui baec ρbilosivbies
more tractave nniti accipiamus, quantum satis fit ad Aemonstrandum eos aliquomodo conuenire eum doetii. na resurrectionis. Nam quod dic ni animam, ρώ-
quam a eονροre disiuncta fuerit, rurbus penetrare σμ insinuare in alia eorpora, non ad modum diservat ab quam steramus , resurrectione. Quoniam
586쪽
48 Dratia Har. pars Ir. De Anima.
σι; rm enim eorρω ali de consari excogitare ρομωit quam ex coacurba elementorum. Di Jerentia an rem Or controueoa in eo consisti qaod a nobis quid dieisur iὰem russus eirea animam eandem concrescere sirpus, quod ex iisdem elementis eostra σ eoncinneistis ; illi verὸ putam ad alia Padam corpora ratione praedita, t-νariogis atque adeo siensus expertia, animam redigi atque trosire: quae quidem corpora quin ex parissas mandi constemur - dabitatur nec ea
de re controueνD es, sed in eo dissentio est, γὸd illi
non palant ex iisAm partibus ea cosari , η- partes ab initio in ea mali mira anima in erant. Ergo veri quirim non absimile esse quod anima rursus in corpore existat,externa 'il ο'iae testimonia comprobarum os. SEPTIMA PRO pos ITIO. Non est una tantiis anima in onmibus hominibus. Prob
tur, Dia anima hominis .in principium ratio cinandi; nIm homo dieitur rationalis ab anima sua. quia habet ipsa in se prinei pium ratiocinandi. At pii non potes idem esse principium ratiocinandi in omnibus hominibus , quIa s meretur uno homine ratiocinante caeteros omnes ratiocinari , quia illi ratioeinantur in quibus esset actus ratiocinandi; sed uno homi, ne ratioeinante in sententia eontraria idem actus latroeinandi estet in eaeteris hominibus, quia actus ille ratiocinandi, cum sit immanens
587쪽
ac proinde recipiatur in principio sui elicitiuo, reperiri debet ubicunque principium illius elicitiuum reperitur; nam id quod in aliquo recipitur, reperitur ubicunque est illud in quo
recipitur : at principium elicitiuum ratiociis nationis unius hominis esset iuxta sententiam
praedictam in caeteris hominibus , quia idem principium quod est in illo homine esset in
caeteris hominibus ; ergo actus ratiocinandi unius hominis esset in caeteris hominibus. proindeque illo viso ratiocinante caeteri r
tiocinarentur ; sed hoc absurdissimum est. Ergo non est idem principium ratiocinandi in omnibus hominibus. Cum igitur anima hominis sit principium ratioeinandi. fieri non potest ut una & eadem sit anima in omnibus hominiabus. Confirmatur haec ratio, quia per eandem rationem sequeretur quδd mon posset error esse actu in uno homine, de scientia in alio, nam in una & eadem anima non potest simul
esse error & scientia. Nec potest dici quod potest aecidere diuersitas in aliquibus propter 'diuersa phantasmata, nam semper illa diuersitas esset in ip anima nimirum in principio intellectivo & non solum in phantasmate. Accedit authoritas Aristotelis lib. de anima,
cap. .s. & 6. nam dicit expresse intellectum passivum esse illum quo ratiocinamur, ac proinde existimat in eo consistere animam rationalem , quia illa est prineipium ratiocinandi rAtqui certum est secundis Aristotelem in- '
588쪽
sso Diaea. Plat. Pars IV. De Anima.
tellectum passivum non esse unum in omnibus hominibus , nam existimat intellectum passuum interire ad corruptionem corporis : Ae . quod interit ad desitionem corporis, non est Commune omnibus hominibus . verum quidem est quδd secundum Aristo selem intellectus: agens est communis omnibus: nam existimat illum non esse interitui obnoxium; verum in illo non constituit rationem animae, quia ille intellectus non dicitur agens quod intelligat.
sed qudd imprimat species in intellectum p
Haec propositio est Platonis multis in locis. Nam in Timaeo expressὸ docet animas sui si ei productas & dis libutas per varias stellas,unde descendetent in corpora haec inferiora , ut diximust & in phaedro non tant sim loquitur. de animabus in gonere , sed de animabus humanis , quarum multos ordines constituit. Deinde Plato existimat esse multos hominest at si non esset nisi una anima omnium hominum, . non esset nisi unus homo, nam propriὸ secudiam Platonem, sola anima homo est, ut patet ex Alcibiade. Denique secadam doctrinam Platonis non pertiner ad aliquod eorum quae participan-.tur, ut recipiatur indivisibiliter in multitudine participantium ; sed hoc tantstm conuenit ei. quod esst imparticipabile, quoniam imparticipabile illustescit omnibus unum & idem existens, & non partitum adest omni ν; parri-
cipata vero diuiduntur in participantibus , &
589쪽
Caput III. De animabus partis flati . I
ratio est , quia imparticipabile non perii die formaliter participantia, se deflective: at participata sunt formalis persectio ipsorum participantium; necesse autem est, ut formae multiplicentur ad multiplicationem participantium. Atqui anima humana non est imparticipabilis: sola enita prima anima est imparticipabilis. ae proinde anima humana non potest esse una in omnibus hominibus secundum doctrinam Platonis.
o CTA v A PRO Pos ITIO. Cui libet homini est sua particularis anima. Probatur, nam
per hane propositionem nihil aliud signifieatur . nisi qu)d unicuique animae humanae in
palliculari respondet tantum unum corpus.
At sequitur ex superioribus non posse respondere unicuique animae humanae nisi unum codipus : Nam vel posset una & eadem anima suc-eessive esse in multis corporibus, vel simul: aenon potest esse anima successive in multis corporibus nec simul: non successiu8, quia non transit de uno corpore in aliud corpus, ut probatum est , non simul, quia si posset una Steadem anima esse in multis corporibus hum, nis nulla esset repugnantia cur non posset esse in omnibus, quia ideo non potest esse una eadem anima in omnibus corporibus humanis. quia repugnat unam & eande esse simul in mutitis corporibus , quandoquidem anima se ipsa formaliter dat este corpori in quo est. At reo
pugnat ut simul duo corpora habeant idem
590쪽
s a Dialea. Ptit. Pars In De Anima
esse. Cum ergo anima una& eadem non possieesse in multis corporibus neque simul neque successive: sequituaqubd cuilibet animae humanae respondet tantum unum corpus, ac proinde quod euilibet homini est sua particularis anima: Haec propositio est contra Platonem. Nam ut patet ex superioribus una & eadem anima respondet multis corporibus; non quidem simul & eodem tempore . sed sue ud , veostendimus supra. verumtamen haec propositio
eonformis est prineipiis Platonicae doctrinae: nam vi diximus superiori propositione partiis cipata sunt diuisa in suis participantibus & in eo distinguuntur ab imparticipabili. Cum
ergo anima humana securiadm Platonis doctrianam sit de genere eorum quae participantur. visupra ostensum est. & participata sint diuisa in participantibus, hinc fit ut secundum Platonis doctrinam non possit esse anima humana simul in multis. verum quia destructo corpore remanet anima cum sua inclinatione ad coxis pus,& non existimauit Plato posse restitui idem eorpus. ideireo ne inclinuto illa naturalis inanis esset admisit transitum animae in alia
Nox A PRO PosITIO. Anima hominis producitur per ereationem. Haec propositio duas habet paries: prima est quod anima hominia sit producta : seeunda quod sit producta per creationem. Ac primo quidem quod sie Producta probatur. quia quidquid habet esse per