장음표시 사용
131쪽
ii Nam in literis orthographia, quae est recte scribendi ratio, dictatec praescribit, ut brectissime scribamus. In pronuntiando est orath peia,hoe est, ut Fabius interpretatur,emendata cum suauitaure vocum explanatio. Nam sic accipi potest recta. Cuiu recito au. tempugnant uitia, quicquid prauum est. Quum I grammatiaces altera pars sit, finitore Quintiliano, emendate loquendi regua a, duas partes idem Quintil. significanter ornates dicendi grammaticis non auserian uerborum autem ratione diuinus Plato speetat quandam νει-ωλομοτητα , hoc est, nominareetitudinem.
Vt est legere in ipsius Cra lix Et in fleetendis uocibus est quae
dam recta uiae trita, ut dicatur,face,dice, quemadmodu Fabius docet, quum obtinuerit usus fae, dic. Praeterea in uerborum coniunctione ordo quidam rectus est, alius uersus, aut peruersus, Nplane distortus ut aliud dicatur α4Mυθον, aliud e aemuυθον Ad eundem modum in simplicibus uocibus, in propositionibus, in argumentationibus rectum inquirite praecipit dialectica Idem facit oratoria per omnes partes Ut tres artes logicae tunc te mitu umec conspirates absoluant demum sermonis rectitudinem, quarum nulla carere potest ope 5 opera etiam aliarum due admodum circulus ille: scientiara cluem uocant ἐγκυ integer no est, si aliqua liberalis ars desuerit. Et quatenus ita quisque loquituro scribit, ut rectam uiam 5 rationem teneat, ut damnia dicat apposite rebus, personis, locis*ec temporibus etiam,
quibus omnes res conditae continentur, quae in orationem uenidunt, hac tenus artificis, hoc est boni gramatici, boni dialecitici, hoani oratoris, denic hominis eloquentis munere langitur. Ubi uearo deflexerit uel ignorantia seducitiis, uel deprauatus uoluntate, non id imputandum est,tilcherrimis,certis, utilissimisc artibus, quae reclium bonum P praescribunt, sed hominum uiuis stas nouorum uerborum architeetus, quum propriaec reeta suppetunt uerba rebus siηnificandis, non gramaticus, sed logodaedalus, ud,sροπλαόν θοις,8 figulus uerbora appellabitur. Qui pro utaritate aut contra ueritatem disputandi animum Reritaeque parastum 5c promptum ut gloriae ct ingenii ostentandi libido suaserit, non dialec licus mihi dicetur, sed improbus sophistaec uersipellis impostor. uitam paratus est in foroe curia,&c5cione malam causam agere, si spes lucri affulserit, quam bonam:eum equidem non oratorem,hoc est, uirum bonum dicendis peritum, ut M.
132쪽
Cato simul, appellavero, sed rabulam irem raneum &Maena vilem, di operarium lingua temet bilinguem, aut multilinguem
etiam, di magnam pestem respublicae. Ita tectum illud obseruandum in omni sermone, non est post uis in opinione ei arbitrio do sensu praue loquentium non dico duorum populoru aut trium, sed omnium etiam: sed regula loquendie dicendi exigitur. Sic enim Quintilianus appellauiti
Nam rectum est, quod regulae&canoni tu normae congruit. Et contra enorme ac prauum,quod a gnomone dissidet. Generales ac principes regulaequatuor serme proponuntur a magnis ata thoribus Ueluti a Fabio, qui lib. i. scribit: Sermo constat ratione, uetustate, authoritate,cosuetudine. Rationem praestat praecipue analogia, nonnuquam ec etymologia. Vetera maiestas quaedam, ec ut sic dixerim, religio comendat Authoritas ab oratoribus uel historicis peti solet. Nam poetas metri necessitas excusati Idem in lib. q. Esset omne schema uitium, si non peteretur, sed accideret. Verum auuaoritate, uetustate, cosuetudine plerunc defenditur: saepe etiam ratione quadam Totidem attingit M. Varro, uelut in a. lib. analogiae, rationem,consuetudinem, item copulam personaru, ut quod istius oratoris o poetae In 4. lib. de uerboru orig.
quatuor ponit gradus explicandi uerborum origines, primum in quo populus uenit, secundum a quo descendit grammatica antiqua, tertium quo philosophia peruenit, quartum ubi et aditus,
Sc initia regis. Quae intelligo de origine populi Romani aut Latirit,ut antiquitas ultima significetur. Quanquam e nature meminit aliquoties.
Caeterum si quis rem diligentius per pendit non hae solae regulae erunt recte loquendi 8c scribendi, sedec aliae Ratio enim est
uelut mensura generalis, qua metiuntur homines digni suo no. mine, id est,utetes ratione, uniuersa et quod deprehendu perdaetum ad aequilibrium persedita rationis,id probate amplectu natur, di contraria improbant ac respuunt. Id in contemplatione
rerum, cuius scopus est ueritas: oc in pervestigatione actionum, quid faciendum aut non faciendum sit. Cuius scopus est bonumidi multiplex puta honestu, utile, uoluptabile. In quibus etiam contineri aliquo pactio uidentur, quae in consultationibus solent etiam expedi, an possit aliquid fieri, an sit necesiarium, an tu tum, an facile. Una cum illis spectantur etiam aduersa enumeralis, lur
133쪽
ira , Inutile,noxium,iniuemdum,&acerbum.Nes est aliud consilium, quam ratio recte cogitata aliquid faciendi aut non facie di,ut Cicero definiuitiEac ratio investigat media quaedam, quia hus ueluti P adibus ascendat ad cognitionem ueri. Quae dicuturetiam rationes ec argumenta, alia posita in ipsis rebus, ut finis est rei,di causialiseu genus,ut tota natura desinitione breuiter conclusa ex terminata: alia uero extra rem,ut authoritas maiorsi, παpuli consensus,rumor famav uulgi.Et alia id genus,quae opice, hoc est, do china inuenieci explicat. Quos rerum indices,si pres.sius intueamur, offernt se plures eanonesec regulae, ius in sermone quouis reetu ipsum demonstretur. Vnde Aristoteles non uane pollicitus est, topicen esse doctrinam ad omnium artium atque scientiarum principia stabilienda utilem. Itas nonnullas autingam regulas principales e sontibus naturae derivatas, quae merito ualebunt in Omnium linguarum tractatione.
NAnrra quid sit explicat Aristoteles in s.lse. metaph. Cke. 2.
de natura deorum.Ne huc pertinet ea contemplatio.Sed tantum indicabo,ut eam regulam cY legem sancitissimam obser. uarinthoni umores Plato in Cratylo de literarue syllabarum potestate copiose disputat rationibus sumptis e naturae penu cicero quou in a. de natura deorum ostendit, ut natura hominem formauerit ad usum orationis,lingua,detibus,tahqs,cx alijs memhris,quibus finiri ec distingui uocis sonos videmus. Id quod Aristoteles non uno in loco agit, quomodo natura literas, id est eicimenta uocis humanae distingui uoluerit Lactantius quos in luhro de opificio dei cap. io di admiratur &praedicat. Inuocibus singulis quaeres notant, uirtutem diuinam agnoscit Plato in Cratylo Et Cicero Epicuru grauiter reprehendit, v ignoret que Musit a natura uocibus subiecta. Et conqueritur quosdam uim at serre sensibus, di extorquere cognitiones uerborum,quibus imbuusumus. Et in . lib. de ossie contra Cynicorum opinionem prohihet obscoenitatem uerborum ex naturae legibus. De numerosa oratione, quod leuissimum uidetur in sermone, idem Cicero lasquens ad naturam ipsam potissimum respicit. Sic enim in oratore
dicit Ginus illud tertium explicetur,quale sit, numerosae e apte: in in
134쪽
orationis. Quod qui non sentiunt, quas aures habeant, avi quid disin his hominis simile sit, nescio. Et post uerba aliquot interiecta: Esse in oratione numerum quendam, n5 est difficile cognoscere. Indicat enim sensus: In quo iniquum est, quod accidit nonagnoisseere, si quin id accidat,reperire nequeamus. Nec enim ipse uersus ratione est cognitus, sed natura at sensu, quem dimensa rautio docuit, quid acciderit. Ita notatio naturae di animaduersio peperit artem.
NAturam aemulatur ars,sed non plane assequitur, ut est eris nere in pieturae in alid plerisv operibus. Eius definitione ex Cicerone eoalqs antea posui. tiam Diomedes ita explicat,
ut sit rei cuiusc scientia, usu, uel traditione, uel ratione percepta, tendens ad usum aliquem uitae necessa tum Aristoteles in . me taph. ostendit artes atq; scientias natas ab experientia, quae non
aliunde, quam ex naturae usu rerum colligitur. Ea quoc regula exij est,quae aliunde ad rem adfer utur. Ut si statuatur, emendate loquendum ec scribendum, sicut Priscianus in arte grammatica docet: probabiliter disserendum, ut Aristoteles praecipit: eo.
piosedc ornate esse dicendum ex praescriptis M. Tulli jec Quintiliani Ea uero persequi hoc loco, quid attinet, quum tritissimust dogma, unum quoc agendum esse ex praescripto suae artis nisi rerum conditio diuersum iubeat. uemadmodum in medendo aliquado a praeceptis disceditur.5 irregularis medicina usurpatur. Itide fit in legibus uitae, ut epiricia moderetur ex aequo oc bono. Vt autem leges artia consilio Ac prudentia moderari conueniat, probe doceo uintilianus in a. lib. de modo seruando in arte Nemo, inquit, a me exigat id preceptorum genus, quod est a pletissscriptoribus artium traditum, ut quasi quasdam leges immutabiali necessitate costrictas studiosis dicendi feram. Et mox infra: Mutatur plerae causis,temporibus, cessitate, oreasione Alv ideo res in oratore praecipua consilium est, quia uarie & ad rerum momenta conuertitur. Ac rursum: Mihi semper moris fuit,l minia me alligare me ad praecepta quae, ολικὰ uocant, id est, ut dica.mus, quomodo possumus, uniuersalia uel perpetualia Raro eis nim reperitur hoc genus, ut non labefaetari parte aliquae suta
tui possit. Interim nolo se iuuenes satis instructos, si quem ex iis,
135쪽
α4 qui breues plerun inremserutur, artis libellu edidicerint. α ue
lut decretis ethnicorum tutos putent. Multo labore assiduo stidio,varia exercitatione, pluribus experimentis, altillima prudentia, prae stantissimo consilio constat ars dicendi. Sed adiuuatur his quoΨ, si tamen rectam uiam, no unam orbitam monstrent. Qua declinare qui crediderit nefas, patiatur necesse est illam per funes ingredientium tarditatem Italac stratum militari labore iter saepe deserimus compendio ducit Et si reetum limitem rupti torrentibus pontes inciderint, cu cum ire cogemur. Et si ianua tenebitur incendio, per parietem exibimus Late susum opus est, o multi.
plex. N prope quotidie nouum, ex de quo nunquam dicita erunt omnia Quae sunt tamen tradita, quid ex η optimum: 8 si qua
mutari,adqci, detrahi meliusvidebitur,dicere experiar. Quando autem grammatica ccreliquae scientie, prosinbres naehe sint,&quibus potissimum sit utendum, ab alijs est copiose expolitum.
VT in omnibus ustae partibus a uilioritas plurimum ualetata
etiam in uniuerso linguarum 8 sermonis usu. Et ut in Ois.ci j magnus est error peruersae imitationis, ita etiam in loquendi ratione. Vnde poeta Horatius stomachatur,inquiens: O imitatores seruum pecus: ut mihi bilem Saepe mihi stomachum uestri mouere tumultus. Infinitum seret enumerare mala, quae infelix ista cacoetesia hominibus adtulit. Praeclare scilicet pronunciauit ille, se malle cum Platone errare,quam cum alῆs recte sentire Ciceronem pulchre sormauit Plato,formavit Demosthenes. At quam nihil ad Parmenonis suem,qui se mox Ciceronianos putat, quum istam clausulam Posuerunt,esse uideatur, aut o similem. Nec sine causa Erasmus
ridet quosdam ineptos Ciceronianos, cxit arcipit sapienter, quid
adferre oporteat eum qui Ciceronis studeat aemulus esse B ueluti Simius Grautissime Fabius lib. m. de imitatione scripsit: Non duhitari potest,quin artis pars magna contineatur imitatione. Nam ut inuenire primum suit,esto praecipuum, sic ea quae bene inuenta sunt, utile sequi. At c omnis uita ratio sic constat, ut quae proahamus in alijs, facere ipsi uelimus. Sic iteraria ductus, ut scribem distat usus, pueri sequutur. Et iterum: Exact.ssimo iudicio circa hanc
136쪽
hane partem studiorum examinanda sunt omnia. Primum quos trisimitemur, deinde in ipsis quos elegerimus, quid sit,ad quod nos
efficiendum comparemus. Ac postea Habet omnis eloquentia aliquid commune: id imitemur, quod commune est. Idem lib. i. docet eandem esse obseruationem circa authorita. tem,quae est uetustis adhibenda. Etsi enim uideri potest, nihil peecare,qui utitur uerbis,quae summi aut hores tradiderui, multum tamen refert, non solum quid dixerint, sed etiam quid persuaso
SPectatur antiquoru usus non solum in dictionibus, sed etiam
inliteris, syllabist. Einstruetura. Deliteris inquit Agretius: Veteres maioris rei sermones cum diphthongo B quadam dignitate scribi uoluerunt,ut praemiu, at pretium sine ae Cicero in Oraatore multa enumerat antiquis probata in orthographia, quae suo tempore placere desierant. De uerbis Quintil.lib. i. De construae etione antiqui sermonis, Diomedes di Priscianus de oratorio numero Cic. praesertim in oratore, docent, quid posteritas mutaueis fit. Prat clare ille quoq; monuit: tere moribus praeteritis, octi quere uerbis praesenubus.
BReuiter 5 percomode Fabius monet de consuetudine Consuetudinem sermonum uocabo consensum eruditoru, sicut uiuendi consensum honorum. Vt enim uelli, di coma in gradus frangere, Og in balneis perpotare, quamlibet haec inuaserint ciuia latem,non erit consuetudo, quia nihil horu caret reprehensione: at lauamur, di tondemus Og conuiuimus ex consuetudine. Sic in
loquendo no siquid uitiose multis insederit, pro regula sermonis accipiendu erit. Haec Fabius. M. Varro a. lib. de analog. Vt suam quis 3 consuetudinem, si mala est, corrigere debet, lic populus suam. Ego populi cosuetudinis non sum ut dominus: at ille meae. Vt rationi obtemperare debet gubernator, gubernatori unus qui in naui: sic populus rationi, non singuli populo. Est omniano ut publica moneta non utic adulterina,sed proba utimur, ita etiam sermone recepto ec uel his usitatis loquendum.
137쪽
11 6 Latinitas hue pertinet, non illa quae se monem eonseruat purirum in omni uitio remotu, ut instet ad Hereri delinitur. Nam soloecismi attharbarismi uitia remouere debet ars grammaticorum. Sed, ut Fabius de simplicibus uerbis pronuciat, quaeda esse nostra quaedam peregrina. Habent enim linguae tam in partibus dictionum 5 constructione, quam in uocibus singulis quiddam uernaculum 5 peculiare: quod in Latino sermone dici recte viis detur Latinitas, ut in sermone Graeco hellenismus , in Ebraica lingua Ebraismus Quemadmodum Ain litera est Ebraeorum pro priae uernacula. Item 4Σade: de qualitera Hieron nezer per Tltera scribit ture cuius proprietatem di sonu inter Edis Latinus
sermo no reprimit. Quo pertinet,quod Pristianus seribit Syros di Aegyptios aspirationem in fine dictionum ponere suo more. Iam Eretriensium rho etiam prouerbiali figura iactatu est. Ante quom ex Fabio monui,quod sint proprη quidam 8c innumerabiles soni, quibus nonnunquam nationes reprehedimus. In uerbis illud ad proprietatem pertinet, quod Germanis principalis uox, di thema serme est unius syllabae, Graecise Latinis, duarum syllabarum. θεος, deus, thiet ues theui uel ossi Quod positio uerbi est in Ebraica lingua tertia persona praeteriti temporis singularis numeri In Graeco 8c Latino sermone prima persona sing. prata sentis temporis: In Germanico & Sesauenico sermone imperatiusmodi secuta persona. In toto etiam genere dicendi uernaeulum digentilitii aliquid animaduertitur,ut de Asiatico, Attico, inlodio, Laconico sermone ante dictum est. Cuius generis est, quod authore Diogene σπικῶνρ- ρ Scythica oratio dicta est prouerbiali sigura pro audaci 8c confidenti. Porro quod Diomedes ait, La
tinitatem costare natura, analogia, consuetudine, authoritate, ma
nifestum est pertinere ad omnes linguas, o latius patere in singulis earum vim.
De peregri s antea quoe die ium est, quum ageretur de miratatione linguarum Uerba quidem ex omnibus linguisa gentihus saetae influunt in aliquem sermonem. Quemadmodum Latinus sermo plurima habuit,ut rhedam ex Gallis, gurdu pro stolis do ex Hisp. Ailegiae Maurorum sunt: Mastruea Sardorum non Hispan. ut obiter supra comissum mendum eastigem. In his quiad harbaralexis appellari solet. Caeterum de Graecis di Latinis mutua accipiscibus inuicem uerba Quintilianus ita loquitur:
138쪽
Sed haee diussio mea nempe ut quaedam Latina sint, quaedam, ,πregrina ad Graecum sermonem praecipue pertinet. Nam e maxima ex parte Romanus inde conuersus est. Et confessis quos Graecis utimur uerbis,ubi nostra desunti Sicut illi a nobis nonunqua mutuantur. Huius generis est, quod Graeca forma declinariadi aliquoties adhibetur, ut Orphea pro Orpheum Deliteris Cicero in oratore sic scribit,memorans consuetudinem ueterem Purrum semper Ennius, nusqua Pyrrhum Phruges non Phryges, ipsius antiqui declar ani libri Nec enim Graecam literam adhibe.hani, nunc etiam duas. Et quu Phrygum 5 quum Phrygibus dicendum esset, absurdu erat aut tantum barbaris casibus Grecam literam adhibere, aut recto casu solum Graece loqui: tamenta Phrygesec Pyrrhum aurium causa dicimus.
HAee duo rationis nomine complexus est Quintil. De quLbus M. Varro sex libros secit, o separat analogiam a ratio ne lib. I. de analog. Dicam de quatuor rebus, quae continetur declinationibus uerhors, quid simile ac dissimile: quid ratio, quam appellarit λογνο quid proportio, quam dicunt μαλοίαν:quid consuetudo: quae explicatae declarabunt analogiam Sc anomaliam, unde sit,quid sit,cuiusmodi sit. Desinit autem, ut sit analogia uerhorum similium declinatio similis .Quae sundamenta habeat a uoluntate hominum, hoc est ampositione uocabulorum, aut a natura uocabulorum, ut in declinatione doli malo dicatur, sicut drulus malias: aut ab utraq; re, ut quod impositio est in nostro domi. natu,nos in natura. Analogiae, ut Fabius docet, ea uis est, ut id quod dubium est, ad aliquid simile, de quo non quatritur, reserat: ut incerta certis probet. Vt funis masculinum intelligitur, quia etiam panis: domus genitivo plurali domuum, quia eua manus manuum declinatur: pepigi ut cecidi, a cado, 6 antiquo uerbo Pago. Lepus masculini generis,quia etiam lupus si quis dicat, iam analogia non constabit, quia lepus epicoenum est nomen. Itaque meminerimus,lnquit Fabius, no per omnia duci pos. analogiae rationem, cum sibi ipsa plurimis in locis repugnet. Non praeteria
quod Fabius colitetudini subi jcit analogiam. Sic enim scribiu Non cum primum fingerentur homines, analogia dimila coelo
139쪽
ι13 formam loquendi dedit sed inuenta est, postquam loquebantur,
Θ notatum in sermone quid quot modo caderet. Ita P non ratione nititur, sed exemplo, nec lex eli loquendi, sed obter uatio. Ut ipsam analogiam nulla res alia secerit, quam consuetudo. Hate ii te. Qui cogitauerit quam uim habeat comparatio sim stium,ec parium 8 maiorum alc minorum in ratiocinando, intelliget non sine idonea causa me analogiam, hoc est, proportionem eorum, quae sub eandem rationem cadunt, inter sermonis canones primcipales collocare. Caeterum non tantum in singulis uerbis spectitur analogia, sed etiam in construetionedic tionum. Nam ut pri. die eius diei recte dicitur, ita etiam postridie eius diei ut scribere grammaticam, uel de grammatica recite 8c Latine dicitum est, ita etiam scribere gestas res aut de rebus gestis. Et omnino latissime patet analogiae ratio in uniuersa doctrina sermonis,quum similiati paria intelliguntur eadem esse conditione Analogis assinis est
ὁμαλια,hoc est aequalitas, de qua scripsit Aristarchus, iubes sequi uerborum similes inclinationes, quoad patiatur cosuetudo Varro autem subincit, quod consuetudo 8c analogia coniunctiores sint,cli hi credunt,qui iubent in loquendo partim sequi consuetudinem, partim rationem: quia ex quadam consuetudine analogia nata est, di ex hac consuetudo Aedissimilibus 5 similibus uerbis eorum, quod declinationibus costat. Quare nes anomalia ne panalogia est repudianda. Anomalia opponitur hom aliae Nanalogiae. Chrysppus enim
πα μαλιας scripsit contra analogia. NeFuerba duntaxatanomala sunt,ec inaequalis declinationis, ut sum, uolo, sero sed etiam nomina , quae uocantur heteroclitae uarie inclinata .Quibus finitima sunt desectiva,de quibus reditus dicetur in secundo libro. Etymologiam Laurentius Valla, magnus utim asserto Lau. ni sermonis plane repudiat. Veluti quum scribit: Nihil habet magis ridiculum gramatica, quam etymologiam, in qua ipse quo II Varro lusit, e lusus est. Et iterum: Etymologia plerunc sallax
est,ccin primis, nisi fideli landamento nitatur, friuola. Diuus elia Augustinus in lib. de dialectica: De origine uerbi quaeritur, cum quaeritur unde ita dicatur,res mea sentetia nimis curiosa, di non nimis necessiaria. Nel hoc mihi placuit dicere,quod sic Ciceroni quoc idem uidetur. Quamuis quis egeat authoritate in re tam
perspicua: Quod si omnino multum iuuaret explicare originem
140쪽
uerbi, in pitIm esset aggredi,quod persequi profecto infiniis est: 13 quae sequunt. Habuit tamen etymologia suos assertores haudquaqua spe nendos ueluti stoicos,qui putauerunt nullu esse uerhum, cuius non certa ratio explicari possit, sed eam in ali j conspicuam esse, in alijs latere. Verborum explicatio probata est etiama eademicis, qua de causa quaeque essent ita nominata, quam elya mologiam appella Cicerone teste in . acad. quaest Varro libros
tres secit de disciplina, quam uocant ετυμουν κω . quae scrutatur,
cur 5 unde sint uerba Plato etiam in ea totum dialogum Cratylum consumit. Etymologiam quos Aristoteles inter locos argamentorum ponit, di quidem non infimo loco, uocans muώθουν, lioces notauoneres. Nominiscpinterpretatione uti videmus 5
oratores modo forenses, sed etia philosophos aetheologos in arisduis disputationibus Vt Arist. iustitiae officii in ethicis ostedens aequaliter distribuere. καιον quasi δίχοαον esse die a allegat pro ratione,ut quod Pixe bipartito tribuat Et Cicero fide esse dictam adstruit, ut fiat quod dictum est. Et aliquam diuinae prouidentiae portionem religiosi homines collocant in ratione nominis maxi me proprη. Cur enim Adam terreus,cur Eua seu Haua uiuida. eur Seth positio,cur Noe requies, Peleg diuisio, Abraham pater multitudinisac turbae, Isaae risus, Iacob calcator Edom rustus, Seir hispidus, denic eur filius dei incarnat ac Mariae uirginis Iesus seruator sit dictus etymologica ratione explicat spiritus sancitiis in diuinis literis. Qua acute 8c sapienter Abigail ad eripienis
dum maritum e periculo capitis, ne a Davide occidatur ob coluismeliam,quaei, soch sugs intulerat, argumentum petit aratione propr4 nominis Dauidis sortissimi uiri est contemnere istam contumeliam acceptam a stolido homine, qui respondet moribus suo nomini. Nabal enim Ebrsis sonat stolidum. Quod autem ineptas origines Varro interdum proponit,nec non Palto, ut quum Q xν dictam putat, quasi αλα θώς/, non tollitiem ipsam, sed redarguit hominum in re non levicula incogitantiam aut ignora
tionem Causae ignoratiae quaedam ct obscuritatis in etymologris a Varrone indicatur oc ab Augustino, quas suo loco redda.Equidem sentio cum illis, qui putant etymologiam habere usum ne cessarium inter quos etiam est Quintil. Eil locum assignabo in secundo libro,non sine causa: quum uidelicet quincpies explicaburitur, quae spectandae sunt in simplicibus uocibus,Originatio,